ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ!!!!!

[SWEETY]

Μα sweety μου η κοπελα μιλησε για σενα και τον αντρα σου , αμα εχεις περασει και εισαι δυστηχησμενη τοτε δεν φταιει το οτι μενεις λιγο πιο μακρια απο τους γονεις σου αλλα ουσιαστικα η σχεση σου με τον αντρα σου .Αμα τωρα οι δυστηχιες αφορανε αλλα θεματα ,ε πλεον εχεις τον αντρα σου να αντιμετωπιζεις τετοια θεματα . Γενικα κουκλα μου εχω παρατηρησεις οτι ποσταρεις μονο για να θαψεις την πεθερα ή για να παραπονεθεις για τον αντρα σου (με ολο το θαρρος κιολας ) που σημαινει οτι οντως υπαρχει προβλημα , δεν νομιζω οτι οι γονεις σου θα σου λυνανε το προβλημα οσο διπλα και να μενανε , διοτι ουσιαστικα στη σχεση σου με τον αντρα σου βρισκεται , με εκεινον πρεπει να συζητησεις και να βρειτε τις λυσεις . Οι γονεις μας καλοι ειναι αλλα οταν παντρευομαστε ε δεν κανουμε και σαν παιδακια οπου τους θελουμε συνεχεια κοντα μας αλλιωτικα γιατι να παντρευτουμε κιολας ? βεβαια και παντα τους αγαπαμε , βεβαια και παντα τους βοηθαμε οταν εχουνε την αναγκη μας αλλα προσπαθουμε να προσαρμοστουμε και στα νεα δεδομενα της ζωης μας.

 

 

 

 

 

Εγώ δεν είπα πως θέλω να μένω κοντά στους γονείς μου,το αντίθετο μάλιστα.Ούτε κλαίγομαι στους γονείς μου κάθε φορά που τσακώνομαι με τον άντρα μου γιατί απλά δεν ξέρουν καμία φορά από αυτές.Ναι,η πεθερά μου με νευριάζει ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ γιατί είναι αδιάκριτη και περίεργη!!!!!!!Δεν χρησιμοποιώ το forum για να την θάψω απλά για να θέσω τις εμπειρίες μου.

[demelli]

Γεια σας και πάλι. Είμαι η Demi και είναι η δεύτερη φορά που μπαίνω στο forum, γι’ αυτό το λόγο συγχωρέστε μου τυχόν λάθη. Όπως είναι φυσικό λατρεύω τους γονείς μου και πάρα πολλές φορές επηρεάζομαι έντονα από αυτούς, ζητάω τη γνώμη τους για πολλά θέματα χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι ακολουθώ αυτό που πιστεύουν. Δεν μου αρέσουν οι παρεμβάσεις, η πικρόχολη κριτική και γενικά η αδιακρισία γι’ αυτό και προσπαθώ και βάζω όρια (στην ανάγκη υψώνω και τείχος) γιατί κακά τα ψέματα όλοι ξεφεύγουν κάποια στιγμή. ΑΛΛΑ… άλλο κάποια στιγμή και άλλο μια ζωή (και ναι, εννοώ την πεθερά μου) . Από την πρώτη μέρα που τη γνώρισα προσπάθησα να γίνουμε φίλες, να κερδίσω την συμπάθεια της και γιατί όχι και την αγάπη της (πάντα πίστευα πως έφταιγαν οι νύφες, γιατί δεν έδειχναν κατανόηση). Εκείνη ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα συμμαχίας (άνευ όρων, νόμιζα).

