η ιστορια ενος παιδιου

[Κ61207]

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ:

 

 

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί. Αγόρι κορίτσι δεν έχει σημασία. Για κακή του τύχη ζούσε στη γη, σε έναν αλλόκοτο κόσμο όπου ελάχιστοι σε αγαπούν και οι υπόλοιποι σε μισούν γιατί είσαι κάτι που αυτοί δεν είναι. Το παιδί αυτό αγαπούσε πολύ τους ανθρώπους κι ακόμη όσους το μισούσαν και το περιφρονούσαν. Το παιδί έκρυβε ένα άστρο μέσα στο μυαλό και το παραμελούσε όπως τα όνειρα του για να φανερώσει μια «άλλη μέρα». Μια μέρα όμως κάποιος μετέτρεψε τη χαρά του Παιδιού σε πόνο. Εξαφάνισε τα σώματα των μισών ατόμων που αγαπούσαν το Παιδί και το ανάγκασε να βλέπει τον κόσμο μέσα από ένα παράθυρο. Έπειτα, ήρθαν κάποιοι κύριοι με γραβάτες που διψούσαν για κάτι χαρτάκια με αριθμούς για να τιμωρήσουν τον ένοχο αλλά τελικά μάτωσαν τον Ήλιο της Δικαιοσύνης και σκότωσαν τη κόρη του την Αξιοπρέπεια. Το Παιδί σιχάθηκε τους ανθρώπους αυτούς, αλλά έκανε υπομονή και βρήκε δύναμη. Είδε την αλήθεια. Ότι δηλαδή η ζωή ήταν δύσκολη και αυτό ήταν που την έκανε γλυκιά και πολύτιμη. Ξαφνικά κατάλαβε πως το σώμα είναι μόνο η αφορμή να γνωρίσεις την ψυχή και να επικοινωνήσεις με αυτήν. Κατάλαβε πως οι άνθρωποι περιφρονούν και αδυνατούν να δουν ότι δεν αποτελεί ύλη, κι έτσι χάνουν τα θαύματα της ζωής. Το Παιδί κατάφερε με αυτό τον τρόπο να αποσπά κάθε μέρα ένα κομμάτι ευτυχίας γιατί άφησε το άστρο του να στέλνει το φως του παντού, προσπάθησε να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα όπως μπορούσε χωρίς να προσμένει μια «άλλη μέρα» αφού ίσως αυτή Δε φτάσει ποτέ. Ακόμη χαιρόταν επειδή γνώριζε πως μπορούσε να μιλήσει παντού και πάντα στις ψυχές ακόμη κι αν δεν ήταν εγκλωβισμένες σε σώματα. Το Παιδί δέχτηκε ένα δώρο: διαλύθηκαν οι φόβοι του και τη θέση του την πήρε η ΕΛΠΙΔΑ, πως κάποια μέρα θα έρθει η Ανάσταση της Αξιοπρέπειας, του πατέρα της του ¨ήλιου της Δικαιοσύνης και όλων των άλλων. Γι΄αυτό κάθε βράδυ κάνει 21 φορές το σταυρό του που ήταν η απόδειξη της ύπαρξης της ΕΛΠΙΔΑΣ αφού κάποτε ένας Θεός σταυρώθηκε γι΄αυτήν και την αγάπη. Έτσι, εκείνο το Πάσχα που άρχισε νωρίς και τελείωσε αργά, το Παιδί έμαθε πώς να ζει. Και έζησε αυτό καλά κι εμείς καλύτερα…

[LENIO]

ομορφο...

[Jean]

Με κινδυνο να μου απονεμηθει το οσκαρ low IQ τολμω να δηλωσω οτι δεν καταλαβα τιποτα

[Rosangel]

Με κινδυνο να μου απονεμηθει το οσκαρ low IQ τολμω να δηλωσω οτι δεν καταλαβα τιποτα

 

...and the goes to........

 

 

 

 

 

Rosangel!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

[ΕΡΙΚΑ]

κι εγώ δεν κατάλαβα τίποτα

[ΜΑΡΙΑ30]

και εγώ μαζί σας κορίτσια.

[xrysalis]

Εγώ... κατάλαβα - δεν κατάλαβα... κρατάω αυτό:

Κατάλαβε πως οι άνθρωποι περιφρονούν και αδυνατούν να δουν ότι δεν αποτελεί ύλη, κι έτσι χάνουν τα θαύματα της ζωής.

που μ΄αρεσε πολύ...

[Κ61207]

μην νομιζετε οτι το καταλαβα κ εγω

απλως το βρηκα κ επειδη δεν ειχα τι κανω το εστειλα ετσι για να περασει η ωρα

[katerina@!!]

μην νομιζετε οτι το καταλαβα κ εγω

απλως το βρηκα κ επειδη δεν ειχα τι κανω το εστειλα ετσι για να περασει η ωρα

[LENIO]

Αχ βρε κοριτσια Ειδικα στο τελος ειναι πολυ κατανοητο...

[ΕΡΙΚΑ]

Μ'έπιασε κι εμένα το καλλιτεχνικό μου και το ευαίσθητό μου !!!!

 

Gabriel Garcia Marquez

"Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά"

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα Gabriel Garcia Marquez στους φίλους του και χάρη στο Ίντερνετ έφτασε και σε μας.

Σας συστήνω να τη διαβάσετε, καθώς πρόκειται για ένα πραγματικά συγκινητικό κείμενο γραμμένο από έναν από τους λαμπρότερους λατινοαμερικανούς συγγραφείς του αιώνα που μας πέρασε.

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

[etoile]

ΑΧ.. ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΗΤΑΝ ''ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΧΑΖΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ;;''

[biky]

εμενα γιατι μου θυμιζει "αγνωστο κειμενο" που καναμε στο σχολειο?

μηπως να το αναλυσουμε,να πει η καθε μια τι καταλαβε για να βγαλουμε ακρη ?