Φοβάται τα άλλα παιδάκια

[fragola]

Η κόρη ήταν πάντα πολύ κοινωνική. Πέρυσι το καλοκαίρι με το που φτάναμε στην παραλία κοίταζε που έχει παιδάκια, έπαιρνε το κουβαδάκι της και πήγαινε εκεί. Φέτος τα πράγματα άλλαξαν. Έχει αρχίσει και φοβάται τα άλλα παιδάκια. Μια φορά στην παραλία πήγε να παίξει με άλλα 2 κοριτσάκια λίγο μεγαλύτερα. Καθώς παίζανε, αυτά αποφάσισαν να πάνε για μπάνιο και της είπαν να φύγει. Ήρθε τρέχοντας όλο απορία "μαμά, τα κοριτσάκια μου είπαν να φύγω, γιατί?" Της λέω ότι μάλλον δεν κατάλαβε καλά. Μπαίνουμε μαζί στη θάλασσα καί όταν τις πλησιάσαμε της λέει η μία "πάλι εσύ, μας κούρασες!!!". Μου ήρθε να τη σκοτώσω. Έχουν γίνει κανα-δυο παρόμοια περιστατικά όχι όμως κάτι το τρομερό. Από τότε φοβάται την απόρριψη. Προτιμά να παίζει μαζί μου. Αν έρθει κάποιο άλλο παιδάκι και της προτείνει να παίξουν πετάει από τη χαρά της! Επίσης, η κόρη μου δεν είναι καθόλου ζωηρή και φοβάται όταν βλέπει άλλα παιδιά να τρέχουν και να τσιρίζουν. Όποτε πάμε σε παιδότοπο και δει τέτοια παιδιά κάθεται στη γωνία και φοβάται να μπει μέσα. Αν της κάνει κάποιο παιδί κάποια επιθετική κίνηση τρέχει στην αγκαλιά μου. Φαινομενικά, αν τη δει κάποιος που δεν την ξέρει φαίνεται σαν "απροσάρμοστη" ας μου επιτραπεί η έκφραση. Για ότι κάνει θέλει να νιώθει σιγουριά, αλλιώς δεν το κάνει. Στις κούνιες κάποιες ψηλές τσουλήθρες ή κάποιες γεφυρούλες κρεμαστές δεν τις περνάει. "Όταν μεγαλώσω" απαντάει. Της πήραμε ποδήλατο, ξεκίνησε να κάνει, έπεσε μια φορά και δεν ξαναέκανε. "Είναι επικίνδυνο, είμαι μικρούλα ακόμα" λέει. Βέβαια, υπάρχει και το θετικό ότι δεν κανει κάποιες τρέλλες που κάνουν άλλα παιδιά και δεν είχαμε μέχρι τώρα κάποιο ατύχημα. Το Σαβ/κο στο εξοχικό πήγε να παίξει με τα παιδάκια της γειτονιάς, τα οποία είναι όμως μεγαλύτερα, από 8 ετών και πάνω. Την αγαπάνε πολύ και ασχολούνται μαζί της. Κάποια στιγμή ήθελαν όμως να κάνουν κάτι, ποδήλατο νομίζω, στο οποίο η κόρη μου δεν μπορούσε να συμμετάσχει και της είπαν να πάει σπίτι. Ήρθε τρέχοντας και μου λέει ότι την έδιωξαν! Της εξήγησα ότι απλά ήθελαν να κάνουν ποδήλατο κι εσύ είσαι μικρούλα ακόμα και δεν μπορείς. Χθες το βράδυ γυρνώντας από το εξοχικό σταματήσαμε σε κάποιο ταχυφαγείο στην εθνική όπου έχει ένα μικρό παιδότοπο. Έχουμε σταματήσει πολλές φορές και της αρέσει. Της λέω χθες να πάει να παίξει και αρνήθηκε. Μου είπε "δε θέλω να μου μιλάνε τα άλλα παιδάκια και να μου λένε φύγε-φύγε"! Πείτε με υπερβολική αλλά πόνεσε η καρδιά μου. Είναι ένα παιδί πολύ κοινωνικό, μοιράζεται τα παιχνίδια της, δε χτυπάει κανέναν. Τώρα θα ξεκινήσει παιδικό και ανησυχώ ότι αν συμβεί άτι δε θα θέλει να πηγαίνει. Δεν είναι σκληρό μάθημα ζωής για ένα 3χρονο παιδί ότι σε αυτή τη ζωή δεν αρέσουμε σε όλους?

[elias-christina]

Kαλημερα.

Η κορη σου μου θυμιζει τον εαυτο μου σαν παιδι.

Ειναι κοινωνικη, κοινωνικοτατη θα ελεγα, το οτι αρχισε να φοβαται μην την απορριψουν δεν θα με στεναχωρουσε, θα της εξηγουσα γιατι συμβαινει μαλιστα νομιζω οτι η ιδια εχει βρει ηδη την λυση, κραταει πισινη κ περιμενει να την πλησιασουν ως οτου να δει οτι πραγματι ειναι ευπροσδεκτη.