Στην ουσία αυτό που έκανε είναι ότι προσπαθούσε να μας γίνει απαραίτητη, όχι όμως για να ικανοποιήσει τη μοναξιά της (δεν είναι μόνη της) αλλά να μας φτάσει σε ένα σημείο που να εξαρτόμαστε από αυτήν, έτσι ώστε να είναι αυτή που θα αποφασίζει, θα ενεργεί και θα βρίσκεται στο «τιμόνι» της οικογένειας (μας). Τέλος πάντων κάποια στιγμή ξύπνησα (μετά από τέσσερα χρόνια) μετά από πολλές διενέξεις με τον σύζυγό μου (χωρίς κανείς από τους δύο να καταλαβαίνει για ποιο θέμα ακριβώς μαλώναμε κάθε φορά). Έφτασε η ώρα της ρήξης!!!!!!!!!!!!!!!! Όταν μια ωραία μέρα (το παιδάκι μας ήταν μόλις 3 μηνών) «συμβούλεψε» τον σύζυγο μου να με χωρίσει αφού δεν μπορεί να με πείσει να βγάλω το όνομα της στο παιδί. Ως αντίποινα που ο άντρα μου δεν συμμορφώθηκε στις παρακλήσεις της, έκανε τρείς μήνες να δει το πολυαγαπημένο της εγγόνι. Παρόλα αυτά εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως δεν υπάρχουν κακές πεθερές απλά υπάρχουν άνθρωποι με πολύ κακία.

[annina]

Εγώ πάλι είμαι τις αποψεις μακριά και αγαπημένοι και απο τις δύο μεριές. Εγώ λατρεύω τους δικούς μου γονείς τα πεθερικά μου τα σεβομαι μόνο γιατί είναι οι άνθρωποι που εφεραν στον κόσμο τον ανθρωπο που αγαπάω κατα τα αλλα μου είναι τελείως αδιάφοροι, και αυτό γιατί οσες φορες και αν προσπαθησα να τους πλησιασω βρηκα τον μπελά μου στο τέλος. Γιατί η κακιά είναι η νύφη που τους πήρε το παιδί τους. Όλά τα κατάπινα μέχρι την ημέρα του γάμου μου μας που μας την χάλασαν με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους.(ευτυχώς στο τέλος της βραδιάς,γιατι αλλιώς θα είχε γίνει χαμός). Από εκείνη την ημέρα του έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου και όλα καλά. Το θέμα σε αυτές τις διαμάχες με τα πεθερικά είναι να έχεις την συμπαράσταση του άντρα σου. Γιατί αλλιώς το παιχνίδι είναι χαμένο. Τώρα που περιμένω το πρώτο μου παιδάκι είμαι στον 7ο μήνα η πεθερά μου με έχει πάρει 3 φορές τηλ. να δει τη κάνω.

Η αληθεια είναι οτι κανείς δεν είναι σαν τους γονείς μας αλλά και εμείς δεν βάζουμε κανένα ισα με τους γονείς μας.

[genuine]

Γεια σας και από εμένα κορίτσια! Παντρεύτηκα το Σεπτέμβρη του 2007 και αναγκάστηκα να μετακομίσω στο νησί από όπου κατάγεται ο αντρας μου και μάλιστα σε ένα σπίτι που έχει κοινη αυλή με το σπίτι των πεθερικών μου. Ευτυχώς είναι καλοι άνθρωποι και δεν μας δημιουργουν προβλήματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε φύγει από την οικογενειακή εστία. Σπούδασα στην Αθήνα και έτσι δεν αποχωρίστηκα ποτέ τους δικούς μου. με τη μαμά μου έχω τρομερό δέσιμο. Πάντα ήταν κοντά μου και με καταλάβαινε απόλυτα.Πάντα με στήριζε και είχε ανοιχτή την αγκαλιά της. Ο άντρας μου είναι χρυσή καρδιά. Αν δεν ήταν αυτός, δεν θα έπαιρνα ποτέ την απόφαση να φύγω. Με στήριξε και με στηρίζει..

Το πρόβλημα μου δεν είναι τόσο ότι μου λείπουν οι γονείς μου και η βοήθεια που θα μπορούσα να έχω από αυτούς. Νιώθω ότι από τότε που έφυγα από το σπίτι έχουν μαραζώσει..(μετά από 6 μήνες από το γάμο μου,παντρεύτηκε και ο αδελφός μου) Αυτοί έγιναν τόσα χρόνια θυσία για μένα κι εγώ αντί να είμαι κοντά τους τώρα που μπορεί να με χρειαστούν τους εγκατέλειψα. ποτέ δεν έχουν παραπονεθεί.. ίσα-ίσα δείχνουν χαρά που ο αντρούλης μου με κάνει ευτυχισμένη. Εγώ νιώθω ενοχές..Θα ήθελα να τους έχω κοντα.. Να τους προσέχω και να τους δώσω ένα ποτήρι νεράκι όταν χρειαστούν..Σε αυτούς τους ανθρώπους που πάντα με περίμεναν με ανοιχτη αγκαλιά..ακόμη και στα λάθη μου..

