ποιος θα μας προσέχει αν πεθάνετε?

Ο γιος μου 4 χρονών, με ρωτάει από χτες "ποιος θα μας προσέχει αν πεθάνετε?" (εννοόντας εμένα και τον μπαμπά του). Εσείς τι θα απαντούσατε?

ώπα!

αυτή είναι η φοβία μου. αλλά δεν ξέρω τί θα απαντούσα στο παιδί μου. μάλλον θα της έλεγα ότι θα την μεγαλώσει η αδερφή μου. και ότι όλα μπορούν να συμβούν στη ζωή, ευχαριστα και δυσάρεστα. αλλά ότι πάντα θα υπάρχουν ανθρωποι που θα την νοιάζονται και θα την αγαπούν αληθινά.

φρίκη θα έτρωγα.

πως του ηρθε του παιδιου να σε ρωτησει κατι τετοιο; κατι ακουσε καμμια συζητηση κανενα παραμυθι;

ποιος γονιος δεν το εχει σκεφτει και ποιος δεν τρωει φρικη;

στην θεση σου θα προσπαθουσα να καταλαβω απο που προκυπτει το ερωτημα του και μετα θα του ελεγα οτι δεν σκοπευω να πεθανω μεχρι να μεγαλωσεις!

θα προσπαθουσα να τον κανω να νιωσει ασφαλης το τι θα εκανα μετα μονη μου αστα αλλη συζητηση μεγαααλη!

Εγώ πάλι θα έδινα την απάντηση που μου έδωσαν οι δικοί μου γονείς όταν σε μεγαλύτερη ηλικία τους ρώτησα κάτι τέτοιο και η απάντηση τους με ικανοποίησε: Προσπαθούμε να προσέχουμε ο κάθένας από εμάς τον εαυτό μας και τον άλλο (η μάνα τον πατέρα και πατέρας τη μάνα) για να είμαστε δίπλα σας και θα είμαστε. Θα είμαστε πάντα δίπλα σας είτε ζούμε είτε όχι. Θα φροντίσουμε να σας μάθουμε να φροντίζετε και σεις ο ένας τον άλλο (είμαστε 3) και έτσι θα αλληλοβοηθείστε.

Εξήγησε το απλά και τα παιδιά καταλαβαίνουν. Δεν είναι ότι θέλουν να ακούσουν ότι θα ζείτε για πάντα, τα ενδιαφέρει θα απαντήσεις και αν το έχεις σκεφτεί. Σίγουρα κάτι είδε ή άκουσε και σε ρώτησε το παιδί, κάτι που του έφερε ανησυχία (είτε στην τηλεόραση είτε από άλλο παιδί). Ότι θα πεις να το πεις με χαμόγελο.

πως του ηρθε του παιδιου να σε ρωτησει κατι τετοιο; κατι ακουσε καμμια συζητηση κανενα παραμυθι;

ποιος γονιος δεν το εχει σκεφτει και ποιος δεν τρωει φρικη;

στην θεση σου θα προσπαθουσα να καταλαβω απο που προκυπτει το ερωτημα του και μετα θα του ελεγα οτι δεν σκοπευω να πεθανω μεχρι να μεγαλωσεις!

θα προσπαθουσα να τον κανω να νιωσει ασφαλης το τι θα εκανα μετα μονη μου αστα αλλη συζητηση μεγαααλη!

Δεν ήταν τυχαίο: Προφανώς μας άκουσε που συζητούσαμε για έναν φίλο μας ο οποιος πέθανε και είχε ένα 4χρονο αγοράκι, δεν ήξερα ότι είχε στήσει αυτί ο μικρός.... τώρα τι κάνουμε? Δε θα ήθελα να του πώ οτι δεν θα πεθάνουμε γιατί ποτέ δεν ξέρεις. του είπα οτι θα τους προσεχει ο παππους και η γιαγια αλλά δεν του αρεσε η απάντηση. Μετά του είπα ότι θα πεθάνουμε όταν μεγαλώσει και δεν θα μας χρειάζεται τόσο πολύ, αλλά πάλι φαινόταν πολύ αγχωμένος.

Νομιζω οτι η απαντηση των γονιων την skek ηταν πολυ καλή. Βασικα νομιζω ότι το παιδακι στη παρουσαφαγη δεν θελει πραγματικα να μαθει ποιος θα τον μεγαλωσει οσο το οτι θα ειστε κοντα του. Πρασπαθησε να το καθυσηχασεις χωρις να του πεις ψεμματα.

Αχχχ δυσκολες ερωτησεις...

και εμένα μου αρεσε η απάντηση τησ SKEK, περιμένω να γυρίσει από το σχολείο και να του το πω!

