γάμος ή απλά συμβίωση;

[yls]

Αυτό που μου φαίνεται πραγματικά περίεργο, είναι μακρόχρονες σχέσεις με συμβίωση, οι οπόιες μετά το γάμο ανατρέπονται -όπως της yogini. Αυτό ρε παιδιά δεν χωράει στο μυαλό μου....

 

Ούτε κι εμένα το χωράει το μυαλό μου αλλά το έχω δει να γίνεται. Κάποιος πολύ καλός μου φίλος ήταν εργένης. Έκανε του κόσμου τις δουλειές στο σπίτι, καλύτερα κι από την καλύτερη νοικοκυρά. Έκανε σχέση, αρραβωνιάστηκε και όλα καλά. Μόλις παντρεύτηκε τα φόρτωσε στον κόκκορα όλα, μα όλα. Η γυναίκα του τρέχει όλη μέρα σαν τρελή να προλάβει. Ένα χρόνο μετά το γάμο ήρθε και το παιδί. Αυτός χαλαρός στον κόσμο του. Πάει στη δουλειά του, κάνει τα χόμπι του, βλέπει τους φίλους του και γενικώς χαίρεται τη ζωή του. Η γυναίκα του έχει άδεια μητρότητας και από τη μέρα που γέννησε είναι μόνη στο σπίτι χωρίς βοήθεια από κανένα. Τρέχει και δε φτάνει. Δεν την βοηθάει στο παραμικρό, ούτε καν να κρατήσει το μωρό 2 ώρες να βγει έξω η κοπέλα, η οποία πραγματικά περνάει ζόρικα.

Επειδή τα βλέπω τα πράγματα από πολύ κοντά και συγκρίνω την τωρινή με την προτέρα κατάσταση, δεν μπορώ να πιστέψω πως είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να άλλαξε τόσο πολύ.

 

Μια παροιμία λέει πως όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Σκέφτηκες πως ο συγκεκριμμένος άλλαξε στάση στα του νοικοκυριού, επειδή και η γυναίκα του μπορεί να συμπεριφέρεται αλλιώς? Μπορεί η κοπέλα να έχει ανασφάλειες και φόβους για τον γάμο της -που εσύ δεν φαντάζεσαι- ο σύζυγός της το γνωρίζει και την εκμεταλλεύεται. Αυτό βέβαια είναι μια δική μου αυθαίρετη εικασία.

 

Πιστεύω πως οι άνθρωποι αλλάζουν ολοκληρωτικά νοοτροπία είτε λόγω σχιζοφρένειας (σπανίως) είτε λόγω αλλαγής συνθηκών (συνηθέστερα).

[bp-IOLH]

yls, σίγουρα όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος και δεν είναι δυνατόν να γνωρίζω τι σκέφτεται ο καθένας.

Έχω δει αυτά να συμβαίνουν συχνά. Και ο δικός μου σύζυγος άρχισε μετά το γάμο να χαλαρώνει και άλλοι σύζυγοι που ανήκουν στο φιλικό και συγγενικό μου περιβάλλον έχουν διαφοροποιηθεί.

Και για τον εαυτό μου μπορώ να παραδεχτώ ότι τελευταία έχω αρχίσει κι εγώ να αλλάζω τη στάση μου, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διάφορες εντάσεις μεταξύ μας.

Εκτός από τις αιτιολογίες που ανέφερες, όπως η ψυχοπάθεια και η αλλαγή συνθηκών (για τις οποίες συμφωνώ απόλυτα μαζί σου) θεωρώ ότι σημαντική αιτία αποτελεί και το πως έχει μεγαλώσει ο καθένας. Πολλοί άντρες είχαν στην πατρική τους οικογένεια το πρότυπο του πατέρα που έφερνε λεφτά στο σπίτι και δεν ασχολιόταν με τίποτε άλλο και τη μητέρα που είχε αναλάβει τα πάντα, από νοικοκυριό και ανατροφή παιδιών μέχρι και καθημερινές λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν πολύ πιθανόν οι άντρες που έχουν μεγαλώσει με τέτοια νοοτροπία να προσπαθούν να τη μεταφέρουν και στη δική τους οικογένεια.

