Δεν μπορώ να αφήσω το παιδί μου σε άλλον

[AngiCat]

Γεια σας κορίτσια,

Ευχαριστώ που μοιράζεστε μαζί μου τις εμπειρίες και τα βιώματά σας. Ζήτησα επαγγελματική συμβουλή γιατί όπως διαπίστωσα το πρόβλημα είχε γίνει πολύ μεγάλο και επηρέαζε την ψυχική μου υγεία.

Εντοπίστηκε η ουσία όχι στο ότι δεν μπορώ να αποχωριστώ το παιδί μου αλλά στο ότι δεν θέλω να το κρατάει η πεθερά μου. Μετά από πολύ συζήτηση, και όντας πανεύκολο να δεις τι πραγματικά νιώθω, καταλήξαμε στο πρόβλημα. Πριν να έρθω εδώ που είμαι, είχα μια καλοπληρωμένη δουλειά εκτός Ελλάδας (πάνω από 3000 ευρώ καθαρό μηνιαίο εισόδημα) και ο άντρας μου επίσης (άλλα 3000 ευρώ τον μήνα). Λόγω θανάτου του πεθερού μου και άλλων συγκυριών, επιστρέψαμε στην Ελλάδα έπειτα από πάρα πολλές ψυχολογικές πιέσεις της πεθεράς μου. Έκτοτε η ζωή μας άλλαξε ραγδαία και χρεωθήκαμε για να ανοίξουμε την δική μας δουλειά. Ούτε λόγος για τα οικονομικά μας που όσο περνούσε ο καιρός δυσχέραιναν. Πλέον, η δουλειά πάει απλά καλά (πολύ καλά σε σχέση με την κρίση που περνάει ο κλάδος μας) και οι εμπειρίες μας εδώ, δυσκολεύουν την ζωή μας. Όπως λοιπόν από κοινού συμφωνήσαμε με τον ψυχολόγο που μίλησα, κάνω το λάθος να κατηγορώ την πεθερά μου για την απόφαση μου να επιστρέψω. Υποσυνείδητα και χωρίς να το καταλαβαίνω.

Πάμε τώρα στην ιστορία με το παιδί. Αν εργαζόμουν στην δουλειά που ήμουν παλιά, θα είχα πρώτον περισσότερο καιρό με το παιδί πριν χρειαστεί να επιστρέψω στην δουλειά και δεύτερον περισσότερα χρήματα αποταμιεύσει για να σκεφτώ την άνευ αποδοχών άδεια για κάποιο διάστημα. Και πολλά άλλα που δεν τα έχω τώρα.

Πρέπει όμως να σκεφτώ λογικά και να προσπαθήσω να κατανοήσω αυτό που όντως ξέρω. Δεν μου φταίει κανείς που έχω ανάγκες. Δεν μου φταίει η πεθερά μου που έχω ανάγκη χρήματα για να καλύψω οικονομικές υποχρεώσεις. Δεν μου φταίει που πρέπει να δουλέψω. Δεν μου φταίει που γύρισα. Δεν μου φταίει σε τίποτα και αντί να της φέρομαι όσο άσχημα της φέρομαι θα πρέπει να κοιτάξω να συμφιλιωθώ μαζί της και να δεχτώ την όποια βοήθεια έχει να μου προσφέρει στα προβλήματα μου.

Έτσι λοιπόν, σήμερα το μεσημέρι, πήγα από το σπίτι της και της είπα ακριβώς αυτά που σας γράφω. Της ζήτησα συγνώμη, στο τέλος την πήρα αγκαλιά και της είπα πως θα προσπαθήσω να ξεπεράσω τις φοβίες μου και τα συναισθήματα κακίας που τρέφω αδίκως απέναντί της. Δεν της ανέφερα πως θα της αφήσω το παιδί, απλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνω από μόνη μου σιγά σιγά γιατί πρέπει το παιδί να την μάθει και να μην του φανεί ξένη όταν τελικά τον αφήσω. Ήθελα όμως τον χρόνο μου με αυτό το θέμα. Έχω ακόμα 2 μήνες μπροστά μου.

[christine06]

Thaumataki...