Προσωπικα δεν την βρισκω απροσαρμοστη επειδη θελει να ειναι σιγουρη για το αν κανει κατι να της παρεχει κ ασφαλεια...

Πρεπει να σου πω ομως, επειδη ειδικα αυτο το ειχα, οτι μαλλον ειναι απιθανο τελικα να κανει κατι στο μελλον που τωρα την φοβιζει.

Ετσι ημουν ακριβως! Απο την αλλη μερια θυμαμαι παντα τον περιγυρο μου να λεει οτι ειμαι πανεξυπνο μωρο, να τους κανει εντυπωση ο τροπος που εκφραζομουν κ που εμπαινα στις συζητησεις των μεγαλων (που ισως καταλαβαινα πιο ευκολα την αποδοχη τους) ο τροπος που εξεφραζα αποψεις στα ζητηματα τους κλπ κλπ.

Φυσικα πηγα νηπιαγωγειο κ εκανα φιλους , κ επειτα στο δημοτικο-γυμνασιο-λυκειο ημουν απο τα πιο δημοφιλη παιδια, ισως ομως πλεον ειχα βρει τον τροπο να κρινω αν καποιος με "θελει" κ υστερα να πλησιαζω ή να περιμενω, οπως σου ειπα, να κανουν το πρωτο βημα.

Αν καταλαβαινα οτι δεν με παιζουν ή στην χειροτερη περιπτωση με εδιωχναν, ακομη κ μετα, στην εφηβεια, για οποιοδηποτε λογο τοτε δεν υπηρχε περιπτωση να συναναστραφω ξανα με το ιδιο ατομο.

Ακομα κ τωρα δειχνω τις καλυτερες προθεσεις μου σε νεα προσωπα κ προσπαθω να πλησιασω απειρες φορες, αν ομως με απογοητευσουν ξανα κ ξανα (μιλαμε για πολυ επιμονη ) δεν συνεχιζω τις οποιες επαφες μου.

Θεωρω οτι θα μαθει πολυ γρηγορα να ξεχωριζει τους ανθρωπους.

Μην στεναχωριεσαι, ειμαι σιγουρη πως θα βρει τον τροπο της να λειτουργει στις παρεες κλπ, εγω μονο θα ηθελα τοτε λιγη βοηθεια απο την μαμα μου να μού εξηγησει γιατι συμβαινουν καποια πραγματα, ιδιαιτερως στην αρχη, δυστυχως δεν με βοηθησε αλλα παλι καλα τα βρηκα μονη μου! Εσυ που καταλαβες τι συμβαινει απλα εξηγησε της γιατι δεν αρεσουμε σε ολους.

Ξερω ειναι νωρις οπως ειπες αλλα το δικο σου κοριτσακι ειναι παιδι που σκεφτεται πολυ κ γι'αυτο προφυλασει ετσι τον εαυτο του.

Συγνωμη για το μεγαλο ποστ, ελπιζω να βοηθησα λιγο.

Να σου ζησει!!!

[fragola]

Σ' ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου! Θέλουμε να προστατεύουμε τα συναισθήματα των παιδιών μας αλλά φαίνεται ότι είναι δύσκολο ακόμα και σε αυτή την ηλικία. Κι εσένα elias-christina να σου ζήσει το μωράκι σου!

 

Θα παρακαλούσα, αν μπορεί και την κ. Στυλιανάκη να μου πει την άποψή της! Και όποιος άλλος φυσικά ευπρόσδεκτος!

[elena32]

κι εγω εχω παρομοιο προβλημα με τη δικια μου.ειναι 3 χρονων.οταν δεν την παιζουν καποια παιδια στεναχωε νοιαζει για τους αριεται κ μου λεει "τσεματα ειπαν τα παιζακια".καθε μερα της λεω "δεν μας νοιαζει αν μερικα παιδια δεν θελουν να παιξουνε μαζι μας.ουτε εσυ θες να παιξεις με ολους.φτανει που αγαπας εσυ τον εαυτο σου κ λιγο να σε νοιαζει για τους αλλους" κι επιασε.....τωρα δεν χανει το χαμογελο της οταν της λενε φυγε ....παει πιο κατω σ αλλα παιδια

[Μαρια Στυλιανακη]

τα πάντα είναι τόσο σκληρά όσο τα παρουσιάσεις αλλά και όσο τα αισθάνεσαι εσύ η ίδια σαν μαμά της.

μπορεί και εσύ να είχες παλαιότερα αυτή την εμπειρία? ή την φοβάσαι?

 

είναι κατι που όλα τα παιδιά καλούνται να αντιμετωπίσουν - κάποια απο μονα τους την αντιμετωπίζουν διαφορετικά απο άλλα παιδιά. Ή με αδιαφορία, ή με στεναχώρια για παράδειγμα.

 

Είναι πολύ φυσιολογικό να ένιωσε πολύ δυνατά συναισθήματα.

 

Την απέρριψαν = Βασικα εκείνη έχει συναισθήματα θυμού τα οποία ο γονέας εκείνη τη στιγμή πρέπει να βοηθήσει να εκφραστούν ακόμα και αν δεν είναι ορατά εκείνη τη στιγμή.

