Προβληματισμοί για ένα ακόμα παιδί.

Ανοίγω αυτό το θέμα γιατί θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.

Διαβάζω στο φόρουμ, πολλές μαμάδες που μένουν έγκυες για τρίτη φορά ή τέταρτη φορά και αναρωτιέμαι τόσο εύκολο είναι να προχωρήσει κανείς σε αυτήν την απόφαση. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν τις κατακρίνω, αντίθετα τις θαυμάζω. Επίσης, οι άντρες σας, πώς πείθονται. Αισθάνονται τόσο σίγουροι ότι θα μπορεσουν να τα καταφέρουν οικονομικά;Τουλάχιστον εγώ τα πιο πολλά ζευγάρια που γνωρίζω, έχουν ένα παιδί ή άντε δύο και οι άντρες τους δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για άλλο(ειδικά άμα έχουν δύο). Και με μαμάδες που συζητάμε, το ίδιο σκέφτονται. Και πρόκειται για γονείς που ασχολούνται με τα παιδιά τους και δεν τα παρατάνε για να κάνουν την ζωή τους, αλλά και πάλι αν έχουν ένα παιδί δεν προχωράνε σε δεύτερο ή αν έχουν δύο, σταματάνε.

Όταν μιλάμε με τον άντρα μου και το λέμε, περισσότερο για πλάκα, δεν μπορώ να πω ότι το βλέπει θετικά. Αλλά και μένα, μια τέτοια προοπτική με τρομάζει, από θέμα εξόδων, ψυχολογίας. Τα παιδάκια μου είναι 9 και 5 χρονών. Οι ώρες της μέρας δεν μας φτάνουν ούτε να ασχοληθούμε λίγο με εμας σαν ζευγάρι. Διάβασμα ο μεγάλος, ο μικρός να τον ενοχλεί συνέχεια, εξωσχολικές δραστηριότητες στο μεγάλο. Μέσα στο σπίτι, φωνές, τσακωμοί, καυγάδες ανάμεσα στα παιδιά, ένας πανικός. Ας μην μιλήσουμε και για τα οικονομικά που δε φτάνουν. Πραγματικά θα ήθελα να διαβάσω δικές σας απόψεις στην προοπτική ενός τρίτου παιδιού, πώς το αποφασίζετε εσείς και πώς οι άντρες σας πείθονται τόσο εύκολα; Τελικά ποιοί είναι οι πραγματικοί λόγοι για να αποκτήσεις ένα ακόμα παιδί; Είναι η επιθυμία μας να ζήσουμε πάλι από την αρχή, την εγκυμοσύνη, τον ερχομό ενός μωρού ή κάτι άλλο; Μήπως είναι το αίσθημα της ανικανοποίησης; Δεν μπορώ να καταλήξω τι από όλα συμβαίνει.

summer99 μου το ίδιο ερώτημα πιθανόν θα έχουν οι μανούλες που έχουν ένα παιδάκι και φοβούνται να πάνε για δεύτερο για τους δικούς τους λόγους...

εσένα αλήθεια τι σε έσπρωξε να κάνεις το δεύτερο? γιατί εγώ προσωπικά φοβόμουν ακόμα και το πρώτο να κάνω αφού κάθε άλλο παρά εμπιστοσύνη έχω στις ικανότητες μου ως μαμα...

και να σου πώ την αλήθεια τώρα που έκανα και το δεύτερο πολύ θα ήθελα και ένα τρίτο όχι γιατί δεν είμαι ικανοποιημένη με τα παιδάκια μου αλλά γιατί μου αρέσουν οι μεγάλες θορυβώδεις οικογένειες... μου αρέσουν τα παιδικά γέλια... με ότι αυτό συνεπάγεται φυσικά...

