γαμος με διαφορα ηλικιας-αντιδραση γονεων

[Skybeam]

Κι εγώ περίπου 9-10 χρόνια διαφορά με τον άντρα μου. Μετά από πολλά χρόνια συμβίωσης, μόλις κατάφερα να μείνω έγκυος στα 39 μου. Το παιδί μου σε δεκαπέντε χρόνια που θα είναι έφηβος θα έχει μπαμπά κοντά στα 65 χοντρικά.

 

Επειδή ορισμένοι γράφετε αρλούμπες, να σας πληροφορήσω ότι η ηλικία δεν κάνει το "αντρικό πρότυπο" ούτε το γυναικείο. Ένας άντρας αν τιμά το φύλο του (με όλες τις έννοιες) είναι άντρας και στα 20 και στα 40 και στα 70. Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες. Το θηλυκό είναι θηλυκό ανεξαρτήτως ηλικίας. Αυτά.

[Tinsey]

Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι μάλλον οι εβδομηνταπεντάρηδες πατεράδες τα βγάζουν καλύτερα πέρα με τους έφηβους από τους 40άρηδες! Στη ζωή είναι ό,τι σου τύχει. Είναι τόσο δύσκολο να βρεις άνθρωπο να του ταιριάζεις και να σου ταιριάζει, που αν τον βρεις και είναι λίγο μεγαλύτερος (ή μικρότερος) από αυτό που θα ήθελες ιδανικά ή που θα ήθελαν οι γονείς σου, δε νομίζω ότι αξίζει να μην αρπάξεις την ευκαιρία από τα μαλλιά μόνο για λόγο διαφοράς ηλικίας. Ξέρω προσωπικά δύο περιπτώσεις ζευγαριών που έχουν 15+ χρόνια διαφορά και ζουν πολύ ευτυχισμένα, με παιδιά ενήλικα πλέον - και αρκετές περιπτώσεις χωρισμού σε ζευγάρια με την τυπική διαφορά των 2-3 χρόνων.

 

Όσο για το γιατί αντιδρούν έτσι οι γονείς, τι να πω. Μερικές φορές είναι απλά αψυχολόγητοι. Εγώ με τον άντρα μου έχουμε 8.5 χρόνια διαφορά και όταν ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θα παντρευτούμε (μετά από πολυετή σχέση) ο πατέρας μου έκανε λες και θα παντρευόμουνα τον Μαθουσάλα.

 

Και το πιο αστείο; Οι γονείς μου έχουν 7.5 χρόνια διαφορά

 

Πάντως ο δικός μου πατέρας πριν το γάμο συνήλθε. Ελπίζω Βασιλεία και με σας να γίνει το ίδιο.

[jackrussel]

εμεις εχουμε πολυ μεγαλυτερη διαφορα απο εσας, ας πουμε την διπλασια και λιγο παραπανω, ειμαστε ευτυχισμενοι αγαπημενοι οσο δεν παιρνει εδω και 13 χρονια,,10 χρονια σε γαμο,,οσο για το παιδι που το εκανε στα 50 του ο συζυγος, ειναι απλα ο ιδανικοτερος πατερας για το συγκεκριμενο αγορακι κι ολοι λενε τι καλος μπαμπας που ειναι,,,για μενα ειναι ο ανθρωπος μου κι ευχομαι να ειμαστε καλα στην υγεια μας τιποτε αλλο

 

οι γονεις μου τι να φρικαρουν? 18 χρονια διαφορα εχουν, βεβαια η σχεση τους ηταν και ειναι για τα μπαζα αλλα πιστεψε με αυτο δεν ειναι θεμα ηλικιας, ειναι θεμα χαρακτηρων και νευρωσεων που δεν ταιριαξαν και που δεν ειχαν τα κουραγια να χωρισουν

[Cooker]