Τώρα είμαι έγγυος και κάνουν σαν παλαβοί απο τη χαρά τους..κι εγώ κλαίω γιατι νιώθω όυι το εγγονάκι που τόσο επιθυμουν θα είναι μακρια τους..

[happymummy]

Η καλυτερη συνταγη ειναι να τους εχεις και να νοιωθουν διπλα σου ειτε ειναι γονεις σου ειτε πεθερικα αλλα να τους εχεις οριοθετησει τι επιτρεπεται και τι οχι και φυσικα να καταλαβουν οτι ο σεβασμος κερδιζεται ειτε μεγαλυτερος εισαι ειτε μικροτερος και προπαντως να μην ανακατευονται στην ανατροφη του παιδιου μου.Επιτρεπονται μονο οι συμβουλες

[ΖΑΜΒΕΤΟ]

Αχ το θέμα αυτό πονάει πολύ!Εγώ έμενα στην Αθήνα 23 χρόνια εκεί πήγα σχολείο εκεί σπούδασα,λόγω των σπουδών μου κατέβηκα στο νησί απ'όπου είναι η καταγωγή των δικωνμου,λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων,γνώρισα τον άντρα μου και παντρευτήκαμε το 2001 κι έπειτα κάναμε τα παιδάκια μας αλλά μου λείπουν πάρα πολύ,ευτυχώς με τα πεθερικά μου έχω τόσο καλές σχέσεις που είναι πραγματικά κι αυτοί"γονείς"μου.Μου λείπουν όμως πάρα πολύ!!!

[ΕΛΕΝΗ ΝΤΕΒΕΡΙΚΟΥ]

εγω ειμαι μονη μου χωρις γονεις και πεθερικα για συγκεκριμενους ομως λογους

 

καλα εινια και ετσι εχω την ησυχια μου

[glam]

ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕΝΩ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΘΕΡΙΚΑ ΜΟΥ ΚΟΝΤΑ 5ΧΡΟΝΙΑ...ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΜΕΝΕΙΣ ΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ...ΔΗΛ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΤΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ. ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΠΕΤΑΓΕΣΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙΣ...ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΝΗΘΙΣΩ ΑΚΟΜΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΘΕΙΑ Ο ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΗΨΙΑ ΜΟΥ....ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΗΣΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΕΤΑ ΖΟΡΙΣΤΗΚΑ ΠΟΛΥ.ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΠΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΠΟΛΥ! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΣΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΞΕΠΕΡΝΙΟΥΝΤΕ ΣΩΣΤΑ?

[SWEETY]

Εμένα πάντως η δική μου πεθερά ούτε που νοιάστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου.Ειδικά τους πρώτους μήνες που είχα τα γνωστά συμπτώματα (αναγούλες,εμετούς και ζαλάδες) ήταν απούσα.Τυχγάνει να μένουμε στο ίδιο κτίριο και το μόνο που έκανα ήταν ανεβαίνει επάνω,να με ρωτάει πως ήμουν εκείνη την ημέρα και τι φαγητό θα μαγείρευα. Εδώ εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου από την εξάντληση και εκείνη το χαβά της.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΡΕΛΛΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!

[SWEETY]

Σημειώνω δε ότι οι φορές που μου ανέβασε φαγητό το διάστημα των 32 εβδωμάδων που είμαι έγκυος ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.......

[SWEETY]

Σημειώνω δε ότι οι φορές που μου ανέβασε φαγητό το διάστημα των 32 εβδωμάδων που είμαι έγκυος ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.......

[μαρουλί]

ΣΟΥΙΤΙ καλο υπολοιπο στην εγκυμοσυνη σου.τι εχεις κοριτσι η αγορι

[ANNA27!]

Mόνο οι γονείς σε καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές.Στη πρώτη εγκυμοσύνη και γέννα μέναμε στη πόλη των πεθερικών μου και μάλιστα ένα δρόμο πιο κάτω,ποτέ δεν έκαναν τίποτα.Τώρα στο δεύτερο παιδί που έχουμε μετακομίσει στη πόλη των δικών μου είναι όλα απίστευτα καλύτερα.Απορώ πώς ζούσα μακριά τους τόσα χρόνια!

