Σχέσεις αδελφών

[babystar]

Επαναφέρω το θέμα, για κάτι που με απασχολεί..

 

Πρόσφατα η κόρη μου (2,5 χρονών) απέκτησε αδερφούλα...

 

Όντας μόνη μου όλη μέρα στο σπίτι (ο σύζυγος γυρνάει μετά τις 6 το απόγευμα από το πρωί που φεύγει), μοιράζομαι ανάμεσα στις 2. Φυσικά αφιερώνω προς το παρόν περισσότερο χρόνο στη μεγάλη, μιας και παίζουμε, κάνουμε πολλά πράγματα μαζί και το μωρό προς το παρόν από μένα θέλει θηλασμό-τον έχει-και αγκαλιά-την έχει μέσα στο μάρσιπο. Έχω ήδη κουραστεί πολύ ψυχολογικά, προσπαθώ να αποφύγω τις ζήλειες, είμαι συνέχεια με την κόρη μου τη μεγάλη και παίζουμε.

 

Τις τελευταίες μέρες όταν θηλάζω βγάζει γκρίνια, πολύ γκρίνια. Της εξηγώ ότι τρώει η μπέμπα, αλλά μου λέει "αστη να κλαίει, δε θέλει να φάει, κλείσε το στήθος σου" και άλλα τέτοια. Απέναντι στην αδερφή της είναι πολύ τρυφερή, τη φιλάει, την αγκαλιάζει, της τραγουδάει. Όμως ανησυχώ...Πολύ. Δε θέλω να ζηλεύονται και στο μέλλον αυτό να είναι αιτία να μην έχουν καλή σχέση...Είμαι υπερβολική?Είναι πολύ νωρίς και ακόμα και αν ζηλεύονται τώρα δε σημαίνει κάτι για το μέλλον?Δεν ξέρω...Είναι και η κούραση και ώρες ώρες η υπομονή μου τελειώνει και μαλώνων τη μεγάλη για τη γκρίνια της...

 

Πείτε μου τη γνώμη σας...Τι λέτε από δικές εμπειρίες με μεγαλύτερα παιδάκια που έχουν αδερφάκια?Ευχαριστώ!

[lina]

Αυτό που κατάλαβα εγώ είναι ότι όσο πιο φυσιολογικά δεχτείς εσύ τον ερχομό του δεύτερου παιδιού τόσο πιο φυσιολογικά θα το δεχτεί και το πρώτο. Δηλ. δεν πρέπει συνέχεια να σκέφτεσαι "αχ να μην το ζουλήξω τώρα γιατί θα ζηλέψει...". Όχι, θα ζουλάς το μικρό δείχνοντας στο μεγάλο πώς την ζουλούσες εκείνη μικρή και μετά θα της λες "¨τώρα όμως που μεγάλωσες, σε ζουλάω έτσι" και ούτω καθεξής...Νομίζω ότι όσο δύσκολο είναι να έχουν μικρή διαφορά τα αδέρφια, τόσο ευκολότερο είναι αφού κάνεις και στα δύο τα ίδια πράγματα, πέραν του θηλασμού. Παίρνε βαθιές ανάσες και άλλαζε την κουβέντα. Το αδερφάκι ήρθε για να μείνει, δεν θα μπορείς πάντα να αφιερώνεις όλο σου τον χρόνο στη μεγάλη. Αν βλέπεις εσύ το μικρό σαν "πρόβλημα", τότε και η μεγάλη το νιώθει και το εκμεταλλεύεται. Φιλικά μιλάω πάντα, επειδή τα έζησα. Να σου ζήσουν και να μην ανησυχείς. Θα ζήσεις υπέροχες στιγμές που θα αγκαλιάζονται ή θα μαλλιοτραβιούνται, ΑΛΛΑ θα έχουν το ένα το άλλο...

[babystar]

Εκεί έχω έναν τοίχο:αν της αναφέρω κάτι περί "εσύ που είσαι μεγάλη/πιο μεγάλη" η απάντηση είναι μια "όχι, είμαι μικρή!" και απαντάω "ναι, αλλά η μπέμπα είναι πιο μικρή, δε μιλάει, δεν περπατάει, δε μιλάει, δεν πιάνει (γιατί όλο της δίνει τα παιχνίδια της και φυσικά το μωρό αδιαφορεί!)"

 

Γενικά δε φοβάμαι να μη τη ζουλήξω, να μην την αγκαλιάσω, να μη τη χαϊδολογήσω...Γιατί πρώτον θέλω να τη χαρώ και δεύτερον, δε θέλω να κακομάθει η μεγάλη εξαιτίας του μωρού-ό,τι ζητάει θα γίνεται δηλ.

 

Σε ευχαριστώ πάντως, μου δίνεις κουράγιο για το τι να περιμένω στο μέλλον..

[babystar]

Επίσης έχουμε δει μαζί φωτογραφίες που θήλαζε μικρή και τώρα το λέει με καμάρι "έπινα γάλα από το στήθος σου!"

[lina]

Τότε αν βρίσκεις τοίχο, να μην χρησιμοποιείς τη λέξη μεγάλη. Να της λες κατευθείαν "Εσύ που τρως με το κουτάλι, εσύ που φτιάχνεις παζλ". Πάντως όταν ο μεγάλος μου ήταν γύρω στα 3, του μίλησα ανοιχτά και τον ρώτησα αν νομίζει ότι τον αγαπάμε λιγότερο, ότι δεν θα έχουμε πια χρόνο για αυτόν κ.λπ. και νομίζω ότι ξελάφρωσε όταν του εξήγησα πόσο μεγάλη είναι η καρδιά μας, ότι δεν χρειάζεται ακόμη να αγαπάει τον αδερφό του, απλά να τον προσέχει. Και όταν θυμώνει, να του μιλάει και να μην τον σπρώχνει. Το πρώτο εξάμηνο ήταν εξουθενωτικό. Τώρα πια έχουν γίνει συμμορία...

[foubi]

Babystar πανω κατω περναμε τα ιδια. Εμενα ειναι αγορακια 29 και 3 μηνων. Τις πρωτες μερες ο δικος μου χτυπιοταν. Δεν τον μαλωσα αντιθετα του εδειξα περισσοτερη αγαπη και μαγικα αλλαξε συμπεριφορα. Μετα οταν θηλαζα το μωρο μου ελεγε μαμα τι αγαπη ειναι αυτη που κανετε. Με συζητηση παλι το ξεπερασαμε. Καμια φορα μου ελεγε κι εμενα κλεισε το στηθος σου. Αλλα με πολλη προσπαθεια και καθολου πιεση εχω καταφερει να τα εχω και τα δυο πιστευω ικανοποιημενα. Αρχικα νομιζα πως δεν τα καταφερνα αλλα τωρα βλεπω πως ο μικρος ψαχνει το μωρο και ασχολειται μαζι του. Προσπαθω οταν παιζω με τον ενα να κανω τον αλλο να συμμετεχει. Ποτε δεν τον πιεσα να πει πως τον αγαπαει η να του αρεσει. Μια συμβουλη που σε μενα επιασε προσπαθησε αρχικα να ικανοποιεις της αναγκες της μεγαλης για να μην νιωσει πως το μωρο της στερει πραγματα και φωναζε το μωρο με το ονομα του. Επισης αν θελει αφηνε την να χρησιμοποιησει αν θελει το κρεβατακι η οτι αλλο ζητησει που ανηκουν τωρα στο μωρο και μην της λες συνεχεια προσεχε θα χτυπησεις το μωρο. Εμενα με απασχολησε πολυ το θεμα γιατι η μαμα μου παντα υποστηριζε την μικροτερη αδερφη μου και ειχαμε παντα προβληματα. Ετσι το εχω ψαξει πολυ γιατι ειχα φτασει σε σημειο να μη θελω να κανω δευτερο παιδι για να μη νιωσει το παιδι μου την αδικια που ενιωσα κι εγω! Το κολπο ειναι καθε φορα που θα κανει μια ζαβολια η κατι που θα σε εκνευρισει ειναι να καταλαβεις πως το κανει για να καταλαβεις πως θελει την προσοχη σου. Εγω εκει δεν το μαλωνω αλλα προσπαθω να δω που κανω εγω λαθος. Τι κανω εκεινη την ωρα και δεν του εδειξα την προσοχη που ηθελε. Προσπαθω παντως με καθε τροπο να του δειξω πως τιποτα δεν αλλαξε και ειμαι εκει για κεινον οποτε με χρειαστει. Παντως μην στεναχωριεσαι , ειμαστε ανθρωποι και καποιες στιγμες λογικο ειναι να νιωθουμε κουρασμενοι. Ειναι και το ξενυχτι. Sorry για το μεγαλο post. Ελπιζω να σε βοηθησα λιγο.

