Φοβία σε κόσμο (14 μηνών)

[george_f]

Γεια σας φίλες και φίλοι,

 

Ο μικρός μας είναι 14 μηνών και αντιμετωπίζουμε εδώ και καιρό μια κατάσταση η οποία συχνά παίρνει τη μορφή σοβαρού προβλήματος: αντιδράει πολύ άσχημα στον ξένο κόσμο, στα κλάμματα ή τις φωνές άλλων παιδιών, στα χάδια ξένων, με πολύ έντονο κλάμμα, τσιρίδες, λυγμούς και τρόμο!

 

Γεννηθήκαμε καταχείμωνο, οπότε πρώτη φορά βγήκαμε από το σπίτι περίπου 5 μηνών, σε μια οικογενειακή συνάντηση. Με το που είδε κόσμο στο ξένο σπίτι να του μιλάνε και να του απευθύνουν το λόγο, τον έπιασε κυριολεκτικά πανικός και φύγαμε με τη γυναίκα μου άρον-άρον.

 

Στη βάφτιση, 8 μηνών, τα ίδια. Κλαίει από τις φωτογραφίες μέχρι και που φεύγει ο τελευταίος καλεσμένος. Δεν κλαίει όμως απλά. Λυγμοί και τσιρίδες. Η βάφτισή μας ήταν μαρτύριο...

 

Σήμερα φτάσαμε πια 14 μηνών. Καταφέραμε τον τελευταίο μήνα και μπορούμε και τον καθίζουμε στο καροτσάκι (δεν το ήθελε με τίποτα!) και βγαίνουμε βόλτα. Παίζει με τα αυτοκίνητα που περνάνε, κορνάρουν κτλ (ντιτ ντιτ, μπιπ μπιπ, γελάει), γελάει με σκυλάκια-γάτες και τα δείχνει να τα πιάσει. Αν όμως δούμε κανέναν γνωστό και του χαιδέψει το κεφαλάκι ή απλά σκύψει χαμηλόφωνα και του μιλήσει... κλάμα γοερό!

 

Κατά τ' άλλα, πρόκειται για ένα βρεφάκι το οποίο μέχρι τον 6ο μήνα θήλασε αποκλειστικά και μέχρι τον 12ο μήνα εκ περιτροπής, σε συνδυασμό με στερεά τροφή. Στο σπίτι μας δεν έχουμε φασαρίες, δεν μαλώνουμε, είμαστε ήσυχοι και γλυκείς όλοι την ώρα, δεν υπάρχει ένταση. Η μαμά του ξεκίνησε πρόσφατα τη δουλειά της. Κανένα πρόβλημα. Το κρατούν οι παπούδες. Ούτε κλάματα, ούτε άγχος αποχωρισμού. Λέμε πολλές λέξεις, γελάμε ατελειώτα (συχνά νιώθω ότι μας κοροϊδεύει...!), από 7-8 μηνών ξέρουμε που έιναι το ντουλάπι με τα ποτήρια και το ανοίγουμε, δείχνουμε το φως, σήμερα πια πατάμε το Space και το Start στο πληκτρολόγιο [πάτα αγόρι μου το Start, πάτα το Space], ανοίγουμε το κασετόφωνο και δυναμωνουμε ή χαμηλώνουμε την ένταση, ξέρουμε από που ανοίγει η τηλεόραση, κτλ κτλ. Τρώμε καλά, δεν φοβόμαστε το μπλέντερ.

 

Να μην τα πολυλογώ, ενώ όλα είναι πολύ καλά, όταν πρόκειται να βγούμε σε κόσμο, σφίγγεται η ψυχή μας. Το θέμα είναι όμως ότι δεν το κάνει και πάντα. Δεν είναι κανόνας. Σήμερα βγήκε στην αγορά με τη μαμά του και έσπρωχνε τον κόσμο για να περπατήσει ανάμεσά του, σχεδόν με ... θράσος! (ξεκινήσαμε σιγα-σιγά να περπατάμε). Κανένας φόβος, κανένα κλάμα. Τις προάλλες πήγαμε σε μια μεγάλη παιδική χαρά, μουσική τέρμα, παιδάκια χαμός, έτρεχε πίσω τους.

 

Το βράδυ σήμερα είπαμε να τον περπατήσουμε και πάλι μια βόλτα, ποιος είδε το Κωνσταντίνο και δεν τον φοβήθηκε. Με το που βγήκαμε από το αμάξι και είδε κόσμο, πανικός! Τσιρίδες! Κλάμα! Να κόβεται η αναπνοή του!

 

Μήπως κάποιος πιο έμπειρος μπορεί να πει τη γνώμη του/της; Είναι φάση; Εϊναι φοβία; Θέλουμε ψυχολόγο; Κάναμε κάτι λάθος;

 

Ευχαριστώ, έστω για την ανάγνωση.

[sophiak]

Καλησπερα και να χαιρεσαι το μωρακι σου!Οταν λες βγηκε εξω 5 μηνων πρωτη φορα εννοεις οτι μεχρι τοτε δεν ειχε παει ουτε βολτα με το καροτσι?Στο σπιτι δεν ειχε επαφες με αλλο κοσμο εκτος απο εσας(παππουδες, γιαγιαδες, επισκεπτες)?

[mmdad]

Νομιζω οτο φταιει το οτι δεν ειδε κοσμο και ειναι και θεμα χαρακτηρα...

Και εμενα καπως ετσι αντριδρα ο μικρος. Δεν εχουμε ιδιετερο κυκλο οποτε δεν εχουμε επισκεψεις ομως με τον μεγαλο κυκλοφορησα πολυ με το μαρσιππο και ηταν πιο ανετος με τους ξενους.

Ο μικρος δυστυχως δεν βγηκε τοσο γιατι ηρθε η μαμα μου και εμεναν μεσα πολυ περισσοτερο. Εστι δεν εχει δει πολυ κοσμο. Και κλαιει σπαρακτικα οταν ερχονται επισκεψεις... Στην βαπτιση τον κραταγα εγω γιατι δεν την ηξερε τη νονα του.. Βασικα οταν παει η γιαγια του στην τουαλετα χανει τον κοσμο του....

Επισης δεν θελει να τον κοιτανε ουτε τα παιδακια. Κατα τα αλλα ειναι μια χαρα ανετος και ατακτος. Λεει λεξουλες, μιμηται τον αδελφο του και παιζουν μαζι...

Νομιζω οτι αν ειχε δει περισσοτερο κοσμο θα ηταν πιο χαλαρος...

[george_f]

Καλησπερα και να χαιρεσαι το μωρακι σου!Οταν λες βγηκε εξω 5 μηνων πρωτη φορα εννοεις οτι μεχρι τοτε δεν ειχε παει ουτε βολτα με το καροτσι?Στο σπιτι δεν ειχε επαφες με αλλο κοσμο εκτος απο εσας(παππουδες, γιαγιαδες, επισκεπτες)?

 

Το καρότσι δεν το θέλαμε ποτέ. Όπως επίσης δεν θέλαμε τα ρηλάξ. Ποτέ δεν έκατσε. Γενικώς ποτέ δεν θυμάμαι τον μικρό μου να κάθεται σε ένα σημείο όπως τα περισσότερα μωρά και απλά να παίζει με κάτι που κρέμεται ή κουνιέται επί ώρες. Ήθελε πάντα να δείχνει, να πιάνει, να σκαλίζει, να αναποδογυρίζει, να βλέπει.

 

Ο κόσμος που έμπαινε και μπαίνει στο σπίτι είναι διάφοροι συγγενείς, αρκετοί, και τώρα πια μάλλον αναγνωρίσμοι (αν και προχτές έβαλε κάτι φωνές που είδε τον αδερφό μου, δεν λέγεται, με τον οποίο από 6 μηνών παίζουν και γελάνε και μιλάνε...).

 

Γενικώς όχι, ο μικρός μας δεν έχει πάει ούτε σε παιδικές χαρές, ούτε σε παιδότοπους, μέχρι πριν περίπου ένα μήνα που αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε συστηματικά. Ο πρώτος λόγος ήταν το απίστευτα εξαντλητικό πρόγραμμα θηλασμού μέχρι τον 6ο μήνα (κάθε μιάμιση ώρα) και ο δεύτερος ότι όποτε το επιχειρούσαμε, ήταν ένα μαρτύριο, όχι τόσο για εμάς, όσο γι' αυτόν.

 

Απλά αναρωτιέμαι, αν η "αλλαγή προγράμματος" που αρχίσαμε να εφαρμόζουμε από τον 12ο μήνα, δηλαδή, πολύ περισσότερες εξόδους ανεξαρτήτως των αντιδράσεών του, αν θα κάνει καλό ή όχι. Το περιβάλλον μας λέει ότι "το παιδί πρέπει να συνηθίσει τον κόσμο". Ακούγεται λογικό. Αλλά αυτό αρκεί; Εγώ είμαι πιο πολύ της φιλοσοφίας της ήπιας προσαρμογής και όχι των ακραίων καταστάσεων (όπως να τον αφήσω πανικόβλητο να κλαίει με μαύρο δάκρυ δίπλα σε ένα πάρκο, για να "μάθει")... Από την άλλη είναι και ο "χαρακτήρας" ή το DNA. Δεν ξέρω...

[MarcoPolo]

14 μηνων ακριβως σε αυτη την ηλικια ειχε την ιδια συμπεριφορα και ο γιος μου που τωρα ειναι δυο χρονων. Ο δικος μου εβγαινε απο μικρος σε καροτσι αρκει να κυλουσε μολις σταματουσε επρεπε να βγει. Κοσμο εβλεπε αρκετο αλλα τον περισσοτερο χρονο του τον περναγε με εμενα την μαμα δηλαδη και ετσι καποια στιγμη συνειδητοποιησαμε οτι το παιδι επρεπε να παει και σε παιδοτοπους και σε μερη ζορικα καπως μπας και εξοικιονοταν καπως, χωρις βεβαια να τον αφηνουμε να ταλαιπωρειται μολις αρχιζε το ουρλιαγμα φευγαμε. Τις πρωτες φορες ηταν σαν αναγνωριστικη πτηση και μετα εδειχνε και ο ιδιος να χαλαρωνει καπως με τον κοσμο και τα παιδακια. Ακομα δεν το λες και το πιο κοινωνικο παιδι μιας και ειναι υπερδραστηριος και κινειται συνεχως και βαριεται να ασχολειται με οσους του μιλουν.

 

Πολυ βοηθησαν και συναντησεις με λιγα παιδια σε σπιτια π.χ δυο παιδακια, στον πολυ πανικο ακομα αντιδρα ασχημα ειδικα αν νυσταζει γινεται ο κακος χαμος.

[katerinakok]

Καλησπέρα,

 

Διάβασα με πολλή προσοχή το θέμα και θα ήθελα να πω τη γνώμη μου.

Δεν είμαι ειδικός (μην παρεξηγηθώ κιόλας), απλά μαμά ενός αγοριού 14 μηνών είμαι.

 

1. Το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού (separation anxiety) αλλά και το άγχος για τους ξένους (strangers anxiety) είναι ένα στάδιο από το οποίο περνάνε όλα τα παιδιά. Όσο πιο στενός ο δεσμός με τους γονείς τόσο πιο εμφανή τα σημάδια του άγχους (γιατί οι γονείς έχουν μάθει να ακούν, να διαβάζουν το παιδί τους και το παιδί έχει εμπιστοσύνη στους γονείς του ότι θα καλύψουν τις ανάγκες του και αναγνωρίζει μόνο αυτούς ως πρόσωπα φροντίδας). Η ένταση, η διάρκεια αλλά και ο τρόπος εκδήλωσης του άγχους ποικίλλουν από παιδί σε παιδί.

 

2. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Συνεπώς κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά

σε ίδια ερεθίσματα. Έτσι κάποιο άλλο παιδί προφανώς δεν θα αντιδρούσε με κλάματα ή κραυγές στην εμφάνιση ενός "ξένου" που θέλει να του μιλήσει ή να το χαϊδέψει. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται, ότι το παιδί που δεν αντιδρά με τρόπο που να τραβήξει την προσοχή ότι δεν βιώνει και το άγχος προς τους ξένους. (η περίπτωση αυτή μάλλον θα ήταν πιο οδυνηρή

για το παιδί αφού δεν θα εξωτερίκευε το άγχος του - προσωπική μου άποψη).

 

3. Υπάρχουν κάποιες ηλικίες κατά κάποιο τρόπο σταθμοί.

