Κέρδισα μια μητέρα και έχασα μια γυναίκα

[Πάνος Β]

Η γυναίκα μου είναι μια πολύ αφοσιωμένη μητέρα. Είμαι πολύ τυχερός άντρας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου. Είναι συνέχεια εκεί. Τα παιδιά είναι η ζωή της. Η οικογένεια μου είναι στα χέρια της κι εγώ δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερα χέρια. Σαν πατέρας, είμαι πλήρης. Τα παιδιά μου μεγαλώνουν σωστά και με φροντίδα. Ακόμα κι εμένα βοηθάει η γυναίκα μου να γίνω καλύτερος πατέρας. Μου νουθετεί, με συμβουλεύει, με εκπαιδεύει. Γιʼ αυτό, όταν κλείνω την πόρτα για να πάω στο γραφείο, φεύγω με ήσυχο το κεφάλι μου. Ξέρω πως η γυναίκα μου είναι εκεί. Είμαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

 

Η γυναίκα μου είναι μια πολύ αφοσιωμένη μητέρα. Είμαι πολύ άτυχος άντρας. Δεν έχει ποτέ καιρό για μένα. Κάποτε ήμουν ο κόσμος της, όμως τώρα ο κόσμος της είναι δύο μικρά σκατούλια που όσα περισσότερα παίρνουν τόσα περισσότερα ζητάνε. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει τα παιδιά μου. Άδικο έχω; Με το που ήρθαν, εγώ μπήκα στο περιθώριο. Μερικές φορές νιώθω σαν το σκύλο στην οικογένεια. Δεν ανήκω πλέον στους βασικούς ρόλους του σπιτιού, είμαι κάτι σαν κομπάρσος. Είμαι μια υποστηρικτική μονάδα στο σπίτι, τίποτα άλλο, κάτι σαν τον υδραυλικό ή τον ηλεκτρολόγο που τον θυμόμαστε μονάχα όταν τον χρειαστούμε. Δεν καταλαβαίνω που πήγε ο κόσμος μου. Δεν καταλαβαίνω που πήγε η γυναίκα μου, ο άνθρωπος μου. Είμαι πολύ μόνος.

 

Ένας άντρας ισορροπεί στα δύο παραπάνω άκρα. Αισθάνεται μέλος μιας υπέροχης οικογένειας και αισθάνεται περιθώριο στην ίδια του την φωτογραφία. Η κοινωνία και η φύση δεν ζητούν από τον πατέρα να ενστερνιστεί γρήγορα το ρόλο του. Εξάλλου, ο ρόλος του πατέρα ξεκινά, παραδοσιακά, όταν το παιδί μεγαλώσει. Ο πατέρας θα εκπαιδεύσει το παιδί για τον έξω κόσμο, για την δουλειά, την επιβίωση, την μάχη. Τα μαθήματα αυτά αργούν να έρθουν κι έτσι, ο πατέρας τα πρώτα χρόνια της πατρότητας δυσκολεύεται με τον νέο του ρόλο. Ειδικά που κάθε άλλο μέλος της οικογένειας κάνει τρομακτικά άλματα προς τους δικούς τους ρόλους.

 

Καλές μου μαμάδες, σας έχω ακούσει σε πολλές συζητήσεις εδώ στο φόρουμ και έχετε σχεδόν πάντα δίκιο. Αν όμως καταφέρετε και καταλάβετε το δίκιο του άντρα σας, τότε θα έχετε μια σφαιρική, ολοκληρωμένη άποψη του τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια σας. Έτσι, δεν θα χρειάζεται να καταφεύγετε σε κλισέ απόψεις, μονόπλευρες αντιδράσεις και επικοινωνιακά αδιέξοδα.

 

Ένας δικός σας πατέρας,

 

Πάνος

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

αχ βρε Πανο με συγκινησες πολυ,παρα πολυ ομως...

δε ξερω τι να σου πω με εχεις αφησει παγωμενη στις σκεψεις μου...