[babystar]

Νομίζω ότι τόσο που ανησυχώ και προσέχω τα πάντα, αντί να πετύχω, θα αποτύχω και δε θα γίνουν αυτό που λες κα θέλω...ένα κόμμα!!

 

Πάντως ευχαριστώ, μου χρειάζονται συμβουλές από γονείς που τα βίωσαν....

[foubi]

Αχ τωρα το ειδα! Μην της λες εισαι μεγαλη κλπ. Εμενα στην αρχη εμπαινε στην καλαθουνα και εκανε πως εκλαιγε κοιτα μαμα ειμαι μωρο σκεπασε με κι εμενα με το πανακι.σηκωσε με ! και τον σκεπαζα και τον σηκωνα. Αλλα παντα του τονιζα τι ωραιο ειναι να εισαι μεγαλος και να περπατας , να μπορεις να ζητας οτι θες κλπ. Σ εμας δουλεψε και η φαση κρατησε πολυ λιγο. Δεν ειμαι και ειδικος ισως να ειναι και στον χαρακτηρα του παιδιου.

[babystar]

foubi, σε διάβαζα σε ένα άλλο θέμα και σκεφτόμουν ότι τα παιδιά μας έχουν σχεδόν την ίδια διαφορά!...Την αφήνω να μπει σε όλα τα παιχνίδια της μπέμπας-κούνιες κτλ- δεν τη μαλώνω ούτε της λέω συνέχεια να προσέχει την μπέμπα μην τη χτυπήσει κτλ, χθες που η μπέμπά ήταν πιο ξύπνια-κοιμάται πολύ!-παίζαμε μαζί με βρεφικά παιχνίδια και η μεγάλη χαιρόταν-το έβλεπα. Ίσως μια συζήτηση που λέει η Lina βοηθήσει.

 

 

Απλά το λάθος μου πιστεύω ήταν ότι τη μάλωσα...Κάποιες φορές που γκρίνιαζε, δεν άντεξα και επειδή ποτέ δεν γκρίνιαζε τη μάλωσα-επίσης σχεδόν ποτέ δε τη μάλωνα. Ελπίζω να μην είναι αργά και να μπορεί να διορθωθεί από εδώ και πέρα, απλά η υπομονή μου εξαντλείται πολύ πιο εύκολα από ότι πριν τον ερχομό του μωρού...

 

Αυτό με το όνομα δεν το είχα σκεφτεί-όλο μπεμπούλα τη λέμε...Από σήμερα με το όνομα της!Σε ευχαριστώ κι εσένα, με βοηθάω να ξέρω πως τα περνάνε κι άλλοι...

[foubi]

Ειναι πολυ δυσκολο σε καταλαβαινω. Αλλα να ερχεσαι στη θεση της πριν της πεις οτιδηποτε. Φαντασου πως νιωθει αφου πριν δεν την μαλωνες! Φυσικα και δεν ειναι αργα ολα διορθωνονται. Απλα να προσεχεις και τους γυρω τι λενε! Εγω ημουν αρρωστη προχθες και ηρθε η μαμα μου να τα προσεχει και ηθελε ο μικρος να βγει εξω και του λεει αχ δε θελει το μωρο. Κροσια τα νευρα μου.

