Lost_illusion

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    4
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral
  1. Χαίρομαι που υπάρχει μια θετή μητέρα γιατί ίσως με καταλάβεις περισσότερο.. Φοβάμαι ότι θα τους στεναχωρήσω. Βασικά το ξέρω ότι θα στεναχωρηθούν. Ταυτόχρονα όσο εγωιστικό και να ακούγεται, μάλλον το να βρεις τους βιολογικούς σου γονείς είναι μοναχική υπόθεση. Θα το έλεγα στον αδερφό μου (τον γιο των θετών μου) αλλά είναι σχετικά μικρός. Ομάδα με υιοθετημένους δεν έψαξα ποτέ, δεν ξέρω καν αν υπάρχει. Πάντως.. βρήκα τον βιολογικό μου πατέρα. Υπάρχουν τα καλά και τα κακά νέα. Τα καλά είναι ότι πέραν του αρχικού τεράστιου σοκ ήταν κάτι παραπάνω από εγκάρδιος. Δεν ήξερε τίποτα για μενα. Είμαστε ίδιοι. Γυρνάει και μου λέει πως λένε για τον έναν του γιο ότι του μοιάζει πολύ, αλλά το λένε επειδή δεν έχουν δει εσένα. Μαγκάλιασε, με φίλησε, έκλαψε. Τα κακά νέα. Έγινε πυρ και μανία με τους γονείς του. Με δυο λόγια ήξεραν για την εγκυμοσύνη της μάνας μου και πάνω κάτω είχαν κάνει κάποιες ενέργειες απλά να εξαφανιστεί αυτή από τη ζωή του γιατί ας πουμε ο γιος τους της έπεφτε πολύς (κοινωνικά και καλά) και ήταν και μικρός και ήθελαν να σπουδάσει κτλ κτλ. Σίριαλ κανονικό. Έχει τσακωθεί πάρα πολύ με τους δικούς του (τους ο θεός να τους κάνει παππούδες μου). Είπε θα κάνουμε DNΑ αλλά πραγματικά για να μαστε 100%. Γιατί οι γονείς του το επιβεβαίωσαν, εμείς είμαστε ίδιοι μέχρι και ένα σημάδι έχουμε αλλά οκ ας μιλήσει και η επιστήμη. Με γνώρισε στα παιδιά του, είναι χωρισμένος τώρα αλλά έχει πολύ καλές σχέσεις μετην γυναίκα του (και σε αυτή με γνώρισε). Επίσης με "πιέζει" να γνωρίσει τους θετούς μοιυ γονείς. Μου λέει ότι οκ ας περιμένουμε τα αποτελέσματα αλλά θέλει να τους δει. Είναι κάπως κτητικός και θυμωμένος θα έλεγα.
  2. Σε ευχαριστώ για την στήριξη σου. Κάπως έτσι το σκέφτομαι και εγώ. Αν ισχύουν αυτά που ξέρω, αυτός ο άνθρωπος έχει ακόμα ένα παιδί εμένα για το οποίο κάποιοι διάλεξαν να μην το μάθει ποτέ και αν δεν του το πω ούτε εγώ θα περάσει την ζωή του χωρίς να το ξέρει. Υπάρχει ένα κομμάτι μέσα μου που αναρωτιέται τι νόημα έχει όλο αυτό. Έχουμε γύρω στα 15 χρόνια διαφορά, είμαι μεγαλωμένος. Δεν θα μπορέσει να να ο πατέρας μου με την έννοια ότι δεν χρειάζομαι. Έχω κολλήσει. Κοιτάω το φβ του. Βλέπω έναν άνθρωπο που μου μοιάζει τόσο πολύ. Θεωρητικά θα μπορούσε να ναι συνωνυμία αυτός που κοιτάω αλλά δεν έχει συχνό επίθετο και όνομα. Και μοιάζουμε τόσο πολύ. Δηλαδή θα δει έναν άγνωστο καιι θα του πει μάλλον είμαι γιος σου από τη μια θα σκεφτεί ότι είμαι τρελός και από την άλλη ότι μοιάζουμε πολύ. Δεν ξέρω αν θα ναι ψυχρός ή όχι. Σκέφτομαι ότι αυτοί οι παιδικοί έρωτες δεν σβήννουν εύκολα, δεν είναι ξεπέτα της μιας βραδίας. Δεν ζητάω βέβαια κάτι από αυτόν (από οικονομικής άποψης). Από συναισθηματικής μάλλον ζητάω.
  3. Όχι δεν σε παρεξηγώ, ίσως να χεις και δίκιο. Παρόλα αυτά το θέμα μου είναι βασικά πως θα αντιδράσει ο πατέρας μου. Όλα τα άλλα είναι damage control. Αν πρέπει να πάρω το ρίσκο να τον δω ή όχι. Αν το συζητήσω μαζί τους θα τους πικράνω δεν το θέλω. Αν ο αδερφός μου ήταν λίγο μεγαλύτερος θα το συζητούσα μαζί του. Για την μητέρα δεν με νοιάζει τόσο γιατί στο μυαλό μου αυτή έφταιγε περισσότερο. Παρότι πληγώθηκα μου επιβεβαίωσε ότι δεν νοιάστηκε για μενα. Ο πατέρας όμως δεν ήξερε ποτέ για μενα, σκέφτομαι αν θα έπρεπε να ξέρει. Τον είδα στο φβ και μοιάζουμε τόσο πολύ. Έχουμε τα ίδια μάτια. Είναι σε μια φωτό που χαμογελάει και τον κοιτάω κάθε βράδυ προσπαθώ να φανταστώ πως θα αντιδράσει. Έχω ανάγκη να μιλήσω ναι. Ταυτόχρονα φοβάμαι μην αντιδράσει άσχημα ο βιολογικός πατέρας.

  4. Διαφημίσεις


  5. Έκανα εδώ λογαριασμό γιατί θα ήθελα να ακούσω την γνώμη κάποιων ανθρώπων που έχουν παιδιά οπότε ίσως μπορέσουν να με καθοδηγήσουν λίγο. Συγγνώμη για το σεντόνι που θα ακολουθήσει Είμαι 24 χρονών υιοθετημένος. Το γεγονός ότι είμαι υιοθετημένος δεν μπορώ να ανακαλέσω ακριβώς στην μνήμη μου πως το έμαθα, μάλλον μεγάλωσα γνωρίζοντας το. Οι γονείς μου έχουν και βιολογικό τους παιδί, εγώ τα ήξερα όλα μέσες άκρες. Μεγάλωσα πολύ όμορφα, αγαπώ και αγαπιέμαι από του γονείς και τον θετό αδερφό μου. Πάντα με έτρωγε να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς. Γνώρισα την βιολογική μητέρα μου και βρήκα κάτι καλύτερο από αυτό που περίμενα να βρω. Στο μυαλό μου πάντα θεωρούσα ότι όποιος δίνει το παιδί του για υιοθεσία είναι κάποιος περιθωριοποιημένος, αλκοολικός, χρήστης ναρκωτικών ή κάτι κακό εν γένει. Αλλά απέναντι μου είχα μια γυναίκα που "κοινωνικά" ήταν high class ας πουμε.Ψάχνοντας πολύ (κρυφά από τους θετούς δυστυχώς) κατάφερα και την βρήκα. Με το που με είδε με κατάλαβε. Από την μια όντως λες το ένστικοτης μάνας ή οτιδήποτε άλλο από την άλλη με εβγαλε από μια δύσκολη εισαγωγή, γιατί μέχρι να σιγουρευτείς τι και πως πάντα σκέφτεσαι ότι έχεις κάνει λάθος. Την βρήκα στην δουλειά της, είχαμε μια πολύ σύντομη επαφή. Έχει κάνει οικογένεια με παιδιά. Νομίζω η συνάντηση περισσότερο με τραυμάτισε παρά με βοήθεια. Κάπου ένιωσα ότι υπήρχαν σαν έγνοια στο μυαλό της αλλά ένιωσα και τον φόβο της. Ότι ίσως κινδυνεύσει η οικογένειά της; Δεν ξέρω. Συναισθηματικά αν και ταράχτηκε κάνοντας με να νιώσω ότι σήμαινα κάτι για εκείνη, ένιωσα κάτι που δεν μου άρεσε. Απλά σηκώθηκα και έφυγα και δεν νομίιζω ότι θα μπορέσει να με ξαναβρεί. Δεν ξέρω αν είναι παρόρμηση, θυμός ή κάτι άλλο. Αλλά στην παρούσα φάση δεν θέλω να την δω ξανά. Όμως, από αυτή την σύντομη συνάντηση έμαθα το όνομά του πατέρα μου και ότι αυτός δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά (με βάση τα λεγόμενά της). Κατάφερα και έμαθα κάποια πράγματα για αυτόν. Τον βρηκα και στο φβ και εκεί κατάλαβα γιατί αυτή με αναγνώρισε, μοιάζουμε πολύ. Αυτό που με βασανίζει είναι το τι να κάνω. Να πάω και να ταράξω και εκείνον; Να τον αφήσω στην ηρεμία του; Και αν αντιδράσει και αυτός κάπως; Δεν ξέρω αν μπορώ να διαχειριστώ ξανά την απόρριψη. Κοιτάω τις φωτογραφίες τοιυ και προσπαθώ να τον ψυχολογήσω. Μια χαρά άνθρωπος φαίνεται αλλά και εγώ δεν παίζω σε ταινία να αγκαλιαστούμε και να κλάιμε μαζί. Φοβάμαι ότι απλά θα με διώξει. Όλα αυτά τα γράφω εδώ γιατί δεν μπορώ να τα συζητήσω ούτε με τους γονείς μου, ούτε με τους φίλους μου.