Θυμάμαι τη μάνα μου όταν τους ρώτησα (παρόν και ο πατέρας) που η πρώτη έκφραση της ήταν φρίκη και φ'οβος για την απάντηση. Μετά οπλίστηκε με το χαμόγελο και το έσωσε. Ακόμα διερωτούμαι πως βρήκε την απάντηση σε κλάσματα δευτερολέπτου, η οποία απάντηση δεν μου άφησε ούτε ερωτήματα ούτε αμφιβολίες, έτσι?

κραταω καβατζα την απαντηση της skek για οταν ερθει και η ερωτηση.

πως με αγχωνουν αυτες οι ερωτησεις και αλλες τετοιες δεν λεγεται

Εμένα δεν μου έχει κάνει ακόμα αυτή την ερώτηση, ενώ με έχει ρωτήσει ένα σωρό πράγματα για το θάνατο. Φυσικά δεν έχει 'ζήσει' απώλεια, γιατί έχει όλους τους παπούδες και τις γιαγιάδες. Αλλά μου κάνει εντύπωση, γιατί, ενώ ρωτάει για τα πάντα, αυτό το έχει αφήσει. όταν θα με ρωτήσει, νομίζω ότι σε αυτή την ηλικία (4) πρέπει να τον καθησυχάσω απόλυτα.

'Μην ανησυχείς γι αυτό, η μαμά και ο μπαμπάς φροντίζουν τον εαυτό τους και θα είναι μαζί σου πολλά πολλά χρόνια ακόμα'.

μετα θα του ελεγα οτι δεν σκοπευω να πεθανω μεχρι να μεγαλωσεις!

θα προσπαθουσα να τον κανω να νιωσει ασφαλης το τι θα εκανα μετα μονη μου αστα αλλη συζητηση μεγαααλη!

Αυτό δηλαδή.

Όταν η κόρη μου ήταν 4 χρονών περίπου είχε έντονο το φόβο του θανάτου εξαιτίας απώλειας που ζήσαμε στην οικογένεια μας εκείνον τον καιρό.

Ο φόβος, η απορία και η άγνοια δημιουργούσαν στο μυαλουδάκι της ένα απίστευτο μπέρδεμα. Η ιδέα μόνο οτι κάποια στιγμή μπορεί να χάσει κι εμένα ή τον πατέρα της την τρόμαζε τόσο πολύ που έφτανε στο σημείο να βλέπει εφιάλτες το βράδυ, να ρωτάει συνέχεια και να κλαίει.

Είχα μπερδευτεί, δεν ήξερα τι να κάνω..να της έλεγα την αλήθεια? Πως θα μπορούσα όμως αφού στην ψυχολογική κατάσταση που βρισκόταν αυτή η αλήθεια μπορεί να την πλήγωνε ανεπανόρθωτα?

Η' μήπως να της έλεγα ψέματα..να της έλεγα δηλαδή οτι ποτέ δεν θα φύγουμε και οτι θα είμασταν για πάντα μαζί?

Ώσπου ένας καλός άνθρωπος, μια καλή φίλη, μου έδωσε την λύση.

Η ιστορία με την νεράιδα και το αθάνατο νερό ήταν η λύση στο πρόβλημα μας.

Επέλεξα να μην της πω την αλήθεια να την αφήσω να ζήσει σε ένα μαγεμένο παραμύθι που θα απομάκρυνε κάθε φόβο και απορία και θα της δημιουργούσε μια ασφάλεια.

Η πολύ μικρή της ηλικία και η κακή ψυχολογική της κατάσταση λόγω της απώλειας που ζήσαμε δεν άφηνε περιθώρια για την ωμή πραγματίκοτητα.

Σίγουρα όμως μεγαλώνοντας θα καταλάβει οτι νεράιδες δεν υπάρχουν άλλά θα δεχτεί την πραγματικότητα ομαλά αφού η ώριμη σκέψη της θα είναι σύμμαχος και σύμβουλος της.

Από τότε ηρέμησε, έβλεπα στα μάτια της την ασφάλεια και την σιγουριά και οι αναφορές της στο συγκεκριμένο θέμα είναι πλέον σπάνιες και χωρίς φόβο.

Η κόρη μου περιπου στην ίδια ηλικία με την κόρη της θεματοθέτριας μου έκανε την ίδια ερώτηση. Ή μάλλον δεν ήταν ερώτηση....έκλαιγε το παιδί σε μια ωραία βόλτα που είχαμε κάνει γιατί σκεφτόταν ποιος θα την προσέχει αν πεθάνουμε. Η απάντησή μου ήταν ότι δε θα πεθάνουμε όλοι μαζί και έχει τόσους ανθρώπους να την αγαπούν. Με την παιδοψυχολόγο του σχολείου που συζητήσαμε το ίδιο θέμα μας είπε να φροντίζουμε να κάνουν τα παιδιά ό,τι μπορούν μόνα τους για να μην έχουν αυτή την αίσθηση του αβοήθητου