Η απόφαση για ένα τρίτο παιδάκι είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση εκτός και αν έχεις την οικονομική άνεση οπότε δεν το συζητώ. Δεν μιλάω από προσωπική πείρα αλλά έχω δύο φίλες οι οποίες προχώρησαν στο τρίτο παιδί. Η μία απλά και μόνο για να κάνει αγόρι, δεδομένου ότι είχε δυό κορίτσια και ο άντρας της ήθελε το αγόρι (!) και η άλλη απλά και μόνο γιατί ήθελε και άλλο παιδί. Και οι δύο τώρα είναι τρελαμένες, βλέπω και από κοντά ότι είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις τρία παιδιά και οικονομικά αλλά και ειδικά άμα δεν έχεις και μεγάλη βοήθεια από τους γύρω σου. Προς θεού, δεν σε αποτρέπω να πάς για τρίτο παιδάκι, απλά εξέφρασα την δική μου εμπειρία μέσα από το περιβάλλον που ζώ. Με το καλό ό,τι και να αποφασίσεις.

Εγω εχω ενα παιδακι προς το παρον. Δεν σκεφτομαι για δευτερο αν κ ολοι μου λενε να κανω κι αλλο. Ο πιο σημαντικος λογος ειναι τα οικονομικα! Ενταξει δεν λεω τα παιδια ειναι χαρα κ ευτυχια αλλα στις μερες μας ετσι οπως εχουν γινει τα πραγματα ειναι δυσκολα να τα βγαλεις περα.

Βεβαια αν ερθει δεκτο φυσικα αλλα προς το παρον το αποφευγουμε με νυχια κ με δοντια δεν ειναι καιρος για εξοδα!

Ας με συγχωρεσουν οσες δυσκολευοντε να κανουν παιδακι που το λεω αυτο αλλα εχω μαθει να λεω μονο την αληθεια κ αληθεια ειναι σκληρη κ ποναει!

Καθε αποψη σεβαστη!

foubi, για το δεύτερο ο άντρας μου ήταν αυτός που με επεισε. Μου το έλεγε όλη την ώρα, μου έκανε πλύση εγκεφάλου και τελικά ενέδωσα. Όταν έμεινα έγκυος στο δεύτερο, ο γιος μου ήταν 3,5 χρονών και αν ήταν να το αποφασίσω εγώ, ακόμα θα το σκεφτόμουν. Και σκέψου ότι προέρχομαι από πολύτεκνη οικογένεια. Πάντως πιο εύκολα πας για το δεύτερο, παρά για τρίτο, αν και έχω παραδείγματα πολύ κοντινών μου που έμειναν στο πρώτο παιδί. Απλά επειδή διαβάζω ειδικά στο φόρουμ, μαμάδες που είναι έγκυες στο τρίτο και βλέπω με πόση ευκολία το κάνουν, αναρωτιέμαι μήπως εγώ που τα πολυσκέφτομαι τα πράγματα, μήπως χάνω την ουσία; Τους περισσότερους που ξέρω δεν προχωράνε σε τρίτο και δεν είναι μόνο το οικονομικό. Προχθές που συζήταγα με την κουμπάρα μου(μου έχει βαφτίσει τον μικρό) μου έλεγε ότι με τίποτα δεν θέλει άλλο (εχει δύο παιδάκια 4 και 2 χρονών) γιατί έχει κουραστεί. Την καταλαβαίνω γιατί αισθάνομαι και εγώ το ίδιο, και όσο μεγαλώνουν, τόσο μεγαλώνουν και οι υποχρεώσεις. Θα συμφωνήσω με την ster ότι είναι μια σοβαρή απόφαση, σκέφτομαι όμως αν θα ήταν καλύτερα να είμαστε πιο χαλαροί σε αυτά τα θέματα. Τα λέω μπερδεμένα γιατί εκφράζω κάποιες σκέψεις μου. Στην σφαίρα της φαντασίας ίσως να ήθελα ένα ακόμα, στην πραγματικότητα διστάζω. Ασε που και οι άντρες είναι και αυτοί διστακτικοί πια.

νομιζω οτι ο καλυτερος λογος για να κανεις ενα τριτο παιδι ειναι για να δωσεις ζωη σε εναν ακομη ανθρωπο...το λεω εγω που παντα ηθελα τρια παιδια αλλα δεν νομιζω οτι θα το αποφασισω ποτε! ο αντρας μου θελει παιδι τριτο εδω και πολυ καιρο και δεν μπορω να πω με τα παιδια βοηθαει ασχετα που τελικα το βαρος πεφτει στη γυναικα. ολα τα σκεφτεσαι και το οικονομικο και την κουραση και τα παντα ασε που επειδη εγω ειμαι φοβιτσιαρα κανω και ασχημες σκεψεις για το αν το τριτο μου ειναι καλα... δεν ξερω τι εχω παθει

και να σου πω την αληθεια οσο περναει ο καιρος τοσο περισσοτερο δενομαι με την αποφαση των 2. παντως θα επρεπε οι ανθρωποι να κανουν περισσοτερα παιδια ευτυχια ειναι αλλα υπαρχουν τοσα προβληματα στις μερες μας που η πολλη σκεψη καταληγει στο να μην κανεις.

Καλησπέρα και απο εμένα!

Και εγώ έχω ένα και πραγματικά διστάζω πάρα πολύ στο να κάνω δεύτερο. Οι προβληματισμοί μου είναι πρώτον το οικονομικό και έπειτα οι δυσκολίες στο να μεγαλώνεις δύο παιδιά ταυτόχρονα! Θαυμάζω πάρα πολύ αυτές που προχωρούν σε μεγάλες οικογένειες, αλλά απο την άλλη εγώ φοβάμαι να το τολμήσω...

εγώ αυτό που θέλω να πω κορίτσια είναι πως αυτό είναι μια πάρα πολυ προσωπική απόφαση και δεν παίρνεται σίγουρα κάτω από πίεση του κοινωνικού περίγυρου...

σέβομαι απόλυτα τους ανθρώπους που αποφασίζουν να μείνουν άτεκνοι επειδή δεν θέλουν να φορτωθούν ευθύνες-γιατί κακά τα ψέμματα τα παιδιά εκτός απο χαρά είναι τεράστια ευθύνη. Είναι πολύ πιο τίμιο και υπεύθυνο από άλλα ζευγάρια που κάνουν ένα παιδί απλά και μόνο επειδή όλοι οι γύρω τους έχουν...και μετά ψάχνουν να το παρκάρουν.

Σέβομαι επίσης τους πολύτεκνους που στερούνται τα πάντα για να μεγαλώσουν τα παιδιά που αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο.

Σέβομαι δηλ. κάθε άνθρωπο που -είτε δεν έχει παιδί,είτε έχει ένα ή πέντε-σέβεται και υπολογίζει τα πλασματάκια αυτά...

Κατά την άποψη μου δεν είσαι έτοιμη για τρίτο παιδάκι και αυτό δεν είναι καθόλου κακό... τα παιδιά θέλουν ισορροπημένους-οσο αυτό βέβαια είναι δυνατον- γονείς και όχι τρελλαμένους απ τα πρέπει του περίγυρου.

Εμένα το πρόβλημά μου είναι άλλο: επειδή έχω πολλή βοήθεια από τη μητέρα μου λόγω δουλειάς, νιώθω ότι η απόφαση δεν είναι καθαρά δική μας. Δηλαδή ότι θα χώσω και εκείνη σε όλο αυτό, γιατί απλά είναι κοντά στις ζωές μας, γερή και πλέον μόνη. Για να πω την αλήθεια, ο άντρας μου το σκέφτεται αυτό. Εγώ νιώθω κάτι σαν βιολογική ανάγκη για ακόμη ένα μπεμπάκι. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Δύσκολα όμως μας βλέπω να το παίρνουμε απόφαση. Αν δουλεύει η μαμά, οι αποφάσεις λαμβάνονται με άλλα κριτήρια...

