Είναι στο παιδί...???!!

[bou-bou!]

Νομίζω, αν και δεν εχω δικό μου παιδί, ότι είναι θέμα καθαρά χαρακτήρα . Είναι να σου κάτσει, αν το μωρό είναι ήρεμο, θα είναι βολικό, θα τρώει κανονικά, δεν θα έχει προβλημα στον ύπνο και δεν θα κλαιει με το παραμικρό. Αν το μωρό είναι πιο νευρικό και ανήσυχο θα έχει ανάλογη συμπεριφορά ότι και να κάνουν οι γονείς. Το λέω αυτό γιατί εγώ ήμουν πολύ δυσκολο μωρο, δεν νομίζω να υπάρχει τόσο δύσκολο στον κόσμο, χωρίς υπερβολή!!

 

Εκλαιγα όλη μέρα χωρίς λόγο γινόμουν μπλε από το κλάμα (από το κακό μου μη πω), δεν κοιμόμουν το βράδυ αλλά τη μέρα και αυτο ανα 2 ωρες, δεν έτρωγα... Με πήγαν στο παιδίατρο γιατί πιστευαν ότι κατι ειχα και ο γιατρος τους είπε "σας λυπαμαι", δεν έχει τιποτα οργανικά αλλά θα βλαστημίσετε, μέχρι την εφηβεία. Ε όντως έτσι έγινε.

 

Επίσης γνωρίζω παιδιά που ενώ ήταν πολύ ήρεμα μωρά όταν πήγαν 2-3 ετώς έγιναν διαολάκια!!! Δεν νομίζω ότι παιζει ρόλο η συμπεριφορά οτυ μωρού στη μετέπειτα διαμόρφωση του χαρακτήρα του

 

Οπότε κορίτσια έιναι να σου τύχει να έχεις ήρεμο μωρό, διαφορετικά κάνεις υπομονή μέχρι να μεγαλώσει λίγο όπου θα μπορεις να επιβληθείς κατάλληλα στη διαπαιδαγωγησή του.

[dora]

Εγω απο την αλλη δεν πιστευω πως τα μωρα γεννιουνται δυστροπα και γκρινιαρικα .. πιστευω πως γινονται..

Πχ ο Χαρης ειχε παντα ενα θεμα με τον υπνο.. δεν ηταν καολου ευκολο να κοιμηθει μεχρι τη στιγμη που καταλαβαμε τι ηθελε.. Ηθελε να ειναι μαζι μας.. ηθελε να μας βλεπει οταν ανοιγει τα ματια του.. ηθελε να νιωθει τη ζεστασια απο το σωμα μας..

Μολις τον πηραμε στο κρεβατι μας μας επαψε να ειναι δυσκολος και σε αυτο.

Και ποτε δεν ηταν γκρινιαρης.. ειναι λογικο ενα μωρο να "απαιτει". Εχει καποιες αναγκες τις οποιες δεν ειναι δυνατος να καλυψει μονο του και σαφως απαιτει να τις καλυψεις εσυ. Αν δεν το κανεις για το χι ψι λογο "γκρινιαζει".. λογικο μου ακουγεται. Και γω πχ οταν παω σε να εστιατοριο να φαω (οπου δεν μορω να σηκωθω και να βαλω μονη μου το φαι μου) και πειναω αν αργησουν να ερθουν να μου παρουν παραγγελια γκρινιαζω και μουρμουραω ολη την ωρα..

Η οταν ειμαι καπου που δεν μου αρεσει και γω μια κατασταση που επισης δεν μου αρεσει γκρινιαζω.. και αν οι συνθηκες δεν μου επιτρεπουν να το κανω μεγαλοφωνα γκρινιαζω απο μεσα μου.. το μωρο δεν ξερει ακομα να το κανει απο μεσα του .

Ο Χαρης δεν γκρινιαζει ποτε αδικαιολογητα.. παντα εχει λογο .. και το να βαριεται ειναι λογος..

Ειναι πολλες φορες που λεω οτι ειναι κουραστικο παιδι.. οτι μου βγαζει την ψυχη.. Αυτο ομως ουσιαστικα δεν υφισταται. Απλα οι αναγκες μας ειναι διαφορετικες, οι αντοχες μας ειναι διαφορετικες και οι υποχρεωσεις μας ειναι διαφορετικες

Αυτο ομως ειναι το φυσιολογικο.. Δεν γινεται εγω που ειμαι 32 χρονων και ειμαι η μαμα το να ειμαι η ιδια με εκεινος.