[foubi]

Αυτα σου τα λεω φιλικα ετσι?Δεν θελω να το παιξω εξυπνη γιατι αυτα εχω δει κι εγω μεχρι τωρα. Το μελλον θα δειξει. Παντως αν ειναι ηρεμα τα μικρα σου θα εισαι ηρεμη κι εσυ. Ειναι φαυλος κυκλος αυτες οι καταστασεις

[babystar]

Όπως το λες-φαύλος κύκλος. Είναι κάποιες μέρες τρέλλας και είναι κάποιες μέρες μέσα στην ηρεμία...Απλά για κάποιο περίεργο λόγο παίζει ρόλο και η δική μου ψυχολογία-αν δεν είμαι καλά είναι και αυτές άστα να πάνε!

[foubi]

Πιστευω πως πρωτο ρολο παιζει η δικη μας ψυχολογια. Κι εγω το εχω παρατηρησει αυτο.

[peony]

Babystar, τα έχω γράψει κι αλλού, πριν από ένα χρόνο ήμαστε στη φάση σας. Τώρα (3 χρονών και 15 μηνών) δεν λέω ότι το θέμα ζήλεια έχει ξεπεραστεί, γιατί θα είναι ψέμα, έχουμε πάρα πολύ δρόμο ακόμη. Όμως τα πνεύματα έχουν ηρεμήσει πολύ, τα κοριτσάκια μέχρι που΄"παίζουν" και παρέα. Η μικρή βέβαια έχει φάει κάτι ωραιότατες αδέσποτες, και όπου να'ναι την βλέπω να αρχίζει να ανταποδίδει. Επίσης, τα παιχνίδια της μεγάλης είναι της μεγάλης και τα παιχνίδια της μικρής είναι της μεγάλης Παίζει ρόλο και το παιδί, η μεγάλη μου είναι λίγο πριμαντόνα - γενικότερα...

Τεσπα, το ευτύχημα είναι ότι η μεγάλη έχει πλέον αποδεχτεί τη μικρή, και έχει αρχίσει και να δένεται. Πχ θέλει να πάνε βόλτα μαζί (όχι ότι γίνεται κι αλλιώς), ή όταν ας πούμε φεύγει η μικρη΄από το δωμάτιο και λέω στη μεγάλη ότι μας βαρέθηκε, η μεγάλη τρέχει από πίσω της.

Βοήθησε πολύ το ότι κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο. Εδώ και κάποιους μήνες, που μεγάλωσε η μικρή, αφού τα βάλουμε για ύπνο και φύγουμε, κάνει η μεγάλη αστειάκια για να γελάει η μικρή - τρελά γέλια. Αντίστοιχα, το πρωί πριν σηκωθούμε ακούμε κατι στιχομυθίες τύπου:

- (μικρή) αααααα (η μικρή δεν μιλάει και πολύ ακόμα)

- (μεγάλη) ησυχία

- (μικρή) ααααα

- (μεγάλη) ησυχία σου λέμε

- (μικρή) μπαμπαααα

- (μεγάλη) όχι τον μπαμπά, τη μαμά να φωνάξεις που είνια ξύπνια (αυτό πώς το ξέρει ήθελα να ξερα)

- (μικρή) μαμααααα

κ.ο.κ.

 

Είπαμε, ακόμα έχουμε θέματα, πχ αν πάρω αγκαλιά τη μικρή δεν έρχεται η μεγάλη, ή όταν διαβάζω στη μεγάλη, φέρνει ένα βιβλίο η μικρή και θέλει να διαβάσουμε εκείνο κτλ. Αλλά έχουν γίνει άλματα από πέρυσι.

 

Μην ανησυχείς, από αυτά που διαβάζω, μια χαρά τα πάτε!