η γυναικα σου ειναι εκει διπλα σου,κανε τη να νοιωσει γυναικα σου παλι εσυ...

μπορεις ειμαι σιγουρη οτι μπορεις οταν υπαρχουν γερες βασεις ολα μπορουν να επιστρεψουν και να γινουν οπως πριν.

μπορει και εκεινη να σκεφτεται οτι εχει κερδισει ενα πατερα αλλα εχει χασει τον αντρα που ερωτευτηκε...σκεψου το και αυτο...

απλα μια μερα γυρνα απο τη δουλεια και δωστης ενα φιλι γεματο παθος...χαιδεψε την σε μια ανυποπτη στιγμη τρυφερα,κοιταξε την οπως παλια.που ξερεις μπορει και εσυ να εισαι αυτος που της εχει δωσει το ρολο της μητερας και της εχει στερησει το ρολο της "γυναικας" εστω και αθελα σου.

[MarcoPolo]

Ποσο καταλαβαινω αυτο που παραθετεις Πανο.

 

Το παιδι μας το θελαμε παρα πολυ να ερθει και περασαμε πολυ δυσκολα για να τα καταφερουμε. Παρολαυτα δεν σου κρυβω οτι οταν διενυα την εγκυμοσυνη επειδη με τον αντρα μου περα απο τη σχεση ζευγαριου ειχαμε ενα μοναδικο δεσιμο σαν ανθρωποι σκεφτομουν μηπως αυτη η μαγικη διαδα σπασει και χασει την δυναμη της με τον ερχομο του παιδιου.

Ενα χρονο μετα καταλαβαινω οτι σαφως τα πραγματα δεν ειναι οπως πριν προτεραιοτητα εχει παντα τωρα ο Μαριος αλλα νιωθω ακομα αυτο το δυνατο δεσιμο με τον αγαπημενο μου. Χωρις να ειναι παντα ευκολο να κρατας τη σχεση ζωντανη καθως πριν πανω απο ολους και ολα ηταν ο ενας για τον αλλον και τωρα ειναι το παιδι.

 

Και οταν γυρναει κουρασμενος το βραδυ εχοντας στερηθει για πολλες ωρες εμενα και το παιδι νιωθω ασχημα που και εγω δεν ειμαι παντα σε καλη κατασταση για να επικοινωνησουμε οπως παλια. Παρολαυτα το παλευουμε καθημερινα και μεσα μου τωρα τον αγαπαω πιο πολυ και τον θαυμαζω απο πριν γιατι περα απο καλος συντροφος με γεμιζει που ειναι και καλος πατερας!!!!!!!! Και αυτος για να με πειραξει μου λεει πολλες φορες καλα τελικα ποσο μανα εισαι????? Γελοντας!!!!! Ξερω ομως οτι παρολες τις δυκολιες εκτιμα πολυ την αφοσιωση μου στο παιδι και δεν νιωθει μειονεκτικα γιατι ξερει οτι τον λατρευω και ας μην μπορω παντα να το δειξω οπως πριν. Το μοντελο γυναικας που ηξερε και λατρευε εξελιχθηκε περα απο γυναικα και σε μαμα και αυτο ειναι κατι που το επιλεξαμε μαζι και το αλληλουποστηριζουμε οσο μπορουμε περισσοτερο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[sesame]

Και οι δυο περιπτώσεις έχουν κάτι που με ενοχλεί...

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άντρας αντί να ασχοληθεί ενεργά με το μεγάλωμα των παιδιών του διαλέγει έναν ρόλο στο περιθώριο κι απλά αντιδρά διαφορετικά στο ίδιο καθεστώς (που στην ουσία αυτός δημιουργεί) ...

Ο πατέρας μπορεί να βοηθήσει και όσο τα παιδιά εναι μωρά...είναι άδικο κι αμαρτία να θέλει ντάντεμα, να μην αναλαμβάνει ούτε μια πράξη ευθύνης και να γκρινιάζει από πάνω που χάνει το ντάντεμα...ή απλά να βολεύεται....αντί να κάτσει να σκεφτεί ότι η γυναίκα του τώρα τον χρειάζεται περισσότερο και να πράξει ανάλογα...