Για παράδειγμα κάποιος συγγενής μου, ενώ η γυναίκα του ήταν έγκυος στον 8ο μήνα αρνιόταν να τη βοηθήσει σε κάποιες βαριές δουλειές του σπιτιού λέγοντας χαρακτηριστικά ότι αυτές δεν είναι αντρικές δουλειές. Ακόμη και τώρα που τα παιδιά του είναι 10 και 8 χρονών αντίστοιχα, το μόνο που κάνει είναι να πλένει τα πιάτα το μεσημέρι και η σύζυγος εκτός από τη δουλειά της, μαγειρεύει, πλένει, σιδερώνει, καθαρίζει, διαβάζει τα παιδιά, τα πηγαίνει φροντιστήριο. Ε, αυτή η γυναίκα δεν έχει εδώ και 10 χρόνια ούτε μια ώρα ελεύθερη. Τη βλέπουμε μόνο στην καλοκαιρινή της άδεια, ενώ αντίστοιχα ο σύζυγός και για καφεδάκι πηγαίνει 1-2 φορές την εβδομάδα και κάθε σαββατοκύριακο πηγαίνει στο χωριό για να ξεσκάσει.

 

Άσε μην το ψάχνουμε το πως και το γιατί, είναι πολλοί οι άντρες δυστυχώς που δεν θέλουν να έχουν πολλές ευθύνες, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτά σχετίζονται και με το γάμο απαραίτητα, γιατί και στη συμβίωση προφανώς συμβαίνουν τα ίδια.

[sesame]

Κοιτάξτε υπάρχουν και προβληματικοί γάμοι...όσο υπάρχουν και προβληματικές συμβιώσεις...

Δεν μπορούμε να παίρνουμε κατά περίπτωση παραδείγματα και να τα κάνουμε κανόνα...

Γιατί έτσι, μπορώ κι εγώ να αντιπαραθέσω περιπτώσεις γυναικών που από γλυκές και τρυφερές προ γάμου, μόλις βολεύτηκαν άρχισαν τις γκρίνιες, τις υστερίες και τις παράλογες απαιτήσεις.....φαινόμενο πιο συνηθισμένο ίσως..αλλά δεν είναι ο κανόνας....δυο άνθρωποι ή θα ταιριάξουν ή όχι....και αυτό είναι η μόνη αλήθεια...

Αν ταιριάξουν θα περάσουν ζωή χαρισάμενη, αν όχι αλίμονό τους......

[bp-IOLH]

sesame, με βρίσκεις σύμφωνη γενικά, αλλά δυστυχώς οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Όταν εγώ βλέπω την ίδια κατάσταση να συμβαίνει σε 9 από τα 10 ζευγάρια του περιβάλλοντός μου, θα θεωρήσω - ίσως αυθαίρετα - ότι ο κανόνας είναι τα 9 ζευγάρια και η εξαίρεση το 1 ζευγάρι, γιατί αυτό το μέτρο έχω.

Εσύ ή κάποιοι άλλοι ίσως να βλέπετε να συμβαίνει το αντίθετο και να θεωρείτε κανόνα και εξαίρεση αντίστοιχα τα ακριβώς αντίθετα.

Όσο για τις γυναίκες που αναφέρεις ως αρνιά προ του γάμου και στρίγγλες μετά του γάμου, έχω δει κι εγώ παραδείγματα και συμφωνώ.

 

Δυο άνθρωποι που έχουν σώας τα φρένας δε θα σχετιστούν, πολύ περισσότερο δε θα παντρευτούν αν δεν ταιριάζουν.

Πιστεύω ότι τα ζευγάρια που έχω στο μυαλό μου (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου και του συζύγου μου) έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους απ' ότι διαφορές, απλώς οι διαφορές προκαλούν κάποιες στιγμές εντάσεις.

Επίσης, πιστεύω πως όποιος θέλει να κάνει κάτι πραγματικά, μπορεί να τη βρει την άκρη και να κάνει και τα γούστα του. Αν ο άντρας μου δεν δέχεται να κρατήσει το παιδί, για να βγω κι εγώ μια βραδιά, μπορεί να τσακωθώ μία δυο φορές, αλλά την τρίτη θα προσλάβω μπέιμπι σίτερ και θα βγω. Ούτε θα κάτσω να σκάσω, ούτε θα διαιωνίσω κόντρες, ενώ μπορώ να επιλύσω το πρόβλημά μου με άλλο τρόπο και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Πριν από λίγο καιρό είχα αρρωστήσει και δεν μπορούσα να καθαρίσω το σπίτι. Μόλις έγινα καλά, είχα κάποιες υποχρεώσεις και δεν ειχα χρόνο. Αντί να τρώγομαι με τον άντρα μου και με τα ρούχα μου, πήρα μια γυναίκα και μου το έκανε λαμπίκο. Και έτσι είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

[yogini]

Πάντως ο δικός μου παραδέχεται καμια φορά οταν του κάνω παράπονα "ειδες ειμαι πονηρος σε τύλιξα!"

[melina_m]

εγω προσωπικά δεν θεωρώ οτι φταίει ο ΓΑΜΟΣ.

δεν δέχομαι το ότι ' ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα'

μπορώ να δεχτώ την συνήθεια ....τα χρόνια......αλλά οχι οτι και καλά επειδή δυο ανθρωποι παντρεύτηκαν μετά τα πράγματα άλλαξαν μεταξύ τους.

δεν ονειροβατώ ούτε ζω σε κόσμο αγγελικά πλασμένο γνωρίζω οτι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες.

αλλά αν υπάρχει θέληση και επικοινωνία μεταξύ του ζευγαριού νομίζω ότι όλα λύνονται.

το γεγονός ότι δυο άνθρωποι παντρεύονται δεν σημαίνει οτι σταματάνε να προσπαθούν για την σχέση τους .

Αντιθέτως για να μπορέσει ένας γάμος να είναι αυτο που λέμε 'πετυχημένος' θα πρέπει και οι δύο σύζυγοι καθημερινώς να αγωνίζονται για την σχέση τους.

 

ο γάμος είναι σαν σαν ένα καράβι που την ημέρα του γάμου ξεκινάει το παρθενικό του ταξίδι, γίνεται μια λαμπρή τελετή και μετά το καράβι ξεκινά το ταξίδι, στον δρόμο θα συναντήσει φουρτούνες , ανέμους , αλλά θα είναι και μέρες όμορφες με ήρεμη θάλασσα.

για να μπορέσει το καράβι να έχει ενα όμορφο ταξίδι θα πρέπει να υπάρχει καπετάνιος η ΑΓΑΠΗ . Αν δεν αφήσουμε την αγάπη να οδηγάει το καράβι και στην θεση της μπει ο εγωισμός τοτε δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα ουτε για μας αλλα ουτε και για τους επιβάτες μας .(τα παιδιά μας).

[Μπαμπουράκι]

Yls καλημέρα και καλή εβδομάδα...

 

Πραγματικά θα ήταν δύσκολο να περιγράψω πόσο διαφωνώ μαζί σου...

άντε να βρω τα λόγια....

 

Αν μια γυναίκα είναι ΟΝΤΩΣ ανεξάρτητη οικονομικά δεν μπορώ να καταλάβω ειλικρινά τι λες...

 

Γιατί να περιμένει τον γάμο για να κάνει οτιδήποτε ? Τα παιδιά τα κάνεις και χωρίς γάμο, τα αναγνωρίζει και δεν έχει δικαιώματα που θα είχε μέσα σε γάμο. Με λίγα λόγια μου φαίνεται λογικό να αναζητά ο άνδρας τον γάμο σε περίπτωση παιδιού.. όχι η γυναίκα !!!!!!!!!!!!

 

Ο άνδρας γιατί καρπώνεται όλα τα καλά του γάμου ? Δεν έχει ευθύνες αυτός ? Δεν καθαρίζει ? Αν δεν τα κάνει αυτά τότε κορόιδιο είναι όντως η γυναίκα που θα τον παντρευτεί !

 

Το ότι μπορεί να κάνει παιδιά στα 50...(πόσο ανόητος είναι να τεκνοποιήσει σε αυτή την ηλικία ? όσο ανόητη και μια γυναίκα που περνάει από 1000 γιατρούς σε αυτή την ηλικία για να κανει παιδί) μου θυμίζει ότι μπορεί να κατουράει όρθιος και όλοι λέμε συγχαρητήρια..... Μεγάααααλο κατόρθωμαααααααα

 

Και συγγνώμη κιόλας αλλά από τέτοιες απόψεις παίρνουν θάρρος και πιστεύουν ότι είναι κάτι εξαιρετικό σε σχέση με τις γυναίκες....

 

Ούτε καν πιο δυνατός δεν είναι από την γυναίκα... σωματικά ναι.. αλλά ψυχικά.. ΟΧΙ εκεί που πραγματικά έχει σημασία...

[sofianna]

Καλημέρα,κορίτσια!

Το weekend το περάσαμε στην πεθερά μου,η οποία έγινε πιο σκυλί από ποτέ και έτσι μου έδωσε την ευκαιρία να του πω ότι δε μπορώ να παίρνω θέση σε μια σχέση μεταξύ γιαγιάς-εγγονής που μέχρι τώρα είχε την κκηδεμονία εκείνη(η γιαγιά δλδ).Για να βάλω όρια στη μάνα του να μην ενοχλεί τη μικρή,να μη την πιέζει στο φαγητό,να μη την κάνει μπάνιο κτλ. θα πρέπει να έχω και την κηδεμονία της!Μέχρι τότε η γυναίκα (!!!) θα κάνει ότι κάνει τόσα χρόνια...

[kounelitsa]

Όταν μια κοπέλα συζεί για αρκετά χρόνια με κάποιον χωρίς γάμο, δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια, πχ απόχτηση παιδιού, αγορά σπιτιού, κοινούς επενδυτικούς στόχους κτλ. Δεν είναι κατοχυρωμένη και από πλευράς νομικής/οικονομικής και από πλευράς συναισθηματικής. Έτσι έχει όλα τα "κακά" του γάμου πχ καθαριότητα,λογαριασμούς,νοικοκυριό,ευθύνες κτλ, χωρίς όμως να καρπώνεται τα καλά του γάμου, δηλαδή την επίτευξη μακροπρόθεσμων στόχων και την υλοποίηση ονείρων. Με λίγα λόγια: Μια κοπέλα που συζεί δεν μπορεί να σχεδιάσει το μέλλον της και να πραγματοποιήσει με (μεγαλύτερη) ευκολία τα όνειρά της. Είναι "κορόϊδο" επειδή επενδύει χωρίς να οφελείται. Από την άλλη ο άντρας είναι ο μεγάλος κερδισμένος της συμβίωσης, γιατί παίρνει το καλύτερο από δύο διαφορετικές καταστάσεις, την εργένικη ζωή και την μόνιμη σχέση.

 

Είμαι οικονομικά και συναισθηματικά ανεξάρτητη. Είμαι επίσης φεμινίστρια. ΟΜΩΣ ο φεμινισμός και η οικονομική ανεξαρτησία δεν πρέπει να με κάνουν να ξεχνώ τους περιορισμούς του φύλου μου. Είμαι γυναίκα όχι άντρας. Από την φύση μου έχω διαφορές με το "ισχυρό" φύλο, τις οποίες πρέπει να αποδεχτώ. Είναι μέγα λάθος των μοντέρνων γυναικών να προσπαθήσουν να αποδείξουν πως είναι όμοιες με τους άνδρες. Είμαστε ίσα -ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις- αλλά όχι όμοια. Η γονιμότητα της γυναίκας είναι πολύ πιο περιορισμένη από του άντρα. Ο άντρας στα 50 του μπορεί να αφήσει έγκυο, όποια γουστάρει. Η γυναίκα στα 50 της είναι εμμηνοπαυσιακή...

