Παιδί και αλλαγή ζωής

[Ειρήνη]

Καλησπέρα σας....

 

"Άγνωστη", ανάμεσα σε "αγνώστους" παίρνω το κουράγιο να μιλήσω ανοιχτά. Καμιά φορά μιλάς πιο άνετα και ελεύθερα σε "ξένους"...

 

Νιώθω χάλια, τελευταία η ψυχολογία μου είναι στο ναδίρ. Μπερδεμένη, αγχωμένη, στεναχωρημένη... εντελώς πεσμένη.

 

Από τότε (στα 7 μου) που έχασα την μητέρα μου, αναγκάστηκα να ζω στηρίζοντας τον εαυτό μου και πάντα να είμαι δυνατή. Να τα καταφέρνω σε οτιδήποτε "έπρεπε". Βρήκα τον άνθρωπο της ζωής μου, εργαζόμασταν και οι 2 (εγώ σαν ιδιαιτέρα εφοπλιστή) όλη μέρα, το βράδυ μαζί και τα Σαβ/κα επίσης. Είχαμε βάλει την ζωή μας και τα οικονομικά μας σε μία τάξη, όλα καλά και ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι.

 

...Και μέτα ήρθε ο Ανδρέας μου... από την στιγμή που τον γέννησα ένιωσα πως η ζωή μου άλλαξε τελείως. Δεν μπορούσα πια να επιστρέψω στην δουλειά, μου έλειπε τρομερά το παιδί. Δεν ήθελα να τον στείλω σε σταθμό ήθελα να τον μεγαλώσω εγώ. Να μην χρειάζεται να δουλεύω όλη μέρα όπως πριν, να τον μεγαλώνω, να τον ζω, να τον πηγαίνω σε μουσεία, σε παιδικές χαρές, να περνάμε ώρες μαζί.

 

Πράγματι... παραιτήθηκα σε λίγους μήνες από την δουλειά μου και επέστρεψα στα... "θρανία". Ασχολήθηκα με την αισθητική άκρων... ειπα "θα έχω χρόνο για το παιδί, θα δουλεύω λίγες ώρες (γιατί τα οικονομικά μας δεν επέτρεπαν να μην εργάζομαι) και θα είμαι ατελείωτες ώρες με το παιδί. Έτσι και έγινε.

 

Και έφτασε ο γιος μου δυόμισι ετών. Ζητάει παιδάκια και σκέφτομαι να τον πάω από Σεπτέμβριο σε παιδικό σταθμό για κάποιες ώρες ώστε να παίζει & να μαθαίνει ταυτόχρονα. Σκέφτομαι "έτσι θα μου δοθεί και μένα η ευκαιρία να εργαστώ περισσότερο και να βοηθήσω περισσότερο το σπίτι μου που το έχουμε ανάγκη"...

 

Γιατί λοιπόν αισθάνομαι έτσι? Γιατί νιώθω ψυχολογικά χάλια? Γιατί δεν μπορώ να αποφασίσω τίποτα?

 

- Να πάω το παιδί στον σταθμό μέχρι τις 4 το απόγευμα? Ωραία...έτσι θα εργαστώ, ακόμα και στην ναυτιλιακή μπορώ να επιστρέψω (για κάποιες ώρες) και να βγάλω αρκετά χρήματα!

... το παιδί όμως... θα του αρέσει? Γιατί να το αφήνω τόσες ώρες σε ξένους ανθρώπους? Κι αν με ζητάει? Εγώ σίγουρα δεν θα είμαι ευτυχισμένη αφήνοντάς τον τόσες πολλές ώρες...

 

- Να πάω το παιδί λίγες ώρες στον σταθμό? Ωραία... θα παίζει και θα είναι ευτυχισμένο αφού θα χαίρεται την συντροφιά άλλων παιδιών χωρίς όμως η μανούλα του να του λείπει τόσες ώρες!

... και στο σπίτι? Πως θα συνεισφέρω που το χρειαζόμαστε???

 

Υπάρχουν και άλλες μανούλες που νιώθουν πραγματικά έτσι? Που πονούν στην σκέψη πως αφήνουν το παιδί τους σε σταθμό πολλές ώρες? Που νιώθουν πόσο πολύ άλλαξε η ζωή τους μετά την γέννα του μωρού τους?

 

Ασθάνομαι τόσο άσχημα...

[Vann]

Νομιζω οτι δεν εισαι η μονη που αισθανεται ετσι,εγω οταν πρωτοπηγα ξανα στην δουλεια η μικρη ηταν 5,5μηνων,ειχα τρελαθει κ δεν ειχα την πολυτελεια να μπορεσω να σταματησω την δουλεια,πλεον προσπαθω να προσαρμοστο με το ωραριο μου κ να μην αισθανομαι τοσες τυψεις .

Η αληθεια ειναι οτι δεν τα καταφερνω,γιατι μου λειπει πολυ το παιδι μου κ σκεφτομαι οτι αντι να την μεγαλωνω εγω την μεγαλωνει μια ξενη γυναικα που την πληρωνω για να το κανει,κ διαπαιδαγωγει εκεινη το παιδι μου.

Το μονο που με ενθαρρυνει λιγο ειναι οτι για εκεινη δουλευω,(κ δεν το λεω αυτο για να δικαιολογησω τον εαυτο μου)για να μπορω να της προσφερω μερικα πραγματα τωρα, κ μερικα μεγαλωνοντας,ξερω οτι αμα δεν δουλευα, θα της ελειπαν πολλα πραγματα ενω τωρα μπορω να κανω περισσοτερα πραγματα για το νινι μου.Φυσικα τιποτα δεν αναπληρωνει την απουσια μου γι αυτο οταν γυριζω σπιτι τις αφιερωνω ολες μου τις ωρες κ δεν παω πουθενα χωρις το νινι μου, κ δεν την εχω αφησει ποτε κ σε κανεναν.Εννοειται οτι εγω δεν εχω καθολου προσωπικο χρονο αλλα δεν με ενοχλει

[kazolina]

πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχουν μάνες που δεν ζουν με αυτό!

και αν υπάρχουν μπράβο τους.

Έχω μία κόρη 5 χρονών την στέλνω στον παιδικό από 12 μηνών και έχω ρίξει πολύ κλάμα.....και συνεχίζω να ζω με απίστευτες τύψεις.

Αν πάνε όλα καλά με αυτή την εγκυμοσύνη ειλικρινά έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να τα παρατήσω όλα για τα παιδιά μου!

[Afroditi D]

Ειρήνη μου καταρχήν Χρόνια σου πολλά !

 

Διαβασε τις ευχες μας εδω... (εγραψα οτι εισαι απο Πειραια..μπερδεύτικα )

 

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=5372&highlight=

 

(να ανέβει λίγο η ψυχολογία σου )

 

Πιστεύω πως όλες μας περνάμε αυτές τις φάσεις στην Ζωή μάς !!!!!!!!

 

μέσα απο τους περιορισμούς και τα λάθη μας , τις φαντασιώσεις μας τις

 

επιθμίες μας , τις αμφιβολίες και τους πειραματισμούς μας, και μέσα από

 

αυτά τη διαδρομή προς την κατανόηση, τη μάθηση , τη διαδοχή....

 

Η διαδοχή !!!! Το πιο σημαντικό στην Ζωη της Μάνας !!! (ή των γονιών θα έλεγα )

 

Τα παιδιά το πιο ανεξάντλητο ζητήμα της ζωής μας ... το ζητημα που

 

φέρνει τα πάνω κάτω........

 

Ευχομαι συντομα να νιώθεις πολυ καλύτερα !!!!!!!!

 

σε ευχαριστούμε που μοιράστικες τις σκέψεις σου μαζί μας !

[Vann]

Αν μπορεις θα ειναι το καλυτερο που θα κανεις κ για τα παιδια σου κ για σενα

[Ειρήνη]

Νομιζω οτι δεν εισαι η μονη που αισθανεται ετσι,εγω οταν πρωτοπηγα ξανα στην δουλεια η μικρη ηταν 5,5μηνων,ειχα τρελαθει κ δεν ειχα την πολυτελεια να μπορεσω να σταματησω την δουλεια,πλεον προσπαθω να προσαρμοστο με το ωραριο μου κ να μην αισθανομαι τοσες τυψεις .

Η αληθεια ειναι οτι δεν τα καταφερνω,γιατι μου λειπει πολυ το παιδι μου κ σκεφτομαι οτι αντι να την μεγαλωνω εγω την μεγαλωνει μια ξενη γυναικα που την πληρωνω για να το κανει,κ διαπαιδαγωγει εκεινη το παιδι μου.

Το μονο που με ενθαρρυνει λιγο ειναι οτι για εκεινη δουλευω,(κ δεν το λεω αυτο για να δικαιολογησω τον εαυτο μου)για να μπορω να της προσφερω μερικα πραγματα τωρα, κ μερικα μεγαλωνοντας,ξερω οτι αμα δεν δουλευα, θα της ελειπαν πολλα πραγματα ενω τωρα μπορω να κανω περισσοτερα πραγματα για το νινι μου.Φυσικα τιποτα δεν αναπληρωνει την απουσια μου γι αυτο οταν γυριζω σπιτι τις αφιερωνω ολες μου τις ωρες κ δεν παω πουθενα χωρις το νινι μου, κ δεν την εχω αφησει ποτε κ σε κανεναν.Εννοειται οτι εγω δεν εχω καθολου προσωπικο χρονο αλλα δεν με ενοχλει

 

Φίλη vann,

 

Πόσο σε νιώθω. Είναι τόσο άδικο όταν μια μανούλα θέλει να προσφέρει στο παιδί της να μην υπάρχει κανένας κρατικός φορέας που να της δίνει οικονομικά κίνητρα.

 

Νιώθω τόσο χάλια ψυχολογικά... δεν ξέρω γιατί μου φαίνεται τόσο βουνό μια τέτοια απόφαση. Την μία μέρα σκέφτομαι πως "πάει πια αποφάσισα!" και την επόμενη είμαι πάλι στεναχωρημένη και τόσο "μέσα" στο πρόβλημα... Νιώθω τόσο πιεσμένη...

[Ειρήνη]

πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχουν μάνες που δεν ζουν με αυτό!

και αν υπάρχουν μπράβο τους.

Έχω μία κόρη 5 χρονών την στέλνω στον παιδικό από 12 μηνών και έχω ρίξει πολύ κλάμα.....και συνεχίζω να ζω με απίστευτες τύψεις.

Αν πάνε όλα καλά με αυτή την εγκυμοσύνη ειλικρινά έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να τα παρατήσω όλα για τα παιδιά μου!

 

Κι όμως φίλη kazolina, πραγματικά υπάρχουν.

 

Το Σάββατο είχε έρθει ένα φιλικό ζευγάρι με τις 2 κορούλες του και συζητούσαμε. Η κοπέλα εργάζεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και σχολάει στις 2. Μου έλεγε λοιπόν πως παίρνει τις κόρες τις στις από τον παιδικό γιατί δεν αντέχει αλλιώς. Γυρίζει σπιτί, τρώει, κοιμάται, ξεκουράζεται και πηγαίνει στις 6 να πάρει τις μικρές σπίτι!

 

Εγώ θα είχα "τρελαθεί". Μόλις σχόλαγα θα πήγαινα σίφουνας να πάρω τον μικρό σπίτι... Αυτό δεν σημαίνει πως εκείνη είναι η "κακιά" μαμά και εγώ η "καλή". Απλά είναι διαφορετική, ζει και βιώνει διαφορετικά την μητρότητα. Αυτό την ευχαριστεί. Δεν έχει σκεφτεί σε καμία περίπτωση να βάλει τον εαυτό της σε 2η μοίρα για τα μωρά.

 

Αντίθετα εγώ δεν βιώνω έτσι την μητρότητα με αποτέλεσμα να "δυσκολεύω" τόσο την ζωή μου. Τύψεις, στεναχώρια και τέτοιο μπέρδεμα...

[Ειρήνη]

Αφροδίτη μου,

 

Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου και για τα ζεστά σου λόγια.

 

Ειλικρινά και 'γω εύχομαι σύντομα να πάρω μια απόφαση και να νιώσω καλύτερα. Δυστυχώς αυτή η ψυχολογία μου, αυτή η απόφαση που δεν μπορώ να πάρω, που νιώθω λάθος σε ότι και να αποφασίσω, με έχει κάνει νευρική και σχεδόν δυστυχισμένη.... Ξεσπάω παντού και το κλάμα το έχω ... στην άκρη του ματιού...

 

Φιλικά

[Afroditi D]

 

Ειλικρινά και 'γω εύχομαι σύντομα να πάρω μια απόφαση και να νιώσω καλύτερα. Δυστυχώς αυτή η ψυχολογία μου, αυτή η απόφαση που δεν μπορώ να πάρω, που νιώθω λάθος σε ότι και να αποφασίσω, με έχει κάνει νευρική και σχεδόν δυστυχισμένη.... Ξεσπάω παντού και το κλάμα το έχω ... στην άκρη του ματιού...

 

Φιλικά

 

Ειρήνη ! σε καταλαβαίνω απόλυτα !

 

δουλέυω απο τις 9 εως τις 4 (οχι τα Σάββατα) και μπορώ να σου πω πως πριν λίγο καιρό είχα το δήλημα , αν θα σταματήσω το γραφείο , αν θα πάει παιδικό ο γιός μου ή αν θα μείνει με την γιαγιά του ...

 

Αποφάσησα να συνεχίσω το γραφείο κ το παιδί να μείνει στην μητέρα μου

(Δόξα το θεό , είχα αυτη την επιλογή).

 

Η δουλειά για μένα είναι "ψυχικη υγεία" , όταν εγω είμαι καλά είναι καλά και το παιδί μου και ο συζηγος.... και το σπίτι αν ξεσκονιστει μια φορά στις 10 μέρες (και οχι καθε εβδομάδα) δεν χάθηκε ο κόσμος !.....

 

Μετά το γραφείο ,μέχρι τις 10 σχεδόν που θα κοιμηθεί ο γιος μου όλες οι ωρες ειναι δικές του... (μπορεί να μαγειρεύω στις 11 το βράδυ ή να βάζω πληντύριο ή να απλώνω ή κ.τ.λ......που σίγουρα ξέρεις )

 

Περνάμε πάρα πολυ καλά μαζί , δημιουργικά , γελώντας απίστετα !

Με χορταίνει , τον χορταίνω....

Με φροντίζει , τον φροντίζω.....

Μου γκρινιάζει , του γρινιάζω...

με αγκαλιάζει , τον αγκαλιάζω...

με................, τον.................

με................, τον.................

με................, τον.................

με................, τον.................

με................, τον.................

με................, τον.................

με αγαπάει , τον αγαπώ !

 

Και όλα τα παραπάνω σίγουρα ίσως πολύ περισσότερο , απο το αν δεν εργαζόμουν ! (είμαι και νευρωτική .....μην με βλέπεις έτσι που γράφω ηρεμα καμια φορά )

 

Δοκιμασέ το Ειρήνη μού !

 

Στείλε τον μικρό παιδικό για κάποιες ώρες !(εννοείτε με την περίοδο προσαρμογής τον πρώτο καιρό)

Προγραμμάτισε κάποια ραντεβού ....( αχ! και να σε είχα κοντα να με περιποιόσουν ! )

 

[φυσικά καταλαβαίνω την σόβαρή απώλεια που έχει νιώσει χάνοντας την μητέρα σου τόσο μα τόσο μικρή - και την δική σου ανάγκη για αυτό κ μόνο το λόγο , να δώσεις όσο περισσότερη αγάπη και να περάσεις όλο τον χρόνο σου με το παιδί σου- αλλά όπως λές Ειρήνη μου ήσουν πάντα μια κοπέλα που δούλευες ....]

Δοκίμασε το και βλέπεις .......

κι'αν περνάει καλά το παιδί στο σταμθό ; Αν όντως για κάποιες ώρες περνάει καλά ! Θα αναναιώνεται και ο γιός σου και εσύ !

 

Κι'αν πάλι δείς ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα , οτι πιέζεσαι εσύ ή το παιδι μακρία ο ένας απο τον άλλον .... απλά σταματάς!

 

Ελπίζω να μην σε μπέρδεψα περισσότερο....

[Ειρήνη]

Αχ Αφροδίτη μου.... είσαι τόσο, μα τόσο τυχερό κορίτσι που έχεις την μανούλα σου!!! Με καταλαβαίνεις τόσο πολύ. Σ' ευχαριστώ!

 

Το πιστεύεις πως εδώ και δυόμισι χρόνια που έχω γεννήσει τον μικρό μου, δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην αναπολώ την μαμά μου και να μην κάνω όνειρα πως θα ήταν με το μωρό και με την βοήθειά της...

 

Αν είχα τη δυνατότητα να αφήσω τον Ανδρέα μου στη μαμά ή τον άντρα μου, δεν θα είχα ενδοιασμό. Θα ήμουν σχετικά ήρεμη γνωρίζοντας πως το παιδί μου θα ήταν σε καλά χέρια παρά τις όποιες ώρες μακριά του.

 

Όμως... σε παιδικό... νιώθω λες και το εγκαταλείπω (με την καλή έννοια). Φοβάμαι για τόσα πράγματα και κυρίως για την ψυχολογία του αν το αφήσω πολλές ώρες... Πόσο δύσκολα κάνω τα πράγματα...

[irenedur]

Αγαπημενες μου μανουλες......ολες στην ιδια φαση ειμστε

 

μακαρι να ημασταν με περισια χρηματα για να μπορεσουμε να ανταπεξελθουμε

και να ημασταν σπιτα να μεγαλωναμε τα μικρα μας.....

 

καλως ή κακως ,κακως βεβαια πρεπει να τα κανουμε ολα,το θεμα

ειναι πως βλεπει καθε μανα την μητροτητα....αλλες οπως μας

ανεφερε μια φιλη συμφορουμιτισα δεν τις νοιαζει πολυ....γυρνα δλδ

να φας -να κοιμηθεις και επειτα να παρεις τα νινακια σου.Ευχαριστω

αλλα εμενα δεν μου κανει...

 

αλλες δεν αντεχουν και κανουν την ζωη τους "δυσκολη" αλλα το χαιρονται

και εγω εδω ανηκω αλλα το χαιρομαι....

 

θα ηθελα πολυ να ειμαι σπιτι...καθε πρωι αλλα δυστυχως δεν μπορω

μενουμε σε μια χωρα που δεν κανει τιποτα....εξου και

η υπογεννητικοτητα.......

 

τουλαχιστον ειμαι ολη την ωρα μαζι της οταν βρισκομαι σπιτι....

[Maya]

Κορίτσια θα μου επιτρέψετε να εκφράσω μία άλλη άποψη. Κι εγώ εργάζομαι και το παιδί μένει σπίτι με μία καταπληκτική κυρία που τη λατρεύει. Έχω αποφασίσει να μην τον πάω παιδικό πριν τα 3, γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι το καλύτερο (προσωπική μου άποψη). Την ημέρα που θα τον πάω στον παιδικό θα κλαίω (ελπίζω να τα καταφέρω να μην με δει). Όχι όμως από στεναχώρια. Από περιφάνεια, επειδή το παιδί μου μεγάλωσε και μπορεί να κάνει ένα σημαντικό βήμα στη ζωή του. όπως κλαιω (κρυφά πάντα) και τώρα που παίζει με την κοπέλα στο παιδότοπο, χωρίς να γυρίσει να με δει για δύο ώρες. Όμως μεγαλώνει και εγώ είμαι εκεί και τον καμαρώνω. Και έχω αποφασίσει να κάνω την παρουσία μου διακριτική στη ζωή του. Να μπορώ να τον κάνω τόσο σίγουρο, ώστε και να λείπω, να με αισθάνεται κοντά του. Ο παιδικός σταθμός είναι ο πρώτος αποχωρισμός. Πρέπει να τον κάνουμε θετική εμπειρία για τα παιδιά που οσμίζονται τον φόβο μας. Εγώ θέλω να γεράσω ευτυχισμένη με τον αντρούλη μου. Και να καμαρώνουμε τα παιδάκια μας που πάντα.... θα φεύγουν. Έτσι είναι η ζωή!

[elias-christina]

Κοριτσια εχω κ εγω το ιδιο προβλημα...

Η αδεια μου ληγει 23/06. Απο πριν γεννησω εχω ζητησει σαν χαρη να παρω εξτρα αδεια ως τον Σεπτεμβρη τουλαχιστον το παιδι μου να γινει 6 μηνων για να παει σε σταθμο. Ομως λογω αλλαγων που συμβαινουν στον χωρο εργασιας μου και πολλων πολλων παραιτησεων πιστευω πως δεν θα μου δωσουν αλλη αδεια ( αν κ μου το ειχαν υποσχεθει ), κλαιω συνεχεια, δεν μπορω να το αντεξω αυτο... Πως θα αφησω το παιδι μου μονο του ?

Και μονο που το σκεφτομαι τρελαινομαι... Θα ειναι μονο 3 1/2 μηνων.

Ανυπερασπιστη στα χερια ξενων απο τις 9 το πρωι ως τις 6 το απογευμα.

Πως μπορω να δεχθω κατι τετοιο? Ειναι αδυνατον ομως να σταματησω να εργαζομαι. Ο αντρας μου ειναι ηδη παρα πολυ αγχωμενος για να του αναφερω εστω μια τετοια μου σκεψη...

[Ειρήνη]

Φίλη irenedur,

 

Σε καταλαβαίνω. Έτσι νιώθω και γω! Είναι δυνατόν να έχεις έναν άγγελο στο σπίτι και να θέλεις να τον "παρκάρεις"??? Και φυσικά δεν μιλάω για τις μανούλες που εργάζονται από ανάγκη, αλλά για μανούλες σαν και την γνωστή μου που ανέφερα πιο πάνω, αλλά όχι μόνο! Έχω κι άλλες γνωστές χωρίς ΚΑΝΕΝΑ απολύτως οικονομικό πρόβλημα που κυριολεκτικά παρκάρουν τα παιδιά τους καθημερινά ώστε να μπορούν να ζουν μια ζωή χωρίς... "προβλήματα"...

 

Καμιά φορά νιώθω πως λάθος επαγγέλματα έχω κάνει στη ζωή μου και θα έπρεπε να ασχολούμαι αποκλειστικά με τα ... μωρά!!!

[Ειρήνη]

Κορίτσια θα μου επιτρέψετε να εκφράσω μία άλλη άποψη. Κι εγώ εργάζομαι και το παιδί μένει σπίτι με μία καταπληκτική κυρία που τη λατρεύει. Έχω αποφασίσει να μην τον πάω παιδικό πριν τα 3, γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι το καλύτερο (προσωπική μου άποψη). Την ημέρα που θα τον πάω στον παιδικό θα κλαίω (ελπίζω να τα καταφέρω να μην με δει). Όχι όμως από στεναχώρια. Από περιφάνεια, επειδή το παιδί μου μεγάλωσε και μπορεί να κάνει ένα σημαντικό βήμα στη ζωή του. όπως κλαιω (κρυφά πάντα) και τώρα που παίζει με την κοπέλα στο παιδότοπο, χωρίς να γυρίσει να με δει για δύο ώρες. Όμως μεγαλώνει και εγώ είμαι εκεί και τον καμαρώνω. Και έχω αποφασίσει να κάνω την παρουσία μου διακριτική στη ζωή του. Να μπορώ να τον κάνω τόσο σίγουρο, ώστε και να λείπω, να με αισθάνεται κοντά του. Ο παιδικός σταθμός είναι ο πρώτος αποχωρισμός. Πρέπει να τον κάνουμε θετική εμπειρία για τα παιδιά που οσμίζονται τον φόβο μας. Εγώ θέλω να γεράσω ευτυχισμένη με τον αντρούλη μου. Και να καμαρώνουμε τα παιδάκια μας που πάντα.... θα φεύγουν. Έτσι είναι η ζωή!

 

Maya μου,

 

Είναι πολύ όμορφα τα όσα γράφεις.

 

Ομολογώ πως ακόμα δεν είμαι τόσο ώριμη μανούλα, ώστε να σκέφτομαι έτσι. Ακόμα τον έχω πολύ ανάγκη όπως νομίζω με έχει και εκείνος.

 

Ειλικρινά όμως αν είχα την δυνατότητα, το ιδανικό δηλαδή για μένα, θα ήταν να τον πήγαινα στο προ-νήπιο (και όχι από του χρόνου) και αυτό για λίγες ώρες, από τις 9 έως τις 13.30. Ίσα-ίσα δηλαδή να παίξει, να κοινωνικοποιηθεί, να το χαρεί και μόνο! Όχι να τον αφήνω μέχρι αργά το μεσημερι εκεί. Μέχρις αυτού του σημείο θα είμουν πραγματικά ευχαριστημένη και δεν θα αισθανόμουν τόσο, μα τόσο άσχημα...

 

Πάντως, ευχαριστώ για τα όμορφα και ζεστά σου λόγια. Μου έδωσες μια ακόμα προοπτική να δω τα πράγματα.

 

Φιλικά

[Maya]

Κι εγώ Ειρήνη από τα τέσσερα θα το πήγαινα. Όμως το είπες μόνη σου... 'ζητάει παιδάκια'. Το παιδί σε οδηγεί, προφανώς επειδή μαζί σου αισθάνεται αρκετά άσφαλές που μπορεί και θέλει να κάνει το επόμενο βήμα του. 'Ηδη έχεις την πρώτη σου επιτυχία ως μητέρα! Άσε τους εγωισμούς στην άκρη και στήριξέ το. Εγώ το έχω πάρει απόφαση, όσο ζω από δω και πέρα, όταν το παιδί μου θα είναι μακριά, θα αισθάνομαι ακρωτηριασμένη. Αυτό όμως δεν θα το καταλάβει παρά μόνο όταν θα κάνει κι αυτός παιδιά!

[Ειρήνη]

Φίλη Μaya,

 

Πόσο δίκιο έχεις όταν λες "όταν το παιδί μου θα είναι μακριά, θα αισθάνομαι ακρωτηριασμένη"...! Έτσι ακριβώς αισθάνομαι και 'γω, ένα κενό, ένα σφίξιμο στο στομάχι...

 

Διαφωνώ μαζί σου όμως στο θέμα του εγωισμού. Σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι έτσι λόγω εγωϊσμού. Εδώ κάνεις λάθος. Ο μικρός μου είναι μόλις δυόμισι και τον Σεπτέμβριο που θα ξεκινήσει παιδικό δεν θα είναι καν 3. Άρα θα προτιμούσα ιδανικά, να πήγαινε σε σταθμό από του χρόνου, που θα ήταν σχεδόν 4. Επίσης, όπως είπα ήδη, θα ήθελα να πάει για να παίξει και να το χαρεί λίγες ώρες και μόνο. Άντε μέχρι τις 2 το πολύ-πολύ.

 

Οι ανάγκες του παιδιού μου είναι πρώτες από όλα. Αν είχα κάποιο είδος εγωϊσμού δεν θα σταματούσα να εργάζομαι ως ιδιαιτέρα εφοπλιστή, δουλειά με κάποιο είδος "αίγλης" για τον περισσότερο κόσμο.

 

Σου λέω και πάλι όμως. Οι ανάγκες του παιδιού πρώτα από όλα! Ειλικρινά δεν πιστεύω πως ο Ανδρέας έχει ουσιαστική ανάγκη να πάει παιδικό από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Εκείνος θέλει απλά να παίξει και να βρεθεί με παιδάκια. Δεν νομίζω πως θα του αρέσει όταν καταλάβει πως εκεί θα βρίσκεται καθημερινά για τόσες ώρες. Άλλο να τον πήγαινα για λίγες ώρες που απλά και μόνο θα χαιρόταν, θα έπαιζε, θα το διασκέδαζε με τα μωράκια της ηλικίας του και θα ήξερε πως σε 2-3 ωρίτσες θα ήταν με την μανούλα στον χώρο του. Αυτό θα ήταν το ιδανικό για εκείνον πιστεύω.

 

Φιλικά

[Ειρήνη]

Κοριτσια εχω κ εγω το ιδιο προβλημα...

Η αδεια μου ληγει 23/06. Απο πριν γεννησω εχω ζητησει σαν χαρη να παρω εξτρα αδεια ως τον Σεπτεμβρη τουλαχιστον το παιδι μου να γινει 6 μηνων για να παει σε σταθμο. Ομως λογω αλλαγων που συμβαινουν στον χωρο εργασιας μου και πολλων πολλων παραιτησεων πιστευω πως δεν θα μου δωσουν αλλη αδεια ( αν κ μου το ειχαν υποσχεθει ), κλαιω συνεχεια, δεν μπορω να το αντεξω αυτο... Πως θα αφησω το παιδι μου μονο του ?

Και μονο που το σκεφτομαι τρελαινομαι... Θα ειναι μονο 3 1/2 μηνων.

Ανυπερασπιστη στα χερια ξενων απο τις 9 το πρωι ως τις 6 το απογευμα.

Πως μπορω να δεχθω κατι τετοιο? Ειναι αδυνατον ομως να σταματησω να εργαζομαι. Ο αντρας μου ειναι ηδη παρα πολυ αγχωμενος για να του αναφερω εστω μια τετοια μου σκεψη...

 

Κορίτσι μου...

 

Πόσο σε νιώθω...! Όταν ήταν να επιστρέψω στο γραφείο είχα φρίξει... έκλαιγαν και γω καθημερινά και δεν ήξερα τι να κάνω πως να το αντιμετωπίσω...

 

Τους ζήτησα 1 μήνα extra άδεια άνευ αποδοχών και ευτυχώς δέχτηκαν αλλά αυτό ήταν... παυσίπονο στον πόνο μου.

 

Τι να σου πω κορίτσι μου... ειλικρινά δεν ξέρω τι να σου πω, πως να σε καθησυχάσω. Γράφε εδώ τα αισθήματά σου, όσο μπορούμε να σε στηρίζουμε και να τα βγάζεις από μέσα σου και δες όλες τις επιλογές σου. Ακόμα και να μιλήσεις με τον άντρα σου.

 

Φιλικά

[kasma31]

Ειρήνη καλησπέρα.

 

Η μικρή μου ξεκίνησε φέτος παιδικό όταν ήταν 23 μηνών. Ενώ ήταν ένα παιδάκι αρκετά προσκολλημένο με μένα, προσαρμόστηκε εύκολα. Το πρόβλημα όμως νομίζω πως περισσότερο το είχα εγώ. Την έβλεπα στην αρχή που έκλαιγε και έκλαιγα και εγώ μαζί της (χωρίς φυσικά να με βλέπει).

Αν ρωτήσεις τη γνώμη μου τώρα, χαίρομαι πολύ για την επιλογή μου. Η μικρή όπως φαίνεται περνάει πολύ ωραία και όταν γυρνάει από το σχολείο είμαστε συνέχεια μαζί.

Στην αρχή αναρωτιόμουν και εγώ για κάποια από αυτά που βασανίζουν και εσένα. Είμαι σίγουρη πως το παιδάκι σου θα προσαρμοστεί γρήγορα αρκεί να νιώσεις εσύ έτοιμη για αυτό το βήμα.

Φαίνεσαι πολύ γλυκιά μανούλα, και πιστεύω πως τα περισσότερα κορίτσια στο φόρουμ ασχολούνται με τα παιδιά τους, είναι δίπλα τους.

Καλή επιτυχία σε ότι αποφασίσεις. Ακολούθησε το ένστικτο σου και μην ξεχνάς πως για το δικό σου παιδί η καλύτερη μανούλα είσαι ΕΣΥ!!

[Ειρήνη]

Φίλη kasma31

 

Σε ευχαριστώ. Τα λόγια σου καταλάγιασαν κάπως τις ανησυχίες μου.

 

Έχω αποφασίσει πως το παιδί, θα πηγαίνει στον παιδικό, από τις 8.30 μέχρι τις 13.00 και τέλος. Θα πηγαίνει, αυτές τις δημιουργικές ώρες, να παίζει, να μαθαίνει, να το χαίρεται. Μετά θα τον παραλαμβάνει η πεθερά μου, που την λατρεύει, να φάει και να κοιμηθεί και ανάλογα την δουλειά που θα κάνω εγώ (αν θα συνεχίσω την δουλειά που κάνω τώρα και θα "πάρω" περισσότερες πελάτισσες ή αν θα επιστρέψω σε κάποια εταιρεία part-time) θα είμαι μαζί του το αργότερο στις 15.00.

 

Δεν θέλω να τον αφήσω περισσότερες ώρες, δεν προσφέρει τίποτα στο παιδί, κατά την γνώμη μου.

 

Σας ευχαριστώ όσες γράψατε μέχρι τώρα, τις απόψεις σας!

[Afroditi D]

Ειρήνη καλή αρχή & καλή δύναμη και στους δύο σας!

 

Όλα να πάνε καλά !

[Ειρήνη]

Ευχαριστώ Αφροδιτούλα μου!!!

 

Θα ξεκινήσουμε από Σεπτέμβριο... αλλά το "φτιάχνουμε" ψυχολογικά από... τώρα...!

[Afroditi D]

καλά κάνετε .... τώρα διακοπούλεςςςςςςςςςς

[Ειρήνη]

... Και εργασία Αφροδιτούλα μου. Τώρα όλα τα κορίτσια μου βιάζονται να βγάλουν ποδαράκια έξω και γίνεται χαμός με το πεντικιούρ και το μασάζ...

[Afroditi D]

... Και εργασία Αφροδιτούλα μου. Τώρα όλα τα κορίτσια μου βιάζονται να βγάλουν ποδαράκια έξω και γίνεται χαμός με το πεντικιούρ και το μασάζ...

 

αχ! αχ! αχ! μην το θίγεις το θέμα .... εχω ενα κοκκινάκι απο το Πάσχα (Μ.Σαββάτο για την ακρίβεια...) ... πρέπει να γίνει πιο ανάλαφρο.... κάτι σε γαλλικό λευκό - ροζ απαλό ... άστα , αστα , μην το θιγεις σου λέω και δεν προλαβαίνω....