Απο τοτε που σταματησα να φοβαμαι,αρχισα να ζω.......

[ekavi_]

Εκείνος πως αντιμετωπίζει την πάθησή του;

 

Όπως και να΄χει, προσπάθησε να μην επιβαρύνεις την ψυχολογία του με τις δικές σου φοβίες-ανησυχίες. Να δείχνεις αισιόδοξη όσο γίνεται.

 

Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι να σε συμβουλεύσω. Έχω μόνο να πω ότι είδα τον τίτλο του θέματος και χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου. Νιώθω ότι είμαι διαρκώς αγχωμένη με διάφορα. Σε σημείο που κάποιες μέρες περιμένω απλώς να ξημερώσει η επόμενη μήπως νιώσω καλύτερα. Ή εύχομαι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάποιον καιρό μετά προσπερνώντας την περίοδο που μου δημιουργεί άγχος.

 

Μετά συνειδητοποιώ ότι χάνω στιγμές από τη ζωή μου, φοβούμενη συνέχεια το μέλλον. Είτε το άμεσο, είτε το πιο μακρινό. Κάνοντας τρομακτικά σενάρια που άλλα μπορεί να έχουν μια βάση και άλλα όχι... Και τελικά καταλήγω να μην ζω το σήμερα. Και είμαι τόσο φορτωμένη ψυχικά που μόλις συμβεί το παραμικρό καταρρέω, ενώ δεν θα έπρεπε...

 

Προσπαθώ και εγώ να το καταπολεμήσω. Νομίζω το πρώτο βήμα είναι να κάνω μια αυτοκριτική. Να διαπιστώσω-αναγνωρίσω αυτό που μου συμβαίνει και στη συνέχεια να προσπαθήσω να συνειδητοποιήσω ότι τελικά τρομοκρατώ τον εαυτό μου με άγχη και σενάρια που μπορεί και να μην συμβούν ποτέ. Ή να συμβούν διαφορετικά. Ή τελικά τα πράγματα να μην είναι τόσο τραγικά όπως τα φαντάζομαι ή όταν συμβούν θα τα αντιμετωπίσω ...

 

Ακόμη το παλεύω και εγώ.

[G.Geo]

Κοπέλα μου, χαλάρωσε λίγο. Καταλαβαίνω πως μπορεί να νιώθεις και ότι έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα υγείας που σε φοβίζει, αλλά εσύ τον πέθανες τον άνθρωπο, πριν την ώρα του! Σκέψου αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις σου, τι θα πάθαινε! Αφού ο γιατρός είναι αισιόδοξος, και ο άντρας σου επίσης, εσύ γιατί τα βλέπεις όλα μαύρα??? Δώσε χρόνο, να εξελιχθεί, να δεις πως θα πάει, το πιο πιθανό είναι να πάνε όλα καλά και τότε θα σου έχει μείνει μόνο η μαυρίλα και οι άσχημες σκέψεις. Θες να τα κάνεις όλα χειρότερα, να χάσεις την δουλειά σου όπως λες, να χαλάσεις την σχέση σας με τον άντρα σου? Αν σκέφτεσαι έτσι, μόνο χειρότερα θα τα κάνεις, τίποτα δεν θα πάει καλύτερα. Και στο λέω εγώ που πάντα ήμουν πολύ απαισιόδοξη!! Πάντα σκεφτόμουν πρώτα το κακό,...μέχρι που έκανα παιδιά. Ξαφνικά, δεν ξέρω τι έγινε και είμαι στον κόσμο μου...πολύ κουρασμένη, με μηδέν χρόνο, αλλά τα άσχημα ΔΕΝ με αγγίζουν! Πρόσφατα έγιναν απολύσεις (πολλές... στην δουλειά μου), ο άντρας μου, μου έλεγε συνέχεια "αν σε διώξουν τι θα κάνουμε!" και του έλεγα "κάτσε να με διώξουν και θα δούμε!" Το ίδιο σκεφτόταν και για την δική του τη δουλειά και του έλεγα "να κλάψω από τώρα προκαταβολικά? Και αν όλα πάνε καλά, γιατί να χαλιέμαι τσάμπα???!!" ΚΑΙ ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ! Δεν έχασα την δουλειά μου, ούτε κι εκείνος... η διαφορά μας?? Εκείνος έσκασε πόσους μήνες στην ιδέα και μόνο, ενώ εγώ δεν χάλασα την ψυχούλα μου...Χαλάρωσε! Στην ζωή, αν σκέφτεσαι θετικά, το σύμπαν συνομοτεί, αν σκέφτεσαι αρνητικά, τραβάς και ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ όλα τα άσχημα!! Και να είσαι σίγουρη ότι κάποια τα προκαλείς, δεν έρχονται μόνα τους...