[foubi]

Στα γενεθλια μου ο αντρας μου μου εφερε δωρο ενα βιβλιο που λεγοταν αν δεν κανω λαθος αδελφια που ζηλευονται η καπως ετσι τελως παντων. Δεν ελεγε και πολλα σαν βιβλιο αλλα αυτο που ειδα μεσα απο διαφορες συμπεριφορες ειναι πως τα παιδακια μας ειναι αγγελουδια κι ετσι οφειλουμε να τα αντιμετωπιζουμε. Εγω αυτο εχω παντα στο μυαλο μου και ολα γινονται πιο ευκολα

[Lisa8]

AAAAAxxxxx..... Οσο σας διαβάζω, τοσο σκεφτομαι το ποοοοοοοόσο πολυ θα ήθελα να είχα εναν αδελφό (ή μια αδελφη)!

Θα τον λάτρευα!!!!!

Ποτε δεν είχα, ποτε δεν θα εχω!

Τι να γινει!

[foubi]

Lisa8, ειναι ωραιο να ακουμε την αποψη κι απο ενα μοναχοπαιδι.

Καπου ειχα διαβασει ρε κοριτσια για την αδερφικη ζηλια πως ειναι σαν να σου φερνει ο αντρας σου μια αλλη γυναικα μες στο σπιτι να εισαι αναγκασμενη να την αγαπας και οπου πατε ολοι να ρωτανε και να θαυμαζουν την καινουρια! Εσεις πως θα νιωθατε? Δεν ξερω εγω παντως το εκανα εικονα και δεν μου αρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Για να μην εχουμε και υπερβολικες απαιτησεις απο τα νηπια για ενα συναισθημα που κι εμεις ακομα δυσκολευομαστε να διαχειριστουμε!

[Lisa8]

Lisa8, ειναι ωραιο να ακουμε την αποψη κι απο ενα μοναχοπαιδι.

Καπου ειχα διαβασει ρε κοριτσια για την αδερφικη ζηλια πως ειναι σαν να σου φερνει ο αντρας σου μια αλλη γυναικα μες στο σπιτι να εισαι αναγκασμενη να την αγαπας και οπου πατε ολοι να ρωτανε και να θαυμαζουν την καινουρια! Εσεις πως θα νιωθατε? Δεν ξερω εγω παντως το εκανα εικονα και δεν μου αρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Για να μην εχουμε και υπερβολικες απαιτησεις απο τα νηπια για ενα συναισθημα που κι εμεις ακομα δυσκολευομαστε να διαχειριστουμε!

 

Εγώ πάντως (θέλω να πιστευω), οτι εαν ειχα ενα αδελφο που τον θαυμαζαν όλοι, ρωτουσαν γιάυτον, κλπ, θα καμαρωνα. Θα σκεφτομουν "τι τυχερη που ειμαι που ειναι δικος μου αδελφος αυτος!".

Αρκει, βεβαια, να μην μας ξεχωριζαν οι γονεις μας, και να αισθανομουν οτι με αγαπάει!

[foubi]

Αρκει, βεβαια, να μην μας ξεχωριζαν οι γονεις μας

Σε μια φραση συνοψιζεται ολο το νοημα, και ειναι τοσο μα τοσο δυσκολο. Γιατι εκτος απο γονεις ειμαστε και ανθρωποι και κακα τα ψεμματα καθε παιδι εχει το δικο του χαρακτηρα και μπορει ο ενας να μας αρεσει η ταιριαζει περισσοτερο απ τον αλλο. Οφειλουμε ομως να τ αποδεχομαστε και να τα αγαπαμε το ιδιο και να μην κανουμε διακρισεις.

Την αδερφη μου την υπεραγαπω, πεφτα στη φωτια για κεινη , ειναι το τριτο μου παιδι κι ας εχουμε μονο 1,5 χρονο διαφορα. Γιατι ετσι μας μαθανε απο μικρες. Εγω ημουν η μεγαλη ,η υπευθυνη, αυτη που επρεπε να εχει την εννοια της μικρης. Εκεινη ηταν η ανεμελη, αυτη που χρειαζοταν προσοχη. Τριανταρισαμε κι ακομα αυτα τα χαρακτηριστικα ισχυουν. Ακομα ειναι η μικρη και ειμαι η μεγαλη...

