Δίδυμες.. εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες

[marakigr]

Καλημέρα σε όλους,

 

Παλαιότερα είχα κάποια ποστ σαν spot αλλά ξέχασα εντελώς τους κωδικούς μου και αναγκάστηκα να φτιάξω καινούριο λογαριασμό

 

Λοιπόν, οι δίδυμες είναι τώρα 14 μηνών σχεδόν.

Είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες. Είναι ετεροζυγωτικά δίδυμα και δε μοιάζουν ούτε εμφανισιακά μεταξύ τους.

 

Η Νιόβη ήταν σε όλα πρώτη, πρώτη γύρισε, πρώτη έκατσε, πρώτη μπουσούλησε, πρώτη περπάτησε.. Η Δανάη ακολουθεί (με μικρή διαφορά χρόνου) σε όλα..Η Νιόβη είναι πολύ ανεξάρτητη, παίζει μόνη της, απομονώνεται και απασχολεί τον εαυτό της μια χαρά. Η Δανάη χρειάζεται παρέα. Ή τον αδερφό τους που τον κυνηγάει παντού και παίζει κυρίως μαζί του, ή την αδερφή της, ή εμένα και το μπαμπάκα της που του έχει αδυναμία.

Το πρόβλημα με τη Δανάη είναι ότι έχει μια επιθετική συμπεριφορά προς την αδερφή της η οποία όμως από οτι καταλαβαίνω δεν είναι συνειδητή. Είναι ενστικτώδης. Τι εννοώ.. Η Δανάη αρπάζει με μανία οτιδήποτε κρατάει η Νιόβη στα χέρια της συνεχώς. Ακόμα και το νεράκι της, ενόσω κρατάει ήδη το δικό της στο άλλο χέρι. Επίσης, ότι της αρπάζει μετά το κοπανάει στο κεφάλι της αδερφής της. Γενικώς χτυπάει με το χέρι της και τον αδερφό της, και εμένα, το φαγητό της.. τα πάντα.

Προσπαθώ να ακινητοποιώ το χέρι της όταν το προλαβαίνω και τη μαλώνω, όπου εκείνη με κοιτάει και γελάει. Δοκίμασα να της χτυπήσω ελαφριά το χεράκι μια φορά αλλά δε μου άρεσε και δεν το ξαναέκανα. Της μιλάω με αυστηρή και κοφτή φωνή και καμιά φορά πιάνει, τις περισσότερες φορές όμως απλώς γελάει και αμέσως γυρνάει και το ξανακάνει.

Εννοείται ότι η Νιόβη κλαίει όταν τρώει τη φάπα από την αδερφή της και δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει να κάνω. Να παρηγορήσω τη Νιόβη ή να την αφήσω να τα βγάλει πέρα μόνη της, να δώσω σημασία στη Δανάη ή να αγνοήσω τη συμπεριφορά για να μην της περάσω το μήνυμα ότι οπα, όταν το κάνω αυτό η μαμα αντιδράει οποτε κάτσε να το ξανακάνω..εχω μπερδευτεί..

Δίνω την ίδια προσοχή (με συνειδητή προσπάθεια) και στα τρία παιδιά μου. Μήπως η Δανάη ζηλεύει όμως? και γιατί να ζηλεύει εφόσον μοιράζω σωστά το χρόνο μου και την αγάπη μου και στα τρία παιδιά? Κατι δε κάνω σωστά μου φαίνεται.

Ελπίζω τώρα που θα πάνε παιδικό την άλλη εβδομάδα να βοηθήσει.. τι λέτε?

 

Καμιά συμβουλή από γονείς με μεγαλύτερα δίδυμα?

[marakigr]

Γεια σας και πάλι!

 

Δεν έχει κανείς να μου προτείνει μια μέθοδο? Θα χαρώ πολύ να ακούσω τη γνώμη σας!

