Ματαιότητα μετά από υποχρεωτικη διακοπή κύησης.

[Δαμασκηνάκι]

Κοριτσάκια μου, μετά από υποχρεωτική διακοπή κυησης στην 23η εβδομάδα,δεν εχω όρεξη για τιποτα,εδώ και δυο μηνες δεν με γεμιζει τιποτα κ αισθανομαι ολότελα αδεια..Καμια καθημερινή δραστηριοτητα δεν μπορει να με κάνει να ξεχαστώ,μαζί με το παιδακι μου αισθανομαι ότι έφυγε η ζωή μου..Πώς θα την ξαναφτιάξω,ενώ ζούσα μες την τρελή ευτυχία ξαφνικά όλα αλλαξαν όταν η εμβρυολογος ξεστομισε δυο λεξεις ή τεσσερις,υποπλασια ακρων,πολλαπλες αναπηριες κ.λ.πΕνώ με τον αντρα μου ήμασταν τρισευτυχισμένοι τώρα δεν θέλω ούτε να τον δω,δεν θέλω να ερχόμαστε σε επαφή και γενικά όλοι γυρω με νευριαζουν..Αραγε πώς θα προχωρήσω?Είναι φυσιολογικό που 2 μήνες μετά ακόμα το σκέφτομαι και κλαίω..Help..

[Stav77]

Γλυκό μου κορίτσι

περνάς διαδικασία πένθους.....όλα αυτά που νιώθεις είναι απόλυτα φυσιολογικά. Έχασες το μωράκι σου που τόσο πολύ πρόσμενες και περίμενες, το δικό σου μωρό. Έχοντας χάσει και εγώ ένα μωρό σε μικρότερη εβδομλαδα κύησης, θα σου πω να αφησεις τον εαυτο σου να περάσει απο όλα τα στάδια......κλάψε, πόνεσε, ξέσπασε, θύμωσε.........

Είναι νωρίς ακόμα για αυτό νιώθεις και τόσο έντονα την απουσία......

Μην απομακρύνεσαι με το σύζυγό σου....πίστεψέ με, περνάει και ο ίδιος πολύ δύσκολα, απλώς ίσως να μην το δείχνει...εμείς κοντέψαμε να διαλυθούμε, και μετά από πολύ καιρό, μπορεί και 6 μηνες από το συμβαν, που μιλήσαμε απο καρδιάς, ενιωσα ποσο πολυ τον αδικησα......

Τώρα είναι ακόμα οι ορμόνες σου που δουλεύουν είσαι ακόμα λεχωνίτσα.....

Πάντως, έχε στο μυαλό σου ότι ο χρόνος όλα τα απαλύνει....δε θα ξεχάσεις ποτέ, αλλά οφείλεις στον εαυτό σου να προχωρήσεις,όταν νιώσεις ετοιμη...Πλάσε μια ιστορία,ότι το μωρό σου έγινε αγγελουδάκι και σε προσέχει απο ψηλά....έτσι έκανα εγώ.....

Όμως, ένα πράγμα θα σου πω: Πάντα μετά η βροχή έρχεται το ουράνιο τόξο...........

Όπως για εμένα ήρθε και με γέμισε ευτυχία η άφιξη της μπουμπους μου, έτσι θα έρθει και για εσένα,όταν, αφού μαζέψεις τα συντρίμμια σου, θα σηκωθείς.........και όλα τα φτιάξουν......

Έχε πίστη και όλα θα γίνουν......

Την επόμενη φορά όλα θα πάνε καλά...οι δυσκολίες είναι για τους δυνατούς......

Να έχεις μια ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και ο καινούριος χρόνος είθε να απαλύνει τη ψυχούλα σου και να σου χαρίσει αυτό που σου στέρησε η προηγούμενη......

Σου κάνω μια μεγάλη αγκαλιά.......

[Stav77]

Και κάτι τελευταίο.....

Αν δεις ότι σνεχίζεται η κακή ψυχολογία σου, αναζήτησε τη βοήθεια κάποιου ειδικού να μιλήσεις.....

Θα σου κάνει καλό.........

[Δαμασκηνάκι]

Σ'ευχαριστώ τοσο πολυ ,εισαι απιστευτα γλυκιά..Μονο και μονο για το υπεροχο μηνυμα σου θα προσπαθησω να το παλεψω λιγο παραπανω..Να εισαι παντα ευτυχισμενη και να χαιρεσαι την πριγκιπισσουλα σου..

[osin]

Δαμασκηνακι, έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν. Εγώ απεβαλα τις πρωτες εβδομάδες (πριν καν καλα καλά, συνειδητοποιησω ότι ειμαι έγκυος). Το μόνο που θα σου πω ειναι να προσπαθήσεις να διαφυλάξεις τη σχέση σου με τον άντρα σου. Εγω απεβαλλα 1 Αυγούστου κ όσο κ αν σου φαινεται περιεργο τον πρώτο μήνα ημουν σχετικά οκ. Όσο περνούσε ο καιρός γινόμουν χειρότερα. Τα είχα βάλει με τη μανα μου κ την πεθερά μου για τις αντιδράσεις τους στην αποβολή μου, οι οποίες αποτελούσαν κόκκινο πανί για μένα! Όσο πέρναγαν οι μέρες ο θυμός αυτος αντί να καταλαγιάσει φούντωνε όλο κ περισσότερο, στο βαθμό που σχεδόν ξεκοψα μαζί τους. Με τον άντρα μου μίλαγα συνεχεια τότε (αλλες φορές με καυγάδες, αλλες ήρεμα) κ κάποια στιγμη κατάλαβα ότι είχα προβάλλει τον πόνο μου στη σχέση μου με αυτές τις δυο γυναίκες, κ συνειδητοποίησα ότι αυτό το μένος είχε καταντήσει ένα σαράκι που με έτρωγε συνεχεια.

Τώρα ειμαι πολυ καλύτερα, κ έχω αρχίσει να επικοινωνώ κ με τις δυο κ έχω καταλάβει πως ημουν μαλλον υπερβολική, αλλα εκεί ξεσπασα. Τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Είναι στο χέρι μας αν θα βυθιστουμε στον πατο με ο,τι έχει συμβεί, ή αν θα το παλέψουμε να σηκωθούμε. Κ δε μπορούμε να το παλέψουμε μόνες μας! Εσύ εχεις τον άντρα σου, μην ξεσπας επανω του. Μίλησε του, πες του όλα όσα νιώθεις, κ πιστεύω ότι θα είσαι λίγο καλύτερα μέσα σου.

Εύχομαι η χρονια που πέρασε με την πίκρα που σου εδωσε να μεινει στο παρελθόν, κ το νέο έτος να σου φερει όλα εκείνα που σου στερήθηκαν!

[Δαμασκηνάκι]

Osin,σε ευχαριστώ κι εσενα πολύ,ποση απεριοριστη αγαπη μπορουμε να βρουμε εδω μέσα,η μια παρηγορεί την αλλη κ είναι τοσο όμορφο αυτό...Κι εγώ Osin μου στην αρχή, κι ας είχα περασει όλα τα τραγικά,ήμουν καπως καλυτερα εκλαιγα μεν,απ΄την άλλη ομως προσπαθουσα..Τωρα δυστυχώς μ'έχει παρει λίγο από κατω..Σαν να μην θυμαμαι πώς ειναι να μην εισαι εγγυος..Τι να πω το νεο ετος ας μας χαρισει λιγη αισιοδοξία και γιατι όχι και λίγη τυχη,μας αξιζει άλλωστε,σε όλες μας...

[ερινα]

Δαμασκηνακι καλησπερα ειναι απολυτα φυσιιολογοιο να νιωθεις ετσι κ να μην στεναχωριεσαι για την συμπεριφορα σου καλυτερα να ξεσπασεις να πενθυσεις να κλαψεις για να λυτρωθειις.θα ρθει η στιγμη που θα ξαναγκαλιασεις τον αντρα σου.δωσε χρονο σ εσας κ αυτος θα πονα απλα παντα εμεισ ποναμε περισσοτερο γιατι το νιωθουμε τ ακουμε.ολα καλα θα πανε να γραφεις αυτα που νιωθεις για να ηρεμησεις κανε ενα ταξιδακι να ξεχαστεις και ρθει το μωρακι σου.εγω το χασα σεμπτεβρη του 13 μησιυσα ολους κ ολες κ τον ιανουαριο14,ξαναμεινα εγκυοσ.ο θεος μαζι σου και υπομονη..

[Δαμασκηνάκι]

Ερίνα μου,σε ευχαριστώ κι εσένα τόοοοοοοοοοσο πολύ για τα παρηγορα λόγια..μετα το περιστατικο αισθανομαι οτι έγινα χειροτερος ανθρωπος..Το ομολογώ ότι δεν μπορώ να ερχομαι σε επαφη με νεογέννητα,με πιανουν τα κλάματα,ζορίζομαι,σκεφτομαι οτι κι εγω μετα απο λίγες μέρες,εβδομαδες θα μπορούσα να κραταω στην αγκαλιά μου το μωρακι μου..Καταλαβαίνω ομως μέσα απο σας τις υπεροχες γυναικες που είστε εδώ για να μας δίνετε κουράγιο ότι όλα αυτά είναι κοινά συναισθήματα για μας που περάσαμε κάτι τέτοιο..Σε ευχαριστώ κι εσένα πολύ για την συμπαράσταση..

[osin]

Δαμασκηνακι, δεν υπαρχει πιο ανθρώπινη κ φυσιολογική συμπεριφορά από αυτή που περιγραφεις! Μη γεμίζεις ενοχές τον εαυτό σου επειδή δε μπορείς να αντικρίσεις ένα νεογέννητο! Ενδεχομένως να μην εισαι έτοιμη ακομα, να μην εχεις τη δυναμη, αλλα δεν υπαρχει κάτι το μεμπτό σε αυτό!

Σημερα πέτυχα σε μια υπηρεσία μια έγκυο που την έχω δει δυο-τρεις φορές, κ την είχα προσέξει λογω της φάσης μου... Μείναμε οι δυο μας περιμένοντας τον υπάλληλο κ της μίλησα, τη ρώτησα ποτε γεννάει κ μου είπε το Μάρτιο, οπως θα γεννουσα κι εγώ... Εκείνη τη στιγμη σκέφτηκα "δηλαδή, τόση θα είχε γίνει κ η δική μου η κοιλιά τώρα"... Μελαγχολησα λίγο, αλλά μέσα μου ευχήθηκα να πανε όλα καλα (γιατι έχει περάσει πια καιρος κ έχω κάπως ηρεμησει) γιατι μέσω αυτης τησ διαδικασίας κατάλαβα ότι το δύσκολο μαλλον δεν ειναι το να μείνεις έγκυος, αλλα να παραμείνεις.

Όχι, λοιπόν, δεν έγινες χειρότερος άνθρωπος, αλλά πιο δυνατός!

[Φραουλίτσα*]

Γλυκιά μου σε καταλαβαίνω, όλες τα έχουμε περάσει, εγώ σε πιο μικρή εβδομάδα, αλλά πόνεσα πολύ. Τις πρώτες μέρες έκλαιγα συνέχεια, και δεν μιλούσα σε κανέναν γιατί με πονούσε πολύ. Σιγά σιγά είμαι καλύτερα, δεν το ξέχασα όμως συνέχεια σκέφτομαι πόσο μηνών θα ήμουν τώρα... Μην απομακρύνεσαι απο τον άντρα σου είναι ο μόνος που μπορεί να σε καταλάβει και εκείνος έχασε το μωράκι του και βλέπει κάθε μέρα τι περνάς. Ένιωθα και εγώ όπως εσύ δεν ήθελα καν να στολίσω για τις γιορτές αλλά το έκανα με το ζόρι. Και όταν μου έδιναν ευχές θύμωνα γιατί μου ερχόταν να κλάψω. Ξέρεις τι με βοηθάει; Το ότι αρχίσαμε προσπάθειες για άλλο μωράκι. Το μυαλό μου ξεκόλλησε και σκέφτομαι πια τί θα γίνει αν τα καταφέρουμε. Πάρε τον χρόνο σου βγάλτο απο μέσα σου και όταν είσαι έτοιμη ξεκίνα. Σου εύχομαι όλα να σου πάνε όπως θες. Και αν μπορείτε να κάνετε ένα ταξιδάκι καλό θα σου κάνει. Ο πόνος δεν θα είναι πάντα ο ίδιος. Περαστικά σου καλή μου και σου εύχομαι να κρατήσεις κάποια στιγμή το μωρό σου αγκαλιά. Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σου.

[Ιωαννα12]

Καλο μου δαμασκηνακι δεν ξέρεις πόσο σε καταλαβαίνω..... Για αυτό και νιώθω άλλωστε ότι εδω μέσα βρήκα φίλες έστω και αν δεν σας έχω δει ποτέ.. Εμένα έχουν περάσει πέντε μήνες και ακόμα πονάει το ίδιο... Αυτό που άλλαξε είναι ότι το πήρα απόφαση ότι πρέπει να συνεχίσω... Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.. Μόνο μπροστά μπορώ να κοιτώ, έχοντας μέσα μου ένα τραύμα που σίγουρα με έχει αλλάξει πολύ αλλά που με έχει κάνει να καταλάβω ότι είμαστε όλοι υποψήφιοι για όλα... Πρέπει να συνεχίσουμε... Ξέρω ακριβώς πως νιώθεις και όλα όσα περιγράφεις τα έχω βιώσει κι εγώ. Κουράγιο μόνο θα σου πω... Άσε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του...

[ερινα]

Αχ κοριτσια ειναι εποδινο κ γω οταν το χασα πιστευα πωσ τελειωσε η ζωη μου μετα απο ενα χρονο ομωσ σπτεβρη του 13 κ οχι του 14 που γραψα γεννηθηκε το φως μου ποτε δεν ξεχασα τοωρακι το πρωτο κ καθε απριλη που θα γενιοταν μελανχολω αλλα ποιοσ ξερει ισωσ επρεπε να γινει.

[Bounitsa22]

Δαμασκηνάκι είμαι νέα στο forum και μόλις διάβασα την εμπειρία σου.Πρόσφατα,μια εβδομάδα πέρασε, έχασα κι εγώ το μωράκι μου κι όπως εσύ ,έτσι κι εγω ξεκίνησα το έτος με απορία,θυμό,θλίψη. Παίρνω κουράγιο απο την αγάπη των δικών μου και του άντρα μου, που κι εκείνοι πόνεσαν και φοβήθηκαν πολύ. Απέκτησα ήδη φοβίες που δε φανταζόμουν ποτέ πως θα έχω, αλλά δεν παύω να ελπίζω. Οι ιστορίες των κοριτσιών εδω μέσα μου δείχνουν ότι η ελπίδα δεν σταματάει.Χρειάζεται υπομονή και κουράγιο.Σφίγγω τα δόντια και περιμένω το παιδί που είναι να έρθει, όποτε έρθει, να το υποδεχθώ με φύλλα δάφνης. Σου στέλνω μια αγκαλιά.

[new_hope]

Δαμασκνακι τον Ιούλιο του 14 διέκοψα και εγώ μι εγκυμοσυνη λογω προβλημάτων του εμβρύου. Αν και σε μικρότερη εβδομάδα ο πόνος ήταν ο ιδιος. Το θετικό ήταν πω είχα ένα άλλο παιδί στο σπίτι που ηθελε τη μαμά του αλλά πέρασα και εγώ μια μεγάλη διαδικσία πενθους. Θυμωνα με το σύζυγο μου, το παιδί μου, με τη μαμά μου, τη πεθερά μου ενιωθα πως όλοι γύρω μου προχωρουσαν και εγώ έμενα πίσω στάστιμη σε εκείνη τη μέρα που έκανα τη διακοπή. Η κατάθλιψη μου κορυφώθηκε τον Νοέμβρη που γέννησε η κολλητή μου και εκεί συνηδητοποίησα πως εγώ δεν θα αποκτούσα μωράκι. Για μέρες έκλαιγα και δεν ήθελα να μιλάω σε κανένα, δεν ήθελα να δουλεύω τίποτα ήθελα να κοιμάμαι και να τρωω... Μετά ομως είπα ως εδώ... έχασα σχεδόν 6 μήνες χαράς και γέλιου που μου πρόσφερε το αγοράκι μου πενθοντας για ένα μωρό που έφυγε για πάντα. Η γνώμη μου είναι πως σου χρειάζεται ο χρόνος αυτός. Τον μόνο που δεν πρέπει να βγάζεις απ έξω είναι τον άντρα σου. Μην χανεις την επαφή σας μην χάνεις χρόνο που μπορείς να είσαι μαζί του. Πηγαινεται ένα ταξιδάκι βάλε μπρος για νεο μωράκι μην σκέφτεσαι τίποτα! Εγώ με το που άλλαξε ο χρόνος είπα πως κάνω μια νεα αρχή! Αισθάνομαι πολύ καλύτερα και ξεκινήσαμε δειλά δειλά να πέρνουμε θάρρος για μια νεα προσπάθεια!

[annoula.kos]

Κοριτσι μου σε καταλαβαινω πολυ καλα πως νιωθεις ετσι ενιωθα και εγω και ακομα πολλες φορες εσθανομαι οτι τιποτα δεν εχει νοημα. Αλλα δεν γινεται ετσι πρεπει να βρεις δυναμη να συνεχισεις. Κανεις δεν φταει ηταν να γινει. Και εγω κατηγορουσα εμενα τον αντρα μου τον θεο αλλα τωρα που εχω ενα σπορακι στη κοιλιτσα μου προσπαθω να σκεφτομαι μονο αυτο. Πολλες φορες φοβαμαι μην γινει παλι τιποτα, βλεπω εφιαλτες, αλλα προσπαθω να μην το σκεφτομαι γιατι πρεπει να φροντησω να ειμαι χαλαρη και δυνατη για το μωρακι που πρωτα ο θεος θα ερθει. Σκεψου οσο μπορεις πιο θετικα, ελα κοντα με τον αντρα σου να μεινετε οι δυο σας. Μονο αυτος μπορει να σε καταλαβει και να σε στηριξει. Σου ευχομαι ολοψιχα συνυντομα με ενα μωρακι και να αφησεις ολα τα δυσαρεστα πισω.

[Δαμασκηνάκι]

Κοριτσάκια μου, σας ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη, η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα τη δουλειά και είμαι πολύ καλύτερα.Μάλιστα αρχίσαμε κ προσπάθειες για μπεμπέ.Μακάρι να σταθούμε τυχεροί αυτή τη φορά. Αν κάποια έχει θετική εξέλιξη περιμένω με αγωνία. Το δικό σας το μωράκι θα είναι δύο φορές παιδί μου...χίλιοι. .Φιλάκια πολλά. ..