νομιζω οτι ο καλυτερος λογος για να κανεις ενα τριτο παιδι ειναι για να δωσεις ζωη σε εναν ακομη ανθρωπο...το λεω εγω που παντα ηθελα τρια παιδια αλλα δεν νομιζω οτι θα το αποφασισω ποτε! ο αντρας μου θελει παιδι τριτο εδω και πολυ καιρο και δεν μπορω να πω με τα παιδια βοηθαει ασχετα που τελικα το βαρος πεφτει στη γυναικα. ολα τα σκεφτεσαι και το οικονομικο και την κουραση και τα παντα ασε που επειδη εγω ειμαι φοβιτσιαρα κανω και ασχημες σκεψεις για το αν το τριτο μου ειναι καλα... δεν ξερω τι εχω παθει

και να σου πω την αληθεια οσο περναει ο καιρος τοσο περισσοτερο δενομαι με την αποφαση των 2. παντως θα επρεπε οι ανθρωποι να κανουν περισσοτερα παιδια ευτυχια ειναι αλλα υπαρχουν τοσα προβληματα στις μερες μας που η πολλη σκεψη καταληγει στο να μην κανεις.

Συνήθως με όσους άντρες έχω συζητήσει, μέσα και ο δικός μου, δεν θέλουν με τίποτα τρίτο παιδί. Νιώθουν ότι τα δύο είναι υπεραρκετά. Για αυτό εκπλήσσομαι ώρες ώρες όταν διαβάζω για άντρες που το ζητάνε. Πού βρίσκονται αυτοί; Πάντως apricot και εγώ έχω τις ίδιες φοβίες με σένα, αν θα είναι καλά, μήπως συμβεί κάτι, έτσι φοβάμαι να το ρισκάρω. Αραγε αυτοί ή αυτές που δεν το σκέφτονται και δεν το παιδεύουν τόσο πολύ στο μυαλό τους είναι πιο θαραλλέοι, πιο χαλαροί ή απλά παίρνουν τα πράγματα στη ζωή όπως τους τύχουν;

εγώ αυτό που θέλω να πω κορίτσια είναι πως αυτό είναι μια πάρα πολυ προσωπική απόφαση και δεν παίρνεται σίγουρα κάτω από πίεση του κοινωνικού περίγυρου...

 

σέβομαι απόλυτα τους ανθρώπους που αποφασίζουν να μείνουν άτεκνοι επειδή δεν θέλουν να φορτωθούν ευθύνες-γιατί κακά τα ψέμματα τα παιδιά εκτός απο χαρά είναι τεράστια ευθύνη. Είναι πολύ πιο τίμιο και υπεύθυνο από άλλα ζευγάρια που κάνουν ένα παιδί απλά και μόνο επειδή όλοι οι γύρω τους έχουν...και μετά ψάχνουν να το παρκάρουν.

Σέβομαι επίσης τους πολύτεκνους που στερούνται τα πάντα για να μεγαλώσουν τα παιδιά που αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο.

Σέβομαι δηλ. κάθε άνθρωπο που -είτε δεν έχει παιδί,είτε έχει ένα ή πέντε-σέβεται και υπολογίζει τα πλασματάκια αυτά...

Κατά την άποψη μου δεν είσαι έτοιμη για τρίτο παιδάκι και αυτό δεν είναι καθόλου κακό... τα παιδιά θέλουν ισορροπημένους-οσο αυτό βέβαια είναι δυνατον- γονείς και όχι τρελλαμένους απ τα πρέπει του περίγυρου.

Μια συνάδερφός μου λέει ότι δεν θα είχε πρόβλημα να παντρευτεί αλλά δεν θέλει να κάνει παιδί. Ο λόγος που φέρνει είναι ότι θα κλειστεί και δε θα μπορεί να κάνει όσα έκανε πριν. Να βγαίνει, να διασκεδάζει. Δε ξέρω αν στην πορεία θα αλλάξει, τώρα τουλάχιστον φαίνεται κατασταλαγμένη. foubi εν μέρει έχεις δίκιο, ίσως να μην θέλω τρίτο παιδί, καμιά φορά σκέφτομαι γιατί εμένα να με πιάνουν τόσες ανασφάλειες και φοβίες σε αυτήν την προοπτική. Τόσοι προβληματισμοί, ενώ άλλοι να είναι τόσο άνετοι με αυτό. Όχι σε αυτούς που γνωρίζω γιατί ο κυκλος μου έχει ένα με δύο παιδιά. Αλήθεια όταν πάω να βρω ένα ζευγάρι με περισσότερα παιδιά,μόνο μια μαμά μου έρχεται στο μυαλό, που η μεγάλη της κόρη είναι συμμαθήτρια με τον μεγάλο μου γιο. Και μια φίλη μου που μένει μακριά, η οποία έχει τέσσερα.Τελικά τα πρέπει του περίγυρου, σταματάνε σε αυτούς τους αριθμούς ένα ή άντε δύο.

Εμένα το πρόβλημά μου είναι άλλο: επειδή έχω πολλή βοήθεια από τη μητέρα μου λόγω δουλειάς, νιώθω ότι η απόφαση δεν είναι καθαρά δική μας. Δηλαδή ότι θα χώσω και εκείνη σε όλο αυτό, γιατί απλά είναι κοντά στις ζωές μας, γερή και πλέον μόνη. Για να πω την αλήθεια, ο άντρας μου το σκέφτεται αυτό. Εγώ νιώθω κάτι σαν βιολογική ανάγκη για ακόμη ένα μπεμπάκι. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Δύσκολα όμως μας βλέπω να το παίρνουμε απόφαση. Αν δουλεύει η μαμά, οι αποφάσεις λαμβάνονται με άλλα κριτήρια...

Αυτό προσπαθώ να καταλάβω, αν είναι μόνο η βιολογική ανάγκη που νιώθουμε ή όπως είπε η apricot να δώσουμε ζωή σε έναν άλλον άνθρωπο ή κάτι περισσότερο; Γιατί αν είναι αυτοί οι λόγοι τότε τους έχουμε καλύψει έχοντας γεννήσει τα παιδάκια μας. Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ ξέρω τι νιώθω.

Καλησπέρα και απο εμένα!

Και εγώ έχω ένα και πραγματικά διστάζω πάρα πολύ στο να κάνω δεύτερο. Οι προβληματισμοί μου είναι πρώτον το οικονομικό και έπειτα οι δυσκολίες στο να μεγαλώνεις δύο παιδιά ταυτόχρονα! Θαυμάζω πάρα πολύ αυτές που προχωρούν σε μεγάλες οικογένειες, αλλά απο την άλλη εγώ φοβάμαι να το τολμήσω...

Κοίτα εγώ το τόλμησα το δεύτερο και δεν το μετανιώνω. Τα λατρεύω και τα αγαπάω τα παιδιά μου, μακάρι να είναι πάντα καλά. Δεν ήταν εύκολη απόφαση και δεν την πήρα μόνη μου, με έπεισε ο άντρας μου. Για το μόνο που μετανιώνω είναι ότι στην δεύτερη εγκυμοσύνη μου δεν ήμουν τόσο χαρούμενη όπως ήμουν στην πρώτη. Αυτό αν γινόταν να το αλλάξω, θα το άλλαζα χωρίς καμιά σκέψη.

Από τα ζευγάρια που ξέρω με τρίτο παιδάκι, επειδή τους έχω ρωτήσει, συνήθως αυτό προκύπτει απρογραμμάτιστα. Και συνήθως έχει μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας από τα αδέρφιά του από ότι αυτά μεταξύ τους. Είναι το στερνοπαίδι τους. Η απόφαση συνήθως δεν είναι να μείνουν έγκυες στο 3ο αλλά να κρατήσουν το παιδί.

λοιπον

το θεμα σου με μπερδεψε λιγο.