Τι να πω...ή κάποιοι άντρες μένουν πάντα μωρά, ή δεν έχουν συνείδηση της ευθύνης τους.....δικαιολογίες δε δίνω πάντως!!!!!!!

[fistikaki]

δεν εχεις αδικο...

[no doubt]

Αχ Πάνο σαν να ακούω τον άνδρα μου!

Όμως με 3 μωρά τί άλλο να κάνω η γυναίκα; Μου τρώνε όλο μου το χρόνο και όλη μου την ενέργεια.

Πολύ θα ήθελα να πάρω τον άνδρα μου να πάμε ένα διήμερο και να μείνουμε οι δυο μας μόνοι. Αλλά αυτό είναι αδύνατον.

Δεν πειράζει θα μεγαλώσουν τα παιδιά μοας και θα ανακαλύψουμε πάλι τον έρωτα.

Η κούραση βέβαια φέρνει και γκρίνιες έτσι;

[bouboukakia]

Πολλές φορές ο άνδρας μου έχει το ίδιο παράπονο. Και δυστυχώς, πρέπει να γκρινιάξει για να θυμηθώ πως θέλει κι εκείνος τη γυναίκα του.

[georgiamami]

Γεια σου Πανο. Θα συμφωνησω με το Τιγρακι. Οι ρολοι αλλαζουν και για τους δυο γονεις.Στην επιλογη και την ευθυνη του καθενος ειναι ποια θεση θα παρουν μετα τη γεννηση του παιδιου. Νομιζω οτι εσυ επελεξες να δωσεις τα πρωτια στη γυναικα σου οσων αφορα στη μητροτητα.Σου θυμιζω οτι η μητροτητα και η πατροτητα δημιουργουνται ΑΚΡΙΒΩΣ την ιδια στιγμη.Τη στιγμη της συλληψης.

 

Φροσωμπαλ, μην περιμενεις να μεγαλωσουν τα παιδακια σου για να ΞΑΝΑβρεθεις με τον αντρα σου. θα χασεις πολλααααααααααα ολα αυτα τα χρονια και θα το μετανιωσεις. Βρες, δημιουργησε ευκαιριες για ουσιαστικη επικοινωνια. Και να θυμασαι πως ενας καλος συνδετικος κρικος με τον αντρα σου ειναι τα ιδια τα παιδια σας. Αλιμονο αν τα φερατε στον κοσμο για να χαθειτε εσεις. Μην βαζεις τη σχεση σας σε χειμερια ναρκη. Θελει καθημερινη δουλεια το θεμα. (βλεπε σχετικο θεμα ΣΧΕΣΕΙΣ). (Σορι για το θαρρος).

[no doubt]

Γεια σου Πανο. Θα συμφωνησω με το Τιγρακι. Οι ρολοι αλλαζουν και για τους δυο γονεις.Στην επιλογη και την ευθυνη του καθενος ειναι ποια θεση θα παρουν μετα τη γεννηση του παιδιου. Νομιζω οτι εσυ επελεξες να δωσεις τα πρωτια στη γυναικα σου οσων αφορα στη μητροτητα.Σου θυμιζω οτι η μητροτητα και η πατροτητα δημιουργουνται ΑΚΡΙΒΩΣ την ιδια στιγμη.Τη στιγμη της συλληψης.

 

Φροσωμπαλ, μην περιμενεις να μεγαλωσουν τα παιδακια σου για να ΞΑΝΑβρεθεις με τον αντρα σου. θα χασεις πολλααααααααααα ολα αυτα τα χρονια και θα το μετανιωσεις. Βρες, δημιουργησε ευκαιριες για ουσιαστικη επικοινωνια. Και να θυμασαι πως ενας καλος συνδετικος κρικος με τον αντρα σου ειναι τα ιδια τα παιδια σας. Αλιμονο αν τα φερατε στον κοσμο για να χαθειτε εσεις. Μην βαζεις τη σχεση σας σε χειμερια ναρκη. Θελει καθημερινη δουλεια το θεμα. (βλεπε σχετικο θεμα ΣΧΕΣΕΙΣ). (Σορι για το θαρρος).

Μην ζητάς συγνώμη καλή μου. Σέβομαι την εμπειρία σου και έχεις δίκαιο.

Όμως δεν ξέρω αν έχεις βρεθεί να έχεις έναν δίχρονο που λυσσάει όλη μέρα κι όλη νύχτα και 2 δίδυμα να σε ξεζουμίζουν. ΠΟΤΕ, ΠΟΥ, ΜΕ ΤΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ;

[georgiamami]

Ζητα βοηθεια απο τον ιδιο.Δεν ειναι μονο δικα σου τα παιδια.Σιγουρα ειναι πολυ δυσκολο να τα καταφερεις μονη σου. Αλλα πανω απο ολα εισαι η γυναικα του και η μητερα των παιδιων του.Αρα πρεπει να πορευτειτε ΜΑΖΙ για να ειστε μαζι. Αν χασεις αυτην την παρτιδα, οταν τα παιδια σας μεγαλωσουν και φυγουν (γιατι εγω πιστευω πως τα παιδια ειναι σαν τα πουλια.Τους βοηθαμε να δυναμωσουν τα φτερα τους και μολις αυτο γινει, πετανε), τοτε θα ειστε ο καθενας μονος γιατι θα εχετε χασει τους κωδικες επικοινωνιας. Και τοτε θα ειναι αργα για να ξαναερωτευτειτε... Δεν σε ξερω αλλα μεσα απο σενα θα ηθελα να διορθωσω ενα δικο μου/μας λαθος , οσο αυτο ειναι εφικτο.

[no doubt]

Το ζητούμενο δεν είναι να δυναμώσουν τα παιδιά μας και να ανοίξουν τα φτερά τους;

Ο άνδρας μου κάνει ότι κάνω κι εγώ εκτός βέβαια από το να θηλάζει .

Είναι όμως εξαντλητική η όλη κατάσταση και αυτό το ξαναλέω φέρνει πολλούς τσακωμούς και εντάσεις.

Πάνο μου με συγχωρείς που σου καταχράστηκα το θέμα

[georgiamami]

Το ζητουμενο ειναι να μεγαλωσουμε τα παιδια μας, να τα προσφερουμε οσα περισσοτερα (δεν εννοω υλικα) μπορουμε, να γευτουμε τη χαρα της πατροτητας/μητροτητας και τελος να αποδεχθουμε το γεγονος οτι τα παιδια μας πλεον ωριμοι ενηλικες θα ακολουθησουν τις δικες τους ζωες. Και δεν πιστευω οτι καταχραστηκαμε το θεμα του Πανου, γιατι η ουσια ειναι οτι αν ο πατερας εχοντας εμπιστοσυνη στη μητερα, αφησει τη σκυταλη σε εκεινη, εκεινη απο ενσικτο σιγουρα θα ειναι ΜΗΤΕΡΑ αλλα η συζυγος καπου θα αδρανησει.Και ο αντρας πατερας θα νιωσει παραμελημενος με ολα τα επακολουθα.

[sesame]

Ζητα βοηθεια απο τον ιδιο.Δεν ειναι μονο δικα σου τα παιδια.Σιγουρα ειναι πολυ δυσκολο να τα καταφερεις μονη σου. Αλλα πανω απο ολα εισαι η γυναικα του και η μητερα των παιδιων του.Αρα πρεπει να πορευτειτε ΜΑΖΙ για να ειστε μαζι. .

 

Αυτό ακριβώς πρέπει να καταλάβουν κάποιοι πατεράδες.....ότι είναι πατεράδες, ότι ο ρόλος τους άρχισε και δε θα αρχίσει τάχα όταν μεγαλώσουν τα παιδιά......ότι είναι στο ίδιο στρατόπαιδο με τις γυναίκες τους...και όχι αντίπαλοι...ας βοηθήσουν και λίγο να ξεκουραστεί η γυναίκα τους....

Εντάξει, να γκρινιάξει μια γυναίκα που μόλις απέκτησε μωρό, το καταλαβαίνω....έχει μόλις γεννήσει, οι ορμόνες της έχουν τρελλαθεί, μπορεί να έχει και μια επιλόχεια ψιλοκατάθλιψη ή και χοντροκατάθλιψη...είναι αυτή η γυναίκα σε θέση να νταντέψει και άλλον?

Πόσα να αντέξει ποια η καημένη?

Ποιος χρειάζεται το στήριγμα λοιπόν?

[georgiamami]

Αυτό ακριβώς πρέπει να καταλάβουν κάποιοι πατεράδες.....ότι είναι πατεράδες, ότι ο ρόλος τους άρχισε και δε θα αρχίσει τάχα όταν μεγαλώσουν τα παιδιά......ότι είναι στο ίδιο στρατόπαιδο με τις γυναίκες τους...και όχι αντίπαλοι...ας βοηθήσουν και λίγο να ξεκουραστεί η γυναίκα τους....

Εντάξει, να γκρινιάξει μια γυναίκα που μόλις απέκτησε μωρό, το καταλαβαίνω....έχει μόλις γεννήσει, οι ορμόνες της έχουν τρελλαθεί, μπορεί να έχει και μια επιλόχεια ψιλοκατάθλιψη ή και χοντροκατάθλιψη...είναι αυτή η γυναίκα σε θέση να νταντέψει και άλλον?

Πόσα να αντέξει ποια η καημένη?

Ποιος χρειάζεται το στήριγμα λοιπόν?

 

Καλη μου, χωρις να θελω να παρεξηγησω του φυλο των ανδρων, πιστευω οτι οι περισσοτεροι γινονται πατεραδες χωρις να το ............ πολυσκεφτονται. Βεβαια υπαρχουν και οι εξαιρεσεις αλλα οπως παντα ο κανονας εχει την πλειοψηφια.

 

Πανο συγνωμη, αλλα αυτο μου διδαξε το διαβα μου σε τουτη τη ζωη.

[no doubt]

Ο άνδρας μου μεταξύ αστείου και σοβαρού μου λέει θα βρω άλλη.

Βρες του λέω και πραγματικά εκείνη τη στιγμή δεν με νοιάζει καθόλου αν είναι τόσο ξεφτ.... να του μεγαλώνω 3 παιδιά και να μου την κάνει. Ίσως γιατί του έχω τυφλή εμπιστοσύνη. Ίσως γιατί ενώ έχω γεμίσει ραγάδες και κυκλοφορώ όλη μέρα με μια κοτσίδα και φόρμες εκείνος να με βλέπει σεξουαλική. Όμως εγώ δεν νιώθω καθόλου έτσι. Με τη δίδυμη εγκυμοσύνη και τις απαγορέψεις της και μετά ξέχασα ότι είμαι και γυναίκα. Τώρα με τη βάπτιση που πήγα κομμωτήριο, βγήκα ψώνισα τώρα άρχισα κάτι να θυμάμαι.

[sesame]

Ε λοιπόν δεν είναι τραγικό να ξεχνάει μια γυναίκα για λίγους μήνες ότι είναι γυναίκα (με τρία μωρά σε τρία χρόνια, ήρωας είσαι!!)........θα βρεις τους ρυθμούς σου κι όλα θα είναι εντάξει...μην ανησυχείς...ο άντρας σου ασχολείται με τα μωρά, άρα δε νιώθει αποκομμένος...κι αυτό είναι πολύ σημαντικό...