Είναι πολύ λογικό αυτό που λες. Και η λογική μου με οδήγησε και εμένα να επιστρέψω στη δουλεια. Άλλο η λογική όμως και άλλο το συναίσθημα. Το ιδανικό για μένα είναι να μπορούμε να μένουμε με τα παιδιά μας μέχρι μια ηλικία (3-4 ετών) και μετά να επιστρέφουμε στις δουλειές μας. Ίσως κάποτε, σε κάποια άλλη χώρα...δεν ξέρω Σαφώς και η δουλειά μας μας ολοκληρώνει σαν προσωπικότητες αλλά παρόλα αυτά θα επιμείνω ότι τα μωρά χρειάζονται τη μαμά τους. Γι αυτό και θαυμάζω εξίσου τις μαμάδες που επέστρεψαν στην δουλειά αλλά και αυτές που θυσίασαν μερικά χρόνια καριέρας για να μείνουν με τα παιδιά τους!

[marsolan]

εγω κοριτσια την μικρη μου θα την αποχωριστω οταν πλεον θα ειναι 16 μηνων αλλα για λιγες ωρες βαρια 2 το μεσημερι θα ειμαι σπιτι και θα φροντισω να την αναλαβει μια γειτονισσα μου που της εχω τρομερη εμπιστοσυνη στο μεγαλωμα παιδιων.Κι αυτο γιατι η μαμα μου δεν μπορει λογω προβληματων υγειας κι η πεθερα μου λογω εργασιας.Θα επιστρεψω στην δουλεια μου,το θελω παρα πολυ,μου αρεσει και ειναι πολυ νορμαλ απο ωραριο αν και φανταζομαι οτι θα ειναι δυσκολο ομως τι να κανουμε??Πρεπει να μαθουμε και οι 2 πλευρες οτι θα αποχωριζομαστε για λιγο.

Ωραια θα ηταν να εχει κανεις το εισοδημα εκεινο που θα του επετρεπε να μην δουλευει αν δεν θελει και να αφιερωθει στα παιδακια του αλλα νομιζω οτι ειναι λιγο δυσκολο στις μερες μας.

[Thaumataki]

Γεια σας κορίτσια,

Ευχαριστώ που μοιράζεστε μαζί μου τις εμπειρίες και τα βιώματά σας. Ζήτησα επαγγελματική συμβουλή γιατί όπως διαπίστωσα το πρόβλημα είχε γίνει πολύ μεγάλο και επηρέαζε την ψυχική μου υγεία.

Εντοπίστηκε η ουσία όχι στο ότι δεν μπορώ να αποχωριστώ το παιδί μου αλλά στο ότι δεν θέλω να το κρατάει η πεθερά μου. Μετά από πολύ συζήτηση, και όντας πανεύκολο να δεις τι πραγματικά νιώθω, καταλήξαμε στο πρόβλημα. Πριν να έρθω εδώ που είμαι, είχα μια καλοπληρωμένη δουλειά εκτός Ελλάδας (πάνω από 3000 ευρώ καθαρό μηνιαίο εισόδημα) και ο άντρας μου επίσης (άλλα 3000 ευρώ τον μήνα). Λόγω θανάτου του πεθερού μου και άλλων συγκυριών, επιστρέψαμε στην Ελλάδα έπειτα από πάρα πολλές ψυχολογικές πιέσεις της πεθεράς μου. Έκτοτε η ζωή μας άλλαξε ραγδαία και χρεωθήκαμε για να ανοίξουμε την δική μας δουλειά. Ούτε λόγος για τα οικονομικά μας που όσο περνούσε ο καιρός δυσχέραιναν. Πλέον, η δουλειά πάει απλά καλά (πολύ καλά σε σχέση με την κρίση που περνάει ο κλάδος μας) και οι εμπειρίες μας εδώ, δυσκολεύουν την ζωή μας. Όπως λοιπόν από κοινού συμφωνήσαμε με τον ψυχολόγο που μίλησα, κάνω το λάθος να κατηγορώ την πεθερά μου για την απόφαση μου να επιστρέψω. Υποσυνείδητα και χωρίς να το καταλαβαίνω.

Πάμε τώρα στην ιστορία με το παιδί. Αν εργαζόμουν στην δουλειά που ήμουν παλιά, θα είχα πρώτον περισσότερο καιρό με το παιδί πριν χρειαστεί να επιστρέψω στην δουλειά και δεύτερον περισσότερα χρήματα αποταμιεύσει για να σκεφτώ την άνευ αποδοχών άδεια για κάποιο διάστημα. Και πολλά άλλα που δεν τα έχω τώρα.

Πρέπει όμως να σκεφτώ λογικά και να προσπαθήσω να κατανοήσω αυτό που όντως ξέρω. Δεν μου φταίει κανείς που έχω ανάγκες. Δεν μου φταίει η πεθερά μου που έχω ανάγκη χρήματα για να καλύψω οικονομικές υποχρεώσεις. Δεν μου φταίει που πρέπει να δουλέψω. Δεν μου φταίει που γύρισα. Δεν μου φταίει σε τίποτα και αντί να της φέρομαι όσο άσχημα της φέρομαι θα πρέπει να κοιτάξω να συμφιλιωθώ μαζί της και να δεχτώ την όποια βοήθεια έχει να μου προσφέρει στα προβλήματα μου.

Έτσι λοιπόν, σήμερα το μεσημέρι, πήγα από το σπίτι της και της είπα ακριβώς αυτά που σας γράφω. Της ζήτησα συγνώμη, στο τέλος την πήρα αγκαλιά και της είπα πως θα προσπαθήσω να ξεπεράσω τις φοβίες μου και τα συναισθήματα κακίας που τρέφω αδίκως απέναντί της. Δεν της ανέφερα πως θα της αφήσω το παιδί, απλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνω από μόνη μου σιγά σιγά γιατί πρέπει το παιδί να την μάθει και να μην του φανεί ξένη όταν τελικά τον αφήσω. Ήθελα όμως τον χρόνο μου με αυτό το θέμα. Έχω ακόμα 2 μήνες μπροστά μου.

Συγχαρητήρια! Ακριβώς εκεί εστίασα κι εγώ....δε σου φταίει η πεθερά που θα κρατήσει το ζουζούνι σου. Απεναντίας το κάνει από ευχαρίστηση κι αγάπη κι οχι επειδή θέλει να στο χαρεί εκείνη περισσότερο. Είναι κρίμα να ξεσπάμε σε άτομα που το μόνο που θέλουν είναι να μας ευχαριστήσουν. Στο κάτω-κάτω δε στο κλέβει, να συνεισφέρει θελει κι εκείνη, ώστε να στο μεγαλώσει ( έστω και για λίγες ώρες την ημέρα ) με αγάπη... Κακά τα ψέματα μην περιμένουμε τα παιδάκια μας, να τα ''φυλάξουν'' με αγάπη οι νηπιαγωγοί ή οι νταντάδες!

[christine06]

Angi cat πολύ πολύ ενθαρρυντικό αυτό!

Η αποκατάσταση των σχέσεων με την πεθερά σου είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο όπως λες και εσύ είναι να αφήνεις λίγο - λίγο το μωρό στη γιαγιά για να συνηθίζει ο ένας τον άλλον. Από προσωπική εμπειρία θα σου πω ότι έτσι αποφέυγεις πολλά προβλήματα. (που είναι το τάδε, γιατί δε θέλει να φάει κτλ)...και για εσένα θα είναι πιο εύκολο να αφήνεις το μωρό στην αρχή μισή ώρα, μετά μια ώρα κ.ο.κ! Όλα θα πάνε καλά!

[Thaumataki]

Thaumataki...

Είναι πολύ λογικό αυτό που λες. Και η λογική μου με οδήγησε και εμένα να επιστρέψω στη δουλεια. Άλλο η λογική όμως και άλλο το συναίσθημα. Το ιδανικό για μένα είναι να μπορούμε να μένουμε με τα παιδιά μας μέχρι μια ηλικία (3-4 ετών) και μετά να επιστρέφουμε στις δουλειές μας. Ίσως κάποτε, σε κάποια άλλη χώρα...δεν ξέρω Σαφώς και η δουλειά μας μας ολοκληρώνει σαν προσωπικότητες αλλά παρόλα αυτά θα επιμείνω ότι τα μωρά χρειάζονται τη μαμά τους. Γι αυτό και θαυμάζω εξίσου τις μαμάδες που επέστρεψαν στην δουλειά αλλά και αυτές που θυσίασαν μερικά χρόνια καριέρας για να μείνουν με τα παιδιά τους!

Αχ μακάρι να ήταν έτσι......αλλά δυστυχώς...... Πόσο μάλλον, στους καιρούς που διανύουμε τώρα!!!! Στο εξωτερικό ( για τη χώρα μας δε γνωρίζω ), κάποιες δουλειές δίνουν τη δυνατότητα στις μαμάδες να έχουν κοντά τους τα παιδάκια τους...Τί εννοώ; Σε κάποιο όροφο του κτιρίου ή σε κάποιο γειτονικό κτίριο, στεγάζονται βρεφικοί ή παιδικοί σταθμοί, έτσι οι μαμάδες ( πόσο μάλλον αυτές που θηλάζουν ), έχουν τη δυνατότηα να είναι σχεδόν ''δίπλα'' στα παιδάκια τους!

[christine06]

Αχ μακάρι να ήταν έτσι......αλλά δυστυχώς...... Πόσο μάλλον, στους καιρούς που διανύουμε τώρα!!!! Στο εξωτερικό ( για τη χώρα μας δε γνωρίζω ), κάποιες δουλειές δίνουν τη δυνατότητα στις μαμάδες να έχουν κοντά τους τα παιδάκια τους...Τί εννοώ; Σε κάποιο όροφο του κτιρίου ή σε κάποιο γειτονικό κτίριο, στεγάζονται βρεφικοί ή παιδικοί σταθμοί, έτσι οι μαμάδες ( πόσο μάλλον αυτές που θηλάζουν ), έχουν τη δυνατότηα να είναι σχεδόν ''δίπλα'' στα παιδάκια τους!

 

Αν ακούσεις να ζητάνε υπαλλήλους σε αυτές τις δουλειές πες μου και εμένα!

[Thaumataki]

Αν ακούσεις να ζητάνε υπαλλήλους σε αυτές τις δουλειές πες μου και εμένα!

[sternchen]

Ζήτησα επαγγελματική συμβουλή γιατί όπως διαπίστωσα το πρόβλημα είχε γίνει πολύ μεγάλο και επηρέαζε την ψυχική μου υγεία.

Εντοπίστηκε η ουσία όχι στο ότι δεν μπορώ να αποχωριστώ το παιδί μου αλλά στο ότι δεν θέλω να το κρατάει η πεθερά μου. Μετά από πολύ συζήτηση, και όντας πανεύκολο να δεις τι πραγματικά νιώθω, καταλήξαμε στο πρόβλημα. Έτσι λοιπόν, σήμερα το μεσημέρι, πήγα από το σπίτι της και της είπα ακριβώς αυτά που σας γράφω. Της ζήτησα συγνώμη, στο τέλος την πήρα αγκαλιά και της είπα πως θα προσπαθήσω να ξεπεράσω τις φοβίες μου και τα συναισθήματα κακίας που τρέφω αδίκως απέναντί της.

 

Χάρηκα πάρα πολύ με αυτήν την εξέλιξη, δείχνει πόσο ώριμα και υπεύθυνα το χειρίστηκες

[aggeliki]

μπραβο!!! πολυ καλη και σωστη κινηση!

[princess 05/05/2010]

Κορίτσια εγω έχω δική μου δουλειά, δλδ οικογενειακή επιχείρηση που ανήκει στη μητέρα μου όπου εργάζετε και εργάζομαι..Η μπεμπα είναι 5 μηνών και το οτι τη θηλάζω είναι ένα θέμα στην επιστροφή μου στη δουλειά γιατί οσο κ αν προσπάθησα γάλα με θηλαστρο δε βγάζω σε ικανοποιητικήβ ποσότητα..οποτε λεω να αρχίσω 4ωρο και είτε να μου την φέρνει ο αντρας μου να τη θηλάζω είτε να την έχω εκεί τις ημέρες που ξερω οτι δε θα εχει κίνηση.το σοβαρότερο μ πρόβλημα είναι οτι η μαμα μου αν κ η μικρή μου αδερφή είναι 9 ετων με το που κλάψει η μπέμπα ταράζετε..δεν μας εχει θηλάσερι κ καθε φορά που η μπέμπα δεν ησυχάζει θεωρεί ουι πρέπει να θηλάσει...αλλα δεν ειναι μονο αυτο..εγω θα πηγαινω στη δουλεια μολις η μαμα μ σχολασει..ποτε θα φαει ποτε θα διαβασει τη μικρη μου αδερφη...δεν μπορω να της φορτωσω κ το μωρο....απλα ειμαι της αποψης οτι πρεπει κ το μωρο να εξοικειωθεί και η μαμα μου και ο αντρας μου να μη φοβουντε...εσεις που γίνατε 2 φορα μαμαδες κ εχετε εμπειρια..ποσο ευκολο κ μετα απο ποια ηλικια ειναι ευκολο να κατσει το μωρο και με καποιον αλλο?

[ada9]

Το κακό με τη πεθερά θα είναι ότι θα υπάρχει ένα είδος κτητικότητας, έμεινα κάγκελο όταν άκουσα τη δική μου να λέει "μου χει λείψει το μωρό μου" αλλά ευτυχώς ήταν και ο σύζυγος μπροστά και της λέει το μωρό σου είμαι εγώ και έχω μεγαλώσει αρκετά.Το χειρότερο είναι ότι τα συγγενικά πρόσωπα δεν υπακούουν σε οδηγίες και κάνουν του κεφαλιού τους.ί.

Αυτό ακριβώς ειναι κι εμενα που με τρελαίνει!!!!!!!!!!!!!!!:twisted::twisted:

Το γιο μου τον αφηνα στην πεθερά μου 3 φορες την εβδομάδα για περίπου 6 ωρες τη μερα και απο 20 οκτ εως 30 ιουνιου για 2 χρόνια εγινε αυτό!(ειμαι καθηγητρια σε ΙΕΚ)

Λοιπόν σε συζήτηση με κόσμο γυρισε κ ειπε '' εγώ που τον μεγάλωσα '':twisted::twisted:!Μου ήρθε εκεινη την ωρα!Γκρρρρρρρρ!

Δυστυχως και τωρα το ιδιο πρόβλημα εχω πρεπει να αφησω τη μπεμπα μου 2 μηνών μόλις!

Δε συνηθίζεται με τίποτα!!!!!!!!

[AngiCat]

Κορίτσια, μέχρι τώρα όλα πολύ καλά. Τον κρατάει 4 μέρες την εβδομάδα από 6 ώρες κάθε μέρα. Δεν έχω κανένα παράπονο. Δεν μπορεί να τον ταΐσει (κάναμε εισαγωγή σε στερεές και δυσκολεύεται) αλλά αυτά τα φροντίζω εγώ και αυτή δίνει μόνο γάλα. Όταν συνηθίσει να τρώει καλά ο μικρός θα του δίνει και γεύματα. Τον παίζει, τον πλένει στις αλλαγές πάνας, τον αλλάζει ρουχαλάκια, του μιλάει, του τραγουδάει και πάνω από όλα δεν τον αφήνει να κλαίει. Νιώθω τόσο χαρούμενη που όταν έρχομαι αμέσως μου τον φέρνει και του λέει: "Κοίτα Λευτεράκη, ήρθε η γλυκιά σου η μανούλα! Πόσο αγαπάς την μανούλα! Έλα να σε δώσω στην μανουλίτσα σου" Και το αντράκι μου χοροπηδάει στην αγκαλιά της για να τον πάρω εγώ και να τον αρχίσω στα φιλιά. Δεν με μειώνει, δεν με παίρνει τηλέφωνο όσο είμαι στην δουλειά, ούτε κι εγώ εννοείται. Προσπαθώ να της έχω εμπιστοσύνη. Γενικά το μωρό μου περνάει υπέροχα και έτσι είναι και μένα η καρδιά μου ήσυχη.