Ειμαι υπερβολικη???

[jodido]

Τα πράγματα προφανώς είναι πολύ ξεκάθαρα....

 

Κάνε αυτό που λέει η καρδιά σου, η λογική σου και η συνείδηση σου. Αυτές ξέρουν καλύτερα απο όλους μας.

 

Και επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις μένει μια πικρία πάντα πάρε ένα χαμόγελο απο μένα

 

 

Δυστυχώς δεν υπάρχει φατσούλα με αγκαλίτσα και φιλάκι να σου κάνω, έτσι ώστε να διώξω την πικρία.......

[xrysalis]

Φιλία λέξη "ιερή" λέγαμε στα σχολεία... που γράφεται στις καρδιές και όχι στα θρανία... Μόνο που σήμερα μετά από όλα αυτά που έχω κατα καιρούς περάσει κι εγώ, ένα έχω να πω "Οι φίλοι δεν υπάρχουν πιά... τους πάτησε το τρένο!!"

Γνωστοί γίναμε όλοι.....

 

Δεν είσαι εσύ υπερβολική, απλά ήσουν κι εσύ ρομαντική!!

 

Η δική μου "κολλητή" με το που γέννησα δεν ξέρω τί έπαθε αλλά κράτησε τρελές αποστάσεις και πόζες... μάλλον παρεξηγήθηκε που δεν την άφησα να έρθει με τα παιδιά της στο μωρό, όπως μου είχε απαγορέψει η παιδίατρος για τους 3 πρώτους μήνες, τι κι αν βρισκόμασταν σε ανοιχτό χώρο... παιδιά έχει και ξέρει... αυτή μάλιστα μόνο μάσκες δε μας έδινε στα δικά της.... τι να πείς... οι ιστορίες μας δεν έχουν τελειώμό!!

[motherof2]

Κορίτσια θα σας πω ένα πράγμα που ίσχυε και για μένα παλαιότερα και πιστεύω ισχύει το ίδιο για όλους τους ανθρώπους .

Είναι εντελώς διαφορετική η συμπεριφορά ενός γονιού και ενός ανθρώπου που δεν έχει παιδιά. Έχουν άλλες προταιρεότητες και άλλους ρυθμούς...

πχ. Πολύ καρδιακός μας φίλος (ο άντρας μου τον ξέρει από 2 ετών! -Εγώ δούλευα μαζί του πριν γνωρίσω τον άντρα μου!) μετακόμισε δίπλα μας μαζί με την μέλλουσα γυναίκα του, η οποία είναι μια πολύ γλυκιά κοπέλα. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δουλεύει σε μεγάλη γαλακτοβιομηχανία και μας φέρνει δωρεάν γάλατα για τα παιδιά, χωρίς βέβαια να είναι υποχρεωμένος, απλώς από την καλή του την καρδιά

Σας πληροφορώ ότι παρόλλο που μένουν δίπλα μας, στο σπίτι μας έχουν έρθει ελάχιστες φορές και φυσικά ο λόγος είναι τα παιδιά. Διότι αν δεν έχεις παιδιά και θέλεις να δεις κάτι στην τηλεόραση, απλά το βλέπεις... Αν πάλι έχεις 2 παιδιά, απλά προσπαθείς να βγάλεις την κεντρική ιδέα της ταινίας από τις σκηνές που προλαβαίνεις να δεις!!! Επίσης αν δεν έχεις παιδιά μπορείς να καπνίσεις άνετα στο σαλόνι σου... αν όμως έχεις παιδιά και είσαι και "ελαφρώς" αντικαπνίστρια όπως εγώ, τότε το τσιγαράκι σου μετακομίζει στο μπαλκόνι και ας είναι έξω -30!!!

Αυτό που θέλω να πω και πιστεύω ότι όλοι οι γονείς το καταλαβαίνουν είναι ότι τα παιδιά μας, μας αλλάζουν...

Αυτό δεν είναι υποχρεωμένοι να το δεχτούν βέβαια οι άλλοι, αλλά και από την άλλη μεριά ούτε εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αγχωνόμαστε για τους άλλους.... το "Αγάπα τους φίλους σου με τα ελαττώματά τους" ισχύει και για τις δύο πλευρές .... Όποιος δεν θέλει απλά δεν το ακολουθεί!!!