Χαίρομαι που τα παιδιά μου θα μεγαλώσουν μαζί τους!

[μαρουλί]

ποσοδικο εχεις.μονο που οταν το λεω σε καποιον οτι ειναι ετσι (τον αντρα μου) δε λεει να το καταλαβει η να το παραδεχτει σε μενα

[ANNA27!]

Και ποτέ οι άντρες δε θα το παραδεχτούν δεν έχει νόημα να το λέμε.Εμένα ο άντρας μου το καταλάβαινε, γιατί μιλάμε για χοντρά περιστατικά, αφού ο ίδιος αποφάσισε να μετακομίσουμε μακριά τους, απλά το "ξεχνάει".Μάλλον υποφέρουν περισσότερο από εμάς γιατί είναι γονείς τους.Φανταστείτε να μασταν στη θέση τους!

Πάντως το θέμα είναι να αναγνωρίζουν ποιος προσφέρει και ποιος πραγματικά νοιάζεται και θυσιάζεται.

Εμένα η μάνα μου δουλεύει απ τις 7 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα και σκοτωμένη τρέχει να παραλάβει το γιο μου απ το σχολικό και να τον κρατήσει ως τις 9 που θα γυρίσω απ το φροντιστήριο και τα ιδιαίτερα για να τρέξει ξανά σπίτι της να μαγειρέψει και να κάνει δουλειές.

Αν δε το αναγνώριζε αυτό ο άντρας μου θα φτανα ως το διαζύγιο!

[Sylia]

καποια στιγμη η τυχη μας τα ειχε φερει ετσι ωστε να εχουμε την ευκαιρεια

ν αγορασουμε στην ιδια πολυκατοικια 2 διαμερισματα...

στο ενα θα εμεναν οι γονεις μου και στο αλλο μελλοντικα εγω με τον αντρα μου....

πανω σε μια συζητηση ομως ο αντρας μου γυρισε και μου ειπε οτι δε θα

ηθελε να μενει κοντα με την πεθερα του...

βαζοντας με την τοτε λογικη μου πως κι εγω το ιδιο εννοιωθα απεριψα

την προταση των γονιων μου....

 

3 χρονια μετα....

παντρεμενη πλεον με ενα κοριτσακι 2 ετων...

να το ξυπναω καθε πρωι στις 7,30 να το ντυνω μισοκοιμισμενο

και με οτι καιρο και να εχει να το βγαζω εξω για να το πηγαινω

και παλι στη μαμα μου.....

αποτελεσμα κι εκεινο να ταλαιπωρειται αλλα και η μαμα μου να

κουραζεται υπερβολικα σε σημειο του ν αποκτησει και καποιο

μικρο προβλημα υγειας.

ειχα τη δυνατοτητα απλα να κατεβαινω 3 οροφους και την εχασα....

 

ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΗ των υπολοιπων,.....

[nnm004]

Να ξαναπω και εγω τη γνωμη μου μετα απο καποιο διαστημα που περασε και καποια πραγματα που συνεβησανε και με κανανε να αναθεωρησω παρα πολυ. Εμεις μενουμε πανω απο τη μαμα μου , για πολυ καιρο με βασανιζε και με πειραζε , ηθελα να ειμαστε μονοι ,δεν ηθελα να μενω εδω , ειχα αρχησει να μην εχω καλες σχεσεις με τη μητερα μου μονο και μονο για να φυγω , δεν την εμπιστευομουνα με τα μωρα και γενικως δεν πολυπατουσα . Οι γονεις μου ηλικιωμενοι και αρρωστος ο πατερας μου καπου ενοιωθα φυλακισμενη διοτι δεν μου πηγαινε η καρδια να τους αφησω και να φυγω , ετσι εμενα αναγκαστικα , μεχρι που εγινε ενα περιστατικο με τη μητερα μου και ειδα το χειροτερο σεναριο μπροστα στα ματια μου , να αρρωστησει ή ακομα χειροτερα να χασω τη μητερα μου την οποια παρα τους εγωισμους μου υπεραγαπω , και να μεινουμε εμεις πισω με τον αρρωστο απο αλζχαιμερ πατερα μου , ευτυχως τιποτα δεν εγινε και ολα καλα , αλλα ολα γινανε για να αλλαξω εγω , απο τοτε σταδιακα δεν θελω να φυγω αποτ ο σπιτι και απο κοντα της , αρχησα να πηγαινω μαζι με τα παιδια , να την κανω να χαιρεται τα εγγονια της και να προσπαθω εστω και αργα να χτισω μια καλη σχεση μαζι της .Τελικα η μοναξια δεν παλευεται και τοσο , καλυτερα να εισαι μαζι με τους συγγενεις σου , εγω εχω τελειες σχεσεις και με την μητερα του πανου , και με εκεινη θα θελα να μενουμε κοντα , ολοι μαζι ειναι καλυτερα .

