Όταν τα παιδιά μας "παίζουν" με την αγάπη μας...

[annoula7]

Τελικά τα παιδιά ανακαλύπτουν απίστευτους τρόπους για να μας τραβούν την προσοχή και έτσι "παίζουν" με την αγάπη μας...

Είμαι 31 ετών και μεγαλώνω αποκλειστικά τα παιδιά μου.

Έχω μια κόρη που τον Αύγουστο θα γίνει τριών και έναν γιό που τον Ιούλιο θα γίνει δύο.

Απο την στιγμή που έγινα μητέρα, άφησα στην άκρη τον εαυτό μου...

Δεν δουλεύω, δεν οδηγώ, δεν βγαίνω ποτέ έξω.

Ο γιός μου είναι πιο ανεξάρτητος όμως η κόρη μου, είναι απίστευτα εξαρτημένη απο μένα.

Άν πχ ανοίξει το ψυγείο και επέμβει ο πατέρας της και πάει και κλείσει το ψυγείο, η μικρή βάζει τα κλάμματα και φωνάζει " Η μαμά να κλείσει το ψυγείοοοοοοοοο".

Μιλάμε για τέτοια εξάρτηση...

Είμαι απο τις "άτυχες" μητέρες, όπου οι γιαγιάδες δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τα εγγόνια τους (και φανταστείτε με την πεθερά μου μένω στην ίδια πολυκατοικία).

Όλα τα λούκια τα έχω περάσει και τα περνάω ολομόναχη...

Τώρα τελευταία λοιπόν νιώθω πως η μικρή (η οποία είναι πανέξυπνη) με "παίζει" κανονικά...

Όταν ασχολούμαι με τον αδελφό της και δεν έχει την προσοχή μου ή θα πέσει κάτω και θα χτυπήσει και θα κλαίει ή θα κάνει ζημιά ή θα μου παραπονεθεί πως πονάει το μάτι της, η μέση της (χααχαχχαχαχαχα απίστευτο), το πιπί της κτλ.

Μόλις μου πεί "Μαμά πονάει το μάτι μου πχ" τα παρατάω όλα και τρέχω.

Γενικά με τρέχει όλη την ημέρα και την νύχτα...

Όλο κάτι θέλει.

Νομίζω λοιπόν, πως τα παιδιά "παίζουν" με την αγάπη των γονέων τους και συχνά τους τρομοκρατούν με ανύπαρκτες ασθένειες και πόνους...

Δεν ξέρω πως μπορεί μια μητέρα σαν κι εμένα που δεν έχω κανένα χόμπυ και καθόλου κοινωνική ζωή να καταφέρει να σπρώξει το παιδί της να γίνει πιο ανεξάρτητο όταν ο μόνος άνθρωπος που τρέχει γι'αυτά και τα φροντίζει είμαι εγώ...

Τώρα έχουμε αυτό με τους ιλίγγους ή τις ζαλάδες (δεν ξέρω ακόμη τι είναι).

[nicole23]

Ασχολήσου με τον εαυτό σου. Αποτελείς πρότυπο για τα παδιιά σου. Αν θες τα παιδια σου να είναι ανεξάρτητα πρέπει πρωτίστως εσύ ο ίδιος να είσαι έτσι.

Το καλυτερο πράγμα που μπορεί να κάνει μια μάνα για τα παιδιά της είναι να φροντίζει τον εαυτό της

[Ellemphriem]

Ματια μου τα ιδια με εμενα μονο που εχω μονο 1 παιδι. Δεν ξερω. Αυτο που λες δεν το εχω δει ουτε μια φορα. Οποτε μου ειπε ποναω το εννοουσε. Και μαλιστα δεν την πιστεψα και μολις ειδα οτι ηταν αληθεια κοπανιομουν. Λεει καμια φορα 'μιμι στο ποδι' για να το πει απλα αλλα το λεει χαριτωμενα και χαμογελοντας και ειναι πεντακαθαρο οτι το κανει για παιχνιδι. Αλλα ουσιαστικα οταν λεει οτι εχει προβλημα το εννοει. Προσεχε το μιμι στο πιπι μοναχα πολυ. Μου το ειχε πει και εμενα και ΔΕΝ το πιστεψα στην αρχη της ουρουλοιμωξης που εξελιχθηκε μετα σε πυελονεφριτιδα. Δεν ξερω πιστευω ειναι νωρις για να σου κανει κατι τετοιο. Εκτος και αν παιζει ο παραγοντας ζηλεια μεσα. Εμεις ως μοναχοπαιδια δεν το εχουμε αυτο.

[ΣΟΦΙΑ ΤΣΑ]

ετσι ακριβως ειναι κ η δικια μου που ειναι 3χρ,μοναχοπαιδι ειναι,θελει συνεχεια να ασχολουμε μαζι της κ εγω δεν δουλευω ειμαι στο σπιτι τωρα τελευταια μου λεει να μην μιλαω με τον μπαμπα της γιατι θα κλαει κ οταν την ρωταω "γιατι στελλιτσα μου να μην μιλαω με τον μπαμπα μου απανταει με σοβαρο υφος παρακαλω γιατι θελω να μιλας μονο με εμενα και δεν το κανει μονο στον μπαμπα της με οποιον κ αν ερθει στο σπιτι μας.ουτε τουαλετα δεν μπορω να παω μονη μου παντα με συνοδεια χαχαχαχαχα .το καλο με εσενα αννουλα ειναι οτι εχει και αδερφακι να δεις σε λιγο καιρο τι καλα που θα παιζουν μαζι.κανε υπομονη μας δουλευουν πολυ ασχημα που θα παει θα μεγαλωσουν.πιστευω πως ισως ζηλευει και λιγο τον μικρο.λογικο ειναι.