 

Πάντως πιστεύω ότι για πχ ο φίλος μας με την κοπέλα του, θα αλλάξουν τελείως μόλις κάνουν κανένα παιδάκι και μπουν στο γλυκό αυτό λούκι που λέγεται γονιος

[elenik]

Αν ειναι ετσι οι φιλοι να σου λειπουν καλυτερα. Ευτυχως ξεμπλεξες. Ακους εκει

[xrysalis]

Είναι εντελώς διαφορετική η συμπεριφορά ενός γονιού και ενός ανθρώπου που δεν έχει παιδιά. Έχουν άλλες προταιρεότητες και άλλους ρυθμούς...

Αυτό που θέλω να πω και πιστεύω ότι όλοι οι γονείς το καταλαβαίνουν είναι ότι τα παιδιά μας, μας αλλάζουν...

motherof2, συμφωνώ μαζί σου, αλλά στην περίπτωση που σας λέω, έχει παιδιά, αλλά δεν καταλαβαίνει...

θα σου πώ μερικά σκηνικά ακόμη: εξ' αρχής κράταγε μια στάση Χ επειδή δεν την έπερνα τηλέφωνο (σιγά να μην προλάβαινα, μέχρι να συνηθίσω τα νέα δεδομένα....) Ήταν όλο γκρίνια, ούτε ένα τηλέφωνο, κι άλλες κάνανε παιδιά δεν κάνανε έτσι κλπ... Παρόλου που της ζήτησα επανηλημένα να με παίρνει αυτή και αν δεν μπορούσα να μιλήσω θα της το έλεγα.... έλεγε πως φοβάται μη με ενοχλήσει, μην ξυπνήσει το μωρό και άλλες τέτοιες τυπικούρες... Τέλος πάντων απομακρυνθήκαμε γιατί είχαμε παρεξηγηθεί και οι δύο από αυτή την κατάσταση καθε μιά γιατί το έβλεπε από τη δικιά της σκοπιά! (Από όλους μας τους φίλους μόνο μ' αυτή παρεξηγηθηκαμε.... ήταν η μόνη μ' αυτη τη στάση!)

Προσπαθήσα να σπάσουμε τον πάγο αλλά 1ον έκανε σαν κοριτσάκι γυμνασίου, σούπα, μούπες, εγώ... εσύ... και 2ον κάθε φορά που λέμε να βρεθούμε θέλει να πάμε εμείς (μένουμε 5 πολυκατοικίες διαφορά!!) γιατί όπως λέει ποιό εύκολα είναι για μένα με το μωρό... να κουβαλάω ριλαξ, σεντόνια, κουβέρτες, πάνες, κρέμες, πετσέτες, αλλαξιές... τη μισή μας προίκα, μην τύχουν τα απρόοπτα... από το να βάλει παπούτσια και μπουφάν στα δικά της (4 και 6 χρονων) να τα ξεβολέψει από τον χώρο τους και το πρόγραμμά τους γιατί αυστηρά κατά τις 20:00 έχει μπάνιο και maximum 21:00 πρέπει να κοιμουνται. Και καλά τις καθημερινές να το δεχτώ το πρόγραμμά της γιατί έχουνε σχολείο και κάνει καλά, ο άντρας της σχολάει αργά και είναι δύσκολο να βρεθούμε νωρίτερα, τα ΣουΚου όμως τί γίνεται;;

Και πόσα άλλα... θα γράφω μια μέρα! Τέλος πάντων τώρα πιά τα πράγματα έχουν παγώσει, τυπικά τα λέμε αραιά και πού από το τηλέφωνο και μόνο...

Και φυσικά μια φορά που συναντηθήκαμε στα πεταχτά στο δρόμο, ξεφώνιζε πως είμαστε απαράδεχτοι.... Τι να πώ

 

Κουράστηκα να σκέφτομαι και να δικαιολογώ τους άλλους, ας με σκεφτούν κι αυτοί μια φορά!!