[SWEETY]

ΣΟΥΙΤΙ καλο υπολοιπο στην εγκυμοσυνη σου.τι εχεις κοριτσι η αγορι

 

ευχαριστώ πολύ!!!!Κοριτσάκι έχω!!!!

[μαρουλί]

αντε λιγο εμεινε sweety .ετοιμασες τα απαραιτητα?

πως θα την πειτε ?με το καλο πρωτα ναρθει

[katerina19]

να ξαναπω και εγω τη γνωμη μου μετα απο καποιο διαστημα που περασε και καποια πραγματα που συνεβησανε και με κανανε να αναθεωρησω παρα πολυ. εμεις μενουμε πανω απο τη μαμα μου , για πολυ καιρο με βασανιζε και με πειραζε , ηθελα να ειμαστε μονοι ,δεν ηθελα να μενω εδω , ειχα αρχησει να μην εχω καλες σχεσεις με τη μητερα μου μονο και μονο για να φυγω , δεν την εμπιστευομουνα με τα μωρα και γενικως δεν πολυπατουσα . οι γονεις μου ηλικιωμενοι και αρρωστος ο πατερας μου καπου ενοιωθα φυλακισμενη διοτι δεν μου πηγαινε η καρδια να τους αφησω και να φυγω , ετσι εμενα αναγκαστικα , μεχρι που εγινε ενα περιστατικο με τη μητερα μου και ειδα το χειροτερο σεναριο μπροστα στα ματια μου , να αρρωστησει ή ακομα χειροτερα να χασω τη μητερα μου την οποια παρα τους εγωισμους μου υπεραγαπω , και να μεινουμε εμεις πισω με τον αρρωστο απο αλζχαιμερ πατερα μου , ευτυχως τιποτα δεν εγινε και ολα καλα , αλλα ολα γινανε για να αλλαξω εγω , απο τοτε σταδιακα δεν θελω να φυγω αποτ ο σπιτι και απο κοντα της , αρχησα να πηγαινω μαζι με τα παιδια , να την κανω να χαιρεται τα εγγονια της και να προσπαθω εστω και αργα να χτισω μια καλη σχεση μαζι της .τελικα η μοναξια δεν παλευεται και τοσο , καλυτερα να εισαι μαζι με τους συγγενεις σου , εγω εχω τελειες σχεσεις και με την μητερα του πανου , και με εκεινη θα θελα να μενουμε κοντα , ολοι μαζι ειναι καλυτερα .

 

εγω τι να πω που έχω χάσει τους γονείς μου πρώτα τη μαμά μου (πριν 13 χρόνια), μετά τον μπαμπά μου (πριν 5 χρόνια), παντρεφτήκαμε και από τότε μένουμε πάνω κάτω με τα πεθερικά μου και κουνιάδο μου!!!! εχω 4 παιδάκια κάτω από 4μισι χρονών όλα και προσπαθώ όλη μέρα μόνη μου να τα φέρω όλα!!!!!!!!! βόλτα γιατί ο άντρας δουλέυει, με τα πεθερικά τυπικότατες οι σχέσεις ενώ με την συνυφάδα και κουνιάδο ανύπαρκτες δυστηχώς!!!!!!!!! γιαυτό έχω μία συμβουλή για όσες θέλετε να την ακούσετε να είστε κοντά στους γονείς σας και να μην κολλάτε σε μικροπράγματα γιατι όταν χάσεις κάτι τότε το εκτιμάς δυστηχώς!!!!!!!!!!!!!!!