 

πχ το υγιές συναίσθημα αντίδραση μετά απο μια απόρριψη είναι

 

"τι? γιαΤΙ δεν με αφήνετε? θέλω και εγώ να παίξω. τα παιχνίδια εδώ ειναι για όλους. Αστυνόμος είσαι να μου πεις τι θα κανω? στεναχωρήθηκα!"

 

και ΝΑΙ ένα παιδί 3 ετών μπορεί να το πει αυτό μια χαρά κανονικότατα, και να υπερασπισει το δικαιό του, εάν ο γονέας καταφέρει και του δείξει με την δική του αντιδραση και τέτοια παραδείγματα ότι όντως, ετσι ειναι καλό να αντιδρουμε όταν καποιος μας φρενάρει σε κατι που θέλουμε να κάνουμε

ή μας κανει τον κακό.

 

Αντίθετα εάν ο γονέας πχ μπει στην διαδικασία να δικαιολογήσει και να πει,

δε πειραζει δεν ηταν τιποτα, (σε αυτές τις ηλικίες κάτω των 5 ετών)

τοτε το παιδί μαθαίνει οτι το όποιο συναίσθημα απογοήτευσης και θυμού είναι κατι που πρέπει να καταπιέσει και να δεί παραπέρα.

Αυτό, είναι κατι καλό αλλά οχι σαν μάθηση πρώτης αντίδρασης.

αυτή την σκέψη ειναι καλό να μπορουμε να την έχουμε όταν πρώτα έχουμε προσπαθήσει για αυτό που θέλουμε να κάνουμε,

αν δε καταφέρουμε τιποτα, ε εντάξει, κοιτάμε παραπέρα!

 

ΆΡΑ το καλύτερο είναι πρώτα οι γονείς να προσπαθούν να υποστηρίξουν το παιδί σε αυτή του την διεκδίκηση πηγαίνοντας με το παιδί και λέγοντας στα άλλα παιδάκια

"θέλω να παίξω μαζί σας, στεναχωρήθηκα που μου είπατε να φύγω, γιατι μου είπατε να φυγω?" βοηθάει ο γονέας έχοντας πάρει σοβαρό ύφος.

για αυτό είναι καλό ο γονέας να ρωτήσει το παιδί του θέλεις να πάμε να τις ρωτήσουμε ? (και να πει μετά τα παραπάνω σαν παράδειγμα προς το παιδί του) αν φοβάται το παιδί ο γονέας λέει οτι θα μιλήσει αυτός και οτι το παιδί δεν χρειάζεται να κανει τίποτα απλώς να έρθει μαζι. (δεν πιέζουμε αυτή την κατάσταση αλλά την ενθαρρύνουμε όμως)

 

αυτές οι εμπειρίες τα χρόνια αυτά ειναι βασικότατες για τον τρόπο που τα παιδιά μετά προσεγγίζουν το ένα το άλλο,

και για αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να έχουν την καθοδήγηση του γονέα σε επιτυχημένες προσεγγίσεις,

δεν ειναι στοχος να το ξερουν απο τώρα απο μόνα τους πως να το καταφέρουν, είναι απαραίτητα οι γονείς λίγο να πιέσουν την κατάσταση όσον αφορά να πετύχουν ομαλή εξέλιξη της διεκδίκησης του παιδιού τους.

Δεν το κακομαθαίνουν ούτε το κανουν να εξαρτάται. Του δίνουν ένα παράδειγμα το οποίο του είναι πάρα πολύ χρήσιμο.

 

οποτε ο γονέας παρεμβαίνοντας σε αυτές τις πολυ σημαντικές καταστάσεις δίνει τεράστιο εργαλείο στο παιδί του.

 

πολυ σημαντικό - μην ωραιοποιείτε .

 

εάν ένα παιδί απαντάει με κακία στο παιδί σας, εξηγήστε στο παιδί σας οτι αυτό το παιδί μιλάει έτσι επειδή είναι θυμωμένο . όχι απλώς επειδή έτσι έτυχε σημερα για καποιο άλλο λόγο.

Επιτρέψτε στο παιδί σας να θυμώσει, αν συμβεί κάτι τέτοιο. Θυμώστε με το άλλο παιδί. ("εικονικά" έτσι? )

 

Εξετάστε που μπορείτε να υπερασπίσετε το δικαίωμα του παιδιού σας και δώστε το παράδειγμα για το πως θα υπερασπίσει και το ίδιο αργότερα τα δικαιώματά του.

 

"δεν μπορούσε να συμμετάσχει και της είπαν να πάει σπίτι. Ήρθε τρέχοντας και μου λέει ότι την έδιωξαν! Της εξήγησα ότι απλά ήθελαν να κάνουν ποδήλατο κι εσύ είσαι μικρούλα ακόμα και δεν μπορείς. "

 

αν σου είπε οτι την έδιωξαν σου εξέφρασε το θυμό της.

αυτό που ειναι καλο να πεις ειναι ΤΙ? σε έδιωξαν? δηλαδή ? τι σου είπαν ? της δίνεις μια αγκαλιτσα και μετα κανεις συζητηση και υπερασπίζεις αυτά που σου λέει πηγαίνοντας και σε αυτά τα παιδιά μετά αν το θέλει και το παιδί σου.