 

Ευχαριστώ

[katerinak]

δυσκολη κατασταση!πρεπει να βρεις την ισορροπια ωστε ουτε η νιοβη να δεχεται το ξυλο ουτε η αλλη να της επιτιθεται..συνεχισε να μιλας κοφτα με αλλαγη τονου στη φωνη σου κ θυμησου να λες ποσο σου αρεσε οταν ειναι ηρεμη κ συνεργασιμη.δεν θα φανει απο την αρχη αλλα σιγα σιγα θα εχει αποτελεσμα..μαλλον η δαναη θελει να κυριαρχησει κ λιγο

[AthinaP]

Συμφωνώ με τα παραπάνω. Οι εναλλακτικές συμπεριφορές που δοκιμάσαμε εμείς, είτε να δίνουμε προσοχή στο θύμα, είτε να μην αντιδρούμε, δεν έπιασαν. Στην πρώτη περίπτωση ενίσχυσαν την αρνητική συμπεριφορά του θύματος. Έκαναν τη μικρή μου πιο κλαψιάρα. Στη δεύτερη, το κακό διαιωνιζόταν, γιατί τα παιδιά δεν έπαιρναν απο πουθενά το μήνυμα ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν καλό.

 

Να αποδοκιμάζεις, αλλά με τέτοιον τρόπο ώστε να μη δίνεις υπερβολικές διαστάσεις στο θέμα και το ενισχύεις. Εγώ με τα χτυπήματα στο κεφάλι όμως φρίκαρα και τα περιορίσαμε αρκετά. Σε χτυπήματα, χρησιμοποιούσα περιορισμό του ενόχου στο πάρκο. Με ηρεμία, τον απομάκρυνα και τον άφηνα στο πάρκο "για να ηρεμήσει". Μια-δυο, το έπιασε το μήνυμα. Γενικά, είδα ότι δουλεύει πιο καλά το να δίνουν οι μεγάλοι το καλό παράδειγμα της ηρεμίας και όχι της αντιπαράθεσης.

 

Ο παιδικός δεν ξέρω αν θα βοηθήσει. Εξαρτάται από τις δασκάλες. Σίγουρα μέσα στο σπιτι σου βάζεις εσύ τους κανόνες και μπορεί τα παιδιά να έχουν άλλη συμπεριφορά στο σπίτι και άλλη στον παιδικό. Στον παιδικό, αντιμετώπισε περισσότερα θέματα ο πιο φασαρίας, από τα δικά μου δίδυμα, γιατί βρήκε το μάστορά του, δεν είχε μόνο θύματα και συνεπώς κατέληγε να μπλέκει σε φασαρίες. Το "θύμα", χάρηκε πιο πολυ την εμπειρία του παιδικού, γιατί δεν είχε μόνο κάποιον να την κοντράρει, αλλά και παιδάκια με τα οποία έπαιζε χαρούμενα και αρμονικά.

 

Πιστεύω είναι σημαντικό, πριν πάνε τα παιδιά παιδικό, να υπερασπίζονται τον ευατό τους. Να μάθεις στο "θύμα", να μη δέχεται αρνητικές συμπεριφορές. Να μιλάς εκ μέρους της, ώστε να μάθει πώς πρέπει να αντιδρά. Πχ όταν κάποιος έρχεται απειλητικά, να λέει "φύγε", μην κάνεις βλακείες. Ανάλογα την περίσταση.

[rkt]

Εχω ακριβώς το ίδιο θέμα με τις κόρες μου. Είναι σαν χαρακτήρες, έτσι όπως λες. Η μία (Αγγελίνα) ήρεμη, απασχολείται μόνη της, λίγο μαμάκιας, η άλλη (Κάλλια) καπετάν φασαρίας. Βαριέται εύκολα, δεν αφήνει την αδερφή της σε χλωρό κλαρί. Οτι παιχνίδι παίζει, θα της το πάρει, ότι κρατάει, θα της το αρπάξει, αν κάθεται απλώς φρόνιμη, θα πάει να την τζολέψει, αν διαβάζει ένα βιβλίο, θα της το βουτήξει κλπ. κλπ. Ατελείωτη λίστα.