[Ellemphriem]

Και εγω θα διαφωνησω εν μερη θα συμφωνησω εν μερη με σενα Πανο μας. Ο αντρας μου δεν αισθανεται αποκομενος γιατι ασχολειτε σχεδον οσο και εγω με την μικρη και η μικρη απο μονη της τον φωναζει και τον ζηταει. Και το κανει απο τοτε που η μικρη ηταν μωρο. Οταν η μικρη ερχεται και μας παιρνει και τους δυο απο το χερι να μας παει καπου να δεις πως χαμογελαει σαν σαπιο κοκκορι....χεχε....ειμαι 1001% σιγουρη οτι δεν αισθανεται εκτος του ρολου του και οτι τον ζει στο επακρον. Και αυτο γιατι ειναι απολυτο μερος αυτου. Θα συμφωνησω εν μερη οτι οντως εχει χασει μια γυναικα αλλα κυριως στον ρολο της μανας απεναντι του και ειναι λογικο γιατι αυτη η γυναικα εγινε μανα στα παιδια μας/σας. Οπως λοιπον η γυναικα ωριμαζει, σκληρενει και κουραζεται για να δωσει τα απαραιτητα για τα πρωτα πολυ δυσκολα του ενος ή περισσοτερων παιδιων της, ετσι και ο αντρας καλα θα κανει ' shape up and follow through' που λενε και οι Αμερικανο-φιλοι....κοινως να ωριμασει και αυτος να δει ΠΩΣ θα βοηθησει την γυναικα του που λιωνει καθημερινα, και να σταματησει να γκρινιαζει που εχασε την προσωπικη νταντα-μανα του. Η ζωη εκει εχει απαιτηση και απο τους δυο να αλλαξουν και να δυναμωσουν. Ελεος πια. Συνεχεια ακουω η γυναικα να καταλαβει τον αντρα της και της αναγκες του και οτι εχασε την νταντα του/μανα του....εκεινος δεν πρεπει να καταλαβει δηλαδη την κουραση της και στο κατω κατω να το κανει μοκο για τα πρωτα χρονια, να βοηθησει και να σταματησει να σκεφτεται εγωιστικα (με κανανε στην ακρη). ΚΑΝΕΝΑΣ δεν κανει κανενα στην ακρη οταν εκεινος απο μονος του δεν θελει να συμμετεχει. (και δεν το λεω για σενα Πανο μου και συγνωμη που ειμαι σκληρη αλλα πολλα ζητατε απο τις γυναικες-φτανει).....καιρος να κανετε λοιπον εσεις υπομονη και να δειξετε ποσο καλοι αντρες ειστε στηριζοντας την γυναικα σας. Απο την αλλη οντως μπορει να χασεις το ρομαντικο/σεξουαλικο κομματι και αυτο ΠΑΛΙ πιστευω κυριως λογω κουρασης. Οπως μου εχεις πει παλιοτερα λοιπον και εσυ. Προσπαθειες εδω χρειαζονται και απο τους δυο και ΠΑΛΙ υπομονη γιατι αυτο δεν κραταει για παντα......αλλα για τα πρωτα 2-3 δυσκολα χρονια.

Και μην ξεχνας και εμεις ακομα 'την παλευουμε', ειμαστε πολυ μακρια απο ιδανικο ζευγαρι, αλλα στο ποσο με σεβεται στην κουραση μου και ποσο 'πατερας' ηταν και ειναι απο τοτε που γεννηθηκε η μικρη εχω να πω μονο respect απεναντι του. ΜΟΝΟ αυτο.....μπραβο του για την υπομονη του και την κατανοηση του. Και μπραβο σε σενα γιατι με αυτο που εγραψες με εκανες να εκτιμησω τον αντρα μου (σε αυτον τον τομεα) ακομα πιο πολυ.