Εισαι κατασταλαγμενη οτι τα δυο ειναι ο.κ- μαλιστα και το δευτερο λες οτι ο αντρας σου σε επεισε.Ολα καλα!ομως δειχνει κατι να σε τρωει-ισως,σκεψεις κανω, σκεφτεσαι οτι θα επρεπε να θες τριτο(καθολου υποχρεωτικο κατα τη γνωμη μου)-και προσπαθεις να το εκλογικευσεις.Εμμεσα λες δηλαδη πως αυτοι που θελουν πολλα παιδια παιρνουν τα πραγματα πιο χαλαρα και λιγο πολυ δεν πολυσκεπτονται τι ευθυνη παιρνουν μπροστα στην επιθυμια τους να ξαναζησουν την εγκυμοσυνη οπως ανεφερες, ενω εσυ θελεις να εισαι υπευθυνη και για αυτο δε θελεις περισσοτερα παιδια

Αυτο ομως θα μου επιτρεψεις να σου πω οτι εινα λιγο μειωτικο για τους ανθρωπους που δινουν τη ζωη τους για μια μεγαλη οικογενεια,για να εχουν γυρω τους αυτη τη μεγαλη πολυβουη παρεα και για να δωσουν την ευκαιρια σε παραπανω παιδια να ρθουν στον κοσμο!Οχι πως δεν υπαρχουν ανθρωποι που δεν εχουν μυαλο στο κεφαλι τους και απλως τους...τυχαινει....Ομως υπαρχουν και οικογενειες που προχωρουν συνειδητα,δεν προσφερουν τιποτε λιγοτερο απο αλλους στα παιδια τους

και εχουν μια πολυ μεγαλη αγκαλια.Και ο εαυτος τους παει τελευταιος.Αυτοι ειναι οι ηρωες τις ζωης και μπροστα τους κατα τη γνωμη μου πρεπει να βγαζουμε το καπελο ... τιποτε αλλο..Και μιλαω για τους πολυτεκνους γιατι τα τρια παιδια μη φανταστεις οτι εχουν την τεραστια διαφορα απο τα δυο..ουτε οικονομικα δεδομενου οτι παιρνεις καποια επιδοματα.

κατα τα αλλα συμφωνω απολυτα μαζι σου πως καθε επιλογη ειναι σεβαστη

ακομη και το κανενα παιδι!

παντα φιλικα

Από τα ζευγάρια που ξέρω με τρίτο παιδάκι, επειδή τους έχω ρωτήσει, συνήθως αυτό προκύπτει απρογραμμάτιστα. Και συνήθως έχει μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας από τα αδέρφιά του από ότι αυτά μεταξύ τους. Είναι το στερνοπαίδι τους. Η απόφαση συνήθως δεν είναι να μείνουν έγκυες στο 3ο αλλά να κρατήσουν το παιδί.

και αυτο σωστο που λεει η κοπελα! και εξισου αξιεπαινο κατα τη γνωμη μου!

παντως στην πολη που δουλευα φετος τα τρια ηταν το πιο συνηθισμενο!

και τεσσερα εβλεπες αρκετα συχνα!

επειδή λατρεύω τα παιδιά, θα ήθελα να κάνω ... 4 !!!!!!!!!!!!!!

ο σύζηγος απο την άλλη πιστεύει πως 2 είναι καλά, γιατί δεν έχουμε λέει περιουσία για 3 παιδιά ή 4!

(φυσικά ούτε για 2 έχουμε!!!!!!!!!!!!!)

καθαρά οικονομικός δλδ ο λόγος για τον σύζηγο!

εγώ πιστεύω πως όλα τα εμπόδια ξεπερνιούνται όταν θέλεις να κάνεις παιδάκια πολλά!

μην παρεξηγηθώ, μιλάω πάντα για προσωπική μου άποψη και δεν κατακρίνω τις μανούλες που δεν θέλουν άλλο παιδάκι!

εύχομαι πάντως σύντομα να μας έρθει το 2ο....

μένει αναπάντητο το ερώτημα "πώς πείστηκαν οι σύζυγοι"!Κανείς να μας λύσει την απορία;Και αναφέρομαι βασικά στο 2. (για 3.ούτε λόγος!)

εγώ δεν χρειάστηκε να τον πείσω για το 2ο!

