Ένα παιδί έχω και ακόμη δεν έχω ξαναβρεί τους ρυθμούς μου....

[Babydust]

Θυμάμαι με το που γέννησα και τα είδα όλα (τρελά ξενύχτια και ένα μωρό να κλαίει ασταμάτητα) μου λέγανε 'θα δείς, το πρώτο τρίμηνο είναι δύσκολο, μετά όλα θα στρώσουν'.

Περνάει το πρώτο τρίμηνο και τα πράγματα δεν στρώνουν. Το μωρό συνεχίζει να μην κοιμάται, να κλαίει τις περισσότερες ώρες που'ταν ξύπνιο (παρόλο που είχα διαβάσει ένα σωρό βιβλίο για το πως να το φροντίζω και ήμουνα και όλη μέρα μαζί του). Μου λέγανε 'θα δείς μόλις γίνει 6 μηνών, όλα αλλάζουν, το μωρό θα στρώσει'.

 

Για να μην σας τα πολυλογώ πέρασε και το πρώτο εξάμηνο και ο πρώτος χρόνος και ο δεύτερος αλλά το μωρό, πλέον νήπιο, ακόμη να 'στρώσει'. Απλά οι προκλήσεις είναι διαφορετικές σε κάθε φάση. Τώρα ας πούμε αντιμετωπίζω πολλές καθημερινές κρίσεις πείσματος. Φωνές, τσιρίδες κτλ. Και το πιο περίεργο απ'ολα είναι πως ασχολούμαι πολλές ώρες την ημέρα μαζί του, κάνω ότι καλύτερο μπορώ, έχω συμβουλευτεί ένα σωρό βιβλία και παρόλα αυτά όταν τον πιάνει κρίση πείσματος δεν μπορώ να την αντιμετωπίσω. Χέρι δεν έχω σηκώσει ποτέ (δεν πιστεύω σε αυτή τη μορφή τιμωρίας), ούτε έχω απειλείσει πως θα τον δείρω, το χειρότερο που έχω κάνει είναι να υψώσω τη φωνή μου. Δυστυχώς δεν με ακούει καθόλου.

 

Βοήθεια από γιαγιάδες δεν έχουμε, παιδικό δεν πηγαίνει, εγώ και ο άντρας μου είμαστε ήρεμοι άνθρωποι και τον αγαπάμε πολύ. Παρόλα αυτά μου κοστίζει πολύ που έχουμε ελάχιστες στιγμές ησυχίας στο σπίτι και όλη μέρα κάθε μέρα ή δουλεύουμε, ή κάνουμε δουλειές ή ασχολούμαστε με το παιδί. Έχουμε πάψει να ασχολούμαστε ο ένας με τον άλλο και ο καθένας με τον εαυτό του (δεν υπάρχει χρόνος). Πριν το παιδί βρίσκαμε πάντα χρόνο ο ένας για τον άλλο και ο καθένας για τον εαυτό του. Εγώ να φανταστείτε έχω ακόμη κιλά να χάσω (που ήμουν στο παρελθόν μια αδύνατη και γυμνασμένη κοπέλα) και έχω τόσο μεγάλη ανάγκη μια νύχτα πχ να πάει ο μικρός να κοιμηθεί στη γιαγιά του, να πάρουμε ένα πρωινό με την ησυχία μας... Είναι τόσο άδικο (έτσι νιώθω) που η μητέρα μου δεν δέχεται να τον κρατήσει έστω ένα βράδυ στο σπίτι της. Πχ η γειτόνισσα παίρνει τον εγγονό της κάθε Σ/Κ και η κουμπάρα μου δίνει την 3χρονη κόρη της στους γονείς της κάθε βδομάδα για ένα βράδυ. Δεν εννοώ να το κάνω κάθε εβδομάδα αλλά μια στο τόσο ωραία θα ήτανε να έχουμε και εμείς ένα βράδυ και ένα πρωινό δικό μας....