 

Λόγω των φυσικών και αντικειμενικών διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα στα δύο φύλα, έχω την συγκεκριμμένη θέση περί συμβίωσης. Δεν μου αρέσει οι γυναίκες να γίνονται θύματα εκμετάλλευσης και να μην το καταλαβαίνουν. Πρέπει να έχουμε μυαλό και να είμαστε πρακτικές και ρεαλίστριες.

 

Αγαπητή μου Yls αν κρίνω από το νέο τόπικ που άνοιξες...

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=44201 κρίνεις ενώ είσαι έξω από το χορό!!!!

 

Δεν έχω καταλάβει γιατί θεωρείς ότι η γυναίκα είναι ένα κορόιδο (Βλέπε Ελενίτσα Κοκοβίκου!!!) που όταν συζεί δεν περνάει καλά και όλη μέρα σιδερώνει, πλένει και έρχεται μετά ο αγροίκος και...μόνο που δεν τη δέρνει..ενώ εκείνη κάνει υπομονή μπας και στραβωθεί ο αγροίκος και τη στεφανωθεί!!!!

 

Από προσωπική μου εμπειρία καθώς συζούμε 1 χρόνο τώρα..είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής μου...περνάμε ΤΕΛΕΙΑ. Αποφασίσαμε να παντρευτούμε ύστερα από δική του θέληση ( επίσης να σημειώσω ότι κάνει οοοολες τις δουλειές και μόνος του, χωρις καμία μα καμία πίεση)

Τώρα αν αλλάξει μετά το γάμο......εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε..!!!

 

Φιλιά!!!

[Mara-76]

Koritsia νομιζω οτι ολα ειναι υποκειμενικά και κατα περίπτωση...που χου

περίπτωση α, εγώ και ο συζυγος... συμβιώναμε πρίν παντρευτούμε και το κάναμε απλά για τα παιδάκια που θέλουμε να κάνουμε.. και οκ για να μην πάθει κανένα εγκεφαλικό ο πατέρας μ αν γινομουνα αστεφανωτη, εστω και με πολιτικό γάμο, μάνα. Δεν ειχαμε καμιά άλλη καούρα να παντρευτούμε καθώς

- ουτε εγώ ούε εκείνος βλεπουμε οτν γάμο ώς οικονομική τακτοποίηση. ειχα πάντα τα λεφτά μου ειχε πάντα τα λεφτά του οποτε δεν κοιταξε κανείς να..επωφεληθεί απο τον "συναιτερισμό".

περιπτωση βου, μιας γνωστής

γνωρισε το...κελεπουρι ιανουάριο.. φεβρουάριο αποφάσισαν να συζησουν και μάρτη το κορίτσι έμεινε έγκυος όχι.. τυχαία ισα ισα που το συζητουσαν (ανωριμότητα, βλακεία δεν ξέρω τι να πώ οτι εισαι οτασν αποφασιζεις να κάνεις παιδι με έναν άνθρωπο που τον ξερεις μισο μήνα τεσπα πάω παρακάτω).

το ζευγάρι ΔΕΝ εχει παντρευτεί... το παιδί ειναι μεν αναγνωρισμένο αλλά η κοπέλα ΔΕΝ δουλευει καθώς στον ιδιωτικό τομέα ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ προσλαμβανουν μια μωρομάνα όπως όλες ξέρουμε και για το δημοσιο τομεα δυστυχώς δεν πληροι καμία προυποθεση (εχει ενα χαρτί βοηθός νοσηλευτριας, καμια ξενη γλώσσα, καμια δεξιότητα, τπτ.. η μονη μοριοδοτηση που μπορει να πάρει ειναι ως αγαμη μητέρα αλλά και χωρίς κανενα τυπικο προσόν και βυσμα.. χλωμό)

Και ρωτάω εγώ τώρα.... τι γινεται σε αυτη την περίτπωση? συμφωνω ελευθερης συμβίωσης? συμβιωση και...ο,τι κάτσει? να τον πιέσει να την παντρευτει? τι λέτε?