Εσύ κάπως προσπάθησες να της εξηγήσεις,

αλλά στην ουσία αυτος ο ρόλος είναι ρόλος γονιού μεγαλύτερου παιδιού.

Το ζητούμενο σε αυτή την ηλικία μέχρι δηλαδή τα 5 περίπου, είναι ο γονέας να είναι συνεργάτης, ο ιππότης του παιδιού κάπως. όχι ο σύμβουλός του για παράδειγμα.

Ο "ιππότης" δρά κατευθείαν χωρίς δεύτερη ερώτηση ή απορία ή κλάμα του παιδιού.

Ο "σύμβουλος" σε μεγαλύτερες ηλικίες, συζητάει το θέμα, το βλέπει απο διάφορες πλευρές, μπαίνει και σε αντιπαράθεση με το παιδί, ζυγίζει δηλαδή κάπως την κατάσταση.

 

Πρέπει να πω οτι πολλοί γονείς μπαίνουν σε αυτό το ρόλο του "σύμβουλου", αναγκάζοντας το παιδί τους να αισθανθεί οτι αυτά που του λεει ο γονέας θα επρεπε να μπορουσε να τα ειχε καταλάβει.

 

Η ουσία όμως είναι οτι τα παιδιά δεν σκέφτονται λογικά σε αυτά τα πράγματα.

δρουν ενστικτωδώς. δεν τα βοηθάει δηλαδή η αιτιολόγηση γιατι της είπαν ταδε και τάδε και οτι αυτο συμβαίνει,

τα βοηθάει κανεις να τους δείξει τι να κάνουν σε πράξη. Δηλαδή

"θέλω κορίτσια και εγώ να παίξω. Γιατί με διώξατε ?"

αν ήταν κατι που δε μπορουσε να κανει

 

ας απαντησουν τα κορίτσια οτι "είσαι πολύ μικρή!".

 

ε τότε θα πείς και εσύ στα κορίτσια, ναι είναι ακόμα μικρούλα, και δεν ξέρει ακόμα να κανει ποδήλατο. θέλει όμως λιγο να σας δεί!.

μήπως θα βοηθήσει να κάτσεις Ροδούλα μου σε ένα σημείο? μπορεί τα κορίτσια να φοβούνται μήπως σε πονέσουν ή σε ρίξουν κάτω με τα ποδήλατα.

μπορεί να σας κανει τον αστυνόμο η ροδούλα κορίτσια για να παίξει μαζί σας??

 

Κάθε "μάχη" εδώ, παίζει ρόλο! μένει στο μυαλό της. όπως θα είδες δηλαδή κιόλας με τα συμβάντα αυτά!.

 

"Έχει αρχίσει και φοβάται τα άλλα παιδάκια. Μια φορά στην παραλία πήγε να παίξει με άλλα 2 κοριτσάκια λίγο μεγαλύτερα. Καθώς παίζανε, αυτά αποφάσισαν να πάνε για μπάνιο και της είπαν να φύγει. Ήρθε τρέχοντας όλο απορία "μαμά, τα κοριτσάκια μου είπαν να φύγω, γιατί?" Της λέω ότι μάλλον δεν κατάλαβε καλά. Μπαίνουμε μαζί στη θάλασσα καί όταν τις πλησιάσαμε της λέει η μία "πάλι εσύ, μας κούρασες!!!". Μου ήρθε να τη σκοτώσω."

 

εκεί είχες ένα υγιή θυμό τον οποίο δεν έκφρασες, - δείχνοντας κ παράδειγμα στην κόρη σου ότι οταν μας προσβάλλουν υποχωρούμε.

 

αυτό που μπορείς να πεις είναι με πολύ γλυκό ευγενικό τόνο φωνής

"κορίτσια, θα σας άρεσε να σας το πεί αυτό κάποιος εσάς με τον οποιο θέλετε να παίξετε παρέα? η Ροδούλα στεναχωρήθηκε πολύ και απλώς ήθελε λιγο να παιξει μαζί σας γιατι σας βλέπει και μεγάλα κορίτσια και θέλει ναγίνει σαν και εσάς...

Δεν νομίζω οτι είναι ωραιο να μιλάτε έτσι σε ένα κοριτσάκι που απλώς ήθελε να παίξει μαζί σας .

 

γιατί τα κορίτσια αυτά να μην ακούσουν την πραγματικότητα?

 

μέχρι να καταφέρει η κορη σου να κανει την αρχη, θα πρέπει εσύ να την καθοδηγήσεις.

 

για να μπορέσει όμως ο γονέας να δράσει όπως περιγράφω πρέπει να μπορεί να καταλάβει/συνειδητοποιήσει και τα δικά του συναισθήματα για την κατάσταση, την ώρα που συμβαίνουν.

Αυτό είναι ένα ταλέντο που πραγματικά δεν είναι εύκολο να το έχουμε, δεν εχει καλλιεργηθεί καθόλου παιδαγωγικά, ίσα ίσα αυτό που μας εχει καλλιεργηθεί ειναι να ακουμε αυτό που μας προστάζουν τα συναισθήματα των άλλων.