[kopela]

Σε καταλαβαίνω. Έχεις την κούραση σου και σαν να μην φτάνει αυτό, βλέπεις την πλάτη των δικών σου ανθρώπων και στενοχωριέσαι. Έχω βρεθεί στη θέση σου και ξέρω.Δεν ξέρω αν θα μπορούσε έστω για ένα βράδυ να σου τον κρατήσει μια ξαδέρφη ή μια κουμπάρα και έτσι όπως σε διαβάζω βρε κορίτσι μου, μακάρι να γνωριζόμασταν να σου έλεγα "φέρτον σε μένα βρε κοπέλα μου ένα βράδυ!". Ίσως να στραφείς σε κάποιο άλλο συγγενικό ή φιλικό πρόσωπο και αν δεν γίνεται προσπάθησε να χαλαρώσετε τους ρυθμούς σας.Βλέπω πολλές μαμάδες που προσπαθούν να τα κάνουν όλα και μέσα σε αυτό το "όλα" δεν υπάρχει ούτε μισή ώρα για καφέ και ξεκούραση.Φάτε τόστ ή σουβλάκια, μην μαγειρέψεις μια φορά, μην πάτε σούπερ μάρκετ και πεταχτείτε μέχρι το μίνι μάρκετ για τα απαραίτητα, άσε λίγο το σπίτι και τις δουλειές αυτές ποτέ δεν τελειώνουν.Σίγουρα δεν είναι το ίδιο με το να τον αφήσεις αλλού ένα βράδυ αλλά τουλάχιστον δεν θα έχεις όλο αυτόν τον χαμό.

[physcomum]

Κορίτσι μου σε καταλαβαίνω.Η μεγάλη μου κόρη ήταν και είναι ετσι ακόμη στα 2,5!

Είναι ο χαρακτήρας του παιδιού που τα κάνει όλα σκόνη, οτι και να διαβάσεις...Οσο μεγαλώνει θα βελτιώνεται, ετσι θέλω να πιστεύω.Εγώ ελπίζω του χρόνου με τον παιδικό οτι θα στρώσει αρκετά.Ολες οι φίλες μαμάδες είδαν τρομερή διαφορά.Αν μπορείς στείλτον.

Οσο για το θέμα με την μητέρα σου ή την πεθερά σου...Δεν θέλω να μπω στα οικογενειακά σας αλλά ισως να το συζητούσες λιγο μαζί τους.Είνα τρομερή βοήθεια έστω 2 φορές το μήνα να κοιμηθεί το παιδί στη γιαγιά.Χρειαζόμαστε λίγο χρόνο για να αποφορτιστούμε σαν γονείς πόσο μάλλον όταν έχεις και δύσκολο παιδάκι.

Τώρα πάντως που θα καλοκαιριάσει τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα νομίζω.Να περνατε πολύ χρόνο έξω, να παίζει, να τρέχει,να κοινωνικοποιείται.

[elenip]

Babydust πες μου ότι είναι και αγόρι το μωρό σου γιατί ζούμε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια πράγματα.. εμένα ο μικρός είναι 20 μηνών βέβαια αλλά η συμπεριφορά του είναι όπως τα λες... και εμείς με τον άντρα μου ασχολούμαστε αποκλειστικά μαζί του.. βοήθεια δεν υπάρχει από πουθενά.. όταν διάβασα το post σου τρελάθηκα γιατί λέω πότε τα έγραψα αυτά εγώ και δεν τα θυμάμαι????????

[Babydust]

Όχι εμένα είναι 3... αλλά και 20 μηνών όταν ήταν τα ιδια θα έγραφα!

[Babydust]

Babydust πες μου ότι είναι και αγόρι το μωρό σου γιατί ζούμε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια πράγματα.. εμένα ο μικρός είναι 20 μηνών βέβαια αλλά η συμπεριφορά του είναι όπως τα λες... και εμείς με τον άντρα μου ασχολούμαστε αποκλειστικά μαζί του.. βοήθεια δεν υπάρχει από πουθενά.. όταν διάβασα το post σου τρελάθηκα γιατί λέω πότε τα έγραψα αυτά εγώ και δεν τα θυμάμαι????????