[fay]

Βρε κορίτσια, πώς αλλάζουν έτσι τα πράγματα; Πώς είμασταν πριν κάποια χρόνια και πώς είμαστε τώρα και πόσο θα αλλάξουν και στο μέλλον;

Εμάς όλοι μας οι φίλοι δεν έχουν παιδιά ή είναι και ανύπαντροι (οι κοντινοί, γιατί έχουμε φίλους που μένουν σε άλλες πόλεις, έχουν παιδιά αλλά είναι μακριά και δε βρισκόμαστε συχνά). Και φυσικά δεν καταλαβαίνουν τη φάση του να έχεις ένα παιδί και πόσες αλλαγές φέρνει αυτό στη ζωή μας. Δεν καταλαβαίνουν ότι δε μπορούμε να κανονίσουμε τίποτα σίγουρα, γιατί τα απρόοπτα πάντα τότε συμβαίνουν (και θα νομίζουν ίσως ότι λέμε και ψέματα). Ή δεν καταλαβαίνουν ότι δε μπορώ να τρέχω μικρό παιδί στις καφετέριες με όλη την τσιγαρίλα (συν ότι δεν πρόκειται να κάτσει και πολύ). Και τι ακούμε; Ότι φερόμαστε σαν συνταξιούχοι!!!!!!!!!!! Στην πλάκα βέβαια, αλλά κάποια στιγμή γίνεται ενοχλητικό.

Περιμένω όμως τη στιγμή που θα γίνουν κι εκείνοι γονείς και τότε να δουν τι έχουν να ακούσουν!!! Για πλάκα βέβαια!!!

[Marilena]

Αχ κοριτσια μου !!! Πως εχουμε γινει ετσι ? Παρταλια ολοι !!!

Δεν θελω να το παιξω καλη εγω και κακοι οι αλλοι, αλλα εχω ξαναπει οτι για εμενα η ΦΙΛΙΑ ειναι πραγματικα ιερη ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΘΕΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ το εχω ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ....

Δεν εχω υπολογισει ποτε παιδια, σκυλια και δεν ξερω κι εγω τι αλλο, οταν θεωρω οτι καποιος με εχει πραγματικα αναγκη.... Αντιθετα ΟΛΟΙ οι υποτιθεμενοι φιλοι μου, βαζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ πιο πανω και ΑΝ μεινει κενο, ισως μια στις τοσες να χωρεσω κι εγω....

 

Εχω πικραθει πολυ κι εχω στεναχωρηθει και μυαλο δεν βαζω... συνεχιζω το ιδιο στυλακι... Βεβαια καποιες φορες προσπαθω να βαζω κι εγω προταιρεοτητες, αλλα δεν μπορω οταν καποιος εχει αναγκη.... Οσο κι αν εχω θυμωσει,λ οτι κι αν εχει γινει... Θα τρεξω και παλι !!!

 

Σιγουρα η ζωη ειναι πολυ διαφορετικη αν εχει παιδακια απο οτι οταν εισαι χυμα στο κυμα... Αλλά δεν ειναι κακο να σκεφτομαστε καμια φορα και τους αλλους... και να μπαινουμε στην θεση τους πριν αποφασισουμε κατι...

 

Τελοσπαντων αν παρω φορα θα γραφω ωωωωωωωωρες ατελειωτες... Εγω αποφασισα να προσπαθω να σκεφτομαι οτι δεν εχω φιλους αληθινους και οτι θα ειμαι κατα κανονα μονη μου (δεν μπορω να το χωνεψω με τιποτα !!!)... Κι απο εκει και περα δεν κραταω κακιες και οτι κατσει...

