thlimeni

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    3
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

11 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Αν και εχω παρα πολυ καιρο να μπω και το μην αυτο ειναι παλιο ας απαντησω.... Τωρα πια ειμαι πολυ καλα....Οχι οχι δεν μου πηρε εναμιση χρονο να συνελθω.... απλα δεν ειχα ξαναμπει....Ολα περασαν περιπου στους 2 με 3 μηνες που το μωρο κοιμοταν πιο πολυ, ξεκουραζομουν και εγω πιο πολυ ,περασανε και οι κολικοι κ ολα καλα.... Τωρα πια το λατρευω το μωρακι μου...Ειναι η ζωη μου κ ολος μου ο κοσμος....Α και για να δειτε τι μαζοχα ειμαι αποφασισαμε να του κανουμε και αδερφακι και σε 3 περιπου μηνες θα το εχει Ελπιζω Παναγιτσα μου να μην σας ξαναπρηζω σε 3 μηνες ανοιγοντας νεο θεμα με τιτλο "Δεν νιωθω καλα με τα 2 μου μωρα" Απλα θα ηθελα να τονισω σε περιπτωση που διαβαζουν και καποιοι μπαμπαδες οτι εμενα με βοηθησε ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ο συζυγος...Χωρις αυτον δεν ξερω αν θα το ειχα ξεπερασει και αν θα ειχα αντεξει γενικως....Ειχε απιστευτη κατανοηση και με βοηθουσε στα παντα ομως...Του ελεγα τα παντα για το πως νιωθω και δεν με κατεκρινε ποτε οπως ισως φοβομουν οτι θα εκανε αλλα με στηριζε και μου ελεγε οτι ειναι λογικο να νιωθω ετσι και οτι δεν πειραζει.... Επισης θα ηθελα να ευχαριστησω ολα τα ατομα που με βοηθησαν εκεινη την περιοδο με τα μην τους αλλα ενα ιδιαιτερο και μεγαλο ευχαριστω στο xamomιlaki αλλα και στην Ellemphriem.Ellemphriem να ξερεις πως σε νιωθω σαν την αδερφη ψυχη μου....Ταυτιζομαι παρα πολυ οταν σε διαβαζω και νιωθω λες και τα εχω γραψει εγω.Ειναι λες και εχουμε ζησει την ιδια ζωη αλλα παραλληλα....Μου αρεσει πολυ οταν σε διαβαζω ετσι απλα και ειλικρινα που γραφεις... Σας ευχαριστω και παλι ολες και να χαιρομαστε ολοι τα παιδακια μας και Υγεια πανω απ ολα!!!!!!! Καλη συνεχεια
  2. Τι να πω!!!Ενα μεγαλο ευχαριστω σε ολες...Πραγματικα δεν περιμενα τοσες απαντησεις...Νομιζα ενα δυο ατομα θα απαντουσαν... Δυστυχως νιωθω ακομα χαλια...Νιωθω σαν να εχω μια ταφοπλακα στο στηθος να με βαραινει και να μην μπορω να ανασανω...Νομιζα οτι αμα διαβαζα οτι και αλλες κοπελες τα περνανε αυτα που νιωθω εγω θα ενιωθα καλυτερα αλλα τελικα τιποτα δεν αλλαξε μεσα μου παρα σκεφτομαι να οριστε χαλια ζωη με το παιδι ειναι τελικα... Βοηθεια δεν εχω απο κανεναν εκτος απο τον αντρα μου που γυρναει αργα το βραδυ... Οταν ειναι εδω ο αντρας μου δεν θελω να ασχοληθω με το παιδι και νιωθω λες και του το πασαρω...Μα τι μανα ειμαι εγω??? Καποιες φορες λεω θελω να πεθανω αλλα τελικα αλλες φορες λεω οχι να μην πεθανω θελω να πεσω να κοιμηθω ωωωωωρες ατελειωτες η μαλλον χροοοονια και να ξυπνησω μετα απο 18 χρονια που θα φυγει απο το σπιτι το παιδι για να σπουδασει... Κοιματε τωρα στην κουνιτσα του τον κοιταω και με πιανει τρομος...Φοβαμαι ενα μωρακι τοσο δα μικρο...Ειναι δυνατον???Παρακαλαω να κοιματε και τρεμω οταν ξυπνησει.... Αλλα αυτο που με τρελενει στην κυριολεξια οταν το σκεφτομαι ειναι οτι αυτο το μωρο τελος θα το εχω για παντα...Δεν μπορω να κανω κατι να το αλλαξω και εχω την πληρη ευθυνη για αυτο...Χριστε μου πως θα περασει μια ολοκληρη ζωη ετσι???? Μου γραφετε οτι ολα θα αλλαξουν ναι αλλα ποτε???Εγω ολα μαυρα τα βλεπω και μαυρα τα νιωθω....Διαβαζω οτι μετα τους κολικους εχουμε τα δοντια και δωστου και εκει γκρινια μετα εχουμε αρρωστιες και μετα εχουμε που περπατανε και πρεπει να τρεχεις απο πισω τους....τα σκεφτομαι αυτα και θελω να βαλω αγγελια να το χαρισω το μωρο.... Ποτε θα σταματησω να νιωθω ετσι???
  3. Καθομαι τοση ωρα μπροστα απο τον υπολογιστη και κοιταζω την οθονη...δεν ξερω τι να πρωτογραψω...Ντρεπομαι για αυτα που νιωθω...Γεννησα περιπου πριν απο ενα μηνα αλλα δεν νιωθω καθολου χαρουμενη...Τις πρωτες μερες στο μαιευτηριο ολα ηταν μια χαρα...Ημουν ευτυχισμενη που γεννησα και ειχα το μωρακι μου...Οταν γυρισαμε σπιτι και μετα απο μερικες μερες ολα αλλαξαν...Δεν καταφερα να θηλασω και αυτο μου στοιχισε τρομερα...Και απο εκει ξεκινησαν ολα...Κλαιω καθε μερα...Νιωθω να πνιγομαι...Νιωθω οτι εγω ειμαι ανικανη για μανα...Νιωθω οτι θελω πισω την παλια μου ζωη...Ο αντρας μου με στηριζει απολυτα αλλα εγω νιωθω οτι σε λιγο καιρο θα κουραστει απο τα κλαματα μου και θα με αφισει και εμενα και το μωρο...Πως να το πω αυτο... δεν νιωθω δεσιμο με το παιδι...δεν ειναι οτι δεν το θελω αλλα δεν νιωθω οτι το λατρευω και ολας...Δεν θελω να περασω ετσι την υπολοιπη ζωη μου με ενα μωρο να κλαιει συνεχως και εγω να ειμαι κομματια απο την κουραση...Ειμαι συνεχως κλεισμενη σε ενα σπιτι και με το μωρο δεν μπορω να παω πουθενα μιας κ οταν δεν κοιμαται ολο κλαιει...Δεν την θελω τετοια ζωη....Εχει νιωσει και καμμια αλλη κοπελα ετσι???Σιγουρα περναω επιλοχειο αλλα πως θα μου φυγει αυτο το πραμα???Νιωθω συνεχως χαλια... Ντρεπομαι για αυτα που ειπα αλλα ηθελα να τα μοιραστω με καποιον που ισως εχει νιωσει τα ιδια με μενα και τουλαχιστον αυτος με καταλαβει...

  4. Διαφημίσεις