θεωρεί πως το παιδάκι μας χρειάζεται να έχει αδερφάκι! πρέπει να έχει αδερφάκι!

απλά τώρα προσπαθώ να τον πείσω οτι όταν έρθει και το 2ο με το καλό, θα πρέπει να έχουν κι άλλο αδερφάκι....... και πάει λέγοντας...!!!!!!!

μένει αναπάντητο το ερώτημα "πώς πείστηκαν οι σύζυγοι"!Κανείς να μας λύσει την απορία;Και αναφέρομαι βασικά στο 2. (για 3.ούτε λόγος!)

Κλασσικά. Λέγε, λέγε, λέγε για κανένα χρόνο παραδίδουν τα όπλα. Άσε που πιστεύω ότι η απόφαση για τα παιδιά είναι της γυναίκας. Αν θέλει αυτή ο σύζυγος ακολουθεί, αν δεν θέλει όμως δεν της αλλάζει γνώμη κανένας.

εγώ δεν χρειάστηκε να τον πείσω για το 2ο.

απο μόνος του καταλαβαίνει πως το παιδάκι μας πρέπει να έχει και αδερφάκι. θέλει όμως και ο ίδιος κι άλλο παιδάκι!

αφού πολλές φορές μου λέει, φαντάζεσαι άλλο ένα πλασματάκι να κάνει ταρζανιές εδώ μέσα και να παίζουν και να τσακώνονται και να χτυπιούνται,αλλά να αγαπιούνται πάνω απ όλα ....!!!!!!!!!!!!!!!!

και όπως καταλάβατε, κόλλησε το λάπτοπ και εγώ το ξαναέγραψα...με άλλα λόγια γιατί τέτοια ώρα...τέτοια λόγια!!!!!!

Morchelina,ευχαριστώ για την απάντηση....αλλά δυστυχώς λέω...λέω, σίγουρα χρόνο και βάλε (όχι συνεχόμενα αλλά με ενδιάμεσα διαλλείματα). Ωστόσο έχω προσπαθήσει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους: έμμεσα, άμεσα, χιουμοριστικά, χαριτωμένα, με έμπρακτα παραδείγματα (έχοντας κρατήσει τα διάφορα ανηψια και μάλιστα για μέρες σπίτι μας) εώς και συμβολικά (αυτό το τελευταίο τώρα... που να το εξηγήσω)..σε καμία βέβαια περίπτωση απειλητικά. Ενα είναι το ζητούμενο: δεν βλέπω καμία αλλαγή στη στάση του. Πέρασα και περιόδους που είπα να το ξεχάσω το θέμα, κάνοντας σκέψεις του τύπου, "και με ένα παιδί να μείνουμε, δεκτό", όμως....κάτι με τρώει και με ξανατρώει...και τα περιθώρια παράληλλα στενεύουν επικίνδυνα....Αχχχχχ....

Αριάδνη, γιατί δεν του τρώς τα αφτιά, οτι χρειάζεται και ένα αδερφάκι?

όχι μόνο για να παίζει.

για να μάθει να μοιράζεται.

να επικοινωνεί.

να διεκδικεί.

να γίνει πιο ισσοροπημένο (χωρίς να εννοώ πως αλλιώς θα είναι ανισσόροπο!!!)

να έχει αύριο μεθαύριο έναν αδερφό ή μια αδερφή στην ζωή.

κακά τα ψέμματα, τώρα που είναι μικρά είναι αλλιώς!

έχουν κι εμάς!

μεγαλώνοντας η οικογένειά τους, θα περιοριστεί αποκλειστικά στην ή στον σύντροφό τους!

είναι αλλιώς όταν έχεις και αδέρφια και αποκτήσουν και αυτά παιδιά και έχεις ανίψια και τα παιδιά σου ξαδέρφια.....

εεεεεεεεεεεεε........τί άλλο θέλει να πειστεί???????????????

patousaki, τί καλά...εμένα η αλήθεια είναι δεν το ζητάει ούτε ο γιος μου (και είναι σχεδόν 3,5) , ίσως επειδή έχει 3 ξαδερφάκια που τα βλέπει πολύ συχνά, το ένα δε είναι μοναχοπαίδι...Όταν με βλέπει με μωράκια στην αγκαλια δεν αντιδράει καθόλου αρνητικά αλλά δεν έχει εκδηλώσει και ποτέ επιθυμία για αδερφάκι.

τώρα είδα πως ήδη απάντησες. Λοιπόν, εννοείται πως όλα αυτά τα χρησιμοποίησα ως επιχειρήματα. Υπάρχουν όμως και τα δικά του αντεπιχειρήματα: και η ανηψιά μας δεν έχει αδερφάκια και μάλιστα μένει απένταντί μας,οπότε είναι σαν αδέρφια (εδώ βέβαια του απαντάω:τί σχέση έχεις εσύ σήμερα με τα ξαδέρφια σου;;;/καμία , εννοείται). Επίσης η αλήθεια έιναι πως ο γιος μας και να μοιράζεται έχει μάθει αρκετά καλά, και να διεκδικεί και όλα στα οποία αναφέρεσαι, πιθανολογώ λόγω παιδικού που ξεκίνησε σε αρκετά μικρή ηλικία. Θέλω να πω πως δεν φέρει (κατά τη γνώμη μου) τα κλασσικά χρακτηριστικά που υποτίθεται έχουν τα μοναχοπαίδια. Βέβαια αυτό που κάπου άκουσα ή διάβασα και είναι για μένα το μεγαλύτερο όλων των αντεπιχειρημάτων για όποιο παιδί τελικά μείνει δίχως αδερφάκια:"δεν θα μάθει να μοιράζεται τη γονεϊκή αγάπη". Πικρή αλήθεια.

Δεν είναι πως ο σύζυγός μου με θεωρεί υπερβολική, αλλά θεωρεί τον εαυτό του πλέον μεγάλο , το θέτει καθαρά προσωπικά. Εγωιστικό με μια πρώτη ματιά , ωστόσο είναι τα δικά του ειλικρινά συναισθήματα, οι φόβοι του να το πω αλλιώς...

Συνήθως με όσους άντρες έχω συζητήσει, μέσα και ο δικός μου, δεν θέλουν με τίποτα τρίτο παιδί. Νιώθουν ότι τα δύο είναι υπεραρκετά. Για αυτό εκπλήσσομαι ώρες ώρες όταν διαβάζω για άντρες που το ζητάνε. Πού βρίσκονται αυτοί; Πάντως apricot και εγώ έχω τις ίδιες φοβίες με σένα, αν θα είναι καλά, μήπως συμβεί κάτι, έτσι φοβάμαι να το ρισκάρω. Αραγε αυτοί ή αυτές που δεν το σκέφτονται και δεν το παιδεύουν τόσο πολύ στο μυαλό τους είναι πιο θαραλλέοι, πιο χαλαροί ή απλά παίρνουν τα πράγματα στη ζωή όπως τους τύχουν;

δεν ξερω παντως εγω αυτη την σκεψη την εχω πολυ εντονη στο μυαλο μου δεν ξερω αν ειναι ηλικιακο επειδη ειμαστε μεγαλυτερες και πλεον πιο ωριμες στη σκεψη μας ή αν απλα ειναι μια κακη σκεψη...δεν ξερω αλλα φοβαμαι να το ρισκαρω σε αντιθεση με τον αντρα μου που αυτο δεν εχει περασει ποτε απο το μυαλο του στο σπιτι μας η αποφαση για 3ο παιδι ειναι αποκλειστικα δικη μου, ο συζυγος ηθελε ΧΘΕΣ! δεν νομιζω οτι θα παρω μια τετοια αποφαση τωρα αν προκυψει (που δεν νομιζω) δεν θα προχωρουσα σε εκτρωση θα ηταν καπως λυτρωτικο και κατι σαν μην δικη μου αποφαση αλλα τοτε θα το δεχομουν..