[AthinaP]

Τα παιδιά δεν ξέρουν καθόλου τον κόσμο και περιμένουν να τον μάθουν από εμάς.

 

Αν σε κάτι ανορθόδοξο που προτείνουν αντιδράσουμε και εμείς με ανορθόδοξο τρόπο, τα παιδιά λένε μέσα τους, α καλά τα λέω, ας συνεχίσουμε έτσι. Και όσο συνεχίζεις το παιχνίδι, συνεχίζουν και αυτά.

 

Και εμάς κατά καιρούς δοκιμάζουν διάφορα. Ο πατέρας τους συμμετέχει πολύ στην ανατροφή τους, οπότε έχουν πει κατά καιρούς, να κάνει το τάδε μόνο ο μπαμπάς. Και ο μπαμπάς τους έχει την τάση να υποκύπτει πιο πολύ σε παράλογες, ή παιδιάστικες απαιτήσεις, αλλά τα βρίσκει μπροστά του και παραδέχεται ότι είναι καλύτερα να μην υποκύπτουμε από την πρώτη φορά, παρά να προσπαθούμε στο τέλος να ανατρέψουμε μια παγιωμένη κατάσταση.

 

Πχ έχει την τάση να υποκύπτει σε απαιτήσεις που εκφράζονται με γκρίνια και θεατρινισμούς και μετά απορεί γιατί κουράζεται ο ίδιος με τα παιδιά του, αντί να ευχαριστιέται και γιατί του τα κάνουν αυτά

[momitsi]

νομιζω πως εσυ δημιουργησες το προβλημα αυτο...ναι ναι ειναι πανεξυπνα και εχουν γαιδουρινη υπομονη στο κλαμα και την γκρινια αλλα αφου ενεδωσες μια φορα βρηκε το κουμπι σου η μικρη και σε παιζει κανονικα...βαλε εσυ τα ορια σου..μια δυο θα μαθει πως πρεπει να σε μοιραζετε με τον αδελφο της..οτι ο μπαμπας ειναι εκει για να βοηθαει την μαμα.....κανεις δεν θελει να ακουει τα παιδια του να κλαινε αλλα πρεπει να μπουν ορια και πρεπει να λες ΟΧΙ.

[novpal]

Είμαι 31 ετών και μεγαλώνω αποκλειστικά τα παιδιά μου.

Έχω μια κόρη που τον Αύγουστο θα γίνει τριών και έναν γιό που τον Ιούλιο θα γίνει δύο.

Απο την στιγμή που έγινα μητέρα, άφησα στην άκρη τον εαυτό μου...

Δεν δουλεύω, δεν οδηγώ, δεν βγαίνω ποτέ έξω.[/QUOTE]

 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχεις κάνει κατά τη γνώμη μου! Και εγώ έχω 2 παιδιά (4 και 2 χρονών) και εγώ επέλεξα να καθίσω σπίτι και να τα μεγαλώσω η ίδια αλλά δεν κάνω και έτσι! Οκ, φυσικά δεν έχω χρόνο για νύχια και κομμωτήρια αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν θα περιποιούμαι τον εαυτό μου ή θα μείνω για πάντα κλεισμένη στο σπίτι! Καταρχάς δεν κάνει καλό στα παιδιά να μένουν μέσα, εγώ όταν μπορώ τα πάω πρωί απόγευμα στην παιδική χαρά. Εκτός του οτι τους κάνει καλό έχω γνωριστεί και με άλλες μαμάδες και λέμε και δυο κουβέντες (όταν δεν κυνηγάω τα πιτσιρίκια δλδ). Φυσικά δεν είναι σαν να πηγαίνεις για καφέ με τις φίλες σου, αλλά αποτελεί ένα ωραιότατο υποκατάστατο, στην τελική είναι κοπέλες με τις οποίες έχουμε πολλά κοινά (παιδιά, γειτονιά, μαγειρέματα κλπ) οπότε μπορείς να "αναπτυχθείς"! Πρέπει να βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου ακόμα και με τα παιδιά παρόντα. Πάρε ένα dvd με γυμναστική και κάτσε να κάνεις στο σαλόνι σου 2 φορές την εβδομάδα. Βάλε τους διπλα τα παιχνίδια τους και να πεις πως αυτή είναι η ώρα της μαμάς να παίξουν και λίγο μόνα τους. Μια δυο θα τσινήσουν, αν όμως είσαι σταθερή και αμετακίνητη δεν θα τους περάσει! Ξέρεις πόσο θα σε βοηθήσει η γυμναστική? Θα σε εκτονώσει. Επίσης θεωρώ πως πρέπει να τα ενθαρρύνεις να παίζουν μαζί είναι σε ηλικία που σιγά σιγά έστω και για λίγο μπορούν να το κάνουν.