[marw_arg]

καλημερα σε ολους.

ειμαι κι εγω μια απο αυτες που μενει μακρια απο γονεις και διπλα σε πεθερικα και κουνιαδα. το μερος ειναι ειδιλιακο αφου ειναι παραθαλλασιο θερετρο αλλα, οπως καθε τουριστικη περιοχη, εχει κοσμο μονο το καλοκαιρι. τον υπολοιπο χρονο νεκρα. η δουλεια μου ειναι στην πολη που μενουν οι γονεις μου και δυστυχως ειμαι αναγκασμενη να δουλευω μεχρι την τελευταια μερα της εγκυμοσυνης και να επιστρεψω αμεσα μετα τον τοκετο. αυτο σημαινει οτι θα πρεπει να πηγαινορχομαι καθημερινα μαζι με το παιδι για να το αφηνω στη μητερα μου αφου η πεθερα μου εργαζετε και δεν μπορει να βοθησει. εχω χιλιομετανιωσει που δεχτηκα να μεινουμε μακρια απο τους γονεις μου τη στιγμη μαλιστα που ειχα σπιτι ετοιμο πανω απο αυτους. ενω τωρα τρεχω ακομα να τελειωσω το σπιτι του. τρωμε, πλενομαστε αλλου και σπιτι παμε μονο για υπνο αφου δεν εχει ουτε κουζινα ακομα. για να μην μιλησω για τα μερεμετια και τις διαφορες εργασεις που ποτε δεν ανεφερε οτι χρειαζεται οταν συζηταγαμε για το σπιτι. κι επειδη μπορει να φανει παραξενος ο ενικος να αναφερω οτι για ολα πληρωνουν οι γονεις μου. η δουλεια του πεθερου μου και του αντρα μου πανε χαλια, εσοδα μηδεν σχεδον, και η πεθερα μου με τη δουλεια της καλυπτει τα εξοδα του σπιτιου της και τις υποχρεωσεις σε δανεια. μακαρι να γυριζα το χρονο πισω και να μην δεχομουν ποτε να μεινουμε σπιτι του............

[katerina25]

ποτέ δεν είναι αργά, αυτή είναι η άποψή μου. μπορείς και τώρα να επιστρέψεις.

κι αν δεν το κάνεις τώρα, μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα λίγο, όταν δηλαδή γεννήσεις με το καλό, θα με καταλάβεις.

βοήθεια προφανώς εκεί που είσαι δεν έχεις, και με το μωρό θα χρειάζεσαι να είσαι κάπου με γρήγορη πρόσβαση σε γιατρό. επίσης τα "μεγάλα δρομολόγια" στους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης σου, είναι ένα ρίσκο που καλό είναι να τ'αποφύγεις!!

[jole]

αυτο ειναι ενα θεμα που ποναει παρα πολυ..

ειμαι απο το βολο και μενω χαλκιδα γιατι ο αντρας μου ειναι απο εδω.

μπορω να πω οτι ειναι το μεγαλυτερο λαθος μου που εφυγα απο τον βολο

αφησα τους γονεις μου,τους φιλους μου και ολα οσα εχω περασει εκει για μια ξενη πολη...τι να λεμε τωρα...ευτυχως εχω τον αντρα μου και τα παιδακια μου αλλιως δεν θα την εβγαζα καθαρη.

[vassiliki K]

Καλησπέρα, χαίρομαι που βρήκα αυτό το θέμα, είναι κάτι που απσχολεί τη ζωή μου, από τότε που γνώρισα τον σημερινό άντρα μου, εδώ και 9 χρόνια. Δεν μένω μακριά από τους γονείς μου αλλά θα τους αποχωριστώ σε 2 χρόνια περίπου. Είμαι από την Πάτρα και θα μείνω σε μια πόλη πολύ κοντά στη Λάρισα αφού ετοιμαστεί το σπίτι μας.