Vasileia γειά σου!Ήθελα να μοιραστώ και εγώ μαζί σου την εμπειρία μου. Τον άντρα μου τον γνώρισα όταν εγώ ήμουν 27 και εκείνος 46, έχουμε λοιπόν 19 χρόνια διαφορά. Επίσης ο άντρας μου ήταν σε διάσταση (δεν είχε παιδιά από τον πρώτο του γάμο) αλλά δεν είχε διαζύγιο. Καταλαβαίνεις λοιπόν το σοκ των δικών μου όταν μετά από 1 χρόνο σχέσης τους ανακοίνωσα ότι θα παντρευτώ. Τον άντρα μου ούτε καν τον είχαν γνωρίσει. Ζούσαμε σε άλλη πόλη. Ομολογώ ότι το χειρίστηκαν άψογα διότι το να μου φέρουν αντίρρηση μόνο αρνητικό αποτέλεσμα θα είχε. Σίγουρα όμως από μέσα τους η ψυχούλα τους το ήξερε πως νιώθαν. Για να μη τα πολυλογώ επειδή όλα νομίζω ότι είναι που λέμε το τυχερό, εμάς μάλλον ήταν το τυχερό μας. Σήμερα είμαι 40 και ο άντρας μου 59 έχουμε 3 κόρες και ουδέποτε με απασχόλησε εμένα η διαφορά ηλικίας. Κανένας δεν μας έχει υπογράψει πότε θα φύγουμε από τη ζωή και σε τι ηλικία. Όλα είναι σχετικά. Δεν υπάρχουν τέλειες συνθήκες που να προεξοφλούν έναν καλό γάμο. Είτε έχεις μικρή είτε μεγαλη διαφορά είτε έχεις πολλά είτε λίγα χρόνια σχέσης ότι είναι να γίνει θα γίνει. Και τελικά τα 16 χρόνια δεν είναι και τόοοσο τρομερό βρε παιδιά!! Δώσε λίγο χρόνο στους γονείς σου να το χωνέψουν. Όταν θα σε βλέπουν ευτυχισμένη θα τα ξεχάσουν όλα. Εύχομαι να είστε πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι με τον άντρα σου!

 

Να ζησετε ευτηχισμενοι σαν τα ψηλα βουνα και να χαιρεστε τις κορουλες σας!Πολυ ομορφα αυτα που εγραψες!

[lauren k.]

Καλησπέρα, βρήκα τυχαια αυτο το φόρουμ, γνώρισα τον συντροφο μου οταν ημουν 22 και αυτος 43. ερωτευτηκαμε κεραυνοβολα. Εκανα μεγαλο σαματα στο σπιτι μου τοτε και συζήσαμε σε στους 6 μήνες. Αλληλοστηριχτήκαμε με αγάπη. ακόμα και οταν επαθα καρκινο στα 25 και εμεινε εναν ολοκληρο χρονο ανεραστος με μενα καραφλη και μονιμως αδιαθετη δεν εφυγε στιγμη απο διπλα μου και αργοτερα εμαθα απο φιλους ποσες πονηρες προτασεις απερριψε για να μην με πληγωσει τοτε. Εντέλει μετα απο 11 χρονια σχεσης, οι γονεις μου και τα παιδιά του (2 απο αλλο γαμο) καταφεραν να μας φερουν σε ριξη-κρινοντας και κατακρινοντας- σε μια φαση που πλεον σκοπευαμε να παντρευτουμε και να κανουμε παιδια (γιατι λογω χημειοθεραπειας δεν επρεπε να μεινω εγγυος για μια 5ετια). Σημερα 2013, εδω και λιγους μηνες ζουμε χωρια. Εγω βρισκομαι σε σχεση με εναν συνομιλικο, αλλα η καρδια μου ειναι εκει πισω και προσπαθω να δω αν ειναι η συνηθεια ή η αγαπη που με ποναει τοσο. Εκεινος ειναι μονος και περιμενει. Η τωρινη μου σχεση μπορει να οδηγησει σε γαμο. Το παλλικαρι ειναι καλο. Αλλα ειμαι μπερδεμενη και δεν ξερω αν πρεπει να παντρευομαστε τον ανθρωπο που αγαπάμε ή τον ανθρωπο που μπορει να στηριξει το σπιτι πρακτικα. Οι γονεις μου ηταν εναντιοι στην σχεση μου σχεδον απο την αρχη χωρις να σκεφτονται οτι μου σταθηκε τοσο. Με το νεο παλλικαρι περναμε καλα και γελαμε αλλα φαινεται οτι δεν θα εχουμε καλη επικοινωνια οταν τα χρονια περασουν. Αντιθετα με τον μεγαλυτερο ειχαμε παντα κοινα σημεια επαφης και χομπυ. Νομιζω οτι το πιο σημαντικο λοιπον ειναι αυτο που ειπε καποιος λόγιος¨¨ οτι σε ενα γαμο/ανδρογυνο αυτο που ειναι πιο σπουδαιο συστατικο ειναι η ικανοτητα να κουβεντιαζεις. Γιατι οταν περασουν τα χρονια, το μονο που μενει σε ενα ανδρογυνο ειναι η κουβεντουλα. Αρα διαλέγεις τον ανθρωπο με τον οποιο επικοινωνεις καλυτερα γιατι με την επικοινωνια λυνεις και τα προβλήματα. Τωρα σκεφτομαι να επιστρεψω οτι και αν λενε οι αλλοι. Γιαυτο σκεψου και εσυ οτι αν πιστευεις οτι αυτος ο ανθρωπος θα ειναι το ΠΑΡΕΑΚΙ σου και πολλά χρονια μετά , στα πρωινα καφεδάκια και στα ουζάκια σας, μην τοσκεφτεσαι και πολυ. οταν θα ερθει το παιδακι ολοι θα μαλακωσουν πιστευω. όσο για το σεξ.. δεν εχει ηλικία! Μπορει να ειναι καποιος 35 χρονων και να τα παιζει με 2 φορές και να ειναι καποιος 55 και να σε θέλει συνεχώς - γιατι μετράει και το πόσο ποθεις και εκγεφαλικά τον άλλο και ποση χημεια υπάρχει μεταξύ σας. Αλλωστε σε μια σχεση που ολοι μου ελεγαν οτι θα τον γηροκομισω..εντελει θα μπορουσα να εχω πεθάνει πρωτη!

 

 

 

 

 

Δεν βαριεσαι,γιαυτο ειναι τα θεματα: Να βγαινουμε εκτος!

 

Και οι δικοι μου γονεις εχουν 19,5 χρονια διαφορα αλλα εζησαν μια ομορφη ζωη.Και τις εκδρομουλες τους πηγαν και τα γλεντια τους τα εκαναν και την μαμα μου την προσεχε παρα πολυ και σαν γονεις ηταν σουπερ!Ειμαστε 4 αδερφια και δεν εχουμε κανενα παραπονο.

 

Και οι δυο στα νιατα τους, ηταν πανεμορφοι,ιδαιτερα η μαμα μου, και οταν εβγαιναν για καφεδακι ολοι τους περνουσαν για μπαμπα με κορη!Καποια στιγμη μαλιστα,οταν η μαμα μου ηταν 7 μηνων εγκυος τον πλησιασε ενας αγνωστος, τον μπαμπα μου ,και τον ρωτησε αν παντρευει το κοριτσι του και ο μπαμπας μου ειπε "Εχεις κανενα καλο παλικαρι?":grin:

 

Πλακατζης ο μπαμπας,νιαζαρα η μαμα μου- η διαφορα ηλικιας δεν επαιξε κανενα απολυτως ρολο στο να περνανε καλα!

 

Το μονο ισως ασχημο της ιστοριας ειναι οτι θα ηθελα να ειχα ζησει τον μπαμπα μου στα πιο "νεα" του.Οταν γεννηθηκα εγω ,το στερνοπουλι,ηταν 52 ετων και τον θυμαμαι μια ζωη κουρασμενο και γερασμενο (αγροτης στο επαγγελμα).Ερχοταν στο δημοτικο να ρωτησει για την προοδο μου και οι δασκαλοι τον περνουσαν για παππου μου.Αυτο με ειχε στεναχωρησει απιστευτα.