Αυτό είναι και το δύσκολο αυτής της διαδικασίας.

 

Ακόμα και αν ένα παιδί μας την "πεί" ψαρώνουμε και αισθανόμαστε άσχημα, και σιωπούμε αντι πολύ λογικά να του απαντήσουμε "ξέρεις αυτό που μου είπες, με έκανε να αισθανθώ πολύ άσχημα!"

 

αγαπητά μέλη εχουμε μαθει στον εξαναγκασμό των συναισθημάτων μας. είναι πολύ απλά τα πράγματα στην πραγματικότητα.

 

Αδίκως έχει γραφτεί νομίζετε το βιβλίο emotional inteligence μόλις πριν λιγα χρόνια - και όχι πριν απο 50 ή 70 ή 100 χρόνια?

 

Goleman authored the internationally best-selling book, Emotional Intelligence 1995, Bantam Books

τότε άρχισε ο κόσμος να ασχολείται με τα συναισθήματα και πόσο το να τα ακούμε μας κανει ευτυχισμένους και οδηγεί σε καλύτερη και παραγωγικότερη επικοινωνία!

 

In 1985 Wayne Leon Payne, then a graduate student at an alternative liberal arts college in the USA, wrote a doctoral dissertation which included the term "emotional intelligence" in the title. This seems to be the first academic use of the term "emotional intelligence." In next five years, no one else seems to have used the term "emotional intelligence" in any academic papers.

 

xoxo δέκα χρόνια μετά που γεννήθηκα πρώτη φορά καποιος έγραψε για αυτο τον όρο. !

 

στο άρθρο αυτο

http://parents.org.gr/psych/a43

 

περιγράφεται το επομενο βήμα -

δηλαδή πως ο γονέας μιλάει εκπροσωπόντας το παιδί του και το ενθαρρύνει να μιλήσει και το ίδιο

ενώ μετά

πως να βρεί λύση στο θέμα - παίζοντας ενεργό ρόλο σε όλη την φάση.

βασισμένα στο κριτήριο του problem solving,

ένα παιδαγωγικό κριτήριο που περιγράφει την δεξιότητα της επιλυσης των προβλημάτων απο το ίδιο το παιδί - που στο εξωτερικό υπάρχει σαν στόχος στους παιδικούς σταθμούς.

 

απόσπασμα

Η επίλυση προβλημάτων (problem-solving), είναι μία δεξιότητα που καλλιεργείται στα παιδιά (ακόμα και απο την ηλικία των δύο ετών) με τους εξής τρόπους :

 

*

Με το να τα ενθαρύνετε (προτείνοντας κάποια λύση) να εκφράσουν εκείνα στο απέναντί τους άτομο ή παιδί, το τί επιθυμούν αντί να το κάνετε εσείς για αυτά. "Πες του να στο δώσει πίσω/ να σταματήσει/ όταν τελειώσει να στο δώσει εσένα". Πιάστε το απο το χέρι ή αγκαλιά και πλησιάστε το παιδί στο οποίο απευθύνεστε, και αρχίστε ίσως την πρόταση εσείς για να δώσετε το παράδειγμα.

*

Με την επιβράβευση: αν δεν βρούν ανταπόκριση από το παιδί ή τον ενήλικα εκείνη τη στιγμή μπορεί να αποθαρρυνθούν και να θεωρήσουν ανώφελο το ότι προσπάθησαν απο μόνα τους το να διεκδικήσουν κάτι.

Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητο να τα επιβραβεύσετε και μόνο που έκαναν αυτή την προσπάθεια ακόμα και αν είπαν μία λέξη, και ακόμα και αν δέν κατάφεραν αυτό που ήθελαν. Με αυτό το τρόπο μαθαίνουν ότι κάποιες φορές ακόμα και αν προσπαθήσουν πολύ, μπορεί να μην έχουν αυτό που θέλουν - αλλά το γεγονός ότι προσπάθησαν, είναι πάρα πολυ θετικό απο μόνο του και θα τα κάνει να ξαναπροσπαθήσουν στο μέλλον.

*

Με το να ωθήσετε το παιδί να αναρωτηθεί με ποιό άλλο παιχνίδι θα μπορούσε να έπαιζε ή τι άλλο θα μπορούσε να κάνει απο τη στιγμή που δεν κατάφερε να διεκδικήσει αυτό το οποίο είχε στο μυαλό του/ έχει κάτι καταστραφεί ή χαθεί.

Έτσι δείχνετε στο παιδί σας ότι δεν υπάρχει μόνο μία λύση για ένα πρόβλημα (να πάρει αποκλειστικά το συγκεκριμένο παιχνίδι) αλλά πολλές. Εσείς μπορείτε να πείτε: "Ώ βλέπω και κάτι/κάποιον άλλο εδώ!" Σκέψη του παιδιού: "Τι? Ποιό (παιχνίδι ή παιδάκι)?"

Σε περίπτωση που έχει καταστραφεί ή χαθεί κάτι, μπορείτε να τονίσετε πόσο καλή/ωραία ήταν η ζωγραφιά ή το παιχνίδι και ότι σίγουρα θα μπορέσει να ξαναφτιάξει κάτι τόσο ωραίο ή ότι ίσως βρεί το παιχνίδι αν την επόμενη φορά που θα ξαναπάει στο παιδικό σταθμό ψάξει καλά, ή ότι το επόμενο παιχνίδι που θα αγαπάει πολύ, θα μπορεί να το κρύβει κάπου σε συγκεκριμένο σημείο για να μη χαθεί π.χ. στην τσάντα του.

Μπορείτε και απο εκείνη τη στιγμή, να του προτείνετε να ψάξει για μια καλή κρυψώνα - έτσι το βοηθάτε να εστιάσει την προσοχή του στο μέλλον, αφού στο παρόν το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν υπάρχει πια.

[fragola]

τα πάντα είναι τόσο σκληρά όσο τα παρουσιάσεις αλλά και όσο τα αισθάνεσαι εσύ η ίδια σαν μαμά της.

μπορεί και εσύ να είχες παλαιότερα αυτή την εμπειρία? ή την φοβάσαι?

 

Γενικά έχω βιώσει την απόρριψη αλλά και την αποδοχή πολλάκις. Οι κεραίες μου όμως είναι πολύ ευαίσθητες σε αυτό το θέμα και πάντα όταν κάνω νέες γνωριμίες (τώρα με το παιδί ιδιαίτερα κάνω παντού: στην παραλία, στις κούνιες, κλπ) προβληματίζομαι για το αν είμαι αρεστή γιατί δε θέλω να "φορτώνομαι". Όταν με απορρίπτουν στεναχωριέμαι αλλά προχωράω παραπέρα. Δεν εκφράζω το θυμό μου όχι γιατί ντρέπομαι ή δεν μπορώ να το κάνω αλλά γιατί με τα χρόνια κατάλαβα ότι δεν έχει νόημα.

 

Ως προς την κόρη μου δεν ήμουν προετοιμασμένη. Θύμωσα γιατί απέρριψαν την κόρη μου δίχως λόγο κατ'εμέ βέβαια, γιατί άβυσσος η ψυχή των παιδών! Γενικά με αυτά που βλέπω έχω φοβηθεί και το σχολείο μου φαίνεται μια ζούγκλα. Προσπάθησα να περάσω στην κόρη μου τις αξίες του να μοιράζεσαι, να μην είσαι επιθετικός, να μη βαράς τα άλλα παιδάκια, του σεβασμού, της συνεργασίας, της αγάπης αλλά βλέπω ότι όλα αυτά στρέφονται εναντίον της. Δίνει τα παιχνίδια της και δεν της δίνουν, δεν χτυπάει άλλα παιδάκια ενώ έχει τύχει άλλα να τη χτυπήσουν, πηγαίνει να παίξει μαζί τους με τις καλύτερες προθέσεις και αυτά τη διώχνουν γιατί έτσι γουστάρουν. Δεν είναι εύκολο να της πω να απαντάει ανάλογα πχ. αν σε βαρέσουν βάρα κι εσύ γιατί το παιδί δεν ξέρει ακόμα τα όρια. Τελικά μήπως μεγαλώνω ένα θύμα?

 

γιατί τα κορίτσια αυτά να μην ακούσουν την πραγματικότητα?

Η γιαγιά τους ήταν εκεί και δεν είπε τίποτα. Δεν επεμβαίνω συνήθως σε ξένα παιδιά.

 

μέχρι να καταφέρει η κορη σου να κανει την αρχη, θα πρέπει εσύ να την καθοδηγήσεις.

Αυτό άλλοι μπορούν να το χαρακτηρίσουν και αρνητικά, ότι επεμβαίνω, την κάνω μαμάκια, κλπ.

 

για να μπορέσει όμως ο γονέας να δράσει όπως περιγράφω πρέπει να μπορεί να καταλάβει/συνειδητοποιήσει και τα δικά του συναισθήματα για την κατάσταση, την ώρα που συμβαίνουν.

Αυτό είναι ένα ταλέντο που πραγματικά δεν είναι εύκολο να το έχουμε, δεν εχει καλλιεργηθεί καθόλου παιδαγωγικά, ίσα ίσα αυτό που μας εχει καλλιεργηθεί ειναι να ακουμε αυτό που μας προστάζουν τα συναισθήματα των άλλων.

Αυτό είναι και το δύσκολο αυτής της διαδικασίας.

 

Αυτό ξαναπέστο!

 

αγαπητά μέλη εχουμε μαθει στον εξαναγκασμό των συναισθημάτων μας. είναι πολύ απλά τα πράγματα στην πραγματικότητα.

 

Είναι? Δεν είμαι σίγουρη γι'αυτό...