Γνώρισα τον άντρα μου εδώ, στην Πάτρα και από την αρχή μου έλεγε ότι θέλει να ξαναγυρίσει στον τόπο του, εγώ δεν συμφωνούσα αλλά τηρούσα μία μάλλον συγκαταβατική στάση. Κακώς, έπρεπε να του το ξεκόψω, αλλά εγώ άφηνα τον καιρό να περνάει πιστεύοντας πως είχε δίκιο να τα λέει αυτά αφού ήταν μόνος του. Πίστευα πως όταν θα παντρευόμασταν και γνώριζε τους γονείς και συγγενείς μου- οι οποίοι τον λατρεύουν- θα άλλαζε γνώμη. Οι γονείς μου είναι χαροκαμένοι άνθρωποι, χάσαμε τον αδερφό μου σε ηλικία 24 ετών και η αδερφή μου είναι παντρεμένη στην Αθήνα, φανταστείτε τι πλήγμα είναι για τους γονείς μου να φύγω κι εγώ. Έκλαψα πολύ, απείλησα, φώναξα, έβρισα, δεν με κατανόησε καθόλου, μόνο τη δική του μάνα πονάει- χωρίς να λέω ότι δεν αγαπάει ή σέβεται τους δικούς μου, σαν γιός τους περιποιείται- και τελικά θα φύγουμε κι εμείς. Λυπάμαι πολύ για τους γονείς μου, παρ'ολο που δεν έχουμε ιδιαίτερο δέσιμο, δεν είμαστε κολλητοί αλλά νοιαζόμαστε σαν οικογένεια, χτίζω διαμέρισμα και γι'αυτούς στο σπίτι μας και αν χρειαστεί θα έρθουν μαζί μας όταν μεγαλώσουν πολύ και θέλουν βοήθεια αλλά ακόμη αισθάνομαι άσχημα. Νιώθω ότι μετά τον πόνο για τον θάνατο του αδελφού μου από μένα περίμεναν χαρά και φεύγοντας τους την στερώ. Όταν αποκτήσουμε παιδιά δεν θα βλέπουν πολύ συχνά τα εγγόνια τους και θα στενοχωριούνται.

Θα μου λείψει η μαμά μου όταν θ'αποκτήσω παιδιά, η πεθερά μου είναι μεγάλη,αν και καλή γυναίκα δεν μπορώ να την εμπιστευτώ!

Πάντως προσωπικά αν και στενοχωρήθηκα για πολλά χρόνια με αυτή την προοπτική της μετακόμισης σε άλλη πόλη άρχισα να το αποδέχομαι και να μην με στενοχωρεί για τον εαυτό μου. Μόνο για τους γονείς μου και δεν ξέρω αν θα το ξεπεράσω ποτε. Νιώθω ότι τους πρόδωσα και τους πίκρανα!

Κι αυτοί δεν μου έχουν συμπαρασταθεί καθόλου σε αυτό, αποδέχονται στωικά αυτό που θα γίνει χωρίς να ρωτάνε τίποτα, ούτε να συζητάνε, ούτε καν ενδιαφέρονται για το σπίτι που χτίζουμε, εγώ παρ'ολα αυτά αισθάνομαι τύψεις. Δεν είναι αδιάφοροι, μας φροντίζουν πολύ αλλά η στήριξη δεν ήταν ποτέ το δυνατό τους σημείο.

Αυτή ήταν η ιστορία μου,νιώθω καλύτερα που την διηγήθηκα, αν μη τι άλλο κάποιοι άνθρωποι θα με καταλάβουν, και αν έκανα κάτι λάθος θα μου το πουν!

[sardelaki]

sweety καλό υπόλοιπο της εγκυμοσύνης σου και να σου πω πως στην εγκυμοσύνη μου δεν πέρασα και τόσο καλά...3 πρώτους μήνες έκανα 24 ώρες το 24ωρο εμμετό αλλά όχι από τα κλασσικά συμπτώματα της εγκυμοσύνης, αλλά από τις ημικρανίες μου...μετά 2 μήνες όλα καλά...έπειτα δυο μήνες δεν μπορούσα να περπατήσω από την μέση μου που μου πιάστηκε κάποιο νεύρο...πέρασε αυτό και στο καπάκι συσπάσεις με φρικτούς πόνους...η πεθερά δεν ήρθε ούτε μία φορά! Δυστυχώς οι πεθερές δεν γίνονται μαμάδες για μας...υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις!