Ξαφνικά η κόρη μου έχει γίνει ανυπόφορη...

[valia-loukoumaki]

Καλησπέρα σας. Χρειάζομαι τις συμβουλές σας γιατι εδώ και αρκετό καιρό δεν αναγνωρίζω το παιδί μου. Είναι περίπου 3,5 ετών και ενώ μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν ήσυχη, υπάκουη και γλυκιά (με κάποιες στιγμές έντασης-όπως όλα τα παιδιά) ξαφνικά έχει μετατραπεί σε ένα παιδί που πολύ συχνά υψώνει τη φωνή της, κλαίει όταν δε γίνεται το δικό της, πηδάει πάνω στους καναπέδες, πετάει ΠΑΝΤΟΥ τα παιχνίδια της (πράγματα που δεν τα έκανε ούτε όταν ήταν μωρό) και γενικά λέει σε όλους και όλα ΟΧΙ...Έχω απελπιστεί. Την έχω μαλώσει, την έχω πάρει με το καλό και με τη συζήτηση, την έχω τιμωρήσει, την έχω δείρει, κοινώς έχω μεταχειριστεί κάθε σωστό ή λανθασμένο τρόπο για να την επαναφέρω στην τάξη αλλά τίποτα. Σκέφτηκα ότι μπορεί αυτή η κακή συμπεριφορά να οφείλεται στην έλευση του αδερφού της (25 ημερών μωράκι) αλλά παραδόξως στο μωρό φέρεται πολύ καλά. Και εκτός αυτού πάει πολύς καιρός που είμαστε έτσι. Πριν αναρωτηθείτε, να σας πω ότι εκτός από το μπέμπη δεν υπάρχει καμία άλλη αλλαγή στη ζωή μας : με τον άντρα μου είμαστε καλά (και έχουμε κοινή "πολιτική", όχι ο ένας να μαλώνει και ο άλλος να χαιδεύει), δουλεύουμε όσο πριν, δεν έχουμε αλλάξει σπίτι ή οτιδήποτε θα μπορούσε να την αναστατώσει. Επίσης δεν έχει πάει ποτέ σχολείο. Συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά πραγματικά είμαι σε απόγνωση...Περιμένω τη γνώμη ή την εμπειρία σας.

[katerinak]

τα ιδια ακριβως! στην ιδια ηλικια ηρθε το μωρο κ μπηκε και..στην εφηβεια! ειανι η ηλικα μην ανησυχεις! κραταει κανενα χρονο! οχι ετσι βεβαια αλλα θα εχει παντα μια ανεξαρτησια κ μια ανυπακοη για πολυ καιρο ακομα!

[e+d]

Εγώ θα έλεγα ότι φταίει η έλευση του μωρού,συνήθως τα νεύρα και την ζήλεια δεν την βγάζουν στο μωρό αλλά στους γονείς!υπομονή!!!

[1μανουλα]

Καλησπέρα σας. Χρειάζομαι τις συμβουλές σας γιατι εδώ και αρκετό καιρό δεν αναγνωρίζω το παιδί μου. Είναι περίπου 3,5 ετών και ενώ μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν ήσυχη, υπάκουη και γλυκιά (με κάποιες στιγμές έντασης-όπως όλα τα παιδιά) ξαφνικά έχει μετατραπεί σε ένα παιδί που πολύ συχνά υψώνει τη φωνή της, κλαίει όταν δε γίνεται το δικό της, πηδάει πάνω στους καναπέδες, πετάει ΠΑΝΤΟΥ τα παιχνίδια της (πράγματα που δεν τα έκανε ούτε όταν ήταν μωρό) και γενικά λέει σε όλους και όλα ΟΧΙ...Έχω απελπιστεί. Την έχω μαλώσει, την έχω πάρει με το καλό και με τη συζήτηση, την έχω τιμωρήσει, την έχω δείρει, κοινώς έχω μεταχειριστεί κάθε σωστό ή λανθασμένο τρόπο για να την επαναφέρω στην τάξη αλλά τίποτα. Σκέφτηκα ότι μπορεί αυτή η κακή συμπεριφορά να οφείλεται στην έλευση του αδερφού της (25 ημερών μωράκι) αλλά παραδόξως στο μωρό φέρεται πολύ καλά. Και εκτός αυτού πάει πολύς καιρός που είμαστε έτσι. Πριν αναρωτηθείτε, να σας πω ότι εκτός από το μπέμπη δεν υπάρχει καμία άλλη αλλαγή στη ζωή μας : με τον άντρα μου είμαστε καλά (και έχουμε κοινή "πολιτική", όχι ο ένας να μαλώνει και ο άλλος να χαιδεύει), δουλεύουμε όσο πριν, δεν έχουμε αλλάξει σπίτι ή οτιδήποτε θα μπορούσε να την αναστατώσει. Επίσης δεν έχει πάει ποτέ σχολείο. Συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά πραγματικά είμαι σε απόγνωση...Περιμένω τη γνώμη ή την εμπειρία σας.

 

 

Καμμια φορα τα παιδακια κανουν οτι μπορουν για να μας τραβηξουν την προσοχη,αν ηταν ενα ησυχο κοριτσακι που καθεται στην ακρη και παιζει δεν θα την προσεχες,ενω τωρα με αυτον τον τροπο διεκδικει την προσοχη της μαμας και του μπαμπα,που ειμαι σιγουρη οτι χωρις να το θελετε σας εχει τραβηξει την προ σοχη και τον περισσοτερο χρονο το μικρο σας.

Απλά γκρεμιστηκε ο κοσμος της ,εκει που σας ειχε δικους της ξαφνικα σας μοιραζεται,και απότι φαινεται ειναι και αρκετα εξυπνη ωστε να μην το δειχνει.

ΘΑ περασει απλα προσπαθηστε να μην ειστε πολυ πανω απο το μικρο ,αφιερωνεται χρονο σε αυτην ,αν μπορει ο μπαμπας ας την περνει βολτα εκτος σπιτιου να ξεχνιεται ,αν θελεις εσυ δεινε της αρμοδιοτητες και ευθυνες ως προς το μωρο για να νιωθει χρησιμη...Θα περασει δεν ειναι τιποτα ολοι τα περασαμε .......Να σου ζησουν τα παιδακια σου.

[Niki81]

Καλη μου και ο δικος μου τριχρονος μια απο τα ιδια κανει...ασε που αντιγραφει οτι μα οτι λεω και μου μιλαει λες και ειναι αυτος η μαμα κι εγω το παιδι...χαχαχα.βεβαια εμενα παντα ζορικος ηταν.προφανως παιζει ρολο η ελευση του μωρου σας αλλα ειναι και η ηλικια.κουβεντα...κουβεντα και παλι κουβεντα.εγω ολο στη συζητηση τον εχω.δεν ειναι ευκολο το ξερω...κι εγω φτανω κατι στιγμες και του φωναζω και μετα στεναχωριεμαι.αυτος απτοητος...σιγα μωρε Νικη μου λεει πως κανεις ετσι....το μαμα το εχουμε καταργησει.

[valia-loukoumaki]

H πιο "εύκολη" εξήγηση είναι ότι ζηλεύει λόγω του μωρού και θέλει να κάνει εντύπωση. Έλα όμως που κοντεύει ένας χρόνος που έχουμε αυτό το βιολί...Τις διακοπές το καλοκαίρι μας τις έβγαλε από τη μύτη. Τα Χριστούγεννα επίσης. Δε μπορούμε να χαρούμε τίποτα με αυτή τη συμπεριφορά, διαρκώς είμαστε εκνευρισμένοι. Και ναι, είναι πολύ έξυπνο παιδί, με μεγάλη αντίληψη, που σημαίνει ότι θα μπορούσε να "έστρωνε" με το διάλογο, με κάποια επιβράβευση κλπ. Τίποτα όμως δε βοηθάει. Δεν ξέρω τι να κάνω...

[G.Geo]

Ο μεγάλος μου γιος ήταν ένα παιδί "άγγελος" μέχρι που γεννήθηκε ο αδερφός του. Μετά μεταλάχτηκε, ακριβώς όπως λες κι εσύ. Πολλές φορές δεν τον αναγνώριζα...Περάσαμε πολύ δύσκολα και όλα αυτά οφείλονταν στην έλευση του μικρού. Η ζήλια δεν ήταν άμεση στον μικρό, αλλά λόγω του μικρού, γινόταν αντιρισίας σε εμάς, ήταν συνέχεια νευρικός και γκρινιάρης. Έλεγε σε όλα ΟΧΙ. Να σου πω, ότι ένας χρόνος δεν είναι πολύς...εμένα έγινε σχεδόν 2 ο μικρος, για να δω βελτίωση στη συμπεριφορά του μεγάλου. Να ξέρεις ότι όλα τα κάνει για να τραβήξει την προσοχή....ΟΛΑ! Είχα μιλήσει τότε και με ψυχολόγο (αυτόν που είχε στο σχολείο του) και με είχε συμβουλέψει. Όλα καλά τα έλεγε, αλλά η πράξη ήταν πραγματικά δύσκολη. Να σου πω μερικά πράγματα..

-Να την εντάξεις στην διαδικασία φροντίδας του μικρού, να νιώσει χρήσιμη, να το κάνετε μαζί μπάνιο, αν σου δίνει τις πάνες, να το παίρνει αγκαλίτσες, να σε βοηθάει να του κάνετε γάλα κτλ

-Το μεγάλο σου παιδί θα πρέπει να έχει ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ χρόνο και με τους δύο γονείς, να νιώσει δηλ. ότι έχει τον χρόνο σας..αποκλειστικά, όχι όλοι μαζί..έστω και για ένα τέταρτο, μισή ώρα. Χωριστα η μαμά, χωριστά ο μπαμπάς.

- Στα καπρίτσια θα πρέπει να κλείνεται να αυτιά σας, να μην μεγαλοποιείται την ένταση, να μην τσιτώνετε, γιατί γίνεται φαύλος κυκλος. Να μην κάνετε πίσω σε σημαντικά πράγματα, για να είναι εκείνη ικανοποιημένη. Εγώ έκανα πίσω, για να μην δημιουργώ θέμα και να είναι εκείνος καλύτερα και εκείνος "όσο άφηνα λάσκα το σκοινί, τόσο το τράβαγε!"

-Να της δείχνετε ότι είναι μέλος της οικογένειας και η ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ μετράει. Την επόμενη φορά για κάποιο θέμα που ξέρεις πως θα υπάρξει ένταση και αντίρηση, κάνε την μέρος του προβλήματος και της λύσης. Πες της "εχω αυτό το πρόβλημα, πως θες να το λύσουμε?" Θα εκπλαγείς, όταν θα δεις ότι θα σου προτείνει κάποια λύση....

Πχ πρέπει το μωρό να φάει και συνήθως θες κι εσύ μαζί του, αλλά εγώ δεν μπορώ μαζί να σας ταίζω...πως να το κάνουμε, τι λύση μπορούμε να βρούμε?

-Να υπάρχουν κανόνες, ωράρια που να τηρούνται..μην αφήνεις να τα χαλάει..να ξέρει ότι ακολουθούμε την ρουτίνα

-Να την παίρνεις αγκαλιά και να της λες ότι την αγαπάς, ότι ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ πως την ενοχλεί που τώρα η μαμά έχει λιγότερο χρόνο μαζί της, λόγω του μωρού, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως την αγαπάς ΛΙΓΟΤΕΡΟ. Η αγάπη σου ΔΕΝ αλλάζει, την θέση που έχει εκείνη στην καρδούλα σου, δεν μπορεί να την πάρει κανείς. Ότι πρέπει να κάνει υπομονή και θα δει πως σε λίγο καιρό θα παίζει με το μωρό και θα έχει συνέχεια παρέα και έναν πολύ καλό φίλο, τον καλύτερο απ' όλους, τον αδερφό της, που θα είναι το πρότυπο του και θα την λατρεύει!!!