Με αποτέλεσμα, η Αγγελίνα - που δεν είναι όσο χειροδύμανη είναι η Κάλλια - να έχει βρει ως τρόπο να αντιδρά, το ξύλο.

Τι μαλλί τραβάει, τι φάπες πέφτουνε, τι κλοτσιές, άστα να πάνε. Μετά αρχίζει και η άλλη, και εγώ κοντεύω να γίνω ο καλύτερος διαιτητής. Ολα τα δοκιμάζω, τίποτα δεν δουλεύει. Αυτό εμείς βέβαια δεν το είχαμε από τόσο μικροί, μετά τα 2,5 ξεκίνησε. Και εγώ δεν ξέρω τι να κάνω για να το σταματήσω. Το προσπαθώ.

Στον παιδικό δε, είναι κυρίες, οπότε μην έχεις πολλές ελπίδες.

[marakigr]

Κορίτσια, σας υπερευχαριστώ για τις απαντήσεις σας!

 

Αθηνά μου, το δοκίμασα και εγώ το σύστημα της απομάκρυνσης .. την έβαζα καμιά εβδομάδα στο πάρκο κάθε φορά που χτυπούσε την αδερφή της αλλά δεν έπιασε.. ίσως δεν επέμενα αρκετά τι να πώ. Θα το ξαναδοκιμάσω όμως, τι έχω να χάσω?

 

Κατερίνα συμφωνώ, μάλλον θέλει να κυριαρχήσει η κυρά-Δανάη..

 

rkt ωχ, να περιμένω να χειροτερέψει η κατάσταση δηλαδή ε?

Όπως τα περιγράφεις και εσύ έτσι είναι και εδώ..

 

Αυτό που σκέφτηκα και ξεκίνησα το σαββατοκύριακο να κάνω είναι να αφιερώνω πρώτα μισή ώρα παιχνίδι αποκλειστικά στη μία (ενώ ο μπαμπάς παίζει με τα άλλα δύο) και μετά μισή ώρα στην άλλη (ενώ ο μπαμπάς απασχολεί τα άλλα).. μετά, όταν κοιμούνται παίζω με το γιό μου και αφού ξυπνάνε τους βάζω όλους μαζί κάτω στο χαλί και παίζουμε με τα τούβλα τους κτλ.. προσπαθώ να κάνω παιχνίδια αλληλεπίδρασης αλλά μεταξύ τους πρώτα και μετά με μένα. Έβαλα τον αδερφό τους να κάτσει στη μέση και να σπρώχνει μια μπαλίτσα πρώτα στη μία (η οποία πρέπει να την σπρώξει πίσω) και μετά στην άλλη. Με πολλά μπράβο και επιβραβεύσεις κάτι έγινε και η Δανάη καθόταν στο τέλος στη θέση της και περίμενε τη σειρά της χωρίς να τρέχει να προλάβει τη μπάλα όταν ήταν η σειρά της Νιόβης (γιούπιι)..

Δε ξέρω αν είναι καλό σύστημα αυτό, έκλεψα την ιδέα από την εργοθεραπεία του μεγάλου αλλά φαίνεται να ψιλοδουλεύει όταν τους βάζω όλους μαζί να παίξουν.. για να δούμε πως θα πάει..

rkt, εσύ τις βάζεις να παίξουνε μαζί ενόσω είσαι και εσύ κοντά τους δηλ. λαμβάνεις και σύ μέρος στο παιχνίδι εννοώ? και αν ναι, φέρνει αποτέλεσμα?

 

Ευχαριστώ και πάλι, και αν υπάρχουν και άλλες γνώμες-απόψεις-συμβουλές θα χαρώ πολύ να τις ακούσω!

[AthinaP]

Ναι, έχεις δίκιο. Σε αυτές τις ηλικίες μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικό να τους δείχνουμε τι να κάνουνε, αντί τι να μην κάνουνε. Βέβαια αυτό απαιτεί κάποια ενέργεια και ενασχόληση που ειναι δύσκολο να βρεθεί σε ένα σπίτι με δίδυμα, αλλά αποδίδει. Εμείς κάνουμε βάρδιες με τον άντρα μου, έτσι ώστε να προλαβαίνουμε και τις δουλειές του σπιτιού και λίγη ξεκούραση.

[rkt]

rkt ωχ, να περιμένω να χειροτερέψει η κατάσταση δηλαδή ε?

Όπως τα περιγράφεις και εσύ έτσι είναι και εδώ..

Οχι απαραίτητα. Μπορεί να μην γίνουν έτσι τα δικά σου. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Εγώ στην ηλικία των δικών σου, δεν είχα ιδιαίτερο θέμα. Ισως το παιρνάς νωρίτερα. Και πίστεψε με είναι καλύτερα. Στα τρομερά 3, χμ.. ζόρικα. Ασε και ακόμα βράζω από το απογευματινό χουνέρι που μου κάνανε. Την Κάλλια δε, ακόμα την έχω ξύπνια. Αρνείται να κοιμηθεί με τον πατέρα της και εγώ απλώς είναι αδύνατον να ηρεμήσω και να πάω να την ξανακοιμήσω. 1,5 ώρα προσπαθώ.

 

rkt, εσύ τις βάζεις να παίξουνε μαζί ενόσω είσαι και εσύ κοντά τους δηλ. λαμβάνεις και σύ μέρος στο παιχνίδι εννοώ? και αν ναι, φέρνει αποτέλεσμα?

Αμέ, όλα τα δοκιμάζω. Φέρνει αποτέλεσμα. Για 5 λεπτά. Μετά πάλι βουτιόνται

Ασε, ας μην πω τιποτά άλλο, θα πω τίποτα που θα το μετανοιώσω. Νεύρα κρόσσια μου κάνανε επί 3 ώρες. Νισάφι.

[* Maraki *]

Κάπου διάβασα ότι ακόμα και το ξύλο μεταξύ τους είναι έκφραση αγάπης!

 

Μπορείτε να παίζετε ομαδικά παιχνίδια και να τις βάζεις στην ίδια ομάδα .

 

Επίσης αυτό που λες ή κάνεις με τις τιμωρίες , αν βάλεις , να το τηρείς πάντα και να είναι σταθερός ο τόνος σου όταν τις μαλώνεις .

 

Και το πιο σημαντικό απ' όλα , ρώτησες τι κάνεις λάθος ; Κανείς δε μπορεί να το κρίνει αυτό . Οι καλοί γονείς κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για τα παιδιά τους . Κανείς δεν είναι τέλειος .

Και εμένα τα δικά μου που είναι οχτώ χρονών τα ίδια κάνουν .

Εξάλλου : αυτά μαζί δεν κάνουνε και χώρια δε μπορούνε!!!

 

 

 

Σας εύχομαι όλες πάνω απ'όλα να είναι γερά τα παιδάκια σας .

[no doubt]

Οι δικοί μου έτσι ήταν ακόμα από τη μήτρα. Σε κάθε υπέρηχο ο μικρός χτυπούσε το μεγάλο και εκείνος έβαζε μπροστά τα χέρια του και σπρωχνόταν προς τα πίσω.

Δεν πρόκειται να ανακατευτώ σε αυτό. Ο καθένας έχει το χαρακτήρα του. Εκεί που μαλλιοτραβιούνται και κλαίνε εκεί και ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Όταν ο μικρός τραβάει τα μαλλιά του αδελφού του το κάνει για παιχνίδι. Και οι 2 (ο ένας βέβαια κλαίγοντας) κουνάνε το δάχτυλό τους και λένε εεεεεε δηλ. μη μη μη.

Αυτός που τσατίζεται με την κατάσταση αυτή είναι ο μπαμπάς. Ο μεγάλος του μοιάζει φατσικά και το έχει πάρει προσωπικά το θέμα. Αμύνσου του λέει, χτύπα τον, δάγκωσέ τον κι εσύ. Κι αυτός απλά γελάει.