Άγχος Αποχωρισμού

[iro]

Δεν φημίζομαι για την ιδιαίτερη ψυχραιμία μου όταν ζορίζομαι από κάτι, οπότε θα περιοριστώ στα γεγονότα ώστε να μου πείτε τις γνώμες, τις εμπειρίες, τις συμβουλές σας..

 

Η μπέμπα μου είναι από πολλές απόψεις ένα παιδάκι από αυτά που λες "τέτοια παιδιά, μεγάλωνα και 10 μαζί": ήσυχη, καλόβολη, χαρούμενη, με αγαπημένα της χόμπυ το γάλα και τον ύπνο.

 

Εδώ και 1 μήνα συμβαίνει το εξής: μόλις την πάρει αγκαλιά κάποιος άλλος, έστω και οικείο πρόσωπο, γίνεται μπλε/μωβ/κοραλλί από το κλάμα - στην κυριολεξία σπαράζει. Στο διάστημα αυτού του μήνα, χρειάστηκε να λείψω σε μέρη όπου δεν μπορούσα να την έχω μαζί: οδοντίατρος, ακτινολόγος, συνάντηση με τη δασκάλα στο σχολείο της Μαριάννας, κλπ. Έμεινε λοιπόν σπίτι με τη μητέρα μου, την οποία αγαπάει πολύ και με την οποία έχει μείνει στο παρελθόν μαζί προκειμένου να λείψω. Το αποτέλεσμα ήταν να γυρνάω και να την βρίσκω μέσα στον απόλυτο σπαραγμό.... δεν πεινάει, δεν είναι λερωμένη, δεν δέχεται το μπιπερό με το γάλα μου, το μόνο που κάνει είναι να κλαίει απαρηγόρητη με λυγμούς. Σήμερα σπάραζε για 3μιση ώρες ασταμάτητα!

 

Καταλαβαίνω οτι όλο αυτό, αποτελεί το γνωστό φαινόμενο "άγχος αποχωρισμού". Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι πως θα τη βοηθήσω να το ξεπεράσει: θηλάζει αποκλειστικά και είναι λογικό να νιώθει ιδιαίτερα προσκολλημένη μαζί μου.

15 Δεκεμβρίου γυρνάω στη δουλειά... Έχω σκεφτεί ήδη από τις 15 Οκτωβρίου να έρχεται για λίγες ώρες, κάθε μέρα, η ξαδέρφη μου που θα την κρατάει όταν επιστρέψω στο γραφείο. Μπας και καταφέρουμε να τη συνηθίσει.

 

Δεν το έζησα αυτό το σκηνικό με τη μεγάλη μου κόρη. Νιώθω μεγάλη θλίψη και άγχος, όταν σκέφτομαι οτι θα πρέπει πότε πότε να απουσιάζω από το σπίτι.

 

Τι εμπειρίες έχετε από ανάλογες καταστάσεις; Θα με βοηθούσε πολύ να τις μοιραζόμασταν..

 

Αχ.

 

Φιλικά,

Ηρώ

[th@lia]

Η αληθεια ειναι και εμεις περιπου σαυτην την ηλικια ετσι παθαινε οταν εμενε μονη της με καποια απο τις δυο γιαγιαδες ή και οποιονδηποτε αλλο που τον ειχε ξαναδει. Ενω ειναι πολυ κοινωνικη, ήσυχη, χαμογελαστη με ολους ανεξαιρετως ακομα και οταν εβλεπε καποιον αν δεν ημασταν εγω και ο αντρας μου εκλαιγε. Τελικα η αληθεια ειναι οτι δεν εκανα κατι ιδιαιτερο το ξεπερασε με το καιρο και οσο μεγαλωνε μαλλον μπορουσε να γνωριζει προσωπα, να θυμαται και τωρα νομιζω μας εχει μεινει ενα μικρο προβληαμτακι με τον βραδυνο υπνο. Παντως και εγω με την κοπελα που την κραταει ετσι εκανα ηρθε αρκετες φορες μεχρι να την συνηθισει και να φανταστεις επειδη ημουν και εγω δεν εκλαιγε της αρεζε και επαιζε.Την πρωτη μερα που πηγα δουλεια εκλαιγε ομως πολυ και απο την επομενη ολα οκ.Νομιζω οτι κατι χειροπιαστο δεν μπορεις να κανεις απλα να περιμενεις να μεγαλωσει και να ερχεται σε επαφη με τα προσωπα αυτα οσο πιο συχνα γινεται.