Ειναι τοσο αδικο να φορτωνουμε τα παιδακια μας με ρολους που δεν αντεχουν οι μικρες τους πλατες. Ουτε βεβαια να μην αφηνουμε τα μικρα μας να αναπτυχθουν γιατι μας αρεσει να εχουν την αναγκη μας.

Ειναι τοσο δυσκολο τελικα να εισαι γονιος, να πρεπει να κρατας παντα αυτες τις λεπτες ισορροπιες, να στεκεσαι κοντα να τρεξεις αν σε χρειαστει, οχι ομως τοσο που να το πνιγεις εστω και με την αγαπη σου. Κι ολα αυτα να τα σκεφτεσαι εις διπλουν, εις τριπλουν κοκ.

[gentriana]

Ένας θεός ξέρει πόσο δύσκολο είναι να το ομολογώ αυτό, αλλά μ' αρέσει πάντα να λέω την αλήθεια όποια κι αν είναι.

Δεν την αγαπώ, και το κυριότερο δεν την εκτιμώ. Νομίζω πως δεν έχω συναντήσει πιο παλιοχαρακτήρα από κείνη στη ζωή μου. Αν δεν είχε αυτή την άθλια, εγωιστική, άδικη και χυδαία συμπεριφορά θα ήμουν διατεθειμένη να της απλώσω ένα χέρι. Όμως αυτή όποιο χέρι απλώνεται να τη βοηθήσει ορμά να το δαγκώσει. Μόνο η μάνα μου αντέχει ακόμα τις δαγκωματιές, γιατί είναι μάνα.

Η αδερφή μου έχει ψυχικές διαταραχές και είναι δυστυχισμένη. Όμως δε μπορώ να τη δικαιολογήσω λόγω αυτού. Ούτε καν να τη λυπηθώ πλέον. Αισθάνομαι πως είναι πραγματικά σκάρτη εξαρχής σαν προσωπικότητα, πέρα από άρρωστη.

Τις προάλλες κατέληξα απελπισμένη και σοκαρισμένη στην αστυνομία, αγκαλιά με το μωρό μου, να τους ζητήσω βοήθεια, γιατί εκείνη ούρλιαζε, απειλούσε, έβριζε φρικτά και εκτόξευε κι έσπαγε πράγματα μες στο σπίτι το πατρικό μας.

Φοβάμαι πλέον ότι μπορεί και να κάνει κακό στο μωρό μου. Ίσως και να το ζηλεύει, δεν ξέρω. Δε θέλω να της το ξαναπάω να το δει. Κι ο άντρας μου μου το απαγόρευσε.

Λέει ότι παθαίνει κρίσεις και δε μπορεί να το ελέγξει. Αν ήταν όμως έτσι, γιατί όταν είναι ψύχραιμη δε δείχνει μεταμέλεια; Γιατί δε ζητά συγγνώμη τουλάχιστον από τη μάνα μου που την έχει κάνει κουρέλι; Ζει με τρεις ηλικιωμένους ταλαιπωρημένους ανθρώπους και δεν τους λυπάται καθόλου. Και γιατί δεν επιδιώκει να βοηθηθεί; Δεν παίρνει τα χάπια της, για να μπορεί να βγαίνει έξω να διασκεδάζει και να πίνει κανένα ποτό.

Δεν έχει δουλέψει ποτέ της σχεδόν κι ούτε βοηθά στο σπίτι, παρά μόνο απαιτεί. Έχει τσακωθεί με τους πάντες. Δε μπορεί να διατηρήσει ούτε ένα φίλο.

Νομίζω πως θέλει να συντηρεί αυτή την κατάσταση για να τραβά την προσοχή, έστω κι έτσι αρρωστημένα.

