Υπερπροστασία με το νέο αδερφάκι

[bebe Aggelina]

Μόλις πριν από 2 εβδομάδες φέραμε στον κόσμο το δεύτερο παιδάκι μας - αγοράκι. Έχουμε ήδη 1 κοριτσάκι 3 ετών. Το ξέραμε ότι θα δυσκολευτούμε στην αρχή, αλλά και λόγω της λοχείας και ενός παροδικού προβλήματος υγείας του μικρού δεν έχω πολύ υπομονή. Η μικρή δεν έχει εκδηλώσει ούτε επιθετικότητα, ούτε αδιαφορία, ούτε ζήλια προς το παρόν, αλλά υπερπροστασία απέναντί του. Θέλει διαρκώς να τον χαϊδεύει, να τον ταΐζει, να τον αλλάζει και να του πηγαίνει παιγνίδια, άσχετα αν αυτός κοιμάται. Φυσικά όλα αυτά θέλει να τα κάνει μόνη της και τσιρίζει εάν την περιορίζουμε. Μέχρι και από την παιδική χαρά φεύγει με την δικαιολογία ότι νυστάζει, για να είναι μαζί του.

Έχει αντιμετωπίσει κάποιος τέτοια συμπεριφορά και πότε μετριάζεται;

[pax]

Να σας ζήσει!

Ακόμη είναι νωρίς για να βγάλεις συμπεράσματα, αν δλδ. πρόκειται για ανταγωνισμό που της βγαίνει σε υπερπροστασία, αν πρόκειται για κάτι ασυνήθιστο ή αν απλώς είναι οι πρώτες αντιδράσεις. Θα σου έλεγα να περιμένεις, και απλώς να φροντίζεις να της δείχνεις ότι τη θεωρείς ακόμη παιδάκι, με πολλές αγκαλιές, υποκοριστικά ή ό,τι άλλο συνηθίζετε στην οικογένειά σας.

Επίσης βοηθά να της δείχνεις ότι είστε από τη μια η μαμά κι από την άλλη τα δυο παιδάκια, όχι δλδ. από τη μια εσείς οι δυο μεγάλες και από την άλλο το μωρό "σας". Π.χ. να έχεις και τα δύο αγκαλιά και να τους λες "τα δυο μου τα παιδάκια", ή κάτι τέτοιο.

Σιγά σιγά θα έρθουν κι από μόνα τους αυτά τα πράγματα. Προς το παρόν δεν βλέπω κάτι ανησυχητικό.

[Dinag]

Έχει δίκιο η pax. Η αγαπημένη έκφραση του γιου μου που την λέει ακόμα με πολύ γλύκα όταν αγκαλιάζει την μικρή αδερφή του είναι "τα παιδιά μου"... αυτό δηλαδή που του έλεγα όταν από τις πρώτες κιόλας μέρες τα έπαιρνα και τα δυο αγκαλιά.

 

Σε μένα δούλεψε καλά το ότι δεν του είπα ποτέ το μωρό, αλλά η αδερφή σου, αναφερόμασταν σε αυτήν με το όνομά της και τον προετοίμαζα για το πως θα μεγαλώνει σιγά σιγά πάντα αναφερόμενη ότι και αυτός ήταν έτσι και αυτόν τον είχαμε συνέχεια αγκαλιά κλπ. Επίσης τον άφηνα να την περιεργάζεται χωρίς να του λέω "μη αυτό" και "μη εκείνο" πάντα βέβαια με επίβλεψη. Και ακόμα και όταν της τράβηξε τα μαλλιά δεν τον μάλωσα, αλλά του πήρα το χεράκι και του είπα έτσι χαιδεύουν κοίτα... και τη χάιδεψα. Έκανα και μερικά καραγκιοζιλίκια του τύπου να βάζω την μικρή να τον φιλάει (τον σάλιωνε δηλαδή, που να φιλήσει) ή της έπαιρνα τα χέρια και τον χειροκροτούσαμε όταν έκανε κάτι καινούριο.

 

Το δικό μου πρόβλημα με τα δύο δεν ήταν ο γιος μου και η κόρη μου, αλλά ο εαυτός μου. Στην αρχή είχα μεγάλες τύψεις όταν ασχολιόμουν με το ένα ότι παρατάω το άλλο. Και αυτό δημιουργούσε ένταση στο σπίτι. Όταν τα βρήκα με τον εαυτό μου και άρχισα να απολαμβάνω το χρόνο μου με το καθένα χωριστά και με τα δυο μαζί τα πράγματα έφτιαξαν πολύ γρήγορα.

 

Καλή συνέχεια και να είναι γερά και τυχερά τα παιδάκια σου πάντα.

[bebe Aggelina]

Ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σας κορίτσια.

Θα προσπαθήσω να είμαι πιο ψύχραιμη. Ελπίζω σιγά σιγά με τις ορμόνες να ηρεμούν , να μπούμε σε μια σειρά!

[argyroxag]

Καλησπέρα

 

και εμεις εδω και δυο εβδομαδες φεραμε το μωρο στο σπιτι και η μικρή 3 ετώ θέλει να κάνει τα πάντα μαζί μου σε ότι αφορά τη φροντίδα του. Είναι όμως νευρική και εδω και δύο μέρες άρχισε να τραυλίζει, υποφέρει από τη ζήλεια και δε ξέρω πως να την ανακουφίσω. Ο παιδίατρος μου είπε υπομονή και θα περάσει....