[Μαρια Στυλιανακη]

Ως προς την κόρη μου δεν ήμουν προετοιμασμένη. Θύμωσα γιατί απέρριψαν την κόρη μου δίχως λόγο κατ'εμέ βέβαια, γιατί άβυσσος η ψυχή των παιδών! Γενικά με αυτά που βλέπω έχω φοβηθεί και το σχολείο μου φαίνεται μια ζούγκλα. Προσπάθησα να περάσω στην κόρη μου τις αξίες του να μοιράζεσαι, να μην είσαι επιθετικός, να μη βαράς τα άλλα παιδάκια, του σεβασμού, της συνεργασίας, της αγάπης αλλά βλέπω ότι όλα αυτά στρέφονται εναντίον της. Δίνει τα παιχνίδια της και δεν της δίνουν, δεν χτυπάει άλλα παιδάκια ενώ έχει τύχει άλλα να τη χτυπήσουν, πηγαίνει να παίξει μαζί τους με τις καλύτερες προθέσεις και αυτά τη διώχνουν γιατί έτσι γουστάρουν. Δεν είναι εύκολο να της πω να απαντάει ανάλογα πχ. αν σε βαρέσουν βάρα κι εσύ γιατί το παιδί δεν ξέρει ακόμα τα όρια. Τελικά μήπως μεγαλώνω ένα θύμα?

 

κοίτα και εγώ δεν θα έγραφα όλα αυτά αν και εγώ δεν είχα πολύ μεγάλη σχέση με την απόρριψη

 

είναι πολύ όμορφα όλα αυτά που έχεις μάθει στην κόρη σου!

τώρα όμως έχει σειρά και κατι άλλο.

 

βασικά,

κάτι που έχω γράψει και σε κάποια άρθρα που έχουν σχέση με τους κακόβουλους ανθρώπους,

που είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ σημασιας,

κάτι που δεν ήρθα εγώ πρώτη πρώτη να το πω, υπάρχει εδώ και χρόνια,

 

λέει οτι δεν είναι καλό τα παιδιά να μεγαλώνουν μαθαίνοντας να είναι ευγενικα΄σε ότι και αν τύχει.

 

ναι, ένα παιδί που δεν έχει μαθει να σπρώξει εάν καποιο άλλο παιδί ή ενήλικας το προσεγγίσει επιθετικά (- προσοχή σπρώξει λέω, όχι βαρέσει. να αμυνθεί δηλαδή!) είναι ένα παιδάκι που θα μπεί εύκολα στην θέση του θύματος.

με το που θα μπεί μια και δύο και τρείς φορές, θα συνηθίσει αυτή τη θέση και θα θεωρήσει οτι αυτό ειναι φυσιολογικό να συμβαίνει.

να του επιτίθονται δηλαδή και να μη ξερει τι να κάνει.

 

ειναι απαραίτητο οι γονείς να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, να εκπαιδεύουν το παιδί τους να διεκδικεί και να αμύνεται, όχι μονο να είναι ευγενικό και με αλτρουισμό.

θα πρέπει να της μαθεις να αμύνεται. δηλαδή

"αν σε βαρέσει ένα παιδί εσύ θα του φωνάξεις ΣΤΑΜΑΤΑ! και αν δε σταματάει και στο ξανακάνει, θα πρέπει να το σπρώξεις μακριά σου έτσι - (της δείχνεις με ποιό τρόπο να το κάνει με ένα μαξιλάρι)."

"κανείς δεν έχει δικαίωμα να σου κανει κακό!"

 

αυτό που λεω δεν εχει καμια σχεση με το οφθαλμός αντι οφθαλμού και το δάγκωσε το άλλο παιδί πίσω για να ξέρει πόσο πονάει, έτσι?

 

και βέβαια είναι εύκολο να της το μάθεις, και βέβαια είναι εύκολο να καταλάβει την διαφορά του πότε ένα παιδί την προσεγγίζει ευγενικά και πότε επιθετικά.

προσπάθησέ το και θα δείς. απλώς θέλει να είσαι μαζί και τις πρώτες φορές να την ενθαρρύνεις.

 

Μην ανησυχείς οτι εάν μάθει αυτό θα ξεχάσει όλες τις άλλες αξίες που της έχεις μάθει!!!

δεν είναι έτσι, αυτό στο υπογράφω.

 

το άρθρο που αναφέρω πιο πάνω.

 

http://parents.org.gr/psych/a201

 

γονείς διαβάστε το είναι εξαιρετικά σημαντικό

 

και αυτό για το τι μπορείς να κανεις οταν καποιο παιδί χτυπάει

 

http://parents.org.gr/psych/a39

 

(τα άρθρα εποπτεύονται απο την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου ΕΨΥΠΕ κ την γραμμή σύνδεσμο 801 801 1177)

 

 

 

Η γιαγιά τους ήταν εκεί και δεν είπε τίποτα. Δεν επεμβαίνω συνήθως σε ξένα παιδιά.

 

αυτό ελπίζω να το αναθεωρήσεις.... δηλαδή σε μια διαμάχη δεν θα υπερασπιστείς το παιδί σου? αυτό το παράδειγμα με τα κοριτσια ηταν μια "διαμάχη" στην οποία είναι αναγκαίο να νιώσει η κόρη σου ότι έχει κάποιον απο πίσω της.... εάν δεν υπάρχει ανταπόκριση - απάντηση, με πολυ ευγενικό τρόπο απο την δική σου πλευρά, τότε αφήνεις την κόρη σου χωρίς υποστηρικτή. Δεν είναι ακόμα σε ηλικία που να μπορεί να τα επεξεργαστεί όλα αυτά σαν ενήλικας... σε χρειάζεται σε αυτό...