 

Κατάλαβα... αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί ζούμε τόσες πολλές τα ίδια πράγματα? !!!

[kLiMt]

Η γιαγιά δεν το κρατάει τη νύχτα και την καταλαβαίνω, αλλά στη διάρκεια της ημέρας δεν μπορεί να κρατήσει το παιδί για 2 φορές τη βδομάδα ας πούμε να πηγαίνεις εσύ στο γυμναστήριο ή να ασχοληθείς με ένα χόμπυ, για 1-2 ώρες;

 

Το παιδί παίζει με άλλα παιδιά στη διάρκεια της βδομάδας;

[elenip]

τι να πω βρε κορίτσι μου δεν ξέρω... και εγώ ελπίζω συνεχώς για το μέλλον αλλά αν μου λες ότι τώρα το δικό σου είναι 3 και τα ίδια κάνει δεν βλέπω σωτηρία και για μένα εντωμεταξύ είναι αυτό που λες.. έχουμε θυσιάσει την προσωπική μας ζωή, ασχολούμαστε αποκλειστικά μαζί του, έχουμε ένα σωρό παιχνίδια, τα Χριστούγεννα χαρίσαμε σε διάφορα ιδρύματα σχεδόν τα μισά από αυτά, τώρα ήδη έχουμε φτάσει τα διπλά από όσα είχαμε και εγώ και ο άντρας μου θα τον πάμε συνέχεια σε παιδότοπο, βόλτα, συνεχώς να του κάνουμε όλα τα χατήρια... και βλέπω μιας φίλης μου που έχει ένα συνομήλικο και είναι το τρίτο στην σειρά από μωρό μην σου πω ότι ούτε σημασία δεν του έδιναν λόγω του ότι είχαν και τα 2 πιο μεγάλα παιδιά και στο τρέξιμο.. ε σε πληροφορώ ότι το μικρούλι του έδιναν ένα παιχνιδάκι καθόταν ολη μερα με αυτό, 8 το βράδυ νταν ύπνο χειμώνα καλοκαίρι, ούτε ακουγόταν ότι υπήρχε.. τι να πω πια δεν ξέρω....

[Babydust]

τι να πω βρε κορίτσι μου δεν ξέρω... και εγώ ελπίζω συνεχώς για το μέλλον αλλά αν μου λες ότι τώρα το δικό σου είναι 3 και τα ίδια κάνει δεν βλέπω σωτηρία και για μένα εντωμεταξύ είναι αυτό που λες.. έχουμε θυσιάσει την προσωπική μας ζωή, ασχολούμαστε αποκλειστικά μαζί του, έχουμε ένα σωρό παιχνίδια, τα Χριστούγεννα χαρίσαμε σε διάφορα ιδρύματα σχεδόν τα μισά από αυτά, τώρα ήδη έχουμε φτάσει τα διπλά από όσα είχαμε και εγώ και ο άντρας μου θα τον πάμε συνέχεια σε παιδότοπο, βόλτα, συνεχώς να του κάνουμε όλα τα χατήρια... και βλέπω μιας φίλης μου που έχει ένα συνομήλικο και είναι το τρίτο στην σειρά από μωρό μην σου πω ότι ούτε σημασία δεν του έδιναν λόγω του ότι είχαν και τα 2 πιο μεγάλα παιδιά και στο τρέξιμο.. ε σε πληροφορώ ότι το μικρούλι του έδιναν ένα παιχνιδάκι καθόταν ολη μερα με αυτό, 8 το βράδυ νταν ύπνο χειμώνα καλοκαίρι, ούτε ακουγόταν ότι υπήρχε.. τι να πω πια δεν ξέρω....

 

Σαν να έγραψα εγώ το ποστ σου... και εμάς εδώ, ένα σωρό παιχνίδια, ασχολούμαστε αποκλειστικά μαζί του και πάλι ευχαριστημένος δεν είναι και ένα λεπτό ησυχίας δεν έχουμε... Ωρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως μεγαλώνουμε ένα καλομαθημένο μοναχοπαίδι αθελά μας... αλλά και από την άλλη είμαι τόσο κουρασμένη που δεν έχω το κουράγιο να κάνω δεύτερο παιδί... φοβάμαι πως πραγματικά δεν θα τα καταφέρω, πως θα λυγίσω από την ταλαιπωρία... άλλες στιγμές σκέφτομαι πως ίσως φταίει η τελειομανία μου... μήπως τελικά είναι κακό να ασχολούμαι τόσο πολύ με το παιδί μου αλλά από την άλλη οι παιδοψυχολόγοι λένε πως πρέπει και οφείλουμε να τους δίνουμε σημασία 24ωρες το 24ωρο για να μη νιώθουν εγκατάλειψη... ειλικρινά είμαι μπερδεμένη... απλά νιώθω πως είναι τόσο άδικο να προσπαθώ να τα κάνω όλα σωστά και αντί να έχω το υποδειγματικό και ήσυχο παιδί να έχω το παιδί που δεν ικανονοποιείται με σχεδόν τίποτα.... και να'χω θυσιάσει και την προσωπική μου ζωή και τη ζωή με τον άντρα μου και τα χόμπυ μου...

[kLiMt]

Εσύ δουλεύεις;

[alexele]

Μήπως είναι και θέμα παιδιού? Εγώ έχω δύο παιδάκια, το μεγάλο μου ποτέ δεν ακούστηκε ότι υπάρχει μέσα στο σπίτι (εκτός από βρεφάκι με κολικούς κλπ που ήταν αναμενόμενο). Τώρα είναι 3μιση και μπορώ μέχρι και στο μπάνιο να μπω και να τον αφήσω μόνο του, ξέρω ότι εκεί που θα κάτσει εκεί θα τον βρω.

Ο μικρός μου είναι 1μιση και δεν έχει καμία σχέση με το μεγάλο, έχει τσαμπουκά, νεύρα και γενικά είναι πιο δύσκολο παιδάκι.

Από παιχνίδια γίνεται χαμός στο σπίτι, αλλά τους κρύβω κι' όλας να τα βρουν μπρόστά τους, και γενικά δεν είμαι και η μαμά του "ναι" συνέχεια!

Θεωρώ ότι δεν παίζει ρόλο αν παιρνάμε όλη τη μέρα με τα παιδιά μας αλλά όταν είμαστε μαζί τους τι ακριβώς κάνουμε!

[Babydust]

Η γιαγιά δεν το κρατάει τη νύχτα και την καταλαβαίνω, αλλά στη διάρκεια της ημέρας δεν μπορεί να κρατήσει το παιδί για 2 φορές τη βδομάδα ας πούμε να πηγαίνεις εσύ στο γυμναστήριο ή να ασχοληθείς με ένα χόμπυ, για 1-2 ώρες;

 

Το παιδί παίζει με άλλα παιδιά στη διάρκεια της βδομάδας;

 