[mir]

Μην απελπίζεστε. Βοηθήστε τον εαυτό σας ζητώντας το έλεος του Θεού : Στις δύσκολες στιγμές σας: Κύριε Ιησού Χριστέ , Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό . Επίσης διαβάστε τους χαιρετισμούς στην Θεοτόκο. Εξομολόγηση δε και Θεία Κοινωνία το καλύτερο για εμένα φάρμακο.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Aγαπημενη μου φιλη τα παιδια τα φερνουμε στην ζωη απο αγαπη και οχι για αναμνηστικα. Ηταν αστοχο αυτο που εγραψες να εεχςι κατι δικο του. Θεωρω οτι το πες στην υπερβολη και στο αγχος που εχεις για τον αντρα σου. Περα απο τον αντρα σου χρειαζεται ψυχολογικη υποστηριξη και μαλιστα αμεσα. Ολοι εχουμε εξοδα και μαλιστα πολλα. Βαλε σε μια σειρα προτεραιοτητας την υγεια σας και την ψυχικη πανω απο ολα και μετα ολα τα αλλα θα ελθουν αρκεια να εχετε μια υγιη φυσιολογικη σχεση να την χαρειτε και οχι μια αγχωδης πενθιμη κατασταση.

[teacher40]

Εκείνος πως αντιμετωπίζει την πάθησή του;

 

Όπως και να΄χει, προσπάθησε να μην επιβαρύνεις την ψυχολογία του με τις δικές σου φοβίες-ανησυχίες. Να δείχνεις αισιόδοξη όσο γίνεται.

 

Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι να σε συμβουλεύσω. Έχω μόνο να πω ότι είδα τον τίτλο του θέματος και χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου. Νιώθω ότι είμαι διαρκώς αγχωμένη με διάφορα. Σε σημείο που κάποιες μέρες περιμένω απλώς να ξημερώσει η επόμενη μήπως νιώσω καλύτερα. Ή εύχομαι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάποιον καιρό μετά προσπερνώντας την περίοδο που μου δημιουργεί άγχος.

 

Μετά συνειδητοποιώ ότι χάνω στιγμές από τη ζωή μου, φοβούμενη συνέχεια το μέλλον. Είτε το άμεσο, είτε το πιο μακρινό. Κάνοντας τρομακτικά σενάρια που άλλα μπορεί να έχουν μια βάση και άλλα όχι... Και τελικά καταλήγω να μην ζω το σήμερα. Και είμαι τόσο φορτωμένη ψυχικά που μόλις συμβεί το παραμικρό καταρρέω, ενώ δεν θα έπρεπε...

 

Προσπαθώ και εγώ να το καταπολεμήσω. Νομίζω το πρώτο βήμα είναι να κάνω μια αυτοκριτική. Να διαπιστώσω-αναγνωρίσω αυτό που μου συμβαίνει και στη συνέχεια να προσπαθήσω να συνειδητοποιήσω ότι τελικά τρομοκρατώ τον εαυτό μου με άγχη και σενάρια που μπορεί και να μην συμβούν ποτέ. Ή να συμβούν διαφορετικά. Ή τελικά τα πράγματα να μην είναι τόσο τραγικά όπως τα φαντάζομαι ή όταν συμβούν θα τα αντιμετωπίσω ...

