Πώς να κρυφτείς απ'τα παιδιά; Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!

[νεφελη]

Το με τι ανθρωπους συναναστρεφεται το παιδι μας ειναι ενα πολυ μεγαλο θεμα. Πρεπει να το προστατευουμε κ να το φερουμε σε επαφη μονο με ανθρωπους καθως πρεπει ή ειναι καλο να βρισκεται με καθε καρυδιας καρυδι κ να μαθαινει το κοσμο απο τοσο μικρο?? Πρεπει να το κανουμε επιλεκτικο στις παρεες του ή να μαθει να συναναστρεφεται με οποιον να ναι?

Εχουμε αυτο το προβλημα κ με την επιλογη του σχολειου για τη μικρουλα μας. Πρεπει να τη στειλουμε σε ενα καλο ιδιωτικο ή στο δημοσιο της γειτονιας μαζι με οποιο παιδακι τυχει να παει εκει.. Κ δε θελω να ακουστει ασχημα αυτο που λεω.. Δεν ειμαι καθολου ρατσιστρια κ πιστευω οτι κ οι μεταναστες, ακομα κ τα γυφτακια εχουν δικαιωμα στη ζωη. Οι ανθρωποι εχουν τραβηξει τοσα κ πολλοι απο αυτους ειναι αξιολογοι ανθρωποι. Εμενα κ η μικρη μου κ τα ανιψια μου παιζουν κ με κατι παιδακια απο την Αλβανια που εχει ενας κυριος που μας βοηθαει στο σπιτι κ με τα παιδακια της κυριας απο τη Βουλγαρια που μας καθαριζει κ το καλοκαιρι της λεμε να τα φαιρνει να παιζουν. Κ επισης ειναι πολλα ελληνακια που δε θα αφηνα με τιποτα διπλα στα παιδια μου.

Το θεμα δεν ειναι η καταγωγη, ειναι πολλα αλλα.. Και εγω πιστευω οτι δεν ειναι κακο να κανουμε το παιδι μας εκλεκτικο στις παρεες του. Να μαθει να κανει παρεα με παιδακια που εχουν να του προσφερουν κατι, χωρις βεβαια να το κανουμε σνομπ ή ρατσιστη. Βεβαια ο αντρας μου που μεγαλωσε υπερπροστατευμενος κ με ιδιωτικα ακριβα εχει αλλη αποψη, αλλα ζουμε σε δυσκολες κ επικυνδυνες εποχες κ δεν κανει κακο να προσεχουμε λιγο..

[lianakleopatra]

Βρε κορίτσια τί διαβάζω εδώ?? Το παιδί μου πηγαίνει στο δημόσιο νηπιαγωγείο, μετά απο 4 χρόνια σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό, και τα περισσότερα παιδάκια είναι Αλβανάκια, Ρωσάκια και μία Βουλγαρούλα-γλυκύτατο κοριτσάκι. Οι μαμάδες τους είναι αξιοπρεπέστατες, μιλάμε για τα παιδιά μας, έχουν τους ίδιους φόβους και ανησυχίες που έχουμε και εμείς και σας πληροφορώ ότι το πιο βρώμικο παιδάκι στην τάξη είναι Ελληνάκι. Μια χαρά παίζουν όλα μαζί και οι άνθρωποι απο την Αλβανία είναι τόσα χρόνια πια εδώ που έχουν συγχωνευθεί με εμάς. Για μένα το δημόσιο σχολείο είναι καλύτερο γιατί το παιδί επιβάλλεται να έχει επαφές πολυπολιτισμικές και όχι να είναι σε ένα γυάλινο προστατευμένο περιβάλλον και μετά να έρχεται αντιμέτωπο με την αληθινή ζωή. Απλά του μιλάς, τους λες να προσέχει κάποια πράγματα και είσαι συνέχεια απο πάνω του. Κορίτσια, σε ορισμένες μπορεί να μην αρέσει αλλά θα το αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή σχεδόν όλες. Θεωρώ ότι τα παιδιά μας αργότερα θα καλούν στο σπίτι , θα έχουν φίλους και θα κάνουν σχέση με παιδιά Αλβανών. Τί θα κάνετε τότε? Θα πείτε στο παιδί σας μην τον αγαπάς γιατί είναι Αλβανός? 1.000.000 είναι στη χώρα μας, κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό.