[xrysalis]

Μωρέ κι εγώ τα ίδια χάλια είμαι, δηλαδή όχι θύμα αλλά μ....ας, με την πρώτη ευκαιρία τα ξεχνάω όλα και συνεχίζω αλλά δε μπορώ να μην πικρένομαι... και ξέρετε τι μου στοίχησε περισσότερο με τη συγκεκριμένη;;; ότι μέχρι πριν, ότι κι αν ήθελε, αν χρειαζότανε κάτι ή αν ήξερα πως έχει πρόβλημα έτρεχα από μόνη μου (όπως τώρα στο τέλος που ήμουν έγκυος και αυτή έτρεχε με τους γονείς της.... για σοβαρά θέματα υγείας, και εγώ τη δικαικαιολογούσα με όλα αυτά που πέρναγε... μεγάλη ιστορία) όταν έλεγε ευχαριστώ της έλεγα πως τα αδέρφια δε λένε ευχαριστώ... όταν όμως ήρθε η παρεξήγηση της είπαν να μη μου φέρεται οπως στη γειτόνισα και μου είπε γιατί; γειτόνισες δεν είμαστε;....

Τα ίδια συμβαίνουν και με τους άντρες μας... πάντα ο δικός μου να τρέξει και όταν χρειάστηκε μιά γνώμη για το αυτοκίνητο από τον άντρα της (που δουλευει σε αντιπροσωπεία) του είπε πως δεν ασχολείται με ιδιώτες και να του στείλει fax ή email.....

Στη γιορτή του άντρα μου, πήραν τυπικά τηλέφωνο αργά το απόγευμα και μας τόνιζαν πως είχαν ανάψει το τζάκι και πίνανε καφέ, μην τυχόν και τους πούμε να κατέβουνε.....

Τί άλλο να πώ;;;

δεν ξέρω πως φτάσαμε έτσι, από το σχεδόν κάθε μέρα μαζί, τις διακοπές, τα έξω, τα πάνω, κάτω....

[jodido]

Όλοι μας έχουμε χάσει φίλους και μάλιστα καλούς.

Έχω χάσει και εγώ φίλους. Κάποιες φορές μάλιστα έφταιγα και εγώ γιατί έβαλα τον εγωισμό μου πάνω απο την φιλία. Τώρα μετά απο χρόνια σκέφτομαι πόσο ηλίθια φέρθηκα. Νόμιζα ότι θίγεται η αξιοπρέπεια μου αν μετά την παρεξήγηση προσπαθούσα εγώ πρώτη να προσεγγίσω τον φίλο μου. Αυτά νομίζω ότι είναι συναισθήματα για κατώτερους ανθρώπους.

Είναι λογικό να αισθανόμαστε αδικημένοι καποιες φορές απο τους φίλους αλλα ας μη βάζουμε τα πάντα σε ένα τσουβάλι. Δεν είναι όλοι οι φίλοι έτσι....

 

Ακόμη και απο φιλους που έχω χάσει, που με αδίκησαν, που δεν μου φέρθηκαν έτσι όπως άξιζα... ακόμη και απο αυτούς έχω πάρει κάποια πράγματα... Προς σεβασμό λοιπόν της φιλίας και όλων αυτών των θετικών πραγμάτων που μου πρόσφεραν όσο μεγάλα ή μικρά ήταν αυτά οφείλω να τους σέβομαι. Αν δεν θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την σχέση δεκτόν και αποδεκτόν αλλα καλό θα ήταν να θυμόμαστε μόνο τα καλα απο αυτή τη σχέση και να την κρατήσουμε στο μυαλό μας ως μια καλη ανάμνηση...

 

Ας αφήσουμε στην άκρη τους κακούς σχολιασμούς... δεν ταιριάζουν σε όλους ΕΜΑΣ

[Nikole00]

ρε κοριτσια ειναι πραγματικα λυπηρο το οτι δεν υπαρχουν φιλοι. δεν εχω ποτε υπολογισει ποσες φορες με πηρε η ταδε τηλ. ή ποσες φορες βγηκα για καφε με την αλλη. προσπαθουσα παντα να σεβομαι ολους ειτε μακρινους ειτε κοντινους φιλους. να ερχομαι στην θεση τους και να λεω: αν ημουν εγω δεν θα ηθελα να μου το κανουν αυτο. ετσι ομως αισθανομαι ηλιθια (το λιγοτερο). δεν ειμαι αφελης. Αλλα στο τελος αισθανομαι σαν παιδακι που με ολη την καλη πιστη εμπιστευομαι και υποχωρω και τελικα τρωω τα μουτρα μου.(αν μη τι αλλο). Με μεγαλη μου λυπη σκεφτομαι οτι ολοι αυτοι οταν με το καλο αποκτησουν δικα τους παιδια και οικογενεια ισως σκεφτονται διαφορετικα και αναθεωρησουν καποιες αποψεις τουσ σχετικα με τους φιλους τους.Ολα ειναι απαραιτητα στη ζωη μας. και τα παιδια και ο συντροφος και οι γονεις και οι φιλοι.

[Jean]

Οι ανθρωπινες σχέσεις είναι πολύ περίεργες...Σκεφτειτε πως καποτε κάποιος άνθρωπος (μια παλια σχεση ας πουμε η ενας καλος φιλος) ήταν ολη σας η ζωή κι εισασταν εσεις γι' αυτον το κέντρο του κόσμου και μετα απο χρόνια ουτε που βρισκεται, ουτε τι κανει και στην τελικη ποιος χ....ε...

Για γελια και για κλαματα ειναι η κατασταση...Αβυσσος η ψυχη!!

[fay]

Προς σεβασμό λοιπόν της φιλίας και όλων αυτών των θετικών πραγμάτων που μου πρόσφεραν όσο μεγάλα ή μικρά ήταν αυτά οφείλω να τους σέβομαι. Αν δεν θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την σχέση δεκτόν και αποδεκτόν αλλα καλό θα ήταν να θυμόμαστε μόνο τα καλα απο αυτή τη σχέση και να την κρατήσουμε στο μυαλό μας ως μια καλη ανάμνηση...

 

Ας αφήσουμε στην άκρη τους κακούς σχολιασμούς... δεν ταιριάζουν σε όλους ΕΜΑΣ

 

Συμφωνώ απόλυτα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πληγωθεί ουσιαστικά από καμιά μου φιλία. Ό,τι μου έχει συμβεί ήταν μικροπράγματα, τα οποία προτίμησα να τα βάλω στην άκρη, παρά να τα κάνω θέμα, γιατί πίστευα ότι η πρόθεση του άλλου δεν ήταν να με πληγώσει. Απλά ίσως μια κακή στιγμή.

Έχω πάντως γενικά την άποψη ότι κανείς δεν είναι τέλειος και πρέπει να δεχόμαστε τον άλλον με τα ελαττώματά του (αρκεί βέβαια αυτά να μην έρχονται σε ρήξη με τις δικές μας ηθικές αξίες κι απόψεις για τη ζωή). Κι εμείς έχουμε ελαττώματα κι ίσως εν αγνοία μας να έχουμε κάνει ή πει πράγματα που οι άλλοι να παρεξήγησαν κι ας μη μας το είπαν ποτέ.

[beboulinos]

Nikole00 , όταν αγαπάς και νοιάζεσαι για τον φίλο σου, φροντίζεις η κριτική σου (την οποία πιστεύεις οτι πρέπει να κάνεις) να ειναι εποικοδομητική και με τρόπο που δε θα τον πληγώσει. Με το να τον βρίζεις, να τον προσβάλλεις μπροστά σε τρίτους και να του λες πως είναι χαμηλού επιπέδου επειδή δεν καταλαβαίνει το....χιούμορ σου (γιατί αυτός και να μην εισαι εσύ χαμηλού επιπέδου αφου δεν το κάνεις κατανοητο ε?) δε νομίζω οτι είναι πραγματικα φίλος. Και τέτοια άτομα εγώ τουλάχιστον δε τα θέλω στη ζωή μου. Καλύτερα μόνος παρά με κακή παρέα λένε.... Συνεπώς καλύτερα μακριά απο αυτή την κοπέλα. Σου στάθηκε σε μια στιγμή, της φέρθηκες σαν φίλη τέλος. Προφανώς θεωρούσε πως η στάση της ήταν κάποιο είδους δάνειο που εσύ θα έπρεπε μονίμως να....ξεχρεώνεις ανεχόμενη την κακή της συμπεριφορά.

[bp-IOLH]

Νικόλ00, θεωρώ ότι δεν είσαι υπερβολική. Μάλλον ζήλεια μου μυρίζει όλο αυτό. Συμφωνώ ότι πρέπει να δεχόμαστε την κριτική των φίλων μας αλλά μόνο, όταν γίνεται καλοπροαίρετα και δεν μας προσβάλλει. Υπάρχουν και κάποια όρια.

Κι εγώ είχα θέμα με μια φίλη, όταν της ανακοίνωσα την εγκυμοσύνη μου, η οποία δυστυχώς κατέληξε σε απόξεση. Μου μίλησε πολύ επιθετικά και είμαι 100% σίγουρη ότι δεν παρερμήνευσα. Κάποια στιγμή και αφού είχα κάνει την απόξεση, της μίλησα και της εξήγησα ότι δεν μου άρεσε η στάση της, αλλά με έβγαλε τρελλή. Τέλος πάντων, έδωσα τόπο στην οργή. Δεν μου αρέσει φιλίες χρόνων να τις διαλύω έτσι με ένα φύσημα του ανέμου. Και απλώς τη δικαιολόγησα σκεπτόμενη ότι η ίδια προσπαθούσε και προσπαθεί για μια εγκυμοσύνη και ίσως να είναι σε μια κακή φάση της ζωής της και η πικρία της να της προκαλεί επιθετικότητα.

Όσον αφορά μια άλλη κοπελιά (σόρρυ που δε θυμάμαι το όνομα, δεν προλαβαίνω να γυρίσω τις σελίδες πίσω) που είπε ότι οι άνθρωποι με παιδιά και αυτοί χωρίς παιδιά έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα, συμφωνώ απόλυτα.

Όμως έχω κάποιες ενστάσεις. Εγώ δεν έχω ακόμη παιδιά αλλά, όταν πηγαίνω σε σπίτι που έχουν παιδιά, εννοείται ότι δεν διανοούμαι να καπνίσω, απλώς βγαίνω στο μπαλκόνι, αν δεν μπορώ να κρατηθώ. Εννοείται ότι δεν σχολιάζω τους ανθρώπους που έχουν αυτή τη στιγμή άλλες προτεραιότητες και άλλες δυσκολίες. Το να σχολιάζεις ότι οι φίλοι σου που είναι γονείς έχουν γίνει σαν συνταξιούχοι, επειδή δεν έχουν το χρόνο ή τη διάθεση να τρέχουν στις καφετέριες όπως πρώτα, είναι τουλάχιστον άτοπο. Λίγη κατανόηση δεν βλάπτει.

Το να σχολιάζεις τη λεχώνα ή τη μικρομάνα ότι φαίνεται κουρασμένη ή ο,τιδήποτε άλλο είναι ντροπή και αγένεια.

Όμως, δυστυχώς πολλές φορές, όταν γυρνάω σπίτι μου και είμαι πτώμα, θέλω να βάλω ένα ποτάκι και να κάνω ανενόχλητη το τσιγαράκι μου και να δω μια ταινία, χωρίς απαγορεύσεις ή παρεμβολές. Έτσι μένω σπιτάκι μου στην ησυχία μου. Δεν σχολιάζω όμως αρνητικά τους γονείς. Αν έχω το χρονο και τη διάθεση, τους επισκέπτομαι γνωρίζοντας ότι υπάρχουν και τα παρελκόμενα.

Δυστυχώς, όμως, (ντρέπομαι που το κάνω) μερικές φορές αποφεύγω μια φίλη- μάνα-κουκουβάγια που δεν έχει άλλο θέμα συζήτησης στη ζωή της από το παιδί της, γιατί πραγματικά μετά από κάποια ώρα δεν αντέχω. Από τη λατρεία της για το παιδί της, μιλάει μόνο γι' αυτό και τίποτε άλλο και χωρίς να το θέλει γίνεται κουραστική. Ε, προσωρινό είναι πιστεύω. Έτσι κι αλλιώς όλες οι μανούλες έχουν το παιδί τους στο κέντρο του κόσμου τους (πράγμα απόλυτα φυσιολογικό), απλώς, όταν έχουν επισκέπτες, λένε και καμιά άλλη κουβέντα.