α. "Το βρέφος είναι πολύ ανασφαλές κι ευάλωτο τους πρώτους 12 μήνες. Τον τέταρτο περίπου μήνα αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει να πεθάνει ανά πάσα στιγμή κι ότι επιζεί χάρη στο πρόσωπο που το φροντίζει, δηλαδή τη μητέρα" (απόσπασμα από τη συνέντευξη του Ματθαίου Γιωσαφάτ στο psychologies Απριλίου).

Αν προσθέσουμε σε αυτό και το οικείο περιβάλλον που ήταν σταθερό (το σπίτι σας) για τους 5 πρώτους μήνες, αυτομάτως γίνεται κατανοητή η αντίδραση του όταν βρέθηκε σε κόσμο και σε ξένο περιβάλλον...και αν ήταν και γιορτή με θόρυβο, πολλές φωνές, μουσική .. κατανοητό το ξέσπασμα με κλάματα γοερά αφού το παιδί είχε συνηθίσει στο ήρεμο περιβάλλον του σπιτιού.

β. Κεφάλαιο βάφτιση στους 8 μήνες.

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους η ηλικία των 8-9 μηνών είναι σταθμός αφού το παιδί πλέον έχει αποκτήσει κάποιον έλεγχο του σώματος και των κινήσεων του και αρχίζει πλέον να αντιδρά. (Δεν δυσκολευόσασταν περισσότερο σε αυτή την ηλικία να του αλλάξετε πάνα για παράδειγμα Έχει κατανοήσει ότι είναι ξεχωριστό άτομο και από τη μία παλεύει για την ανεξαρτησία του - πρώτες απόπειρες εξερεύνησης του κόσμου γύρω του αλλά από την άλλη μεριά ξέρει ότι δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μόνο του και προσκολλάται περισσότερο στους γονείς.

Κάποιοι ειδικοί συμβουλεύουν να μην γίνεται απογαλακτισμός σε αυτή την ηλικία γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο. Το παιδί είναι ακόμη πολύ ανασφαλές.

 

Υποψιάζομαι - και μάλλον πρέπει να είναι αυτό- ότι η γνώση ότι υπάρχουν πράγματα να δουν, να εξερευνήσουν, να γνωρίσουν σε συνδυασμό με την εξάρτησή τους από τους γονείς για την ικανοποίηση των αναγκών τους, τους δημιουργεί θυμό και ένταση (εξ ου και τα "terrible twos")

 

γ. 14-18 μηνών: κορύφωση του άγχους.

Ο μικρός μου δεν είχε ποτέ άγχος για τους ξένους (αν και μεταξύ μας αυτούς που δεν "χωνεύω", τους έβλεπε πάντα με "κακό μάτι" - όλα τα συναισθήματα μας περνάνε στα παιδιά ..."πώς να κρυφτείς απ΄τα παιδιά" που λέει και ο Σαββόπουλος..). Ούτε πρόβλημα είχαμε ποτέ με τον αποχωρισμό (δεν δουλεύω αλλά έχει χρειαστεί κάποιες φορές να λείψω). Κι όμως τώρα ξυπνάει το βράδυ και με...ψάχνει.

Βρίσκεστε λοιπόν σε μία "κρίσιμη" ηλικία. Απόδειξη ότι έχει επίγνωση των ανθρώπων γύρω του και ποιοι μπορούν να του προσφέρουν αυτά που χρειάζεται.

 

Aναπτυξιακό επίτευγμα λοιπόν, απόδειξη΄ότι έχετε κάνει καλή δουλειά μαζί του, απόδειξη του ισχυρού δεσμού που έχετε μεταξύ σας (σε ελεύθερη μετάφραση από το "the no-cry separation anxiety solution" της Elizabeth Pantley). Σύμφωνα με τη συγγραφέα, το άγχος δεν φεύγει τόσο σύντομα αλλά μπορεί να παραταθεί και μέχρι την ηλικία των 6,7 ίσως και 8 χρονών. (Αν και προσωπικά πιστεύω ότι εξαρτάται από την αντιμετώπιση του σε αυτή τη τρυφερή και "κρίσιμη" ηλικία.)

 

 

Όσον αφορά την αντίδρασή του απέναντι στον αδερφό σου με τον οποίο έπαιζε συνέχεια μαζί δεν μπορώ να γνωρίζω, μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. ϊσως να είχε να τον δει καιρό (και να αντέδρασε έτσι από θυμό), ίσως να μην είχε όρεξη να τον δει εκείνη τη στιγμή (και να αντέδρασε έτσι για να δηλώσει την άρνησή του), ίσως να δοκιμάζει και τα όριά σας (λέμε όχι αλλά εννοούμε ναι) ... και το τελευταίο θα το κάνει συχνά πυκνά όσο πλησιάζει προς τα 2 έτη (ίσως και μέχρι τα 3).

 

Προσωπικά, θεωρώ ότι περνάτε έντονα μία συγκεκριμένη φάση επειδή το παιδί σας είναι εκδηλωτικό, εξωστρεφές και σας κάνει φανερή τη δυσαρέσκειά του, τον πόνο του, το άγχος του. Δεν θεωρώ καθόλου περίεργο που δεν θέλει να το πλησιάζουν και να το χαϊδεύουν οι ξένοι (ίσα ίσα μακάρι να συνεχίσει να είναι επιλεκτικός στις οικείες επαφές). Έχει αίσθηση του προσωπικού του χώρου, των ορίων του και σας τα κάνει γνωστά. Δεν έχετε παρά να τον ακούσετε και να σεβαστείτε τον προσωπικό του χώρο. (εννοώ κι εσείς και οι ξένοι).

Τέλος, οι κοινωνικές επαφές είναι πολύ σημαντικές αλλά "ακούστε", "διαβάστε" το παιδί σας. Τί θέλει, τί χρειάζεται, τί έχει ανάγκη και πότε. Όταν γίνονται καταναγκαστικά γιατί το παιδί "πρέπει να μάθει", "πρέπει να συνηθίσει τον κόσμο" μάλλον αρνητικό αποτέλεσμα θα έχουν.

Καλή ιδέα η συνάντηση σε σπίτια με λίγα παιδάκια 1-2 το πολύ. Σε πρώτη φάση ξεκινήστε από το δικό σας σπίτι που του είναι οικείο το περιβάλλον ώστε να έχει να "παλέψει" μόνο τον φόβο του προς το "ξένο" άτομο (αντί για δύο φόβους και "ξένο" άτομο και "ξένο" περιβάλλον).

 

Καλό κουράγιο και καλή επιτυχία!!

[george_f]

Δεν έχω λόγια πραγματικά να σας ευχαριστήσω όλες και όλους για τις τόσο εκτενείς και πλήρεις απαντήσεις σας! Η μαμά του θα κάνει μεγάλη χαρά αύριο που θα σας διαβάσει καθώς στεναχωριέται πολύ περισσότερο απ' όσο πρέπει και είναι άδικο γι' αυτήν. Επίσης, την αγαπώ πολύ αλλά δεν θα της το πω ότι το έγραψα εδώ, να το διαβάσει αύριο μόνη της και να γελάσει λίγο το χειλάκι της που είναι μέσα στην πίεση...

 

Ευχαριστώ και πάλι.

[MarcoPolo]

Να σαι καλα βρε πατερα να χαιρεσαι την οικογενεια σου!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Να μην στενοχωριεται η μαμα φαση ειναι ολοι την περασαμε, με διαφορα κολπακια και με σεβασμο στην προσωπικοτητα του παιδιου θα περασει.

[sophiak]

Δεν ειμαι ειδικος, μην παρεξηγηθω, αλλα πιστευω πως βημα-βημα θα τα καταφερετε!Η μικρη μου ειναι παρα πολυ κοινωνικο παιδι και δεν εχω αντιμετωπισει κατι τετοιο ωστε να εχω προσωπικη εμπειρια!Καθε παιδι ειναι διαφορετικο και σιγουρα εχει το δικο του χαρακτηρα και αναπτυξη!

 

Εννοειτε πως συμφωνω απολυτα μαζι σου οτι δεν ειναι δυνατον να αφησεις το παιδι σου να κλαιει για να μαθει!Τα παιδια θελουν αγαπη και ασφαλεια για να νιωσουν σιγουρια και φυσικα ευτυχια!

 

Σιγα σιγα αρχικα με επαφη με καποια παιδακια 1-2 τη φορα..την επομενη μια μικρη βολτα...την αλλη μια μεγαλυτερη πιστευω πως ο μικρος σιγα σιγα θα προσαρμοστει!Θελει υπομονη και αγαπη που απο οσο μπορω να καταλαβω υπαρχει στην οικογενεια σας!!