ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΥΗΣΗΣ

[veti]

Καλησπερα σε ολες τις κοπελες του φορουμ.

Καποιες απο εσας γνωριζετε ηδη την ιστορια μου,και ολο αυτο τον γολγοθα που περναω,για καποιες που δεν γνωριζετε να σας πω οτι στις 22 αυγουστου εκανα διακοπη κυησης στην 23 εβδομαδα λογω προβληματων που ειχε το μωρακι μου.

Ανοιγω αυτο το θεμα για να μοιραστω τον πονο μου μαζι σας,και εσεις με εμενα και ξερω οτι ειμαστε πολλες που περναμε τα ιδια.

Απο εκεινη την ημερα προσπαθω να πατησω στα ποδια μου,ειναι μερες που γελαω και προσπαθω να ξεχαστω,αλλα ειναι μερες που το μυαλο μου κολαει συνεχως και δεν μπορω να σταματησω να κλαιω.Δεν ξερω πως θα το ξεπερασω το γεγονος μου φαινεται βουνο ολο αυτο.

Μετα απο τοσες μερες ξεκινησα να βγαινω απο το σπιτι,και προσπαθω να δειχνω καλα σε ολους αλλα δεν ειμαι,μεσα μου νιωθω 70 ετων και ας ειμαι 29.ολοι μου λενε να μην στεναχωριεμαι και οτι ειμαστε νεοι και θα κανουμε πολλα παιδια,αλλα για εμενα ητανε το μωρακι μου που το περιμενα με τοση λαχταρα.

Ολα αυτα τα γραφω και τα βγαζω απο μεσα μου γιατι μπορειτε να καταλαβετε ολες εσεις που εχετε περασει τα ιδια με εμενα.

Σας ευχαριστω ολες πολυ για τα καλα σας λογια στην δυσκολη στιγμη μου,και συγνωμη για το μεγαλο post.

[cathy1716]

Καλησπερα σε ολες τις κοπελες του φορουμ.

Καποιες απο εσας γνωριζετε ηδη την ιστορια μου,και ολο αυτο τον γολγοθα που περναω,για καποιες που δεν γνωριζετε να σας πω οτι στις 22 αυγουστου εκανα διακοπη κυησης στην 23 εβδομαδα λογω προβληματων που ειχε το μωρακι μου.

Ανοιγω αυτο το θεμα για να μοιραστω τον πονο μου μαζι σας,και εσεις με εμενα και ξερω οτι ειμαστε πολλες που περναμε τα ιδια.

Απο εκεινη την ημερα προσπαθω να πατησω στα ποδια μου,ειναι μερες που γελαω και προσπαθω να ξεχαστω,αλλα ειναι μερες που το μυαλο μου κολαει συνεχως και δεν μπορω να σταματησω να κλαιω.Δεν ξερω πως θα το ξεπερασω το γεγονος μου φαινεται βουνο ολο αυτο.

Μετα απο τοσες μερες ξεκινησα να βγαινω απο το σπιτι,και προσπαθω να δειχνω καλα σε ολους αλλα δεν ειμαι,μεσα μου νιωθω 70 ετων και ας ειμαι 29.ολοι μου λενε να μην στεναχωριεμαι και οτι ειμαστε νεοι και θα κανουμε πολλα παιδια,αλλα για εμενα ητανε το μωρακι μου που το περιμενα με τοση λαχταρα.

Ολα αυτα τα γραφω και τα βγαζω απο μεσα μου γιατι μπορειτε να καταλαβετε ολες εσεις που εχετε περασει τα ιδια με εμενα.

Σας ευχαριστω ολες πολυ για τα καλα σας λογια στην δυσκολη στιγμη μου,και συγνωμη για το μεγαλο post.

veti μου καλησπερα.

Δεν εχουμε μιλησει πριν,διοτι ειχα απομακρυνθει απο το φορουμ,ομως διαβασα ολη την ιστορια σου αυτο το καλοκαιρι.Δεν θα σου πω πολλα,διοτι σε αυτες τις συνθηκες τα πολλα λογια ειναι περιττα.Εχω γραψει κ εγω την ιστορια μου ''δισχιδης ραχη:πως μια μανα να βρει το κουραγιο να αποχωριστει το παιδι της''.Αυριο συμπληρωνω 5 μηνες απο το δικο μου αποχωρισμο.Γυριζοντας πισω το χρονο,απορω με τη δυναμη που εχω μετα απο ολο αυτο....Τοσος πονος,θλιψη,στενοχωρια...Ενα κενο που δε νομιζω να κλεισει ποτε.Σιχαινομαι να ακουω ακομα κ σημερα ''εισαι μικρη(26 χρονων,θα κανεις αλλο''.Για μενα δεν τιθεται θεμα αντικαταστασης.Ηταν η μπεμπα μου,το μωρακι που μεγαλωνε μεσα μου για 19 βδομαδες κ ΕΠΡΕΠΕ να αφησω να φυγει τοσο ξαφνικα κ ενω ολα φαινονταν τελεια κ ιδανικα....Ασε τα συναισθηματα σου ελευθερα,μην καταπιεζεσαι σε τιποτα.Χρειαζεσαι χρονο για να μαζεψεις τα κομματια σου.ΕΙναι μακρυς κ δυσκολος ο δρομος αυτος,ομως γνωριζοντας γυναικες του φορουμ που βρεθηκαν εδω,θα δεις οτι υπαρχει καπου φως....Αλλες βρεθηκαν στη θεση μας κ τωρα ειναι εγκυουλες ξανα...Εκει αναζητησε την ελπιδα κ τη δυναμη,εγω αυτο εκανα....Δυστυχως κανεις δεν καταλαβαινει,αν δεν εχει βρεθει στη θεση αυτη.....Κ μακαρι καμια γυναικα ακομα....

 

Φιλακια πολλα

Κατερινα

[veti]

veti μου καλησπερα.

Δεν εχουμε μιλησει πριν,διοτι ειχα απομακρυνθει απο το φορουμ,ομως διαβασα ολη την ιστορια σου αυτο το καλοκαιρι.Δεν θα σου πω πολλα,διοτι σε αυτες τις συνθηκες τα πολλα λογια ειναι περιττα.Εχω γραψει κ εγω την ιστορια μου ''δισχιδης ραχη:πως μια μανα να βρει το κουραγιο να αποχωριστει το παιδι της''.Αυριο συμπληρωνω 5 μηνες απο το δικο μου αποχωρισμο.Γυριζοντας πισω το χρονο,απορω με τη δυναμη που εχω μετα απο ολο αυτο....Τοσος πονος,θλιψη,στενοχωρια...Ενα κενο που δε νομιζω να κλεισει ποτε.Σιχαινομαι να ακουω ακομα κ σημερα ''εισαι μικρη(26 χρονων,θα κανεις αλλο''.Για μενα δεν τιθεται θεμα αντικαταστασης.Ηταν η μπεμπα μου,το μωρακι που μεγαλωνε μεσα μου για 19 βδομαδες κ ΕΠΡΕΠΕ να αφησω να φυγει τοσο ξαφνικα κ ενω ολα φαινονταν τελεια κ ιδανικα....Ασε τα συναισθηματα σου ελευθερα,μην καταπιεζεσαι σε τιποτα.Χρειαζεσαι χρονο για να μαζεψεις τα κομματια σου.ΕΙναι μακρυς κ δυσκολος ο δρομος αυτος,ομως γνωριζοντας γυναικες του φορουμ που βρεθηκαν εδω,θα δεις οτι υπαρχει καπου φως....Αλλες βρεθηκαν στη θεση μας κ τωρα ειναι εγκυουλες ξανα...Εκει αναζητησε την ελπιδα κ τη δυναμη,εγω αυτο εκανα....Δυστυχως κανεις δεν καταλαβαινει,αν δεν εχει βρεθει στη θεση αυτη.....Κ μακαρι καμια γυναικα ακομα....

 

Φιλακια πολλα

Κατερινα

 

Σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια και λυπαμαι πολυ και για την δικη σου απωλεια.

Οπως καταλαβαινεις ειναι πολυ δυσκολο και ειμαι μπερδεμενη και φοβισμενη για μια επομενη εγκυμοσυνη μην μου ξανα τυχη,αλλα ποιος μποει να το εγγυηθει??????

Περιμενω και τις απαντησεις απο την νεκροψια που θα γινει στο μωρακι μου και ειμαι ολο ανχος να δω τι θα μου πουν.......

Με τον καιρο ευχομαι να νιωσω καλυτερα..........

[ΑΝΝΑ4]

καλησπερα,η δικη μου περιπτωση ειναι διαφορετικη αλλα το αποτελεσμα ιδιο,μανα χωρις μωρο...δεν ξερω τι να σου πω,απο εμπειρια σου λεω μονο οτι σιγα-σιγα θα επανελθεις,ειναι νωρις ,ακομα κ το σωμα σου προσπαθει να καταλαβει τι εγινε,αρα εχεις καιρο,και πστεψε με θα το ξεπερασεις...φτανει να κοιτας μπροστα!!!το αγγελακι σου(γιατι πλεον ειναι ''συνδεσμος'' σου με τον Θεουλη)σε προστατευει κ συντομα θα σου στειλει το αδερφακι του...σε νιωθω κ μας ευχομαι τα καλυτερα συντομα να μας ερθουν!!!!

[cathy1716]

Σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια και λυπαμαι πολυ και για την δικη σου απωλεια.

Οπως καταλαβαινεις ειναι πολυ δυσκολο και ειμαι μπερδεμενη και φοβισμενη για μια επομενη εγκυμοσυνη μην μου ξανα τυχη,αλλα ποιος μποει να το εγγυηθει??????

Περιμενω και τις απαντησεις απο την νεκροψια που θα γινει στο μωρακι μου και ειμαι ολο ανχος να δω τι θα μου πουν.......

Με τον καιρο ευχομαι να νιωσω καλυτερα..........

Αν σε καταλαβαινω....ΑΠΟΛΥΤΑ veti μου....Δεν εισαι μονη,αυτο πρεπει να το ξερεις....Ο,τι περνας ειναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ.Ο φοβος φωλιαζει στην καρδια,ομως με τον καιρο η λογικη υπερτερει κ θα δεις οτι ολα θα ειναι λιγακι καλυτερα....Ειναι πολυ λογικο να πανικοβαλλεσαι κ να αγχωνεσαι,ομως ο χρονος θα βοηθησει κ ολα θα μπουν σε μια σειρα...

Θα παρεις τις απαντησεις κ τα αποτελεσματα κ με αλλη ψυχραιμια θα προσωρησεις μπροστα.Μην βιαζεσαι ομως,ακομα κ το γεγονος οτι τα αποτελεσματα καθυστερουν λιγακι,γινεται για καποιο λογο.Με αλλη ψυχραιμια προσωπικα τα διαβασα 1 μηνα μετα....

 

Δωσε χρονο στον εαυτο σου...Μικρα βηματακια κ θα επανελθει η αισιοδοξια.Κ καποια στιγμη θα τα πουμε σε αλλη ενοτητα στο φορουμ,σε εκεινην της εγκυμοσυνης.Στο υποσχομαι,θα γινει!!!!!

[x.g.]

VETI ακόμα μαζεύουμε τα κομμάτια μας. Όταν συνέβη η διακοπή όλες μας διαλυθήκαμε σε μικρά κομμάτια τόσο μικρά που νομίζαμε πως δεν υπήρχαμε. Τώρα όλες προσπαθούμε να ξαναγεννηθούμε. Προσωπικά πιστεύω οτι κάποια κομμάτια μας πρέπει να τα αναζητήσουμε και να τα κολλήσουμε στο παζλ γιατί διαφορετικά το γεγονός αυτό μπορεί να μας αλλάξει ολοκληρωτικά. Από εκεί και πέρα όμως στα κενά από τα κομμάτια που χάθηκαν προσπάθησε να βάλεις καινούρια. Εγώ είμαι στη φάση που θέλω να γνωρίσω νέα άτομα στο περιβάλλον της δουλειάς που να μην ξέρουν τι μου έχει συμβεί και να μιλάμε μόνο για χαρούμενα πράγματα μιας και το αντικείμενο μας είναι η προσωποποίηση της χαράς - είμαι νηπιαγωγός.

Όλες έχουμε περάσει από πολλές φάσεις, προσπάθησε να ζήσεις κάθε συναίσθημα, μην καταπιέσεις κανένα αλλά πρόσεξε τις στιγμές που η κατάθλιψη με διαφορετική κάθε φορά μορφή σου χτυπάει την πόρτα. Εκεί δείξε όλη σου τη δύναμη και μην την αφήσεις να περάσει... Όλα τα άλλα θα τα καταφέρεις...εδώ είμαστε για να βοηθήσουμε και εμείς με όση δύναμη έχουμε.

[ιωάννα25]

Κοριτσάκια μου σας καταλαβαίνω απόλυτα. Τα πέρασα και εγώ, αλλά θα σας δώσω θάρρος. Έκανα απόξενση όταν είμουν 11 εβδομάδων. Απογοητεύτικα, έκλαιγα κάθε μέρα είχα πέσει σε κατάθληψη. Μετά την απόξενση είδα περίοδο σε ένα ακριβώς μήνα. Είχα πεισμώσει πώς θα μείνω πάλι έγκυος και αμέσως έμεινα, δηλ ένα μήνα απο την απόξενση. Στην εγκυμοσύνη μου την νέα είχα συνεχώς καφέ και ρόζ και είμουν συνεχώς μέσα στο άγχος αλλά με την βοήθεια του θεού γέννησα τον απρίλη την κοράσα μου. (Την πρώτη εγκυμοσύνη δεν την ξεχνάω και ακόμη και τώρα όταν πηγαίνω εκκλησία ανάβω κεράκι στο μωράκι μου που χάθηκε)

 

Σας εύχομαι τα καλύτερα και σύντομα με γεμάτες κοιλίτσες

[Δ.Βούλα]

περυσι τον φεβρουαριο αφησα την δικη μου κορη να ταξιδεψει στον ουρανο... να γινει αγγελακι...επιασα πατο... και οταν πιανεις πατο το μονο που μπορεις ειναι σιγα σιγα να ανεβεις... δεν το ξεχνας ποτε..απλα μαθαινεις να ζεις με αυτην την απωλεια.. με στηριξε πολυ ο αντρας μου ειχα βαρεθει να ακουω - δεν πειραζει θα κανεις αλλα παιδια μικρη εισαι ακομα .. νευριαζω με την μαμα μου που μου λεει -ξεχνα το παει περασε.. για μενα δεν περασε ουτε θα περασει ακομα και τωρα που περιμενω τα διδυμακια τον δεκεμβρη σκεφτομαι την κορουλα μου που εφυγε, που πολυ απλα δεν την ειδα να μεγαλωνει, δεν ξερω πως ηταν οταν γενηθηκε γιατι δεν την ειδα και το μετανιωσα μονο την πλατη της ειδα και μου εχει μεινει η εικονα της απο τον υπερηχο. σκεφτομαι που σε λιγο καιρο θα ειχα τρια παιδακια.. μου λειπει πολυ και θα ηθελα να της πω πως την αγαπαω παρα πολυ...

[veti]

περυσι τον φεβρουαριο αφησα την δικη μου κορη να ταξιδεψει στον ουρανο... να γινει αγγελακι...επιασα πατο... και οταν πιανεις πατο το μονο που μπορεις ειναι σιγα σιγα να ανεβεις... δεν το ξεχνας ποτε..απλα μαθαινεις να ζεις με αυτην την απωλεια.. με στηριξε πολυ ο αντρας μου ειχα βαρεθει να ακουω - δεν πειραζει θα κανεις αλλα παιδια μικρη εισαι ακομα .. νευριαζω με την μαμα μου που μου λεει -ξεχνα το παει περασε.. για μενα δεν περασε ουτε θα περασει ακομα και τωρα που περιμενω τα διδυμακια τον δεκεμβρη σκεφτομαι την κορουλα μου που εφυγε, που πολυ απλα δεν την ειδα να μεγαλωνει, δεν ξερω πως ηταν οταν γενηθηκε γιατι δεν την ειδα και το μετανιωσα μονο την πλατη της ειδα και μου εχει μεινει η εικονα της απο τον υπερηχο. σκεφτομαι που σε λιγο καιρο θα ειχα τρια παιδακια.. μου λειπει πολυ και θα ηθελα να της πω πως την αγαπαω παρα πολυ...

 

Αχ ποσο σε καταλαβαινω να ηξερες,σε νιωθω απολυτα.

Δυστηχως αυτος ο πονος δεν νομιζω να ξεπερνιεται ποτε,απλα με τον καιρο νομιζω θα μαλακωσει,και ελπιζω να μαλακωσει γιατι τωρα ειμαι στην φαση που κοιμαμαι και ξυπναω με τις σκεψεις μου κολημενες εκει σε ολους αυτους τους μηνες που κουβαλουσα μεσα μου το μωρακι μου.

Ουτε εγω το ειδα το μωρο μου,γιατι δεν ξερω αν θα το αντεχε η ψυχη μου......

Σου ευχομαι μεσα απο την καρδια μου τα καλυτερα και με ενα πονο να αγκαλιασεις τα μωρακια σου,με το καλο βουλα μου.