Αυτά θυμάμαι...και να ξέρεις πως σε εμένα βελτιώθηκε η κατάσταση όταν άρχησα να μαλώνω και τον μικρό (προφανώς αισθάνθηκε ότι πλέον, παίζουν ίσοι όροι)

και όταν σταμάτησα (αλλά αυτό είναι για αργότερα) να κάνω μεταξύ τους τον διαιτητή. Πχ "μαμά με πειράζει, μου παίρνει το παιχνιδι"

Απάντηση :Και τι μου το λες εμένα, δεν είμαι διαιτητής, θα πρέπει να βρείτε μόνοι σας την λύση, να συνυπάρχετε, είστε αδερφάκια, μια ζωή μαζί θα είστε. Αν δεν μπορείτε να μοιραστείτε τα παιχνίδια, θα πρέπει να τα πάρω να τα φυλάξω στην ντουλάπα..."

[xena]

Σκέφτηκα ότι μπορεί αυτή η κακή συμπεριφορά να οφείλεται στην έλευση του αδερφού της (25 ημερών μωράκι) αλλά παραδόξως στο μωρό φέρεται πολύ καλά. Και εκτός αυτού πάει πολύς καιρός που είμαστε έτσι. Πριν αναρωτηθείτε, να σας πω ότι εκτός από το μπέμπη δεν υπάρχει καμία άλλη αλλαγή στη ζωή μας

 

Μα πραγματικά αγαπητή, ακόμη προβληματίζεσαι;;;;;;; σκέφτηκες πως μπορεί να φταίει κάτι άλλο δηλαδή;;;;;;;; :shock::shock::shock: Υπάρχει νέο μωράκι στο σπίτι και περιμένεις το άλλο σου μωρό - γιατί μωρό είναι και αυτό ακόμη, να μην αντιδράσει;;;;; :shock::shock:

 

Πάλι καλά να λες που δεν πειράζει ΑΚΟΜΗ το βρέφος, να σας ζήσει κι όλας το νέο σας μέλος!

 

Κοίτα, για ένα διάστημα ανεξου την συμπεριφορά της, ξαφνικά εισβάλλει ανάμεσα στην μοναδική σας σχέση το μωρό! Προσπαθεί να βρει πως θα αντιδράσει.. προχθές μία ψυχολόγος ανέφερε πως το νέο μέλος για τα παιδιά είναι σαν να φέρνει ο σύζυγος μας ξαφνικά μία νέα σύζυγο στο σπίτι για να ζήσουμε όλοι μαζί!!!!! Ετσι νιώθει. Χάνει τα πάντα ξαφνικά - νιώθει παρατημένο και προσπαθεί με χίλιους δυο τρόπους να κερδίσει την προσοχή μας! Με το καλό ή με το κακό!!!

Εμείς κάναμε 3 μήνες να το αποδεχτούμε. Χρειάστηκε τόσο διάστημα για να καταλάβει πως δεν έχασε ούτε σταγόνα απ' την αγάπη μας και την προσοχή μας. Η αλήθεια είναι πως της παραδώσαμε σημασία, αλλά έτσι μόνο ηρέμησε.

 

Δώσε της ρόλο με το μωρό, να απλώνει την κρεμούλα στην αλλαγή πάνας, φώναζε την συνεχώς δίπλα σου να παίζει, πες της "παμε να βάλουμε τον μπέμπη για νάνι για να παίξουμε εμείς!!!", κάνε πως είναι κι αυτή μωρό (για λίγο θα το χρειαστεί - δεν πειράζει). Ετσι θα καταλάβει πως όλα είναι στη θέση τους, είστε διαθέσιμοι δίπλα της όπως πριν και θα βρει πάλι τον εαυτό της.

Οπλιστείτε με μεγάλη υπομονή... σε λίγο καιρό θα είναι όλα καλά και πάλι!!!!