Το θέμα είναι, ποια η δική μου θέση; Έχει αντιμετωπίσει κανείς παρόμοια κατάσταση; Τι να κάνω εγώ με όλα αυτά; Είμαι σε απόγνωση. Δε νιώθω τρυφερότητα, δε νιώθω συμπόνια, δε νιώθω αδερφικά, νιώθω μόνο θυμό και ένα τεράστιο βάρος. Είμαι μήπως εγώ ένα τέρας;

[smartaki09]

Εγω πιστευω οτι ολο αυτο οφειλετε στην αρρωστια που εχει γι αυτο συμπεριφερετε ετσι.Την παρακολουθει καποιος γιατρος,εχεις μιλησει μαζι του που δεν παιρνει τα φαρμακα της?Ενα μονο θα σου πω δεν το κανει επιτηδες βοηθεια θελει και ισως δεν εχει βρει την καταλληλη.

[Katerina.S]

gentriana δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σε κρίνω γιατί δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που περνάς...απλά νομίζω πως μιλάς πολύ σκληρά για την αδερφή σου...όπως είπες είναι άρρωστη, οπότε σε χρειάζεται, εφόσον φοβάσαι για το παιδί σου κράτα το μακριά της...όμως ειλικρινά δεν νοιάζεσαι για εκείνη?είναι αδελφή σου.....

Εγώ έχω δύο αδελφές με τις οποίες αγαπιόμαστε τρελά και έχουμε σχέσεις ''εξάρτησης'' θα έλεγα....και ειλικρινά είναι οι άνθρωποι για τους οποίους θα έκανα τα πάντα...μα τα πάντα....είναι αδελφές μου...και δεν πρόκειται να τους γυρίσω ποτέ την πλάτη....θα είμαι εκεί πάντα όταν χρειαστούν θα απλώσω το χέρι μου για να τις βοηθήσω...για απλά είναι αδελφές μου και οποιοσδήποτε θυμός δεν μπορεί να χαλάσει αυτή την σχέση..,

[smartaki09]

gentriana δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σε κρίνω γιατί δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που περνάς...απλά νομίζω πως μιλάς πολύ σκληρά για την αδερφή σου...όπως είπες είναι άρρωστη, οπότε σε χρειάζεται, εφόσον φοβάσαι για το παιδί σου κράτα το μακριά της...όμως ειλικρινά δεν νοιάζεσαι για εκείνη?είναι αδελφή σου.....

Εγώ έχω δύο αδελφές με τις οποίες αγαπιόμαστε τρελά και έχουμε σχέσεις ''εξάρτησης'' θα έλεγα....και ειλικρινά είναι οι άνθρωποι για τους οποίους θα έκανα τα πάντα...μα τα πάντα....είναι αδελφές μου...και δεν πρόκειται να τους γυρίσω ποτέ την πλάτη....θα είμαι εκεί πάντα όταν χρειαστούν θα απλώσω το χέρι μου για να τις βοηθήσω...για απλά είναι αδελφές μου και οποιοσδήποτε θυμός δεν μπορεί να χαλάσει αυτή την σχέση..,

Ετσι ειναιοπως τα λες απλα οταν ζεις μια τετοια χρονια κατασταση κουραζεσαι και δεν εχεις την υπομονη παντα,και το λεω αυτο γιατι το ζω και εγω μεσα απο κοντινο μου ανθρωπο που περνα παρομοιες καταστασεις και βλεπω μονο την μανα να αντεχει.Ισως ολο αυτο ειναι ενα ξεσπασμα της κοπελας.

[gentriana]

Δεν ξέρω κορίτσια, καταλαβαίνω πως ακούγονται σκληρά όλα αυτά που λέω. Όμως γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να αγαπάμε τα αδέρφια μας; Ας πούμε, δεν δικαιολογείται να μην αγαπάς έναν κακό πατέρα; Το αίμα πιστεύετε πως τα υπερνικά όλα;

[smartaki09]

Για το αν αγαπιουνται τα αδελφια ξεκινα απο μικρη ηλικια και για το πως το χειρειζεται η μαμα.Και τον κακο πατερα τον αγαπας μεχρι να διαπιστωσεις οτι ειναι κακος και λες οτι παυεις να τον αγαπας γιατι πρεπει να προστατευσεις τον εαυτο σου.