ΕΠΙΛΟΧΕΙΟ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ?

[katerina katerina]

Αποφάσισα να ανοίξω το θέμα εξαιτίας των όσων πέρασα μετά τη γέννηση της κόρης μου πριν περίπου δυόμιση χρόνια, ενώ τώρα είμαι 6 μηνών έγκυος στο δεύτερο παιδί μου.

Με τον άντρα μου,με τον οποίο ήμασταν ήδη μαζί οκτώ χρόνια και ακόμα ερωτευμένοι, ξεκινήσαμε να κάνουμε πολίτικο γάμο για να ετοιμάσουμε το σπίτι και έπειτα να κάνουμε και το θρησκευτικό. Μία βδομάδα πριν τον πολιτικό είχα καθυστέρηση, έκανα το τεστ και βγήκε θετικό. Τρελαθήκαμε από τη χαρά μας. Αρχίσαμε να ετοιμάζουμε το παιδικό δωμάτιο, γραφτήκαμε μαζί στη βιβλιοθήκη και ρουφούσαμε όποιο σχετικό βιβλίο έπεφτε στα χέρια μας. Τα βράδια κάναμε όνειρα για το πόσο θα ήταν ευτυχισμένη η ζωή μας σε λίγους μήνες και λέγαμε τραγουδάκια στο τότε αγέννητο παιδί μας.

Γέννησα με καισαρική, τρεις βδομάδες νωρίτερα, ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Όλα πηγαίναν καλά τις πρώτες τρεις μέρες. Το κακό ξεκίνησε την τέταρτη μέρα που γυρίσαμε σπίτι. Άρχισα να κλαίω, να νιώθω έναν ανεξήγητο πανικό, το σπίτι και ό,τι βρισκόταν μέσα σ'αυτό με έπνιγε. Ήθελα να βγω έξω, να κρυφτώ και να μη βλέπω κανέναν. [/center] Η ειρωνεία είναι ότι ήθελα να φύγω από αυτό το μικρό αγγελούδι που στην ουσία λάτρευα. Τα πράγματα γινόταν όλο και χειρότερα. Γυρνούσαμε από ψυχολόγο σε ψυχίατρο και το ανάποδο. Στο τέλος κατέληξα στη σκάλα του ιατρείου του ψυχιάτρου να τον παρακαλάω να με κλείσει μέσα σε καμιά ψυχιατρική κλινική για να βρω γαλήνη.Δε με ένοιαζε η αξιοπρέπεια μου ή αν θα πέσω στα μάτια του συζύγου μου τόσο χαμηλά που ίσως στο τέλος θα με παρατούσε και θα έφευγε.

Δεν ξέρω αν έφταιγε οτι εκεί που νοίκιαζα μόνη μου την γκαρσονιέρα μου και είχα τους φίλους, τις βόλτες και τη δουλίτσα μου ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω, χωρίς τη δουλειά, την άνεση του να απολαύσω ένα απλό αφρόλουτρο, απλά καθημερινά πράγματα που μέχρι τότε ήταν δεδομένα, oύτε αν έφταιγε ότι εκτός από τον άντρα μου δεν ήταν κανένας άλλος δίπλα μου, ούτε γονείς, ούτε πεθερικά, ούτε φίλοι, ούτε συγγενείς, ούτε περαστικοί από το δρόμο...Ούτε ξέρω αν έφταιγε ότι τα τελευταία δέκα χρόνια η σχέση μου με τους γονείς μου ήταν απλά τυπική ( είχαν βέβαια τα δικά τους προβλήματα αλλά νομίζω οτι είναι απλά μια δικαιολογία)...

Πραγματικά δεν ξέρω τι έφταιξε. Ακολούθησα μια θεραπεία με αντικαταθλιπτικά για περίπου ένα χρόνο. Κατάφερα και βγήκα από την όλη κακή ιστορία. Κέρδιζα μέρα με τη μέρα το χαμένο έδαφος και έγινε η κόρη μου η καλύτερη μου φίλη. Παίζουμε με τα κουβαδάκια στα πάρκα, τρέχουμε στα λούνα πάρκ, κάνουμε μπάνιο στις κούκλες και διαβάζουμε του κόσμου τα παραμύθια.

Όταν το τεστ βγήκε θετικό για δεύτερη φορά έβαλα τα κλάματα. Ξύπνησαν οι παλιές μνήμες. Πάλι απ'την αρχή όλα? και η Μαχούλα? θα με χάσει για δεύτερη φορά? αν το ξαναπεράσω και δε τα καταφέρω αυτή τη φορά να συνέλθω? άν μου συμβεί κατά τη διάρκεια τις εγκυμοσύνης? θα πρέπει να κάνω θεραπεία με το αγοράκι μου στην κοιλιά? θα έχει επιπτώσεις? Φοβάμαι πολύ κυρίως για την υγεία του μωρού μου, για την κόρη μου, για το γάμο μου και τελευταία για μένα την ίδια και την υγεία μου...

Το κακό είναι ότι και αυτή τη φορά εκτός από τον άντρα μου δεν θα έχω κάποιον δίπλα μου. Έχετε να μου δώσετε κάποια συμβουλή? Ανάλογη εμπειρία? Θα τη γλιτώσω αυτη τη φόρα/ υπάρχει τρόπος να τη γλιτώσω?FONT][/font]

[Μαιρη Π.]

Κουκλα μου μην κανεις κακες σκεψεις..

Το οτι εγινε μια φορα δεν σημαινει οτι θα συμβει ξανα.. βεβαια με το ιστορικο σου καλο θα ηταν να πας για μερικες συνεδριες στον ψυχολογο σου, ωστε να σου φυγει το αγχος αν νομιζεις οτι θα νιωσεις καλυτερα.

μην αγχωνεσαι! κανεις κακο στο μωρακι σου με το αγχος! Θετικη σκεψη και ο γιατρος ειναι παντα συμμαχος

[giasemi1]

Κατερινα, δεν έχω γεννήσει ακόμη και δεν ξέρω τι να σου πω. Πάντως και μόνο το γεγονός ότι αυτή τη φορά ξέρεις ότι μπορεί να μπεις σε μια τέτοια κατάσταση ίσως είναι θετικό για το ότι θα την αποφύγεις. Πάντως κι εγώ πήγα σε ψυχολόγο, καθώς δε μου έβρισκαν τίποτα αλλά έγκυος δεν μπορούσα να μείνω και σκεφτήκαμε μήπως είναι ψυχολογικό το πρόβλημα. Μπορώ να πω ότι με βοήθησε αρκετά. Γι' αυτό μην έχεις κανένα ενδοιασμό και συμβουλέψου κάποιον ειδικό που θα σε καθοδηγήσει, ώστε να αποφύγεις την κατάθλιψη για δεύτερη φορά. Πιστεύω ότι έτσι θα γλιτώσεις από μάταιους φόβους και ανησυχίες και θα χαρείς τη ζωή σου και το κοριτσάκι σου.

[katerina katerina]

τώρα είμαι πολύ καλά, έχω βρει και τρόπους να απασχολούμε (έκτος από τη φροντίδα της Μαχούλας) και είναι σαν να μην υπάρχει κάτι. Απλά νιώθω σαν ηφαίστειο που δεν ξέρεις αν θα σκάσει και πότε... δε θέλω να βρεθώ προ εκπλήξεων και θέλω κατά κάποιο τρόπο να λάβω τα μέτρα μου. ο γιατρός που με παρακολουθούσε λέει ότι δε μου χρειάζεται υποστήριξη γιατί θα με μπερδέψει. εγώ όμως ανησυχώ.