 

Ακόμη το παλεύω και εγώ.

 

Eκείνος εκ πρώτης όψεως το αντιμετωπίζει πολύ ψύχραιμα, μέχρι που δείχνει να πιστεύει ότι θα αποδειχθεί ότι τελικά δεν έχει τίποτα. Από κουβέντες που πετάει φαίνεται ότι το έχει κι αυτός στο μυαλό του σαν ένα σοβαρό πρόβλημα, αλλά όχι τόσο σοβαρό όσο το θεωρώ εγώ. Πιστεύει ότι είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που όμως βρισκεται σε καλό δρόμο. Πιο πολύ τον απασχολεί το ότι εξαιτίας του καταπιέζεται στο θέμα του τι τρώει

[Melina22]

Βρες το κουράγιο κ την δύναμη και πάρε την απόφαση να επισκεφθείς έναν ψυχοθεραπευτη...είναι πολύ βασανιστικό αυτό που σου συμβαίνει και υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί κ να λυτρωθείς.. δεν σου συμβαίνει χωρίς λόγο από κάπου ξεκινά και υπηρετεί κάποιο σκοπό. Υπάρχουν πράγματα που όσο κ να το επιθυμεί κάποιος δεν αντιμετωπίζονται παρά μόνο με εξωτερική βοήθεια. Και τα χρήματα που θα δώσεις για αυτόν τον σκοπό πίστεψέ με θα είναι αυτά που θα θεωρήσεις ότι άξιζαν τον κόπο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο...

[teacher40]

Έχετε δίκιο σε όσα μου λέτε...τα λέει και σε εμένα την ίδια ο "λογικός" εαυτός μου. Επικοινώνησα με ειδικό και θα αρχίσω ψυχοθεραπεία. Και μόνο αυτό σαν κίνηση με ανακούφισε, γιατί θέλω να κάνω κάτι καλό για εμένα και την οικογένειά μου.

 

Να διευκρινίσω ότι τα περί παιδιού μάλλον παρεξηγήθηκαν. Εννοείται ότι από την ώρα που παντρευτήκαμε - ή μάλλον και από πριν - είχαμε πει ότι θέλουμε να κάνουμε παιδάκια - με τη βοήθεια το Θεού πάντα. Δεν είναι ότι μόλις έμαθα για το πρόβλημά του θέλησα να κάνω παιδί σαν "αντικατάσταση". Είχαμε αποφασίσει από πριν σιγά σιγά να αρχίσουμε προσπάθειες.

 

Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά και νομίζω ότι τις τελευταίες μέρες είμαι σε καλό δρόμο. Εννοείται ο φόβος δεν έχει φύγει από μέσα μου, αλλά προς το παρόν τον ελέγχω. Έψαξα και βρήκα αρκετά άρθρα που αφορούν το πρόβλημά του και βρήκα κάποια θετικά: 1) δεν έχει προσβάλει πολλά όργανα αλλά μόνο αυτό, 2) 1 χρόνο έχει μείνει σταθερός χωρίς καμία θεραπεία άρα με την θεραπεία μόνο καλύτερα μπορεί να πάει, σίγουρα όχι χειρότερα, 3) ο γιατρός είναι αισιόδοξος άρα γιατί να μην είμαι και εγώ, 4)οι πιο πολλοί ασθενείς ανταποκρίθηκαν και μάλιστα γρήγορα στη θεραπεία με κορτιζόνη

 

Και τέλος πάντων ΠΡΕΠΕΙ να είμαι αισιόδοξη και χαμογελαστή γιατί:

1) τα αυτοάνοσα είναι γνωστό ότι πυροδοτούνται με το άγχος, οπότε δεν πρέπει να του το μεταδίδω

2) Με το να αγχώνομαι δεν μπορώ να αποτρέψω μια δυσάρεστη εξέλιξη - δυστυχώς αυτό είναι στο χέρι του Θεού

3)με το να αγχώνομαι χάνω τις καλές μας στιγμές. Θέλω όταν - και ΑΝ ποτέ -έρθουν τα χειρότερα να μετανιώσω που όσο ήμασταν καλά εγώ αντί να το απολαμβάνω φοβόμουν ;

 

ΟΧΙ!!!!!!!!!

