ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

[ismin]

Εχω εναν μικρουλη 22 μηνων , οπως ολα τα παιδακια της ηλικιας του μιμειται αυτα που κανουμε , αλλα βλεπω οτι κανει και πολλα πραγματα πρωτοτυπα οπως τα σκεφτεται μονος του χωρις να τα εχει δει. Δηλαδη ενα παιχνιδι μπορει να το χρησιμοποιησει με διαφορους τροπους να το παιξει απο την αναποδη πλευρα , κατι που δεν κανει ενας μεγαλος . Ολα αυτα ξερω οτι ειναι πολυ φυσιολογικα .

Ο προβληματισμος που εχω ειναι αν πρεπει εμεις σε καποια πραγματα να του δειχνουμε το σωστο τροπο η να τον αφηνουμε να το βρει μονος του και ας παιδευτει; πχ αν του παρουμε ενα παζλ αυτα με τα μεγαλα κομματια πρεπει να του δειξουμε πως παιζεται η να το βρει μονος του ;

Μπορει να ακουγεται χαζος ο προβληματισμος που εχω ομως αυτο το θέμα ακολουθει τους γονεις για πολλα χρονια , πχ στο σχολειο πρεπει να το βοηθησω να λυσει την ασκηση , πρεπει να το κατευθυνω προς μια απαντηση που ειναι η σωστη οπως κανουν πολλοι γονεις , η να το κανει μονος και ας ειναι λιγοτερο καλο το αποτελεσμα , και ας θεωρηθει λιγοτερο καλος μαθητης αλλα να τα εχει καταφερει ολα μονος του.

πως μπορουμε να βοηθησουμε τα παιδια μας να ενισχυσουν τον αυοθορμητο τροπο σκεψης τους και να μην τα περιορισουμε με τον δικο μας τυποποιημενο τροπο σκεψης;

[katerinak]

τι ωραιο που σκεφτεσαι ετσι!

καταρχην να βγαλουμε απο πανω μας την εννοια οτι οοοοολα ειναι επικυνδινα!δηλ..κανει κατι ενα παιδι κ συνηθως το τραβαμε , να μην ανεβει στην καρεκλα να μην πιασει κατι που δεν ειναι παιχνιδι..καλυτερα να ειμαστε διπλα του προσεχοντας το κ οταν γινει κατι τραβηγμενο τοτε λεμε οχι.ας το αφησουμε να δει πως μπορει να τα κατεφερει μονο του κ μεχρι που θελει να φτασει

 

τα παζλ εγω τα κανω με την μικρη την πρωτη φορα.την εχω αγκαλια κ βγαζω ενα κομματι.ρωταω που παει;το ξαναβαζω..μπραβο κτλ.οχι πολλα μαζι γιατι χανεται η εικονα απο τα ματια.μετα απο καποιο διαστημα μονη της βλεποντας το, θελει να κανει.τωρα κανει τελειως μονη της,18 μηνων. θυμουνται παντως τη θεση πολυ ευκολα!

 

κανε ερωτησεις οταν παιζει.πχ εχει ενα χαρτι στα χερια..τι ειναι; με τι μοιαζει;εμενα μου θυμιζει αεροπλανο,εσενα;τωρα μου θυμιζει σεντονι..τωρα...θα μαθει να το κανει κ το ιδιο το παιδι αν κ πολλα δεν μας χρειαζονται εμας!

[ismin]

Βλεπω οτι οι γονεις εχουν μεγαλες προσδοκιες ,θελουν τα παιδια τους να μαθουν πολλα πραγματα , να ειναι τα καλυτερα , οι πιο καλοι μαθητες και προκειμενου να το καταφερουν αυτο τους παρεχουν ετοιμες τις λυσεις .

