Γιατί το παιδί μου δέρνει; Τι να κάνω;

[ElenitaG]

Καταρχήν, να τονίσω ότι η επιθετικότητα αποτελεί φυσιολογικό μέρος της κοινωνικοποίησης του παιδιού.

Είναι, βέβαια, ενοχλητικό για όσους την αντιμετωπίζουν, αλλά συνήθως δεν είναι παθολογική, ούτε χρειάζεται αντιμετώπιση από ειδικό. Συμβαίνει παντού, ειδικά όταν τα παιδάκια πάνε στο σχολείο, όπου η συμβίωση δημιουργεί πολλές αιτίες για διαμάχες και καυγάδες.

 

Η επιθετικότητα είναι ένστικτο, αλλά μαθαίνεται κιόλας. Πολλές φορές συμβαίνει το παιδί να ταυτίζεται με τη συμπεριφορά που έχουν οι γονείς. Έτσι, όταν οι γονείς φέρονται ήρεμα και γλυκά, χωρίς να μιλάνε σκληρά στο παιδί και χωρίς να το δέρνουν, το παιδί να αφομοιώνει αυτή τη συμπεριφορά ως σωστή, ενώ, αντίθετα, όταν οι γονείς ασκούν λεκτική ή σωματική βία στο παιδί, το παιδί εσωτερικεύει και αναπαράγει αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς και στα άλλα παιδάκια.

 

Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι ο θυμός που αισθάνεται το μικρό παιδί μπορεί να οδηγήσει σε εχθρική-εκδικητική συμπεριφορά, η οποία αποβλέπει να προκαλέσει πόνο σε κάποιον άλλο. Ένα μικρότερο παιδί μπορεί να δαγκώσει κάποιον, όταν δεν ικανοποιείται η επιθυμία του, ενώ ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να χτυπήσει ή να πετάξει κάτι στο άτομο που το εμποδίζει. Γενικά, η παρεμπόδιση της ικανοποίησης των αναγκών αποτελεί μια μόνο από τις πηγές άγχους που οδηγούν στην επιθετικότητα.

 

Γενικά, ο συνδυασμός χαλαρής πειθαρχίας και εχθρικής στάσης εκ μέρους και των δύο γονέων ή των δασκάλων στο σχολείο, δημιουργεί στα παιδιά μια έντονα επιθετική και ελάχιστα ελεγχόμενη συμπεριφορά. Όταν οι "μεγάλοι" αποδοκιμάζουν την επιθετικότητα, αλλά τιμωρούν με σωματικές τιμωρίες ή με απειλές, εκδηλώνουν τη δική τους επιθετική συμπεριφορά. Κάτι τέτοιο δείχνει στο παιδί ότι η επιθετική συμπεριφορά είναι κάτι το εντελώς αποδεκτό και ο σημαντικότερος τρόπος για να λύνει τα προβλήματά του.

 

Δεν υπάρχουν "μαγικές συνταγές" για να αποτρέψουμε την επιθετικότητα. Η δική μας συμπεριφορά και η αποτροπή περιστατικών βίας είναι σημαντικοί παράγοντες, αλλά και η ενίσχυση των καλών τρόπων συμπεριφοράς.

 

Θυμάμαι σε περιπτώσεις καυγάδων και επιθετικών συμπεριφορών, κρατούσα το παιδί για λίγη ώρα στην αγκαλιά μου για να ξεσπάσει και να ηρεμήσει, χωρίς να του μιλάω καν, απλά χαϊδεύοντας τα μαλλάκια του ή ταχταρίζοντάς το. Ενώ ηρεμούσε σιγά-σιγά, ήταν σε θέση να μου απαντήσει από μόνο του σε μικρές ερωτήσεις, όπως "πώς αισθάνεσαι τώρα;", "τι αισθάνθηκες και φέρθηκες έτσι;", "ήθελες να προκαλέσεις πόνο στο άλλο παιδί;", "πώς θα αντιδρούσες αν ένα παιδί σου φερόταν έτσι;", "τι μπορούμε να κάνουμε για να λύσουμε αυτό το πρόβλημα;".

 

Η καρδιά μας και η αγάπη που αισθανόμαστε, πολλές φορές, δίνει τις καλύτερες λύσεις, πολύ καλύτερες κι απ' αυτές των βιβλίων. Και να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι όπως κι η επιθετικότητα, έτσι και η συμπόνια και η αγάπη βρίσκονται σε μεγαλύτερο βαθμό μέσα στο παιδί και είναι σε θέση να τα εκφράσει, αρκεί να τους δίνεται η ευκαιρία.

 

Για να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με την παιδική επιθετικότητα, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ.