ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΣΤΗ ΦΙΛΗ ΤΗΣ!

[sopet]

Γεια σας. Θέλω κι εγώ να γράψω για το θέμα που αντιμετωπίζω με την 4χρονη κόρη μου, κάτι που με έχει αναστατώσει αρκετά. Η μικρή πάει για 2η χρονιά στον παιδικό σταθμό και μπορώ να πω ότι έχει προσαρμοστεί πλήρως, συμμετέχει σε όλες τις δραστηριότητες και ΄γενικώς οι δασκάλες είχαν μόνο καλά πράγματα να πουν. Βέβαιαέίναι γνωστό ότι δυσκολεύεται λίγο στις αλλαγές αλλά τελικά προσαρμόζεται. Είναι επίσης λίγο ντροπαλή μέχρι όμως να γνωρίσει λίγο τον άλλο. Γενικά όμως στις κοινωνικές της επαφές είναι άνετη.

Σήμερα λοιπόν έιχαμε συνάντηση με τις δασκάλες στον απιδικό για να συζητήσουμε για την πορεία της...Μου είπαν πρώτα τα καλά: ότι εκτελεί όλες τις εργασίες, συμμετέχει κτλ. Όμως...-όπως μου είπαν-έχει τρομερή εξάρτηση από τη φίλη της την Εύα σε σημείο που δεν δέχεται να εργαστεί σε μια ομάδα παιδιών αν δεν είναι η φίλη της. Δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της όταν κάποιο παιδάκι την πειράξει, είναι ευκολόπιστη και μόλις κάποιος την ενοχλήσει τρέχει κλαίγοντας στη δασκάλα. Όπως καταλαβαίνετε έφυγα ράκος γιατί δεν περίμενα σε καμία περίπτωση να ακούσω κάτι τέτοιο. Τη φίλη της τη γνωρίζω καθώς συναντιόμαστε αριά και που με τη μαμά της για να παίξουν οι μικρές. Είναι γενικώς ένα δυναμικό κοριτσάκι και απ' ότι φαίνεται η κόρη μου έχει προσκολληθεί πάνω της. Βέβαια το θέμα είναι ότι η δικιά μου φαίνεται να μην μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στα πειράγματα των παιδιών και μάλιστα στενοχωριέται πολύ (απ' ότι μου είπαν οι δασκάλες) όταν -ακόμα και η φίλη της - την απορρίπτουν. Πώς να το χειριστώ? Βοήθεια!!!!

[melina_m]

καλα οι δασκάλες που το ζουν δεν σου είπαν οι ΙΔΙΕΣ τι κάνουν για να βοηθήσουν το παιδάκι σου ???

επιπλέον η ψυχολόγος που παρακολουθεί τα παιδιά δεν σου έδωσε συμβουλές ?????

 

καταρχήν ηρέμησε .... είναι 4 και μπορείς να την βοηθήσεις εσύ αρκετά .....

 

θα μπορούσες αρχικά να γνωρίζατε μαζί και άλλα παιδάκια από την τάξη της και έτσι ώστε να μπορέσει να αισθανθεί άνετα με πιο πολλά παιδάκια εκτός από την Εύα.

 

επειτα θα πρέπει να της σηζητήσεις εσύ αρκετά έτσι ώστε να καταλάβεις τί είδους πειράγματα της γίνονται και να βρείτε έναν τρόπο να απαντάει στα πειράγματα μόνη της Χωρίς να στεναχωριέται ....αυτό είναι μεγάλο μάθημα για όλους μας θεωρώ.

 

Για να γίνει πιο δυναμική θα μπορούσες να την ξεκινήσεις κάτι σε γυμναστική όπου θα την βοηθήσει πάρα πολύ στον να νοιώσει δυνατή και ανεξάρτητη.

 

και καθημερινά να συζητάτε τι έγινε στο σχολείο της για να μπορείς να έχεις αντίληψη του τι της συμβαίνει , και να μην αισθάνεται και η ίδια οτι πιέζεται .

[Sisoni]

Καλησπέρα Sopet!

Το φαινόμενο της προσκόλλησης των παιδιών σε κάποιο παιδάκι, που το επιλέγουν ως καλύτερο φίλο, συνήθως παρατηρείται σε μεγαλύτερες ηλικίες, το οποίο θεωρείται φυσιολογικό, καθώς μέσω αυτής της σχέσης το παιδί καλύπτει συγκεκριμένες ανάγκες.

Εν προκειμένω, στην ηλικία των τεσσάρων, τα παιδιά συνήθως παίζουν με οποιοδήποτε άλλο παιδάκι, καθώς περισσότερο τα ενδιαφέρει το ίδιο παιχνίδι. Γι΄αυτό και εκφράζουν μεν τη συμπάθειά τους για κάποιο συνομήλικο αλλά αυτό δεν είναι δεσμευτικό.

Νομίζω λοιπόν ότι το πρόβλημα δεν θα πρέπει να εστιαστεί στην επιλογή και προσκόλληση στην φίλη της την Εύα, αλλά, όπως και εσύ επεσήμανες, στο ότι «δεν δέχεται να εργαστεί σε μια ομάδα παιδιών αν δεν είναι η φίλη της. Δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της όταν κάποιο παιδάκι την πειράξει, είναι ευκολόπιστη και μόλις κάποιος την ενοχλήσει τρέχει κλαίγοντας στη δασκάλα. Βέβαια το θέμα είναι ότι η δικιά μου φαίνεται να μην μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στα πειράγματα των παιδιών και μάλιστα στενοχωριέται πολύ (απ' ότι μου είπαν οι δασκάλες) όταν -ακόμα και η φίλη της - την απορρίπτουν». Δηλαδή στο μεγάλο κεφάλαιο της αυτοεκτίμησης των παιδιών.

Τα ανωτέρω λοιπόν δείχνουν ένα παιδάκι με χαμηλή αυτοεκτίμηση και στην ενίσχυση αυτής της αυτοεκτίμησης, νομίζω, ότι πρέπει να εστιάσεις.

Γι΄αυτό το θέμα έχουν ειπωθεί τόσα πολλά από ειδικούς, αλλά και εδώ στο φόρουμ μπορείς, φαντάζομαι, να βρεις αντίστοιχες ενότητες, οπότε δεν θα πω κάτι καινούργιο.

Θα αναφέρω ότι χρειάζεται να επικοινωνήσεις ουσιαστικά με τη μικρή σου. Καθίστε και μιλήστε και άκουσε προσεκτικά κάθε της κουβέντα, προσπαθώντας να εκμαιεύσεις ποιες ανάγκες, ανασφάλειες, φόβοι κρύβονται πίσω από κάθε της λεξούλα. Είναι σημαντικό εμείς οι γονείς να ρωτούμε καθημερινά τα παιδιά μας «είσαι καλά; Μήπως σε απασχολεί κάτι; Θέλεις να συζητήσεις μήπως κάτι με τη μανούλα/μπαμπά;», καθώς και να βρίσκουμε λίγη ώρα μέσα στην ημέρα και να τους λέμε «έλα να κουβεντιάσουμε».

Επίσης, να την ενθαρρύνεις και να την επαινείς συνεχώς, όχι μόνον επειδή κατάφερε κάτι, αλλά επειδή προσπάθησε, ώστε να αισθάνεται ότι είσαι περήφανη για αυτό που είναι. Όλοι οι γονείς υπερήφανοι είμαστε για τα παιδιά μας, αλλά σημασία έχει να το αισθάνονται. Εκφράσεις όπως «εσύ, είσαι το καλύτερο παιδί του κόσμου!» δεν δείχνουν μόνον μια μαμά … «κουκουβάγια»… Εκφράσεις όπως «σε λατρεύω, σε αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο, η μαμά και ο μπαμπάς είναι πάντα εδώ για σένα κ.τ.λ.» δεν πλάθουν κακομαθημένα παιδιά. Αντιθέτως, φράσεις όπως «φύγε από΄δω, έχω δουλειά τώρα», «α, δεν σ΄αγαπάω» (επειδή έκανες ζημιά), «πω πω πάλι χάλια τα έκανες όλα», που σε μας ακούγονται αδιάφορες και γνωρίζουμε την πρόθεση του λέγοντος, για τα αυτιά (ήτοι για την ψυχή) ενός παιδιού είναι ασήκωτες. Υπάρχει και το «αν θέλεις μπορείς να παίξεις λιγάκι με το παιχνιδάκι σου και σε λίγο που θα τελειώσω αυτό που κάνω μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί. Τώρα η μαμά έχει να κάνει κάτι σημαντικό …» και εξηγούμε τι είναι αυτό. Ή «είμαι πραγματικά πολύ στεναχωρημένη με τη ζημιά που έκανες και θα ήθελα να συζητήσουμε….».

Απόφυγε εντάσεις, αρνητικά σχόλια και δες μήπως ασυναίσθητα φαίνεσαι στα ματάκια της κι εσύ ανασφαλής, μονίμως αγχωμένη ή χωρίς αυτοπεποίθηση. (Όλοι πρέπει καθημερινά να κάνουμε την αυτοκριτική μας και όσο καλοί κι αν είμαστε, πάντα θα βρούμε κάτι που μπορεί να διορθωθεί ή να γίνει καλύτερο.) Η ασφάλεια, η σιγουριά, η ηρεμία, η τρυφερότητα, η αγάπη πρέπει να υπάρχουν άνευ όρων στο περιβάλλον σας.

Ίσως να αισθάνεται ότι είναι αδύναμη, ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς βοήθεια, να απογοητεύεται, και μια μικρή αποτυχία («δεν κατάφερα θα συναρμολογήσω το παιχνίδι μου») να φαίνεται στα ματάκια της όλη η πραγματικότητα («είμαι άχρηστη»). Ενθάρρυνέ τη να παίρνει πρωτοβουλίες, μην την καθοδηγείς σε κάθε της βήμα και χειρίσου την αποτυχία ανάλογα.

Βοήθησέ τη να αντιληφθεί τι συμβαίνει στο περιβάλλον του παιδικού σταθμού (όπως και σε κάθε μικρή κοινωνία) και βεβαίωσέ την πως μπορεί να αντιμετωπίζει μόνη της τις αρνητικές καταστάσεις, με τρόπους που θα της υποδείξεις όχι μόνον λεκτικά, αλλά και πρακτικά, μέσα από την καθημερινότητά σας. Δεν φταίει το παιδί για τις αρνητικές καταστάσεις που καλείται να αντιμετωπίσει. Αυτές θα υπάρχουν πάντοτε, δεν φταίμε σε καμία περίπτωση εμείς που υπάρχουν και αναλόγως πράττουμε ή όταν χρειάζεται, αδιαφορούμε.

Η εποικοδομητική επίσης επαφή και με άλλα παιδάκια είναι θαυματουργή! Μπορείς να επιλέξεις μια δημιουργική ομαδική δραστηριότητα σε κάποιο εργαστήρι ή ένα άθλημα, όπως προειπώθηκε, ή ακόμη επιδίωξε να συναντιέται με λίγα παιδάκια εκτός παιδικού σταθμού απλώς για να παίζει.

Στο πλαίσιο του παιχνιδιού θα μπορούσες να παρατηρήσεις τι λέει, όταν παίζει μόνη της. Συχνά μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά εκφράζουν διάφορα συναισθήματά τους. Επίσης, παίξτε όλοι μαζί, εσύ, η μικρή, ο μπαμπάς ή όποιος άλλος εύκαιρος υπάρχει, ένα παιχνίδι ρόλων, που θα δώσει στην κόρη σου τη δυνατότητα να εκφραστεί και σε σας την ευκαιρία να της μάθετε ορισμένα πράγματα. Παίξτε για παράδειγμα «σχολείο». Πάρτε και μερικές κούκλες που θα είναι οι συμμαθητές της και σκεφτείτε διάφορες καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, να συναρμολογείτε ένα παιχνίδι και να λέει ο μπαμπάς «θα το φτιάξω εγώ, γιατί εσείς δεν μπορείτε» και να απαντάς εσύ «όχι, όχι μπορούμε να το κάνουμε μόνες μας». Βρες διάφορα σενάρια μέσα από τα οποία το παιδί θα καλείται να πάρει πρωτοβουλίες, θα απορρίπτει, θα επιλέγει, θα επαινείται.

Δυστυχώς συχνά, άθελά μας, βομβαρδίζουμε τα παιδιά με κανόνες, υποδείξεις, απαγορεύσεις και στο λόγο μας, αν παρατηρήσουμε, χρησιμοποιούμε κατά κόρον προστακτική. «Πιες το γάλα σου», «μάζεψε τα παιχνίδια σου», «έλα να σε ντύσω», «μην πας εκεί», «πρόσεξε θα πέσεις» και τόσα άλλα. Πόση διαφορά έχει το «θέλεις να πιεις το γάλα σου τώρα;» «νομίζω ότι ήρθε η ώρα για λίγο συμμάζεμα, ε; Αν μαζέψεις τώρα τα παιχνίδια σου θα έχουμε λίγο χρόνο αργότερα για να φτιάξουμε και μία ζωγραφιά», «για να δούμε τι θα φορέσουμε σήμερα», «όταν ανεβαίνουμε ψηλά με αυτόν τον τρόπο είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα πέσουμε»…

Φοβούμενοι μήπως δεν φτιάξουμε καλά και πειθαρχημένα παιδιά καταπνίγουμε κάθε μικρή επανάστασή τους, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόσο λάθος κάνουμε και ότι κάθε μας κίνηση έχει αντίκτυπο στα παιδιά και θα βρούμε αναμφισβήτητα τα αποτελέσματα μπροστά μας, καθώς θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε φοβισμένα, ανασφαλή και αποθαρρυμένα παιδιά. Θέλει λοιπόν πολύ δουλειά και αυτοκριτική η όλη διαδικασία και τα όρια δυστυχώς είναι δυσδιάκριτα!

(...Και εδώ κλείνω, γιατί μπορώ να γράφω μέχρι αύριο και έτσι και κουραστική γίνομαι και δεν θα γλιτώσω την επίπληξη )

[zwza]

Sisoni.... τι κουραστική?

όλα αυτά που έγραψες για μένα ήταν ότι πιο όμορφο έχω διαβασει εδώ και καιρό..

Σε παρακαλώ πολύ να συνεχίζεις να γράφεις.

Το συγκεκριμένο θέμα με ενδιαφέρει και μένα.

[Sisoni]

Ευχαριστώ zwza για τα καλά σου λόγια!

Εδώ θά' μαστε, όταν μπορούμε, και θα συζητούμε τους προβληματισμούς μας.

[Π+Μ]

η αληθεια ειναι πως με προβληματισες πολυ με αυτα που εγραψες... και ενω τα εχω ξαναδιαβασει τελικα στην πραξη τα κανω λαθος... και μενα η μικρη στον παιδικο και γενικα στην σχεση της με τα άλλα παιδια μου φαινεται λιγο αδυναμη γιατι στεναχωρηθηκε οταν ενα κοριτσακι της ειπε οτι δεν σε εχω φιλη και εκλεγε... επισης πολλες φορες δεν πλησιαζει μονη της τα παιδια γιατι περιμενει αυτα να της πουνε να παιξουν.... την παροτρυνω συνεχεια να κανει πολλες παρεες και να πλησιαζει τα παιδια και στο θεμα με την φιλη της, της ειπα οτι δεν πειραζει δεν μπορουμε να εχουμε ολα τα παιδια φιλους και απο την στιγμη που σου ειπε οτι δεν σε θελει μην την εχεις και εσυ φιλη... βεβαια το θεμα λυθηκε μολις της ειπε το κοριτσακι οτι την θελει παλι για φιλη της...

παντως οσον αφορα την δικια μου συμπεριφορα απεναντι στην 4,5 ετων κορη μου ενω την αφηνω να παιρνει πρωτοβουλιες ειναι πολλες οι φορες που της δινω διαταγες του στυλ πιες το γαλα και μαζεψε τα παιχνιδια σου τωρα... προσπαθω να κουβεντιαζουμε οσο πιο πολυ μπορουμε και βλεπω οτι πολλα προβληματα λυνονται με την κουβεντα και οχι με τις φωνες... παντως μακαρι καθε φορα να εχουμε την δυναμη και το κουραγιο να τα αντιμετωπιζουμε τα παιδια μας με το καλο και να μην ξεφευγουμε με φωνες και καυγαδες γιατι εχω δει οτι τα πραγματα χειροτερευουν ετσι... μιλαω εκ πειρας!!!!

[sopet]

Sisoni, ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Πολύ ουσιαστικά αυτά που λες και, ενώ έτσι θα έπρεπε να λειτουργούμε όλοι ως γονείς, τις περισσότερες φορές δεν το κάνουμε. Η αλήθεια είναι ότι δοκίμασα πολλά πριν ανοίξω το θέμα στο forum και απευθυνθώ σε σας τις υπόλοιπες μανούλες. Το συγκεκριμένο "πρόβλημα" με απασχολεί σχεδόν από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Η κόρη μου έχει αναγάγει σε θεό κατά κάποιο τρόπο τη φίλη της και μάλιστα σε σημείο να αμφισβητεί κανόνες που έχουμε συμφωνήσει να ακολουθούμε στην οικογένειά μας μόνο και μόνο επειδή " η Εύα έτσι λέει ή κάνει". Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ πιστεύω ότι έχει έλλειψη αυτοπεποίθησης αν και προσπαθούμε να την ενθαρρύνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Πραγματικά έχουμε δοκιμάσει κάθε τρόπο. Την έγραψα και σε εξωσχολικές δραστηριότητες (μπαλέτο, κολύμβηση), όπου μόλις κατάλαβε ότι πρέπει να μπει στην αίθουσα/πισίνα μόνο με τη δασκάλα (χωρίς εμένα) έφυγε τρέχοντας και κλαίγοντας. Το παράξενο είναι ότι γενικώς είναι κοινωνική, στην παιδική χαρά γνωρίζει παιδάκια μόνη της και παίζει μαζί τους και ακόμα και στον παιδικό σταθμό είναι αρκετά "δημοφιλής" και πολλά παιδάκια θέλουν να παίζουν μαζί της.

Ευχαριστώ πολύ και πάλι- νομίζω ότι έθεσες τα πράγματα στη σωστή τους βάση και, πραγματικά, με βοήθησες πολύ να αποκρυπτογραφήσω κάπως τη συμπεριφορά της!