Η μαμά μου δεν είναι ουτε 60 χρονών και μένει δίπλα μας. Είχε υποσχεθεί όταν ήμουν έγκυος πως θα μου τον κρατάει για να πηγαίνω στη δουλειά μου. Τελικά άλλαξε γνώμη και μου είπε να μη δουλεύω και να κάθομαι σπίτι να μεγαλώσω το παιδί μου (γιατί έτσι έκανε και εκείνη όταν ήμουν μικρή). Δε γινόταν να σταματήσω τη δουλειά μου αλλά αναγκαστικά πήρα άδεια μητρότητας για 1 χρόνο μια και δεν είχα που να τον αφήσω. Γενικά τον κρατάει 1 φορά τη βδομάδα το πολύ και πάντα θέλει να τον κρατάει όταν κοιμάται γιατί αλλιώς κουράζεται. Και γενικά θέλει να τον κρατάει στο δικό μας σπίτι που σημαίνει πως εγώ και ο άντρας μου πρέπει να φεύγουμε και ποτέ δεν μπορούμε να μείνουμε 1 ώρα στο σπίτι μας (να ξεκουραστούμε, να πούμε μια κουβέντα) χωρίς να έχουμε το παιδί. Υποτίθεται επίσης πως θα μας μαγείρευε ένα φαγητό αλλά ούτε αυτό. Έχω μια μητέρα που μένει δίπλα μου, που δεν εργάζεται, που ουσιαστικά δεν θέλει να κρατάει το παιδί μου και εγώ δουλεύω κάθε μέρα, κάνω τις δουλειές του σπιτιού, μαγειρεύω, φροντίζω το παιδί μου και εδώ και 3 χρόνια δεν έχω πάει ποτέ για ένα καφέ μόνη μου με μια φίλη μου. Και αυτό που με νευριάζει είναι πως είχε υποσχεθεί πως θα με βοηθάει. Τουλάχιστον να ήξερα πως δεν θα με βοηθάει. Θα ήμουν αλλιώς προετοιμασμένη.

[elenip]

Σαν να έγραψα εγώ το ποστ σου... και εμάς εδώ, ένα σωρό παιχνίδια, ασχολούμαστε αποκλειστικά μαζί του και πάλι ευχαριστημένος δεν είναι και ένα λεπτό ησυχίας δεν έχουμε... Ωρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως μεγαλώνουμε ένα καλομαθημένο μοναχοπαίδι αθελά μας... αλλά και από την άλλη είμαι τόσο κουρασμένη που δεν έχω το κουράγιο να κάνω δεύτερο παιδί... φοβάμαι πως πραγματικά δεν θα τα καταφέρω, πως θα λυγίσω από την ταλαιπωρία... άλλες στιγμές σκέφτομαι πως ίσως φταίει η τελειομανία μου... μήπως τελικά είναι κακό να ασχολούμαι τόσο πολύ με το παιδί μου αλλά από την άλλη οι παιδοψυχολόγοι λένε πως πρέπει και οφείλουμε να τους δίνουμε σημασία 24ωρες το 24ωρο για να μη νιώθουν εγκατάλειψη... ειλικρινά είμαι μπερδεμένη... απλά νιώθω πως είναι τόσο άδικο να προσπαθώ να τα κάνω όλα σωστά και αντί να έχω το υποδειγματικό και ήσυχο παιδί να έχω το παιδί που δεν ικανονοποιείται με σχεδόν τίποτα.... και να'χω θυσιάσει και την προσωπική μου ζωή και τη ζωή με τον άντρα μου και τα χόμπυ μου...

 

 

εγώ που έχω σπουδάσει και παιδοψυχολόγος???? εδώ κολλάει το "η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά"... τον πήγαμε σε καφετέρια πήγαινε σε όλα τα τραπέζια και έπαιρνε τις αποδείξεις και τα τασάκια, ο κόσμος το έβρισκε χαριτωμένο, ο άντρας μου τον πήρε και τον έκανε βόλτα έξω από το μαγαζί για να πιω 2 γουλιές καφέ και να πληρώσω.... πάμε στα μαγαζιά και είναι το μοναδικό παιδάκι που ακούγεται να τσιρίζει όταν προσπαθούμε να τον αποτρέψουμε από επικίνδυνα πράγματα που πάει να κάνει, τις σπάνιες φορές που τον έχω από το χεράκι στο δρόμο εγώ θέλω να πάω από αριστερά αυτός τραβολογάει από δεξιά, πάω να τον πάρω στα χέρια και αρχίζει τις στριγκλιές και με κοιτάνε οι περαστικοί και ποιος ξέρει τι φαντάζεται... στο πάρκο τον πάμε 2 εγώ και ο άντρας μου γιατί αν κατέβει από το καρότσι μόνο ο άντρας μου μπορεί να τον ξαναβάλει μέσα.. εγω επειδή έχω θέμα και με την μέση μου αδυνατώ.. δεύτερο έχουμε αποφασίσει και εμείς ότι δεν θα κάνουμε για να μην καταλήξουμε στο νοσοκομείο ή στο Δαφνί!!!!!!!!!!!!!!!!

[Babydust]

Εσύ δουλεύεις;

 

Ναι από το σπίτι. Το πρωί απομονώνομαι σε ένα δωμάτιο ενώ τον προσέχει μια γνωστή μου, μετά τον ταιζω και παίζω λίγο μαζί του, τον κοιμίζω και συνεχίζω να δουλεύω. Τελικά το να έχεις τη δυνατότητα να εργάζεσαι από το σπίτι σου έχει τα καλά του αλλά και ένα μεγάλο κακό. Δεν παίρνεις καθόλου αέρα! Και κουράζεσαι κιόλας (η δουλειά μου είναι πνευματικής φύσης όλο στον υπολογιστή).

[kLiMt]

Κι εγώ από το σπίτι δουλεύω και γνωρίζω πώς είναι. Σε καταλαβαίνω. Κάτι πρέπει να κάνεις να έχεις χρόνο για τον εαυτό σου 1 με 2 φορές τη βδομάδα για να ξεφεύγεις. Τριών ετών το παιδί ακόμη και σε εργαστήρι απασχόλησης μπορείς να το αφήσεις για 1 ώρα αν μένετε σε μεγάλη πόλη, είναι αρκετά μεγάλο. Το έχεις σκεφτεί; Θα έχει την ευκαιρία να παίζει και με άλλα παιδιά. Καλοκαιριάζει τώρα, έχουν περιοριστεί και οι ιώσεις.

[Babydust]

εγώ που έχω σπουδάσει και παιδοψυχολόγος???? εδώ κολλάει το "η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά"... τον πήγαμε σε καφετέρια πήγαινε σε όλα τα τραπέζια και έπαιρνε τις αποδείξεις και τα τασάκια, ο κόσμος το έβρισκε χαριτωμένο, ο άντρας μου τον πήρε και τον έκανε βόλτα έξω από το μαγαζί για να πιω 2 γουλιές καφέ και να πληρώσω.... πάμε στα μαγαζιά και είναι το μοναδικό παιδάκι που ακούγεται να τσιρίζει όταν προσπαθούμε να τον αποτρέψουμε από επικίνδυνα πράγματα που πάει να κάνει, τις σπάνιες φορές που τον έχω από το χεράκι στο δρόμο εγώ θέλω να πάω από αριστερά αυτός τραβολογάει από δεξιά, πάω να τον πάρω στα χέρια και αρχίζει τις στριγκλιές και με κοιτάνε οι περαστικοί και ποιος ξέρει τι φαντάζεται... στο πάρκο τον πάμε 2 εγώ και ο άντρας μου γιατί αν κατέβει από το καρότσι μόνο ο άντρας μου μπορεί να τον ξαναβάλει μέσα.. εγω επειδή έχω θέμα και με την μέση μου αδυνατώ.. δεύτερο έχουμε αποφασίσει και εμείς ότι δεν θα κάνουμε για να μην καταλήξουμε στο νοσοκομείο ή στο Δαφνί!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Όντως η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια!!! Ποιος ήταν ένας παιδοψυχολόγος που είχε κάνει ομιλία μπροστά σε 3000 άτομα και είχε πει - αυτά που θα πώ αφορούν τα δικά σας παιδιά και όχι τα δικά μου?

 

Εμείς να δείς... απ'το σουπερμάρκετ δεν μπορούμε να φύγουμε... τσιρίζει και χτυπιέται και μας κοιτάει όλος ο κόσμος... ντρέπομαι τόσο πολύ.... ως καθηγήτρια εργαζόμουν στο παρελθόν και έχω διαβάσει και ένα σωρό βιβλία οπότε υποτίθεται πως κάτι ξέρω από παιδιά... αλλά αν με δείς είμαι για τη νταντά πρώτων βοηθειών.... μα νιώθω τόσο ανίκανη ώρες ώρες.... εγώ και ο άντρας μου 2 άνθρωποι με πτυχία κτλ. και δύσκολες δουλειές και να μην μπορούμε να επιβληθούμε σε ένα 3χρονο? :confused:

[Babydust]

Κι εγώ από το σπίτι δουλεύω και γνωρίζω πώς είναι. Σε καταλαβαίνω. Κάτι πρέπει να κάνεις να έχεις χρόνο για τον εαυτό σου 1 με 2 φορές τη βδομάδα για να ξεφεύγεις. Τριών ετών το παιδί ακόμη και σε εργαστήρι απασχόλησης μπορείς να το αφήσεις για 1 ώρα, είναι αρκετά μεγάλο. Το έχεις σκεφτεί;

 

όχι τι είναι αλήθεια το εργαστήρι απασχόλησης? κάτι σαν παιδότοπος?

[kLiMt]

Όχι ακριβώς. Είναι σαν παιδικοί σταθμοί αλλά μπορεί να πάει το παιδί συγκεκριμένες ώρες της εβδομάδας και απασχολείται δημιουργικά μαζί με άλλα παιδιά. Μπορείτε να διαλέξετε και συγκεκριμενη απασχόληση ανάλογα με την ηλικία, π.χ. κατασκευές, ζωγραφική, μουσική κλπ. Νομίζω ότι από 2,5-3 ετών και μετά μπορεί να παραμείνει με παιδαγωγό χωρίς συνοδία γονιού. Ίσως στην αρχή να πήγαινες κι εσύ και μετά να τον άφηνες μόνο του. Είναι και ένα καλό προστάδιο πριν πάει νηπιαγωγείο. Αν μένεις αθήνα ή σε άλλη μεγάλη πόλη, σίγουρα θα υπάρχουν τέτοια κέντρα στην περιοχή σου.

[Babydust]

Όχι ακριβώς. Είναι σαν παιδικοί σταθμοί αλλά μπορεί να πάει το παιδί συγκεκριμένες ώρες της εβδομάδας και απασχολείται δημιουργικά μαζί με άλλα παιδιά. Μπορείτε να διαλέξετε και συγκεκριμενη απασχόληση ανάλογα με την ηλικία, π.χ. κατασκευές, ζωγραφική, μουσική κλπ. Νομίζω ότι από 2,5-3 ετών και μετά μπορεί να παραμείνει με παιδαγωγό χωρίς συνοδία γονιού. Ίσως στην αρχή να πήγαινες κι εσύ και μετά να τον άφηνες μόνο του. Είναι και ένα καλό προστάδιο πριν πάει νηπιαγωγείο. Αν μένεις αθήνα ή σε άλλη μεγάλη πόλη, σίγουρα θα υπάρχουν τέτοια κέντρα στην περιοχή σου.

 

Θα το κοιτάξω λοιπόν. Σε ευχαριστώ πολύ. Και εγώ σε μεγάλη πόλη μένω.

[Babydust]

Πάντως αυτό που με στεναχωρεί γενικά είναι πως μέχρι τώρα είχα ελπίδες. Πχ θα γίνει 6 μηνών, θα'ναι καλύτερα τα πράγματα ή θα χρονίσει και θα'ναι καλύτερα κτλ. Και τώρα που είναι 3 ετών σταμάτησα να τρέφω πια τέτοιες ελπίδες. Προφανώς οι άνθρωποι που τα λένε αυτά ή είναι τυχεροί και τα παιδιά τους είναι πολύ εύκολα, ήσυχα και υπάκουα ή έχουν βοήθεια πχ από γιαγιάδες... τι να πώ...

[sofi@p]

Πάντως αυτό που με στεναχωρεί γενικά είναι πως μέχρι τώρα είχα ελπίδες. Πχ θα γίνει 6 μηνών, θα'ναι καλύτερα τα πράγματα ή θα χρονίσει και θα'ναι καλύτερα κτλ. Και τώρα που είναι 3 ετών σταμάτησα να τρέφω πια τέτοιες ελπίδες. Προφανώς οι άνθρωποι που τα λένε αυτά ή είναι τυχεροί και τα παιδιά τους είναι πολύ εύκολα, ήσυχα και υπάκουα ή έχουν βοήθεια πχ από γιαγιάδες... τι να πώ...

ο άντρας μου έλεγε...."κουράγιο, είναι μέχρι να σαραντίσει" (να γίνει 40 ετών εννοούσε)

[Enukmammy]

Παρ' όλο που το παιδάκι μου είναι το πιο ήσυχο παιδάκι που έχω δει, κάποιες στιγμές τις χρειάζεσαι για τον εαυτό σου. Και παρ' όλο που πολλές κοπέλες δεν συμφωνούν έστειλα το γιο μου παιδικό σταθμό χωρίς να δουλεύω. Ηρεμήσαμε και η μαμά και ο γιος και ο μπαμπάς.

Και μόνο που το σκέφτομαι ότι δεν θα μπορέσω να τον στείλω του χρόνου με πιάνει απελπισία... Βέβαια πέρασα ένα λούκι με τις ιώσεις αλλά ευτυχώς μέχρι τα Χριστούγεννα. Από τότε είμαστε μια χαρά!!!!!!!

[natassa-tasos]

ο άντρας μου έλεγε...."κουράγιο, είναι μέχρι να σαραντίσει" (να γίνει 40 ετών εννοούσε)

 

 

Ακριβώς αυτό! Πατήσαμε τα έξι και συνεχίζουμε τη φασαρία κανονικά!

Από το πρωί που θα ξυπνήσει μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθεί, βρίσκεται σε μια εγρήγορση, βρε παιδιά, άλλο πράγμα.

Αφού με τον άντρα μου αναρωτιόμαστε, που τι βρίσκει τόση ενέργεια πια!

Άσε η πολυλογία του, δεν παίζεται με τίποτα;)

[mama@2]

Ακριβώς αυτό! Πατήσαμε τα έξι και συνεχίζουμε τη φασαρία κανονικά!

Από το πρωί που θα ξυπνήσει μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθεί, βρίσκεται σε μια εγρήγορση, βρε παιδιά, άλλο πράγμα.

Αφού με τον άντρα μου αναρωτιόμαστε, που τι βρίσκει τόση ενέργεια πια!

Άσε η πολυλογία του, δεν παίζεται με τίποτα;)

 

Σαν να μιλαω εγω για το γιο μου,μονο που κοντευει τα 4 ο δικος μου!!!!!!!!

Ευτυχως ο μικρος δεν ειναι πολυ γκρινιαρης, φαινεται ομως....θα καλοπερασουμε!Που να δειτε, να φωναζει ο μεγαλος, να τσιριζει ο μικρος....πολυ φαση....αλλα χρειαζεσαι ωτοασπιδες στο σπιτι:rolleyes:

Προς το παρον, τρεχει ο μεγαλος κ τον κυνηγα ο μικρος με την περπατουρα(κοντευει τους 10 μηνες ο μικρος) , αλλα κανενας δεν κανει πισω...δινω παιχνιδι στον μικρο, το θελει ο μεγαλος κ γινεται του κακου χαμουμουτρα, κλαμματα κλπ

 

 

Αλλα εχουμε κ τις καλες μας στιγμες, με παραμυθια αγκαλιτσες βολτουλεςκλπ.

 

Παντως, για να ειμαι ειλικρινης, το σκ τον ειχε η μαμα μου τον μεγαλο στο εξοχικο κ το ποσο μου κακοφανηκεμου ελειπε.....το σπιτι ηταν τοσο ησυχο)

 

Αχ, με τιποτα δεν ειμαι ευχαριστημενη μου φαινεται.....