 

Και τωρα,στα 33 μου,ο μπαμπας μου ειναι....λιγο "γερος" σε συγκριση με των φιλεναδων μου αλλα τον αγαπω πολυ,γιατι ηταν παντα ενας καλος πατερας και ενας αξιολατρευτος συζηγος!

 

Το λεω και κλαιω!!

[StellaD]

Γεια σας κορίτσια, αν και παλιό το θέμα, θα ήθελα να γράψω κι εγώ την ιστορία μου γιατί είναι παρόμοια σε κάποια σημεία...

Είμαι 27+ ετών, ζούσα με τους γονείς μου και πέρισυ βγήκα από τη χειρότερη σχέση που έχω κάνει-4 χρόνων-και μπήκα σε μια νέα με έναν ανθρωπο 45 ετών. Λίγο καιρό αφού ερωτευτήκαμε-αν και στην αρχή πέρασαν 2 μήνες για να το ομολογήσουμε διότι εγώ ήμουν ήδη στη προηγούμενη σχέση και έψαχνα απελπισμένα τρόπο να τη διαλύσω-συνέβησαν δίαφορα παρατράγουδα με την υγεια μου, με τις μεταπτυχιακές μου σπουδές με τους γονεις. Ο πρώην μου απο εκδικηση μου δημιουργησε προβληματα με καθηγητες στις σπουδες μου, οι γονεις μου στραφηκαν εναντιον μου επειδη χωρισαμε γιατι τον λατρευαν και πιστευαν οτι θα παντρευτουμε (χαχχαχααχα) κι επειδη τα τελευταια 2 χρονια λιποθυμουσα συχνα και αισθανομουν διαρκως κουρασμενη ετρεχα για ιατρικες εξετασεις οπου ακουσα οτι μπορειτε να φανταστειτε. Οτι ειχα αυτοανοσα νοσηματα οτι ειχα επιληψια οτι ειχα της παναγιας τα ματια. ΦΥσικα δεν ειχα τιποτα αλλα αργησαμε να το καταλαβουμε. Εγώ φωναζα στο σπιτι οτι ηθελα απλως την ησυχια μου αλλα ολοι ακομα και ο πρωην μου με πιεζανε. Δε μπορουσα να βγω απο το σπιτι χωρις να ξερουν που παω με ποιον ειμαι κλπ. Ειχανε κανει συμμορια ολοι τους.

Τελικά διαγνωστηκα με καταθλιψη και προεκυψαν κρισεις πανικου λιγο μετα το χωρισμο, το τσακωμο με τους γονεις, εχασα την εξεταστικη μου, εχασα το μυαλο μου την ορεξη μου, κιλα και ηλπιζα μονο να περασουν οι βδομαδες να νιωσω καλυτερα με το φαρμακο του γιατρου μου και να σηκωθω να φυγω απο το σπιτι. Τελικά το καλοκαιρι εφυγα. Συγκατοικω με το 45αρη φιλο μου ο οποίος μου είχε ήδη δώσει τα κλειδια του σπιτιου του και επισημη προσκληση συγκατοικησης απο το καιρό που αντιμετωπιζα τις συκοφαντιες στις σπουδες μου. Περασε το καλοκαιρι, ειδαν οι γονεις μου οτι δεν επιστρεφω Αθηνα αρχισαν να ψυλλιαζονται οτι σοβαρευει το πραγμα κι οτι δεν εφυγα απλα απο αντιδραση. Αρχισαν να με παιρνουν τηλεφωνο να με βριζουν να μου λενε οτι ντρεπονται για μενα. Σεπτεμβριο αναγκαστικα κατεβηκα ΑΘηνα για να ανεβασω χειμωνιατικα ρουχα κι εκατσα 3 μερες. Μαρτυρικες. Ημουν πολυ ηρεμη, καμια σχεση με πριν φυγω, ημουν και εδειχνα πολυ ηρεμη και γλυκια και μου το ελεγαν ολοι εκτος απο τους γονεις μου. "Δεν εχεις αξιοπρεπεια, με εναν 45αρη που σε θελει για να κανει το μαγκα στους φιλους του πας, ντρεπομαστε για σενα, ντρεπομαστε που εισαι παιδι μας θα φας τα μουτρα σου αλλα μη τολμησεις να γυρισεις εδω γιατι δεν υπρχουμε για σενα" και αλλα τετοια....Γυρισα Θεσσαλον΄κη στον συντροφο μου σαν κυνηγημενη με ανακουφιση. Εδώ και καιρό σπίτι μου θεωρώ το σπίτι που μένω με τον συντροφο μου και όχι το πατρικό μου. ΤΟυς γονεις μου τους αγαπάω αλλά δε μπορώ να φανταστώ ότι θα ζήσω πάλι στο ιδιο σπιτι μαζι τους και θα έχω τετοια ψυχολογική βία. Η μάνα μου πήγε στο ψυχολογο μου ο οποιος της προτεινε να αλλαξει σταση επειδή είμαι ενηλικος ανθρωπος και ουτως η αλλως δε θα ζουσα για παντα σπιτι τους. Φαινεται να εχει ηρεμησει απο τοτε. Ο πατερας μου αρνειται πεισματικα να συζητησει με καποιον γιατρο, δεν εχει δεχτει οτι εφυγα κι ειδικα οτι ζω με εναν 45αρη, δε τους καιγεται καρφί (απο οτι δειχνουν) αν βελτιωθηκε η καταθλιψη μου ή αν εγώ είμαι ηρεμη επιτελους μετα απο τοσα χρονια. Κατα διαστηματα στο τηλεφωνο η μανα μου δεν απαιτει πλεον να γυρισω στο πατρικό αλλά μου πεταει ατακες του στυλ "Μας ειπε ενας γνωστος ότι σου έχει ετοιμη δουλεια, στειλ του βιογραφικό" ή "ο πατερας σου δεν ειναι πολυ καλα φοβαμαι μη παθει κανα εμφραγμα απο τησ τενοχωρια του". Επειδή γενικως ήμουν παντα ανθρωπος που λογαριαζε πολυ τους αλλους και κυριως την οικογενεια, με θλιβει παρα πολυ η σκεψη οτι ισως παθουν κατι οι γονεις μου επειδη εγω τους στενοχωρησα με τις επιλογες μου. Αλλα με αυτή τη λογική θα πρεπει να κανω μονο οτι μου λενε αυτοι οπως εκανα τοσα χρονια που ζουσα μαζι τους.

Θα ήθελα οσο τίποτα να μου δώσουν την "εγκριση" τους για τη σχεση μου γιατί αυτή η νεα ζωή (νεα σχεση νεο σπιτι νεα πολη) με εχει αλλαξει και με εχει ηρεμησει αληθινα και σκέφτομαι μελλοντικά οτι θα ήθελα να κάνω κι ένα παιδί με τον συντροφο μου (σημειωτέον, μέχρι περισυ δεν ηθελα ουτε να συζητάω για παιδιά και συγκατοικηση και εγκυμοσυνες) αλλά τωρα τρομοκρατουμαι στην ιδεα γιατί ξέρω ότι μόνο κακό θα προκαλέσει στην οικογενεια μου το ενδεχομενο εγκυμοσυνης. Είναι πολύ άσχημο να σε βάζουν οι γονείς σου να διαλέξεις ανάμεσα σε αυτούς και στο σύντροφό σου και πιστεύω ότι αν μεινω έγκυος αυτό ακριβώς θα μου πουνε, να διαλεξω. Ελπίζω, ειλικρινά ελπίζω, όταν κάνω παιδί να καταφέρω να έχω μεγαλύτερη ψυχραιμία και καταννόηση στις επιθυμίες, τα όνειρα και τις επιλογές του από αυτή που εχουν οι δικοι μου γονεις.

Ελπίζω η κοπέλα που ξεκίνησε το θέμα, ότι και να έκανε, να της βγήκε τελικά σε καλο.