Μαρια Στυλιανακη έγραψε:

 

μέχρι να καταφέρει η κορη σου να κανει την αρχη, θα πρέπει εσύ να την καθοδηγήσεις.

Αυτό άλλοι μπορούν να το χαρακτηρίσουν και αρνητικά, ότι επεμβαίνω, την κάνω μαμάκια, κλπ.

αυτή είναι δική σου σκέψη ή των άλλων ?...

αν ειναι των άλλων και όχι δική σου, τότε ήδη βλέπεις τι νιώθεις -

θα αφήσεις να σε επηρεάσει η οποιαδήποτε γνώμη των "άλλων" για το παιδί σου?

 

αν είναι δικός σου φόβος, τότε πάλι δείχνει οτι έχεις άγχος για το τι θα σου πει ο άλλος,

- αυτό στην ψυχολογία συνδέεται με το φόβο για την αντιπαράθεση.

 

υπάρχει περίπτωση εσύ απο φόβο, να σε /σας απορρίψουν να μην εκφράζεσαι όπως στην πραγματικότητα θα ήθελες?

 

ελπίζω να μη νιώθεις άσχημα απο αυτά πουσου γράφω, τα γράφω απλώς και μόνο επειδή έχω ζήσει κατι τέτοιο για πάρα πολλά χρόνια,

και όταν απελευθερώθηκα απο αυτό, ένιωσα άλλος άνθρωπος, ο εαυτός μου βασικά.

 

μεγάλωσα να είμαι ευγενική και όλα αυτά που είπες, αλλά δεν μου είχαν μάθει να υπερασπίζω τον εαυτό μου ή να διεκδικώ- είμαι σίγουρη ότι αν έκανα σε μικρή ηλικία παιδάκι, θα ήμουν στην ίδια θέση με σένα ....

 

έκανα baby steps και μου πηρε αρκετό χρόνο. αλλά έγινε!

σου γράφω επειδή σου εύχομαι και εσύ/εσείς να νιώσετε έτσι.

[fragola]

Αρχικά σε/σας ευχαριστώ για τις πολύτιμες συμβουλές σου/σας και για το χρόνο που μου αφιέρωσες/αφιερώσατε (δεν ξέρω αν πρέπει να μιλάω σε ενικό ή πληθυντικό αλλά τέλος πάντων)!

 

Μου φαίνονται τα όρια των συμβουλών δυσδιάκριτα. Είναι σαν τη συμβουλή "καλό είναι να πίνουμε λίγο κρασάκι, κάνει καλό σε καρδια, κλπ" αλλά φοβάσαι μήπως ο ασθενής το παρακάνει και αρχίζει να το στούζει. Έτσι κι εγώ φοβάμαι να συμβουλέψω την κόρη μου να ανταποδίδει το χτύπημα γιατί μπορεί να ξεπεράσει τα όρια και να βρεθεί να φταίει. Μάλλον όμως πρέπει να αρχίσω να τη συμβουλέυω επ'αυτού γιατί τώρα ξεκινάμε παιδικό και σίγουρα θα προκύψουν τέτοια θεματάκια.

 

Σε μια διαμάχη θα υπερασπιστώ το παιδί μου αλλά δε θέλω να γίνω από τις μαμάδες που επεμβαίνουν σε όλα, όχι για το τι θα πει ο κόσμος, αλλά για να κάνω το παιδί μου όσο γίνεται ανεξάρτητο. Φαίνεται όμως ότι πρέπει πρώτα να της δείξω τον τρόπο και μετά να την αφήσω να πάρει το δρόμο της. Όσο για το τι λέει ο κόσμος γενικά ναι, ενοχλούμαι κάποιες φορές γιατί κρίνουν χωρίς σκέψη. Προσπαθώ όμως να σκέφτομαι εγώ τι είναι σωστό και όχι να λειτουργώ σύμφωνα με τα θέλω των άλλων.

 

Δεν εκφράζομαι πολλές φορές όπως θέλω, όχι γιατί φοβάμαι μήπως με απορρίψουν, αλλά για να μη διαταράσσονται οι εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες. Αυτό έχει βέβαια ως αποτέλεσμα να καταπιέζομαι πολλές φορές αλλά με αυτή την τακτική υπάρχει τουλάχιστον ηρεμία. Γενικά θεωρούμαι "γλωσσού" ιδιαίτερα στη δουλειά μου.

 

Δε νιώθω άσχημα για αυτά που γράφετε, βοήθεια ζήτησα και θέλω αλήθειες... Σίγουρα τα βιώματα μας, τα απωθημένα μας και τις αναφάλειές μας τις περνάμε στο παιδί, κι εγώ έχω πολλά απωθημένα!!!

[zoitheodos]

Μαρία είσαι τρομερή. Με αστείρευτο ενδιαφέρον διαβάζω όλα όσα γράφεις.

 

Τώρα που θα πάμε σταθμό θα χρειαστούν, είμαι πολύ περίεργη να δω τις αντιδράσεις της σε σχέση με τα άλλα παιδάκια.