Στις διακοπες εγω θελω να ξαπλωσω σε μια ξαπλωστρα καινα σηκωθω μια βδομαδα μετα που θα ειναι να φυγω και αυτος θελει να εξερευνησει τον κοσμο ολο..

Στο σπιτι εγω θελω να κοιμηθω οταν γυρναω στις 5 το απογευμα απο τη δουλεια και αυτος θελει να παει βολτα γιατι εκεινη την ωρα εχει ξυπνησει.. λογικο..

και την τελικη εγω ειμαι μεγαλη ξερω τον κοσμο και ουσιαστικα στην καθημερινοτητα του δεν εχω τιοτα ενδιαφερον να ανααλυψω.. Γι αυτον το ντουλαπι του σπιτιου ειναι κατι αναλογο του να με πας εμενα ξαφνικα ταξιδι στην Κινα.. η ακομα και στο φεγγαρι..Ε μαλλον αν παω και γω θα εχω εχω κατι καινουργιο να δω..

Σε γενικες γραμμες λοιπον, δεν πιστευω οτι κανενα μωρακι ειναι γενετικα προγραμματισμενο να βγαλει την ψυχη των γονιων του.. και να τους βασανισει.

Πιστευω οτι ειναι καθαρα θεμα αντιληψης των αναγκων του μωρου και επειτα συμπεριφορας δηλαδη κατα ποσο καλυπτονται επαρκως οι αναγκες του παιδιου..

Αργοτερα και μετα τα δυο που χρονια οπου αρχιζουν και δημιουργουνται αλλες εννοιες, πχ η εννοια των "οριων" και μεχρι που μπορει να φτασει ενα παιδι και παλι εκει η συμπεριφορα των γονιων ειναι εκεινη που καθοριζει.

[alvadi]

Επειδή έχω γίνει υπερευαισθητη με το θέμα μετά την γέννηση της κόρης μου, δεν αντέχω να ακούω μωρά που κλαίνε και η μαμά να τα κοιτάει για ώρα αδιάφορη, λέγοντας επίσης "Κάποια στιγμή θα κουραστεί και θα το βουλώσει!"

 

 

η αλήθεια είναι ότι το έχω ακούσει κι εγώ αυτό...

όχι ακριβώς έτσι αλλά στο στυλ... άστο, θα κλάψει θα κουραστεί και θα κοιμηθεί

μου ήρθε να την χαστουκίσω αλλά τι να πεις... σε κάποια πράγματα καλύτερα να κοιτάς τη δουλειά σου και τι κάνεις εσύ με το παιδί σου παρά να γίνεσαι ο κακός της παρέας

 

Εγώ κορίτσια τα 2 πρώτα μου παιδιά τα σήκωνα με τη μία και δεν τα άφηναν να κλάψουν και φυσικά τα έμαθα και στο κρεβάτι μου γιατι δεν μπορουσα με τίποτα να συνδύασω ξενύχτι και εργασία.

 

Το τρίτο παιδί κορίτσια μη έχοντας και άλλη επιλογή το αφήνω και κλαίει όχι πολλή ώρα και ανάλογα πάντα με την ένταση του κλάμματος. Αν είναι απλή γκρινια το αφήνω αν κλαίει έντονα δεν αντέχω και τη σηκώνω. Η αλήθεια είναι όμως ότι πρέπει να παραδεχτώ ότι το τρίτο μου παιδί είναι το πιο ήρεμο και το πιο εύκολο στον ύπνο συγκρίνοντας το με τα άλλα δύο στην ίδια ηλικία. Επίσης στο τρίτο δυστηχώς δεν είχα τη δυνατότητα να κάτσω μαζί του μετά τη γέννα όπως με τα άλλα. Στα δύο πρώτα δούλευα μέχρι να γεννήσω και έπαιρνα 4 μήνες άδεια μετά το τοκετό, στη Δημητρούλα όχι μόνο πήγα στις 63 μέρες αλλά και πριν σαραντισω καλά καλά πήγαινα 2 φορές την εβδομάδα στο γραφείο...

 

 

Προσωπικό συμπέρασμα:

Πιστευω οτι ο χαρακτηρας πλάθεται αλλα κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικα τα έχει το παιδι απο μωρό.