[ekavi_]

Είδες; έκανες και ψυχοθεραπεία από μόνη σου. Εγώ νομίζω ότι το πρώτο βήμα είναι να έχουμε επίγνωση του "προβλήματος".

 

Μία ερώτηση μόνο. Στον άντρα σου θα πεις ότι θα βλέπεις ψυχοθεραπευτή; Δεν θα αναρωτιέται για ποιον λόγο πηγαίνεις;

[teacher40]

Είδες; έκανες και ψυχοθεραπεία από μόνη σου. Εγώ νομίζω ότι το πρώτο βήμα είναι να έχουμε επίγνωση του " προβλήματος".

 

Μία ερώτηση μόνο. Στον άντρα σου θα πεις ότι θα βλέπεις ψυχοθεραπευτή; Δεν θα αναρωτιέται για ποιον λόγο πηγαίνεις;

 

Του το είπα ήδη. Έχω γενικότερα θέματα διαχείρισης άγχους και του είπα ότι γι' αυτό αποφάσισα να πάω. Επειδή τελευταία βλέπω κι η ίδια ότι έχω συνεχώς ένα άγχος και ότι έχω άγχος και για τον ίδιο. Δεν έκατσα φυσικά να του πω όλα όσα με φοβίζουν...για ευνόητους λόγους.

 

Ελπίζω να μου κρατήσει αυτή η "αυτοψυχοθεραπεία"

[ekavi_]

Του το είπα ήδη. Έχω γενικότερα θέματα διαχείρισης άγχους και του είπα ότι γι' αυτό αποφάσισα να πάω. Επειδή τελευταία βλέπω κι η ίδια ότι έχω συνεχώς ένα άγχος και ότι έχω άγχος και για τον ίδιο. Δεν έκατσα φυσικά να του πω όλα όσα με φοβίζουν...για ευνόητους λόγους.

 

Ελπίζω να μου κρατήσει αυτή η "αυτοψυχοθεραπεία"

 

Ωραία! Το είπα απλώς για να μην προσθέσεις ένα ακόμα άγχος στον εαυτό σου.

[teacher40]

Ωραία! Το είπα απλώς για να μην προσθέσεις ένα ακόμα άγχος στον εαυτό σου.

 

 

μα έτσι κι αλλιώς με ξέρει καλά και καταλαβαίνει ότι κάτι έχω...και τους λόγους...απλά δεν ξέρει...πόσο κόκκινο έχω χτυπήσει

[Elpidaz]

κοπελιά εγώ την κορτιζόνη την φοβάμαι πάντως. δεν ειναι παίξε γέλασε. πώς την δίνεις έτσι για κάτι που δεν ξέρεις καν τί είναι γιατί τώρα ανακαλύφθηκε. δεν ξέρω. πάρε μια δεύτερη γνώμη. μπορεί να μην είναι τίποτα... σαν κάποιες κύστες στο συκώτι που τις έχουν αρκετοί (συμπεριλαμβάνομαι) και δεν σημαίνουν τίποτα. κι αφού έκανε και αξωνική. ψυχραιμία.

[LA LATINA]

Χαίρομαι που το πήρες απόφαση, φίλη μου!

[teacher40]

κοπελιά εγώ την κορτιζόνη την φοβάμαι πάντως. δεν ειναι παίξε γέλασε. πώς την δίνεις έτσι για κάτι που δεν ξέρεις καν τί είναι γιατί τώρα ανακαλύφθηκε. δεν ξέρω. πάρε μια δεύτερη γνώμη. μπορεί να μην είναι τίποτα... σαν κάποιες κύστες στο συκώτι που τις έχουν αρκετοί (συμπεριλαμβάνομαι) και δεν σημαίνουν τίποτα. κι αφού έκανε και αξωνική. ψυχραιμία.

 

Δε νομίζω ότι του τη δίνει έτσι εύκολα. Από ότι ξέρω ητ κορτιζόνη καθυστερεί την εξέλιξη σε κάποιες παθήσεις. Οι κύστες αυτές δε φαίνονται καθαρές κύστες με υγρό. Στην αρχή υποπτευόταν ο γιατρός όγκο αλλά επειδή έχουν μείνει αμετάβλητες ένα χρόνο κι επειδή έχει και αυτό το αντίσωμα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι μια νέα αυτοάνοση ασθένεια. Θα το επιβεβαιώσουμε με βιοψία νεφρού προτού αρχίσει θεραπεία

[teacher40]

Χαίρομαι που το πήρες απόφαση, φίλη μου!

 

 

το πήρα...με βοήθησαν πολλά όσα είπες... ελπίζω να μπορεσω να το κρατήσω κιόλας...για την αισιοδοξία μιλώ. Για τον ψυχολογο σίγουρα θα το κάνω. Εξάλλου πιστεύω ότι όλοι είναι καλό να επισκεφτούμε κάποιον κάποια στιγμή. όλο και κάποιο θεματάκι έχουμε άλυτο

[LA LATINA]

το πήρα...με βοήθησαν πολλά όσα είπες... ελπίζω να μπορεσω να το κρατήσω κιόλας...για την αισιοδοξία μιλώ. Για τον ψυχολογο σίγουρα θα το κάνω. Εξάλλου πιστεύω ότι όλοι είναι καλό να επισκεφτούμε κάποιον κάποια στιγμή. όλο και κάποιο θεματάκι έχουμε άλυτο

 

χαίρομαι που βοήθησα! να είστε πάντα καλά!

[teacher40]

χαίρομαι που βοήθησα! να είστε πάντα καλά!

 

κι εσείς...να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και την οικογένειά σου....θα τα λέμε ελπίζω...

[ekavi_]

Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές να ξέρετε...

[teacher40]

Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές να ξέρετε...

 

Έχει τους κινδύνους της σίγουρα...λόγω του ότι κάνει κατακράτηση, ανεβάζει το ζάχαρο και την πίεση...αλλά όλα εξαρτώνται από συνεκτίμηση πολλών παραγόντων. φαντάζομαι οι γιατροί ξέρουν καλύτερα...

[LA LATINA]

Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές να ξέρετε...

 

Έχει και τα "κακά" της, αλλά τα "καλά" της είναι τόσο πολλά.........μονόδρομος κάποιες φορές.....αλλά και πανάκεια.

[teacher40]

Έχει και τα "κακά" της, αλλά τα "καλά" της είναι τόσο πολλά.........μονόδρομος κάποιες φορές.....αλλά και πανάκεια.

 

Πιστεύω ότι ένας γιατρός για να συστήσει κορτιζόνη έχει ζυγίσει τα θετικά και τα αρνητικά. Κι ο δικός μας δε μου έχει δώσει την εντύπωση ότι θα την έδινε χωρίς λόγο. Όπως και τη βιοψία νεφρού...από την αρχή είχε μιλήσει γι' αυτή αλλά δε μας παρέπεμπε. Τώρα το κάνει γιατί θέλει να αποκομίσει πληροφορίες από αυτήν για την κατάσταση και τη θεραπεία.

 

Το σημαντικό είναι να είναι ο γιατρός καλός. Αν είναι ξέρει τι θα δώσει, σε τι δόση και για πόσο χρονικό διάστημα. Γνώμη μου...

[LA LATINA]

Πιστεύω ότι ένας γιατρός για να συστήσει κορτιζόνη έχει ζυγίσει τα θετικά και τα αρνητικά. Κι ο δικός μας δε μου έχει δώσει την εντύπωση ότι θα την έδινε χωρίς λόγο. Όπως και τη βιοψία νεφρού...από την αρχή είχε μιλήσει γι' αυτή αλλά δε μας παρέπεμπε. Τώρα το κάνει γιατί θέλει να αποκομίσει πληροφορίες από αυτήν για την κατάσταση και τη θεραπεία.

 

Το σημαντικό είναι να είναι ο γιατρός καλός. Αν είναι ξέρει τι θα δώσει, σε τι δόση και για πόσο χρονικό διάστημα. Γνώμη μου...

 

Η κορτιζόνη έχει σώσει ζωές......αυτό έχω να πω μόνο. Τα άλλα τα είπαμε ιδιαιτέρως...

[teacher40]

Κορίτσια καλημέρα...έκανα χθες την πρώτη μου συνεδρία με τον ψυχαναλυτή και μου είπε ότι αυτός ο υπερβολικός φόβος και το έντονο άγχος που έχω έχει τις ρίζες του στην παιδική ηλικία. Προέρχεται από το φόβο εγκατάλειψης που μου είχε δημιουργηθεί επειδή κάποιες φορές η μαμά μου, όταν τη φέρναμε στο αμήν, έλεγε ότι θα φύγει και θα την ψάχνουμε. Άκου τώρα να δεις....κι αυτό το σχήμα επαναλαμβάνεται, αναβιώνω αυτόν τον φόβο, όποτε παρουσιάζεται κινδυνος να χάσω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, είτε αυτός ο κίνδυνος είναι πραγματικός είτε φανταστικός.

 

Φοβερό...ηξερα ότι αυτη η "απειλή" της μαμάς μου ευθυνόταν για την προσκόλληση που της είχα μικρή, αλλά δε φανταζόμουν ότι επηρεάζει και τη σχέση μου με τον άντρα μου!

[G.Geo]

Προέρχεται από το φόβο εγκατάλειψης που μου είχε δημιουργηθεί επειδή κάποιες φορές η μαμά μου, όταν τη φέρναμε στο αμήν, έλεγε ότι θα φύγει και θα την ψάχνουμε. Άκου τώρα να δεις....κι αυτό το σχήμα επαναλαμβάνεται, αναβιώνω αυτόν τον φόβο, όποτε παρουσιάζεται κινδυνος να χάσω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, είτε αυτός ο κίνδυνος είναι πραγματικός είτε φανταστικός.

Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά πραγματικά εμείς οι μαμάδες έχουμε τεράστιο φορτίο στις πλάτες μας! Στο έλεγε τόσο συχνά που σου δημιούργησε τόσο μεγάλο άγχος? Το είχε κάνει κιόλας. Φαντάζομαι ότι κι αυτή δεν το εννοούσε, αλλά όπως λες πάνω στα νευρα της το έλεγε..Τι να πω...Μερικές φορές καλύτερα να μασάμε, παρά να μιλάμε!!!

[teacher40]

Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά πραγματικά εμείς οι μαμάδες έχουμε τεράστιο φορτίο στις πλάτες μας! Στο έλεγε τόσο συχνά που σου δημιούργησε τόσο μεγάλο άγχος? Το είχε κάνει κιόλας. Φαντάζομαι ότι κι αυτή δεν το εννοούσε, αλλά όπως λες πάνω στα νευρα της το έλεγε..Τι να πω...Μερικές φορές καλύτερα να μασάμε, παρά να μιλάμε!!!

 

δεν το είχε κάνει. απλά κάποιες φορές κατέβαινε για ψώνια την ώρα που κοιμόμασταν και με έπιανε πανικός ότι είχε πραγματοποιήσει την απειλή της. τέλος πάντων...δεν το ήξερε κι αυτή ότι θα μου δημιουργούσε αυτό το θέμα. κ το άγχος της με τις αρρώστιες μου μετέδωσε...άσε...το θέμα είναι τώρα τι κανουμε; πώς το ξεπερνάμε;