Τώρα, όταν πάει στην παιδική χαρά και θέλει να παίξει με τσιγγανάκια, εντάξει , εκεί είσαι και εσύ και το κοιτάς και δεν το χάνεις απο τα μάτια σου όχι για τον φόβο των τσιγγάνων αλλά για τον φόβο του οποιουδήποτε μ.......α θέλει να προσεγγίσει το παιδί σου.

[alcyon]

Οι σκέψεις μου μοιάζουν με της anna+, οι φόβοι μου με της livinath. Φαντάζομαι πως επείδη λειτουργώ με τη σκέψη χωρίς όμως να παραβλέπω το συναίσθημα....

 

Θα αφήσω μάλλον τα παιδιά μου να πλησιάζουν όποια παιδάκια θέλουν. Αρκεί να μην υπάρχει υπαρκτός κίνδυνος (φαίνεται ένα παιδί που κινείται επιθετικά ή με επικίνδυνο τρόπο) και φυσιικά αξιολογώντας κάθε περίσταση μεμονωμένα και όχι μαζικά.

 

Η καρδιά μου μάλλον θα είναι σφιγμένη από τα τόσα χρόνια που με έμαθαν να "μη θέλω τους γύφτους". Μα δεν πρέπει να γίνω κι εγώ ένα ακόμα τούβλο στον τοίχο αυτό. Έτσι νιώθω... Δε θα απορρίψω με την πρώτη ματιά κανέναν άνθρωπο κρίνοντας από τη φυλή. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να απορρίψω με την πρώτη ματιά. Αν θέλω να είμαι πολίτης του κόσμου και όχι του μικρόκοσμού μου.

 

Τα παιδιά μου θα τα στείλω σε δημόσιο σχολείο και όχι σε ιδιωτικό όπως έστειλαν οι γονείς μου εμένα. Τα προστατευμένα περιβάλλοντα που έχουν επιλεκτικότητα στα μέλη τους ενισχύουν τους διαχωρισμούς παντώς είδους (οικονομικους, ταξικούς, φυλετικούς, θρησκευτικους, κτλ κτλ....). Ευτυχώς οι γονείς μου υπέκυψαν στις εκκλήσεις μου να βρεθώ σε ένα δημόσιο σχολείο στις τελευταίες τάξεις. Το απόλαυσα ιδιαίτερα!!!

 

Είχαμε όλων των ειδών τα παιδιά. Είμασταν όλοι ίσοι. Δεν είχε σημασία τι φόραγε ο καθένας, δεν είχε σημασία τι θρήσκευμα είχε ο καθένας. Είχαμε και μαύρους στο τμήμα μου, είχαμε και καθολικούς, είχαμε και παιδιά από μικτές οικογένειες, είχαμε και παιδιά ομογενών. Κι όλοι μαζί μια παρέα, και όλα τα παιδιά κατέκριναν με το χειρότερο τρόπο κάποιο κακό σχόλιο για το χρώμα ενός παιδιού.

 

Να γιατί λεω πως "τα παιδιά τα ξέρουν όλα". Στην πραγματικότητα αν δεν παρεμβούμε εμείς, τα παιδιά θα παίξουν μεταξύ τους ανεξάρτητα από την καταγωγή, την οικονομική κατάσταση, τα ρούχα κτλ. Θα εκφράσουν απορίες για αυτά, τα ίδια θα απαντήσουν και εκεί σταματάνε όλα. Θα συνεχίσουν το παιχνίδι τους γιατί αυτό και μόνο αυτό έχει σημασία.

 

Η υπέρβαση των φόβων μου όμως είναι δύσκολη, μα νομίζω πως πρέπει να το κάνω για χάρη των παιδιών μου. Για να μάθουν αυτά να ζούν στον κόσμο μας κι εγώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

[mitaki]