Δεν θελω να μπω σε αυτη την παγιδα, θελω να μπορει το παιδι μου να σκεφτεται μονο του και να βρισκει τις λυσεις στα παιχνιδια , στα μαθηματα , στη ζωη ακομα και αν δεν ειναι τελεια θα ειναι οι δικες του επιτυχιες.

οκ. Στη θεωρία καλά τα λεω , στην πραξη ομως πως μπορεις να το κανεις αυτο; καθεσαι στην ακρη και παρακολουθεις και απλα επιβραβευεις οτι κανει σωστα;

[PASOUMI]

και εγω συμφωνω μαζι σου. ο μικρος δεν παει ακομα σχολειο για να δω τι θα κανω τοτε. στο σχολειο ομως δεν ξερω αν ειναι τοσο απλα τα πραγματα γιατι εκει παιζουν κ ανταγωνισμοι κ "κακοι" δασκαλοι κλπ. κ σιγουρα αν θελουμε μια τετοια φιλελευθερη συμπεριφορα πρεπει να μαστε σιγουροι οτι το παιδακι θα την αντεξει κ θα εχει πολυ αυτοπεποιηθηση.

τωρα ομως, στη φαση που ειναι κ ασχολειται μονο με τα παιχνιδια του, αυτο που κανω παντα ειναι να τον αφηνω μονο του τις πρωτες φορες να το ανακαλυχψει κ ας χειριστει το παιχνιδι οπως θελει, με το σωστο ή το λαθος τροπο. αν δω οτι θα περασουν μερες κ δεν εχει βρει το σωστοτροπο του παιχνιδιου, το υτο δειχνω 1-2 φορες να το δει κ απο κει κ περα ας επιλεξει μονος του το τι θελει.

[Melina22]

Εχω εναν μικρουλη 22 μηνων , οπως ολα τα παιδακια της ηλικιας του μιμειται αυτα που κανουμε , αλλα βλεπω οτι κανει και πολλα πραγματα πρωτοτυπα οπως τα σκεφτεται μονος του χωρις να τα εχει δει. Δηλαδη ενα παιχνιδι μπορει να το χρησιμοποιησει με διαφορους τροπους να το παιξει απο την αναποδη πλευρα , κατι που δεν κανει ενας μεγαλος . Ολα αυτα ξερω οτι ειναι πολυ φυσιολογικα .

Ο προβληματισμος που εχω ειναι αν πρεπει εμεις σε καποια πραγματα να του δειχνουμε το σωστο τροπο η να τον αφηνουμε να το βρει μονος του και ας παιδευτει; πχ αν του παρουμε ενα παζλ αυτα με τα μεγαλα κομματια πρεπει να του δειξουμε πως παιζεται η να το βρει μονος του ;

Μπορει να ακουγεται χαζος ο προβληματισμος που εχω ομως αυτο το θέμα ακολουθει τους γονεις για πολλα χρονια , πχ στο σχολειο πρεπει να το βοηθησω να λυσει την ασκηση , πρεπει να το κατευθυνω προς μια απαντηση που ειναι η σωστη οπως κανουν πολλοι γονεις , η να το κανει μονος και ας ειναι λιγοτερο καλο το αποτελεσμα , και ας θεωρηθει λιγοτερο καλος μαθητης αλλα να τα εχει καταφερει ολα μονος του.

πως μπορουμε να βοηθησουμε τα παιδια μας να ενισχυσουν τον αυοθορμητο τροπο σκεψης τους και να μην τα περιορισουμε με τον δικο μας τυποποιημενο τροπο σκεψης;

 

Καταρχάς δεν είναι καθόλου "χαζός" ο προβληματισμός το αντίθετο θα έλεγα, δείχνει ότι ενδιαφέρεσαι σε βάθος.

Αν πρόκειται για παιχνίδι που δεν έχει ξαναπαίξει μπορείς να αφήσεις να πειραματιστεί μόνος του όσο θέλει ώστε να ανακαλύψει, να παρατηρήσει και να νιώσει τη χαρά του ότι ενεργεί μόνος του πάνω σε ένα καινούργιο αντικείμενο κ βλέπει τα αποτελέσματα.Έτσι αναπτύσει κ τη φαντασία του κ τη δημιουργικότητά του.Όσο βλέπεις ότι το απολαμβάνει τον αφήνεις να πειραματίζεται...

Αν όμως δείχνει να αποθαρρύνεται κ να απογοητεύεται λόγω του ότι δεν βρίσκει τον κατάλληλο τρόπο μπορείς να τον καθοδηγήσεις δίνοντας κάθε φορά λίγα στοιχεία (κ όχι έτοιμη την απάντηση) ώστε να βρει το "σωστό" τρόπο.

Γενικά όταν παίζετε μαζί το μυστικό είναι να βοηθάς τόσο λίγο, ένα σκαλοπάτι δηλ ώστε να προχωρήσει παρακάτω μόνος του. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο.

Είναι πολύ θετικό με παιδιά σε μικρές ηλικίες να εκφράζεις δυνατά τη σκέψη σου όταν παίζετε μαζί....(Π.χ.Έχασα το τουβλάκι μου... Που μπορεί να το βαλα; Θα ξεκινήσω να ψάχνω από....ή μήπως....γιατί...κτλπ Θέλω να φτιάξω ένα...λέω να βάλω αυτό στο....αλλά θα με φτάσει...τι χρειάζομαι...; )

Η γενικότερη φιλοσοφία είναι "Μη δώσεις στον πεινασμένο ένα ψάρι , μάθε του πώς να ψαρεύει".

[jannis]

Εγώ προσπαθώ και συγκρατιέμαι να μην τους "καθοδηγήσω". Ανακάλυψα πολύ νωρίς ότι τα παιδιά μπορούν να βρουν 100 διαφορετικούς τρόπους να παίξουν ένα παιχνίδι και κανένας να μην είναι ο ενδεδειγμένος που γράφει στο κουτί. Τους αφήνω και παίζουν μόνα τους και απλά τους παρακολουθώ. Καμοιά φορά κάνω εισηγήσεις αλλά όχι για "λύσεις" αλλά για "προβλήματα" που πρέπει να λύσουν. Η αν κάποιος κοντεύει να "απελπιστεί" τότε βοηθώ λίγο.

Πραγματικά έτσι αναπτύσεται η δημιουργηκότητα αλλά τονώνεται και η αυτοπεποίθηση, τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα όταν τα καταφέρνουν και μου το λένε, "Μαμά τα κατάφερα" και τότε λέω "Δείξε μου τον τρόπο σου"

[ismin]

jannis και εγω το ιδιο κανω αν και πολλες φορες ''πιάνω'' τον εαυτο μου ετοιμο να δωσει τη '' σωστη'' λυση και σταματαω την τελευταια στιγμη.

παντως ειναι πολυ εφευρετικα τα παιδακια .

Για αυτο στεναχωριεμαι που το σχολειο δεν τα αφηνει να αναπτυξουν την εξυπναδα τους και τους επιβαλλει ενα συγκεκριμενο τροπο σκεψης. Βλεπω τα ανηψακια μου που πανε δημοτικο και ειναι και καλοι μαθητες να εχουν βοηθηματα για ολα τα μαθηματα και να δινουν τις απαντησεις που θελει να ακουσει η δασκαλα και οχι αυτο που σκεφτονται και λυπαμαι . Τοση πολυ προσπαθεια απο παιδια, γονεις , δασκαλους για το τιποτα .

[viki 1]

Κοίτα, και εσυ για παράδειγμα αν αγοράσεις ένα έπιπλο απο το ικεα θα το συναρμολογήσεις χρησιμοποιόντας τις οδηγίες. Κατά τη γνώμη μου και φυσικά χρειάζεται να του δείξεις πώς να φτιάχνει το πάζλ και να το βοηθήσεις να λύσει την άσκηση στο σχολείο. Όχι να τη λύσεις εσύ, να το καθοδηγήσεις να φτάσει στο αποτέλεσμα. Να του διδάξεις τον τρόπο σκέψης για να λυθεί η άσκηση και του βάζεις να λύσει μια δεύτερη μόνο του για να δεις κατα πόσο το κατάλαβε, τί δεν κατάλαβε , πού υστερεί ....

Αν δεν κάνεις μαθήματα οδήγησης δεν οδηγεις, αν δεν έχεις τον άντρα σου, πατέρα σου, αδερφό σου για συνοδηγό την πρώτη φορά που κυκλοφορείς μόνος στην πόλη δεν αισθάνεσαι ασφάλεια, πόσο μάλλον τα παιδιά....

[ismin]

Συμφωνω με αυτο που λες για το παζλ.

Ομως για την ασκηση γιατι πρεπει οι γονεις να δειξουν τον τροπο να την λυσει , τοτε τι κανουν στο σχολειο; Δεν ειναι οτι βαριεμαι αυριο μεθαυριο να βοηθησω το παιδι μου αλλα νομιζω οτι οι γονεις καλουνται να κανουν αυτα που θα επρεπε να κανουν οι δασκαλοι . Υπαρχουν σημερα πολλα παιδια που θα πανε στο σχολειο χωρις να εχουν κανει τις ασκησεις τους επειδη δεν ηξεραν τον τροπο και θα πανε στο δασκαλο να τους τα ξαναεξηγησει; νομιζω πως οχι γιατι οι γονεις θα τους βρουν τις απαντησεις και ολα φαινονται να ειναι καλα , τα παιδια διαβασμενα , οι δασκαλοι και οι γονεις ευχαριστημενοι κλπ.

[viki 1]

Συμφωνω με αυτο που λες για το παζλ.

Ομως για την ασκηση γιατι πρεπει οι γονεις να δειξουν τον τροπο να την λυσει , τοτε τι κανουν στο σχολειο; Δεν ειναι οτι βαριεμαι αυριο μεθαυριο να βοηθησω το παιδι μου αλλα νομιζω οτι οι γονεις καλουνται να κανουν αυτα που θα επρεπε να κανουν οι δασκαλοι . Υπαρχουν σημερα πολλα παιδια που θα πανε στο σχολειο χωρις να εχουν κανει τις ασκησεις τους επειδη δεν ηξεραν τον τροπο και θα πανε στο δασκαλο να τους τα ξαναεξηγησει; νομιζω πως οχι γιατι οι γονεις θα τους βρουν τις απαντησεις και ολα φαινονται να ειναι καλα , τα παιδια διαβασμενα , οι δασκαλοι και οι γονεις ευχαριστημενοι κλπ.

 

το να καταλάβεις πώς λύνεται μια άσκηση θέλει απόλυτη προσοχή απο τον μαθητή. Κάποιο απο τα 20-25 παιδάκια της αίθουσας του σχολείου ίσως ταξιδεύει εκείνη την ώρα. Τόσες ώρες είναι τα καημένα στο σχολείο. Δεν μπορεί να είναι αφοσιωμένα όλη την ώρα. Η δασκάλα τη δουλειά της την έκανε σίγουρα. Απο την άλλη μποιρεί το παιδί να παρακολουθούσε και να μην κατάλαβε κάτι απόλυτα και να ντρέπεται ή να αδιαφορεί να ρωτήσει τη δασκάλα. Αυτό πρέπει να το τσεκάρεις εσύ. Οκ, δεν το βοηθάς αρχικά. το αφήνεις να λύσει την άσκηση αλλά αν δεν τα καταφέρει χρειάζεται βοήθεια. Πόσες φορές θυμάμαι τον εαυτό μου στο γυμνάσιο ή λύκειο να μην μπορώ να ανταποκριθώ στη λύση μιας άσκησης. Αν η μαμά μου ήταν μαθηματικός θα μου εξηγούσε το σημείο που σκάλωσα και θα έπαιρνα μπρος να συνεχίσω.

[jannis]

Κοίτα, και εσυ για παράδειγμα αν αγοράσεις ένα έπιπλο απο το ικεα θα το συναρμολογήσεις χρησιμοποιόντας τις οδηγίες. Κατά τη γνώμη μου και φυσικά χρειάζεται να του δείξεις πώς να φτιάχνει το πάζλ και να το βοηθήσεις να λύσει την άσκηση στο σχολείο. Όχι να τη λύσεις εσύ, να το καθοδηγήσεις να φτάσει στο αποτέλεσμα. Να του διδάξεις τον τρόπο σκέψης για να λυθεί η άσκηση και του βάζεις να λύσει μια δεύτερη μόνο του για να δεις κατα πόσο το κατάλαβε, τί δεν κατάλαβε , πού υστερεί ....

Αν δεν κάνεις μαθήματα οδήγησης δεν οδηγεις, αν δεν έχεις τον άντρα σου, πατέρα σου, αδερφό σου για συνοδηγό την πρώτη φορά που κυκλοφορείς μόνος στην πόλη δεν αισθάνεσαι ασφάλεια, πόσο μάλλον τα παιδιά....

Ναι μεν αλλά...

Εγώ, αν πάρω έπιπλο από το ΙΚΕΑ δεν υπάρχει περίπτωση να το συναρμολογήσω χωρίς οδηγίες (και με τις οδηγίες πάλι ζορίζομαι). Ξέρω όμως πολλούς που το κάνουνε! Συμφωνώ να τους καθοδηγούμε σε κάποια πράγματα που μπορεί να είναι επικύνδυνα πχ οδήγηση. (Αν και εκεί πιστεύω ότι είναι μπορεί να μάθει μόνος του χρησιμοποίωντας το κατάλλήλο για ηλικία όχημα π.χ. με ποδήλατο, με μπαταρία, σε πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής, go carts, κλπ) και μερικές φορές ίσως να χάνουμε χρόνο όταν τους αφήνουμε να ξαναανακαλύψουν τον τροχό (πχ πως πρέπει να κρατάμε το πιρούνι). Αλλά απο την άλλη νομίζω ότι όσο περισσότερο καθοδηγούμε και δίνουμε την δική μας λύση / τρόπο τόσο περισσότερο βάζουμε τα κεφάλια τους σε καλούπια. Δηλαδή γιατί να τους διδάξουμε τον δικό μας τρόπο σκέψης και να μην τους αφήσουμε να εξελίξουν τον δικό τους? Υπάρχει περίπτωση ο δικός τους να είναι καλύτερος!

Πραγματικά το έχω ζήσει, είμαι control frick και καταβάλλω προσπάθειες με τα παιδιά να μην το εκδηλώνω. Ήθελα και εγώ να δείξω στα παιδιά μου πως να κάνουν παζλ, δεν το έκανα και τα κάνουν με άλλο τρόπο από ότι θα τους έδειχνα - είναι δίδυμα και τα κάνουν ο καθένας με τον τρόπο του. Και αυτό συμβαίνει και με πολλά παιχνίδια και με τον τρόπο που ζωγραφίζουν. Δηλαδή πολλές φορές τα παιδιά με έχουν εκπλήξει ευχάριστα όταν αποφάσισα να τους αφήσω μόνα τους να βρουν τον τρόπο. Βοηθάω μόνο όταν τα δω να βασανίζονται με κάτι.

Τώρα όταν πάνε σχολείο εκεί ίσως να έχω πρόβλημα προσαρμογής (εγώ περισσότερο από τα παιδιά), εκτός και αν το "ανανεωμένο" πρόγραμα εφαρμόσει ορισμένα από αυτά που διατείνεται....