[Μαρια Στυλιανακη]

αυτό το μήνα έγιναν όλα?

προηγουμένως έχει τυχει να της δώσει κάποιος το γάλα σου με μπιμπερό?

 

υπάρχει περίπτωση να ισχύει το θέμα με το γάλα που δεν εχει καλή γεύση κάποιες φορές οταν βγαίνει απο την κατάψυξη εξαιτίας του ένζυμου - είχε συζητηθεί κάπου αυτό?

 

σίγουρα θα είναι καλο να υπαρχει σταδιακή γνωριμία με την ξαδέρφη με την δική σου παρουσια! !

 

πάντως για άγχος αποχωρισμού λιγο νωρίς το βλέπω απο άποψης τουλάχιστον των θεωριών που υπάρχουν.

μπορεί κάτι συγκεκριμένο να μην της αρέσει. πχ ο τρόπος της μεταφοράς απο αγκαλιά σε αγκαλιά?

δοκίμασε διάφορους τρόπους. πχ να την παίρνει κάποιος αγκαλιά, απο την κουνια ή απο το ρηλαξ, αντί απο την αγκαλιά σου κατευθείαν? πάλι το ίδιο συμβαίνει?

ή κάποιο άρωμα που πιθανώς φοράει η μαμά σου?

αν δώσεις στη μαμά σου να φορέσει μια μπλούζα σου για να εχει την μυρουδιά σου ? (λέω τώρα)

πειραματίσου με διαφορους τρόπους, μήπως και λυνεται έτσι?

επίσης με μουσική, ή με άλλα ερεθισματα? δοκιμασε τα πάντα η μαμά σου?

ηλεκτρική σκούπα? (τα ηρεμούν διάφοροι συγκεκριμένοι θόρυβοι).

[iro]

αυτό το μήνα έγιναν όλα?

προηγουμένως έχει τυχει να της δώσει κάποιος το γάλα σου με μπιμπερό?

 

Πράγματι, αυτόν τον μήνα, συγκεκριμένα από τέλος Αυγούστου και μετά, όταν χρειάστηκε να λείψω για 3 μέρες. Διαισθάνομαι οτι έχει ταυτίσει τη μαμά μου με πιθανή απουσία μου, γι' αυτό και αντιδρά όταν τη βλέπει. Εκείνο που με παραξενεύει είναι οτι έχει την ίδια αντίδραση και σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο την παίρνει αγκαλιά.

 

υπάρχει περίπτωση να ισχύει το θέμα με το γάλα που δεν εχει καλή γεύση κάποιες φορές οταν βγαίνει απο την κατάψυξη εξαιτίας του ένζυμου - είχε συζητηθεί κάπου αυτό?

 

Δεν νομίζω οτι πρόκειται για κάτι τέτοιο, καθώς στο προηγούμενο παρελθόν έχει πιει πολλές φορές το γάλα μου με μπιμπερό - πάντα η μητέρα μου της το έδινε.

 

 

μπορεί κάτι συγκεκριμένο να μην της αρέσει. πχ ο τρόπος της μεταφοράς απο αγκαλιά σε αγκαλιά?

δοκίμασε διάφορους τρόπους. πχ να την παίρνει κάποιος αγκαλιά, απο την κουνια ή απο το ρηλαξ, αντί απο την αγκαλιά σου κατευθείαν? πάλι το ίδιο συμβαίνει?

ή κάποιο άρωμα που πιθανώς φοράει η μαμά σου?

αν δώσεις στη μαμά σου να φορέσει μια μπλούζα σου για να εχει την μυρουδιά σου ? (λέω τώρα)

πειραματίσου με διαφορους τρόπους, μήπως και λυνεται έτσι?

