υπνος στον παιδικο σταθμο

[VISSINA]

Καλησπερα μανουλες!! Θα ηθελα την βοηθεια σας σε ενα θεμα που με αγχωνει πολυ.. ο μικρος μου ειναι 12 μηνων και σκεφτομαστε να ξεκινησει απο 18 η 24 μηνων παιδικο. Νομιζω οτι θα περναει καλα γιατι του αρεσουν πολυ τα παιδακια.. το προβλημα ειναι ο υπνος του. Δεν κοιμαται αν δεν ξαπλωσουμε μαζι στο κρεβατι κ να μου πειραζει τα μαλλια η να του κουναω λιγο το ποπουδακι του μεχρι να κοιμηθει. Η ολη διαδικασια αναλογα με την κουραση κ τον εκνευρισμο του μπορει να παρει απο 5 λεπτα μεχρι 30. Απο επιλογη δεν τον εχουμε αφησει ποτε στην κουνια να κλαιει μεχρι να κοιμηθει (ειμαστε κατα του κλαματος). Επισης ενω πριν τον κοιμιζε με τον ιδιο τροπο κ ο μπαμπας του τωρα θελει μονο εμενα αλλιως κλαιει. Πως τα κοιμιζουν τα μωρα στον παιδικο;; τα παρατανε στα κρεβατακια να κοιμηθουν μονα τους η ασχολουνται μαζι τους;;

 

Εμένα ο γιος μου όταν πρωτοπήγε βρεφονηπιακό σταθμό ήταν 12 μηνών. Είχε δυσκολία στην αρχή στον ύπνο τον πρωινό παρόλο που στο σπίτι κοιμόταν μόνος του πάντα χωρίς πρόβλημα. Η δασκάλα λοιπόν έκανε το εξής: Τον έβαλε σε μια κούνια που μπορούσε να τον έχει δίπλα της να βάζει το χέρι της μέσα ενώ αυτή καθόταν κάτω και διάβαζε στα άλλα παιδάκια παραμυθάκια κλπ. Ο δικός μου τότε δεν είχε κόψει τον υπνάκο των 10:30 που έκανε. Το μεσημέρι ξανακοιμόταν πάλι με τον ίδιο τρόπο ενώ η δασκάλα έφτιαχνε ταυτόχρονα τα τετράδια των παιδιών και τα υπόλοιπα παιδιά κοιμόντουσαν και αυτά τότε. Βρίσκουν τρόπους ...... Μετά από λίγο καιρό που συνήθισε το όλο κλίμα του σταθμού κλπ κοιμόταν μόνος του μια χαρά όπως και στο σπίτι.

Τρόπος βρίσκεται αρκεί να υπάρχει η διάθεση από τις δασκάλες.

Και βέβαια στο σταθμό όπως λένε και τα άλλα κορίτσια έτρωγε καλύτερα από ότι στο σπίτι κλπ κλπ και εκεί όλα τα μαγείρευαν καλύτερα από ότι εγώ (έτσι έλεγε αργότερα που μεγάλωσε....)

[dimvas]

Καλα πολυ γελασα με τις εμπειριες σας!!! Κοιτα τα σκατουλια που εχουν δυο μετρα και δυο σταθμα, αναλογα το που τους παιρνει και που οχι!!! Και πολυ χαρηκα που υπαρχουν τελικα και δασκαλες με ορεξη που βρισκουν λυσεις, οπου μπορουν βεβαια, να βοηθανε τα μωρακια μας!!

Deena πιστεψε με αν δεν αγχωνομουνα με το θεμα του υπνου στον παιδικο, να μην ταλαιπωρηθει πολυ δηλαδη ο Αγγελος, δεν θα αλλαζα τιποτα απο αυτο που κανουμε. Ο μικρος απο 10 ημερων μεχρι 5 μηνων κοιμοταν μονο πανω μου. Ειχε παρα πολλους κολικους και ετσι μονο ηρεμουσε και αργοτερα απλα του ειχε μεινει η συνηθεια. Θυμαμαι οτι αγχωνομουν πολυ με το που θα παει αυτο, ωσπου μια μερα αποφασισε οτι δεν του αρεσε πια να κοιμαται με αυτον τον τροπο. Οποτε, εφοσον και εγω και ο μπαμπας του τον θελουμε μαζι μας, ειχα αποφασισει να τον παμε σιγα σιγα στο δωματιο του οταν πια θα μπορουμε να συνεννοηθουμε και με την δικη του θεληση. Η αληθεια ειναι οτι απο τοτε που κοιμομαστε μαζι ο υπνος ΟΛΩΝ ειναι πιο ποιοτικος, ειμαστε ξεκουραστοι να χαρουμε εμεις το παιδακι μας και αυτο εμας. Εξαλλου υπαρχει πιο ωραιο πραγμα απο το να τον εχεις διπλα σου και να τον χαζευεις την ωρα που κοιμαται και ειναι σαν αγγελουδι;;!! Καποιους μηνες που κοιμοταν στο δωματιο του, ολο πανω απο την κουνια του ημουνα για να τον χαζεψω και να τσεκαρω αν χρειαζεται κατι. Αν δεν με ειχε "πιεσει" ο παιδιατρος ή αν ειχα διαβασει περισσοτερο νωριτερα το παιδι δεν θα ειχε φυγει ποτε απο το δωματιο μας. Τωρα αν ακολουθησουμε μια διαδικασια πιεστικη και καταναγκαστικη και για τους δυο μας για να μαθει να κοιμαται μονος και τελικα παει στον παιδικο και παλι δεν μπορει να κοιμηθει, νιωθω οτι θα εχουμε κανει μια τρυπα στο νερο με κατι που κανεις μας δεν ηθελε....

[Quirky]

Λοιπόν, το θέμα του ύπνου των παιδιών είναι ας πούμε η ειδικότητά μου και αν θέλετε το χόμπι μου ως μητέρα Θέλω να πω ότι το έψαξα πολύ πριν γεννήσω την κόρη μου και μετά έκανα την επιστημονική επιβεβαίωση όταν γεννήθηκε ο γιος μου. Να πούμε εδώ ότι έχω δύο παιδιά που κοιμούνται άψογα και πολύ από πολύ νωρίς. Έτυχε ή πέτυχε? Δεν ξέρω! Αποφύγαμε πάντως κάποιες κακοτοπιές που βλέπω ότι ταλαιπωρούν πολλούς φίλους και γνωστούς

 

Η παρακάτω φράση είναι κάτι που έχω ακούσει από όλους μα όλους τους γονείς που αντιμετωπίζουν θέματα ύπνου με τα παιδιά τους

 

ειχα αποφασισει να τον παμε σιγα σιγα στο δωματιο του οταν πια θα μπορουμε να συνεννοηθουμε και με την δικη του θεληση.

 

Με το συμπάθειο dimvas αλλά δεν έχω γνωρίσει /ακούσει για ΚΑΝΕΝΑ παιδάκι που με την δική του θέληση έφυγε να πάει να κοιμηθεί στο δωμάτιό του. Στην καλύτερη περίπτωση έπιασαν τα παρακάλια/δωροδοκίες/εκβιασμοί των εξαντλημένων γονιών του... Στην χειρότερη όπως λέει και μια φίλη δεν αποφεύγεις το κλάμα απλά είναι λιγότερο σπαρακτικό γιατί το παιδάκι έχει μεγαλώσει κάπως.

 

Να σημειώσω εδώ ότι έχω μεγάλο σεβασμό ανάμεικτο με έκπληξη για όλες τις μανάδες που έχουν υπομονή να κάνουν περίπλοκες τελετουργίες ύπνου, εγώ απλά δεν μπορώ να το διανοηθώ για μένα και πάντα λέω ότι αγαπάω τα παιδιά μου διπλάσια όταν κοιμούνται

 

Εύχομαι καλή αρχή στον παιδικό

[Deena]

Deena πιστεψε με αν δεν αγχωνομουνα με το θεμα του υπνου στον παιδικο, να μην ταλαιπωρηθει πολυ δηλαδη ο Αγγελος, δεν θα αλλαζα τιποτα απο αυτο που κανουμε. Ο μικρος απο 10 ημερων μεχρι 5 μηνων κοιμοταν μονο πανω μου. Ειχε παρα πολλους κολικους και ετσι μονο ηρεμουσε και αργοτερα απλα του ειχε μεινει η συνηθεια. Θυμαμαι οτι αγχωνομουν πολυ με το που θα παει αυτο, ωσπου μια μερα αποφασισε οτι δεν του αρεσε πια να κοιμαται με αυτον τον τροπο. Οποτε, εφοσον και εγω και ο μπαμπας του τον θελουμε μαζι μας, ειχα αποφασισει να τον παμε σιγα σιγα στο δωματιο του οταν πια θα μπορουμε να συνεννοηθουμε και με την δικη του θεληση. Η αληθεια ειναι οτι απο τοτε που κοιμομαστε μαζι ο υπνος ΟΛΩΝ ειναι πιο ποιοτικος, ειμαστε ξεκουραστοι να χαρουμε εμεις το παιδακι μας και αυτο εμας. Εξαλλου υπαρχει πιο ωραιο πραγμα απο το να τον εχεις διπλα σου και να τον χαζευεις την ωρα που κοιμαται και ειναι σαν αγγελουδι;;!! Καποιους μηνες που κοιμοταν στο δωματιο του, ολο πανω απο την κουνια του ημουνα για να τον χαζεψω και να τσεκαρω αν χρειαζεται κατι. Αν δεν με ειχε "πιεσει" ο παιδιατρος ή αν ειχα διαβασει περισσοτερο νωριτερα το παιδι δεν θα ειχε φυγει ποτε απο το δωματιο μας. Τωρα αν ακολουθησουμε μια διαδικασια πιεστικη και καταναγκαστικη και για τους δυο μας για να μαθει να κοιμαται μονος και τελικα παει στον παιδικο και παλι δεν μπορει να κοιμηθει, νιωθω οτι θα εχουμε κανει μια τρυπα στο νερο με κατι που κανεις μας δεν ηθελε....

 

Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, αν δεν θες δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα στην παρούσα φάση, το παιδί όταν έρθει η ώρα του παιδικού θα προσαρμοστεί.

 

Λοιπόν, το θέμα του ύπνου των παιδιών είναι ας πούμε η ειδικότητά μου και αν θέλετε το χόμπι μου ως μητέρα

 

Ομοίως ;)

 

Με το συμπάθειο dimvas αλλά δεν έχω γνωρίσει /ακούσει για ΚΑΝΕΝΑ παιδάκι που με την δική του θέληση έφυγε να πάει να κοιμηθεί στο δωμάτιό του. Στην καλύτερη περίπτωση έπιασαν τα παρακάλια/δωροδοκίες/εκβιασμοί των εξαντλημένων γονιών του... Στην χειρότερη όπως λέει και μια φίλη δεν αποφεύγεις το κλάμα απλά είναι λιγότερο σπαρακτικό γιατί το παιδάκι έχει μεγαλώσει κάπως.

 

Αυτό είναι ένα συνειδητό ρίσκο που πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει κάθε γονιός που κρατά το παιδί στο δωμάτιό του. Επειδή δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντοχές και ανοχές, εγώ δέχομαι πραγματικά ότι κάποιους όντως δεν τους ενοχλεί (όσο κι αν εμένα μου φαίνεται αδύνατον).

 

Να σημειώσω εδώ ότι έχω μεγάλο σεβασμό ανάμεικτο με έκπληξη για όλες τις μανάδες που έχουν υπομονή να κάνουν περίπλοκες τελετουργίες ύπνου, εγώ απλά δεν μπορώ να το διανοηθώ για μένα και πάντα λέω ότι αγαπάω τα παιδιά μου διπλάσια όταν κοιμούνται

 

Όπως τα λες...τελετουργία έκανα κι εγώ στο πρώτο παιδί. Χρειάστηκε να έρθει το δεύτερο όπου καμιά τελετουργία δεν έπιανε, για να καταλάβω ότι τις περισσότερες φορές οι γονείς δοκιμάζουμε χίλια δυο κόλπα για να κοιμίσουμε ένα παιδί (πιστολάκια, καρότσια, τραγούδια, κουνήματα, απορροφητήρες κ.λπ.) και φοβόμαστε έστω να δοκιμάσουμε το απλούστερο όλων : να το βάλουμε στο κρεβάτι του να κοιμηθεί!