Καλησπέρα κορίτσια, η καραμελίτσα μου 2,5 ετών μένει σε περιοχή της ανατολικής Θεσσαλονίκης που δεν έχει τσιγγάνους πολλούς τουλάχιστον και δεν έχει τύχει να βρεθούμε μαζί τους, ΑΛΛΑ έχει για γιαγιά δασκάλα δημοτικού στον Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης που φυσικά διδάσκει σε τσιγγανάκια και άλλες μειονότητες. Ίσως είμαι επηρρεασμένη από τη μητέρα μου, αλλά τα παιδάκια πιστεύω ότι είναι παιδάκια όποιας φυλής και αν είναι, και φυσικά η κόρη μου έχει πάει στο σχολείο που διδάσκει η γιαγιά της για βόλτα και φυσικά έχει παίξει με τα τσιγγανάκια και φυσικά κάθε μέρα ρωτάνε τη δασκάλα τους πότε θα ξαναπάει η κόρη μου για να παίξουνε. Νομίζω ότι είναι καθαρά θέμα προκατάληψης και ρατσισμού που μας τον έχουν περάσει μέσα μας χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε και όχι πραγματικά λόγω υγιεινής ή φόβου (ακόμα και ο φόβος από το ρατσισμό προέρχεται). Αυτό πιστεύω εγώ όπως πιστεύω ότι καλούς και κακούς ανθρώπους θα συναντήσεις παντού είτε είναι έλληνες είτε όχι είτε είναι πλούσιοι είτε φτωχοί και πάει λέγοντας. Είναι κρίμα να περιθωριοποιούμε παιδάκια μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε άλλη φυλή - ράτσα - όπως λέμε συνήθως. Όσα τσιγγανάκια εχω γνωρίσει εγώ από τη μητέρα μου είναι γλυκύτατα πλάσματα, πολύ πολύ έξυπνα που αν τους δωθούν οι δυνατότητες θα εξελιχθούν σε πολύ σπουδαίους ενήλικες ανθρώπους.

[starlight]

Ομολογώ ότι δεν διάβασα όλες τις απαντήσεις.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα παιδιά μας δεν θα είναι ρατσιστές αν σταματήσουμε να τους το καλλιεργούμε.

Μια μέρα που η κόρη μου -4 χρονών- θύμωσε μαζί μου,

μου είπε "είσαι γυφτάκι".

Και της απάντησα "α εντάξει'.

Απορημένη, -γιατί το είχε ακούσει ως βρισιά στο σχολείο- με ρώτησε 'δεν σε νοιάζει'? Και της είπα 'όχι, βέβαια, τα γυφτάκια είναι πολύ καλά παιδάκια'.

Εννοείται ότι της έμεινε και ότι το χρησιμοποιεί και το λέει από τότε.

[nicole23]

Η δικιά μου εμπειρία έχει ως εξής: όταν πήγαινα πέμπτη δημοτικού, έκανα ένα πάρτι για την ονομαστική μου εορτή. Η μητέρα μου επέμενε να καλέσουμε όλα τα παιδιά της τάξης μου, αλλά εγώ δεν ήθελα. Συγκεκριμένα δεν ήθελα ένα παιδάκι που το αποκαλούσαμε στο σχολείο "γυφτάκι". Δεν ξέρω αν ήταν (ήμουν μικρή και δεν πολυκαταλάβαινα), πάντως έμοιαζε. Τελικά το κάλεσα γιατί η μητέρα μου ήταν ανενδοτη ως προς αυτό. Ήρθε η ώρα του πάρτι, ήρθαν τα παιδάκια, ήρθε και το συγκεκριμένο "γυφτάκι".Σε κάποια στιγμή βρεθηκα μαζί με κάποια άλλα παιδάκια, και τους έλεγα πόσο δεν ήθελα το συγκεκριμένο παιδάκι στη γιορτή μου. Γυρνάω πίσω και τι να δω? Το παιδάκι με κοιτούσε με βουρκωμένα μάτια... Ε λοιπόν, αυτό το βλέμμα μέχρι και σήμερα με έχει στοιχειώσει...

Ο γιος μου είναι πολύ μικρός, αλλά όταν μεγαλώσει θα τον αφήνω να παίζει με όποιο παιδάκι θέλει... Ίσως έτσι εξιλεωθεί και η μανούλα του...

[ANNA27!]

Μένουμε στο κέντρο της Αθήνας και υπάρχουν παντού αλβανάκια και γυφτάκια και ναι δεν έχω πρόβλημα που παίζει ο γιος μου μαζί τους,γιατί να χω?έχει χρόνια μπροστά του να γνωρίσει μόνος του την κοινωνική αδικία και τις φοβίες λόγω της διαφορετικότητας.Μάλιστα η "αγαπημένη" του στις κούνιες είναι ένα κοριτσάκι αλβανάκι στην ηλικία του πεντακάθαρη και κούκλα!και στην πολυκατοικία παίζει με ένα αλβανάκι γειτονάκι και μάλιστα η μαμά του για να με "πείσει" να κάνουν παρέα τα παιδιά μας με διαβεβαίωνε συνέχεια και μάλιστα σε σημείο που με έφερνε σε δύσκολη θέση ότι το σπίτι της είναι καθαρό και να ρθω να ελέγξω!

Τώρα στο θέμα της επιτήρησης είμαι πολύ φοβιτσιάρα και δεν τον αφήνω ποτέ και πουθενά μόνο του ούτε με Έλληνες ούτε με ξένους ούτε με εξωγήινους!

[marin]

Εμένα δεν με απασχολεί η φυλή ή ο τόπος καταγωγής κάποιου ανθρώπου για να τον κάνω παρέα ή να τον κάνουν τα παιδιά μου.

Το μόνο που με πειράζει είναι ο τρόπος συμπεριφοράς του. Είτε είναι έλληνας, είτε αλβανός, είτε πακιστανός, είτε αθίγγανος το ίδιο είναι.

 

Δεν μπορώ να κατανοήσω ανθρώπους που δεν σέβονται τίποτα, απ' όπου και αν προέρχονται.

 

.

 

Τι θα λέγατε στα παιδιά σας; Θα τα αφήνατε να παίξουν με τα "γυφτάκια"; Πώς θα χειριζόσασταν το θέμα;

 

Οπότε απαντώ στο ερώτημά σου alcyon, αν η συμπεριφορά των παιδιών αυτών ήταν "παιδική", ΝΑΙ θα άφηνα τα παιδιά μου να παίξουν, όπως έχουν έλθει στο σπίτι μου για να παίξουν με το γιο μου και παιδιά από την Αλβανία και από το Ιρακ, συμμαθητές του.

[Μίκα]

Αυτός ο ρατσισμός, για τον οποίο μιλάτε, όπλισε το χέρι του νεαρού στον ΟΑΕΔ. "Μέχρι στιγμής δεν έχω γνωρίσει τίποτε άλλο, παρά την απόρριψη". έγραψε.

 

Και όλα αυτά τα παιδάκια που τα κοροϊδεύουν και τα απομονώνουν στα σχολεία, στα πάρκα, τι βιώματα θα έχουν, τι θα θυμούνατι από την τόσο "τρυφερη" παιδική ηλικία;

 

Ξεχνάμε ότι και δικά μας παιδιά (αδέλφια, ξαδέλφια, φίλοι κλπ) μεγαλώνουν σε άλλες χώρες, ξεχωρίζουν μέσα στην τάξη τους, στις γειτονιές τους. Κια το βασικότερο, ξεχνάμε ότι ο ρατσισμός ξεκινάει μέσα από το σπίτι...Και μην το παίζουμε δήθεν προοδευτικοί, να πιστέψουμε πραγματικά ότι δεν είμαστε τίποτα το ιδιαίτερο εμείς, όλοι είμαστε το ίδιο, μοιραζόμαστε τον ίδιο χώρο πάνω σε αυτήν τη σφαίρα.

[Ρούλα26]

Δεν θελω τα παιδια μου να μεγαλωσουν σε ρατσιστικο περιβαλλον.Τι παει να πει Αλβανακι,Ρωσακι,κλπ.Ειναι ολα παιδια.Δεν μπορουμε να κατηγορουμε τα παιδια για τιποτα.Τα παντα ξεκινουν απο τους γονεις.

Εχω ενα γιο και μια κορη.Πρωτα απ ολα με το διαλογο θα ηθελα να μαθουν να ξεχωριζουν το καλο με το κακο(στο συγκεκριμενο θεμα για συμπεριφορες)κι ας επιλεξουν μονα τους φιλους τους ανεξαρτητως εθνικοτητας,χρωματος,φυλης.

Τι παει να πει να ειναι εκλεκτικα στις παρεες τους και να εχουν να τους προσφερουν κατι τα αλλα παιδακια.Σ αυτη την ηλικια τι παραπανω μπορουν να τα προσφερουν περα απο παιχνιδι και ξενοιασια

[alcyon]

Ο ρατσισμός σε οποιαδήποτε έκφρασή του ξεκινάει από το πώς αντιμετώπισαν οι γονείς μας το όλο θέμα. Εκείνοι μας έδειξαν το φόβο και την επιφύλαξη. Δύσκολα "ξεριζώνονται" οι φόβοι μας. Θέλει δουλειά στο παρόν.... για να είμαστε καλύτερα στο μέλλον.

[anna+]

Ο ρατσισμός πηγάζει από χίλια δύο πράγματα. Μια από τις αιτίες που προκαλούν ρατσιστικά συναισθήματα στους ανθρώπους πέρα από τις προκαταλήψεις και τις στερεότυπες απόψεις με τις οποίες γαλουχούνται γενιές και γενιές είναι η αίσθηση ανωτερότητας που έχουμε μερικές φορές για τον εαυτό μας.

Έτσι λοιπόν πολύ συχνά πέφτουμε στην παγίδα και ως Έλληνες επιθυμούμε τα παιδιά μας να κάνουν παρέα με Ελληνόπουλα και αποκλείουμε μερικές ομάδες , συνήθως αθίγγανους ή παιδάκια με καταγωγή από χώρες όπως η Αλβανία, το Πακιστάν, το Ιράν, και όλες αυτές τις χώρες που κατά τη γνώμη μας είναι μη ανεπτυγμένες. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για παιδάκια από την Αγγλία, την Ιταλία, τη Γαλλία κ.οκ.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί συμβαίνει αυτό; Μάλλον στο μυαλό μας η διαφορετικότητα, η φτώχεια, το χρώμα παίρνουν τρομακτικές διαστάσεις…λες και τα κοιτάμε με το μικροσκόπιο. Μπορεί να είναι επικίνδυνος, τι θα πει ο κόσμος άμα μας δει να κάνουμε παρέα, μπορεί, μπορεί, χίλια δύο μπορεί που παραμορφώνουν την πραγματική εικόνα των πραγμάτων και τελικά το μικροσκόπιο γίνεται καλειδοσκόπιο…

Κάθε φορά που κάτι τέτοιο σας απομακρύνει από έναν άνθρωπο να σκέφτεστε πως όπως βλέπουμε εμείς τις μειονότητες μας είδαν κι εμάς κάποτε κι ίσως να μας βλέπουν ακόμη έτσι. Γιατί ο ρατσισμός είναι κάτι που διαιωνίζεται όσο εμείς τον αφήνουμε στις καρδίες μας και τον καλλιεργούμε στα παιδιά μας – γιατί κι αυτά με τη σειρά τους ως γονείς θα κάνουν το ίδιο με τα δικά τους παιδιά και η ιστορία θα συνεχίζεται έτσι επ' αόριστον.

Όταν πρωτοδιάβασα αυτό το θέμα στο μυαλό μου ήρθε μια έρευνα που διάβασα ως φοιτήτρια αλλά τότε δίστασα να τη γράψω γιατί ήταν αρκετά παλιά – αλλά όσο παλιά κι αν είναι το μήνυμα της είναι διαχρονικό. Έτσι τελικά αποφάσισα να γράψω τα αποτελέσματα της μόνο και μόνο για να υπενθυμίσω κι εμείς ως έθνος τύχαμε ρατσιστικής αντιμετώπισης και αυτή η σκέψη πρέπει να μας κάνει λίγο πιο ανοικτούς και συμπονετικούς… Η έρευνα αυτή τοποθετεί εμάς στη θέση αυτών που λοιδορούμε.

Θα την βάλω σε χωριστό post ακριβώς από κάτω για να δώσω σε όλους μας τροφή για σκέψη.

[anna+]

Το Πανεπιστήμιο της Τυβίγγης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στα πλαίσια ενός σεμιναρίου με θέμα «Κοινωνιομετρικές ασκήσεις με παράδειγμα μια εργατική συνοικία», διεξήγαγε μια έρευνα με θέμα το τρόπο ζωής και τις κοινωνικές σχέσεις των κατοίκων της περιοχής αυτής. Στα πλαίσια αυτής της έρευνας εκτός των άλλων δόθηκαν σε 16 Ελληνόπουλα και 25 Γερμανάκια ηλικίας 12 ετών κάποια ερωτηματολόγια για συμπλήρωση.

Οι απαντήσεις που έδωσαν οι Γερμανοί μαθήτες, αναφέρει η έρευνα ήταν «τρομακτικές».

Ένας μαθητής γράφει: «Επειδή τρώνε πάντα σκόρδο και βρωμούν όπως ένας περιπλανώμενος τράγος…»

Ένας δεύτερος σημειώνει: «Κλέβουν, εξαπατούν, είναι χυδαίοι, καταστρέφουν ποδήλατα κ.λπ.»

Ένας άλλος γράφει πως αν ήταν δάσκαλος, τα Ελληνόπουλα «θα τα πετούσε έξω, δε θα ενδιαφερόταν πια γιʼ αυτά τα γουρούνια, τα σκατζοχοιρογουρούνα»

Και ένας άλλος «θα τους σκότωνε, θα τους έστελνε στην Ελλάδα πίσω, θα τους τυραννούσε, θα τους κρεμούσε, θα τους έστελνε στα κάτεργα» και ο πατέρας του «θα τους σκότωνε όλους, θα τους έλιωνε και θα τους έκανε σκόνη».

Οι περισσότεροι από τους Γερμανούς μαθητές δήλωσαν ακόμη πως θα τους ενοχλούσε πολύ αν καθόταν στο ίδιο θρανίο με ένα Ελληνόπουλο σε αντίθεση με τα Ελληνόπουλα που σε ποσοστό 88% επιθυμούσαν να καθίσουν με ένα Γερμανό συμμαθητή τους τουλάχιστον δεν τα ενοχλούσε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Τέλος το 81% των Γερμανών μαθητών δήλωσε πως θα επιθυμούσε να μη φοιτούν Έλληνες μαθητές στα σχολεία τους.

Ένα άλλο στοιχείο εξίσου σημαντικά «στερεότυπο» είναι πως από τις 22 ιδιότητες:

απάνθρωπος, βρώμικος, ψεύτης, χυδαίος, καβγατζής, κακομοίρης, αυθάδης, πολυλογάς, αδιάκριτος, αγροίκος, αγαπάει τα παιδιά, ειλικρινής, πρακτικός, φιλόπονος, επιμελής, ευχάριστος, ευγενικός, αξιοπρεπής, έξυπνος, συναδελφικός, ακριβής, καθαρός

που δόθηκαν στους ίδιους μαθητές για να χαρακτηρίσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους, οι Γερμανοί μαθητές κράτησαν για τους ίδιους τους θετικούς χαρακτηρισμούς ενώ απέδωσαν στους Έλληνες όλα τα αρνητικά γνωρίσματα, φαινόμενο το οποίο δεν παρατηρήθηκε από πλευράς των Ελλήνων.

Στην ερώτηση πως θα αντιδρούσαν αν αργότερα στο χώρο εργασίας προϊστάμενος τους ήταν ένας Έλληνας ένα 22% των μαθητών απάντησε πως θα υπέβαλε την παραίτησή του και μάλιστα δύο δήλωσαν πως θα αυτοκτονούσαν (!!!).

Ο Αdorno χαρακτηρίζει αυτό τον τρόπο αντίδρασης ως «εθνοκεντρικό». Ο εθνοκεντρικός αισθάνεται ότι κινδυνεύει από τις αλλοεθνείς ομάδες γιάυτό και αμυνόμενος συμπεριφέρεται ως ανώτερος…

 

Αντιστρέψτε τώρα τα δεδομένα της έρευνας και βάλτε τους Έλληνες στη θέση των Γερμανών μαθητών. Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

Σε τέτοιο κόσμο θέλουμε να ζουν τα παιδιά μας;

 

Εγώ πάντως ονειρεύομαι έναν κόσμο σαν αυτό που οραματίστηκε και περιέγραψε στο λόγο του ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ στο λόγο του με τίτλο Ι have a dream (=Έχω ένα όνειρο)

 

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα […] οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας

[…]Εχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους. Έχω ένα όνειρο σήμερα.

[starlight]

http://www.europolis.gr/content/view/379/59/

 

Ρίξτε μια ματιά...

και στο παραμύθι και στα σχόλια της συντονίστριας καθηγήτριας.

 

"«Μια φορά και έναν καιρό , σε ένα πανέμορφο δάσος , ζούσε ένα πανέμορφο κορίτσι με πράσινα μάτια, μακριά καστανά μαλλιά και κατακόκκινα μαγουλάκια. Δεν είχε όνομα, αλλά οι φίλοι της, τα ζώα του δάσους, δηλαδή, τη φώναζαν Χρωματιστή. Μετά από κάποια περιπέτεια , η Χρωματιστή έφτασε στον κόσμο των γκρίζων, και πολύ φοβήθηκε . Όλοι την κοίταζαν περίεργα ενώ το μόνο που έδινε χρώμα στην ανιαρή ζωή τους ήταν τα μαύρα δάκρυα τους. Η Χρωματιστή φοβήθηκε και άρχισε να κλαίει και αυτή. Όταν οι γκρίζοι την άγγιξαν έγινε κάτι υπέροχο. Ο κόσμος τους αλλά και οι ίδιοι απέκτησαν χρώμα και τα δάκρυα τους έτρεχαν στα μάγουλα άχρωμα και όχι μαύρα ».

Αυτή είναι η περίληψη ενός σύγχρονου παραμυθιού που φέρει τον τίτλο «Μια διαφορετική ιστορία», με συγγραφείς τους μαθητές του Γυμνασίου Μελεσών , του δήμου Νίκου Καζαντζάκη. Μια συλλογική προσπάθεια , ένα ηθικό δίδαγμα από παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με ρατσιστικά φαινόμενα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι οι μαθητές τονίζουν με μαύρα γράμματα πως «Σε τούτη τη διαφορετική ιστορία . Η Χρωματιστή ξεκινάει ένα ταξίδι στο άγνωστο για να ανακαλύψει πολύ γρήγορα πως… η διαφορετικότητά μας , είναι η δύναμή μας»

 

Τα παιδιά μέσα από αυτό το παραμύθι θέλουν να δείξουν πόσο ανιαρός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι ήμασταν ίδιοι. Αν φορούσαμε τα ίδια ρούχα, κάναμε τις ίδιες χειρονομίες , θα ήταν σαν να φορούσαμε όλοι άσπρες μάσκες, αφήνουν να εννοηθεί μέσα από τις φωτογραφίες που τραβούν. Τα οφέλη αυτή της προσπάθειας είναι πολλαπλά, αφού τα παιδιά που δεν γεννιούνται με ρατσιστικά συναισθήματα, κάνουν μια απίστευτη προπαγάνδα στα σπίτια τους, για το πώς αντιμετωπίζουν το ξένο, τη διαφορετικότητα, τόνισε η κ. Αποστολάκη.

Αφουγκραζόμενη καιρό τώρα τους προβληματισμούς τους δεν διστάζει να κάνει λόγο για σκληρούς κριτές της κοινωνίας αλλά ταυτοχρόνως για μαχητές της ζωής. Όπως επεξηγεί η ίδια «πρέπει να είσαι μαχητής στα 13 σου, για να πας κόντρα με το γονιό σου και το γείτονα σου και να υπερασπιστείς ένα συμμαθητή σου που τυγχάνει να είναι από άλλη χώρα. Γιατί είναι ολοφάνερο ότι τα παιδιά τα ενοχλεί αυτό που γίνεται στα παιδιά. Τα ενοχλεί όταν οι γονείς τους εκφράζουν αντιρρήσεις για τις παρέες τους λόγω εθνικότητας. Το νόημα του παραμυθιού είναι πολλαπλό και αφορά και στα παιδιά που δεν είναι από την Ελλάδα ότι δηλαδή πρέπει να είναι περήφανα που η καταγωγή τους είναι είτε από την Αλβανία, είτε από την Αρμενία, είτε από οπουδήποτε αλλού. «Δεν τους αποδεχόμαστε επειδή είναι Έλληνες. Στην ουσία επειδή είμαστε όλοι διαφορετικοί πρέπει να νιώσουμε υπερήφανοι για τη δικιά μας διαφορετικότητα», σημείωσε η συντονίστρια της μαθητικής ομάδας. Το παραμύθι «μια διαφορετική ιστορία τυπώθηκε σε 700 αντίτυπα στα Ελληνικά και 200 αντίτυπα στα Αγγλικά και σε αντίστοιχα DVD.

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

Και γενικοτερα εδω

 

 

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?p=878185#post878185

 

 

Απιστευτο το παραμυθι της Κοκκινοσκουφιτσας απο την πλευρα του λυκου!

Λεει πολλα...............................................