επίσης με μουσική, ή με άλλα ερεθισματα? δοκιμασε τα πάντα η μαμά σου?

ηλεκτρική σκούπα? (τα ηρεμούν διάφοροι συγκεκριμένοι θόρυβοι).

 

Όλα αυτά - στην κυριολεξία, όλα - τα έχω δοκιμάσει χωρίς καμία επιτυχία. Αν δεν είναι άγχος αποχωρισμού, τι μπορεί να είναι; Νιώθω πάντα πολύ ασφαλής όταν την αφήνω, είμαι χαμογελαστή και της εξηγώ οτι θα γυρίσω σε 1 - 2 ώρες - έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη μητέρα μου, οπότε δεν της μεταδίδω άγχος.

 

Σ΄ευχαριστώ που μου απάντησες, ήλπιζα οτι θα έβρισκες λίγο χρόνο για να με βοηθήσεις. Αν σκεφτείς και κάτι άλλο, θα με βοηθούσε τόσο πολύ να μου το επικοινωνήσεις.

 

Να είσαι καλά Μαρία.

 

Φιλικά,

Ηρώ

[Λαμπρινή]

Αχ Ηρω μου

Τον Αυγουστο που λες εισασταν 3ων μηνων ...τοτε κατάλαβε η κουκλιτσα σου οτι ειναι ενας ξεχωριστος ανθρωπος και αναγνωρισε την μαμα της ..εσένα δηλ

Τοτε αρχισε και να προσκολάτε μαζί σου γιατι "φοβηθηκε" μονη της . Ειναι και τοσα πολλα τα καινουργια πραγματα που πρέπει να μάθει και να κανει που θελει ενα στήριγμα και μια δικη της αγκαλιά ...τη δικη σου αγκαλια

 

Η μικρη μου δεν καθεται ουτε με τον αντρα μου αν δεν ειμαι και γω μαζί ή τουλαχιστον να μπορει να με βλεπει . Ειναι πολυ κοινωνική σημερα βγηκαμε βολτα και μοιραζε χαμόγελα αλλα παντα γυριζει το βλεμμα της σε εμενα . Οπου και να μαστε οτι και να κανουμε το βλεμμα της με ψάχνει .

 

Θα περάσει σε λιγο καιρό αλλα θα ξανάρθει μαζι με το επομενο αλμα ανάπτυξης

[anastasie]

κατι παρομοιο εχω ζησει και εγω...

οταν ηταν μικρος οπου και να τον αφηνα δεν ειχα κανενα προβλημα..

καποια φορα στον 5ο μηνα τον αφησα στην μαμα μου και πηγαμε με τον αντρα μου για ψωνια... οταν τον αφησαμε ολα ήταν μια χαρα...το ιδιο κι οταν ήταν μαζι με την μαμα μου...μολις γυρισαμε να τον παρουμε ομως εριξε ενα κλαμα ... δεν το εδωσα σημασια πιστευοντας οτι ήταν απλα ενα παραπονο που θα το ξεπερνουσε...

μετα απο κανα μηνα που πηγαμε και τον αφησαμε παλι στην μαμα μου για να παμε σε ενα γαμο ομως... αφου φύγαμε εκλαιγε για ωρες και δεν ήρεμούσε ουτε με βολτα με το καροτσι ουτε γαλα ήθελε να πιει (του ειχα αφησει δικο μου....) .... τελικα αποκοιμηθηκε με την πιπιλα και μεχρι που γυρισα λαγοκοιμοταν και περιμενε ποτε θα γυρισω για να τον θηλασω...

απο τοτε οποτε παμε στην μαμα μου κολαει πανω μου κι ακομα κι αν ξεχαστει για λιγο μετα απο λιγο με ψαχνει και αρχιζει το κλαμα μεχρι να με δει και να τον παρω αγκαλια...κι οποτε ερχετε η μαμα μου στο δικο μας σπιτι παντα την κοιταει με υποπτο ύφος και αν και παιζει μαζι της πρεπει να ειμαι κι εγω διπλα...μακαρι να το ξεπερασει καποια στιγμη...