 

ΥΓ: Θα σου πω ενα τελευταιο και τοσο απλο. Ο αντρας μου ειναι κριος (φοβερα απαιτητικο ζωωδιο ετσι να χιουμορισουμε). Λοιπον ποτε δεν μπηκε στον ρολο τους ύδραβλικου-ξενου της οικογενειας (που κοιταζει απο το παραθυρο - ετσι ειδα εσενα απο την περιγραφη σου) - (αν και κανει και ηλεκτρολογος/ηλεκτρονικος/κηπουρος/μηχανικος/τεχνικος οταν πρεπει) και ποτε δεν 'περιμενε' να τον προσκαλεσουμε στο ΄παρτι' που καναμε εγω και η μικρη. Μπηκε μονος του μεσα δυναμικα και δεν ζητησε αδεια απο κανενα (οπως και επρεπε).....καπιςςς???

[nnm004]

Πανο και εγω θα συμφωνησω και θα διαφωνησω μαζι σου . Σιγουρα οταν μια γυναικα γινεται μητερα , αυτος ο ρολος επισκιαζει ολους τους υπολοιπους για ενα διαστημα τουλαχιστον και ιδιαιτερα αμα δεν υπαρχουνε σχετικες βοηθειες απο γιαγιαδες . Σιγουρα οταν εισαι 24 ωρες με 2 μικρα παιδακια και δε μπορεις ουτε για ενα καφε να βγεις με τον συντροφο σου , τοτε γινεσαι περρισοτερο γονεας παρα ζευγαρι , οταν ολη μερα ασχολεισε με τα μικρα παιδακια , με το παιχνιδι τους , με τα φαγητα τους , με τη φροντιδα τους , με το να τα διαβασεις , να τα βγαλεις βολτα , να φτια3εις το σπιτι , να παραμεινει καθαρο τοτε το βραδυ το μονο που σε νοιαζει ειναι να ασχοληθεις λιγο με δικα σου αρεσω , να κατσεις να δεις λιγη τιβι , να γραψεις λιγο στο πισι , να πιεις ενα ποτηρι κρασι . Τοτε ολοι οι υπολοιποι ρολοι μπαινουνε στο ψυγειο για ενα διαστημα , νοιωθεις λιγοτερο γυναικα ερωτικη , γινεσαι παιδι και εσυ μαζι με τα παιδια .

Διαφωνω απολυτα στο οτι ο ρολος του πατερα αρχιζει οταν μεγαλωνει το παιδι , ο ρολος του πατερα αρχιζει τη μερα της γεννησης , καθε μερα , καθε ωρα εκει μαζι με τη μητερα . Εξαλλου για αυτο ειναι γονεις και οχι γονεας . Ο δικος μου μονο που δεν τα θηλασε ,ολα τα αλλα τα εκανε και τα κανει , ειναι το ιδιο ακριβως πατερας οσο και εγω μητερα και θα πεθαινε για τα παιδια μας οπως ακριβως και εγω , ποτε δεν ενοιωσε εκτος , παρεισακτος ή αποκομενος απο τα παιδια .

Νοιωσαμε ομως σε καποια φαση οτι μας δενουνε μονο αυτα τα μικρα πλασματακια που ολη μας τη μερα την περναμε μαζι τους , καθε μερα του χρονου και των χρονων, βοηθεια απο γιαγιαδες καμια λογω αρρωστειας και ηλικιας , ουτε 1 ωρα για εναν καφε οι 2 μας , για 2ημερο ρομαντικο ουτε για αστειο ,με τι προυποθεσεις εξαλλου . Τα παιδια ειναι σαφως οι πρωταγωνιστες της ζωης μας , ομως καπου εκει ψαχτηκαμε και βρηκαμε λυσεις και για μας, ενα ρομαντικο δειπνο σπιτι , ενα ποτηρι κρασι μαζι , λιγο νωριτερα νανι τα παιδια , λιγο κουβεντα , μερικα πραγματα που μας ξαναζεσταινουνε και μας κανουνε να νοιωθουμε γυναικα και αντρας .

Αυτο που θελω να πω Πανο ειναι , μηπως αισθανεσαι αποκομενος λιγακι επειδη δεν συμμετεχεις και πολυ στο μεγαλωμα των παιδιων ? μηπως θα πρεπε αντι να ψαχνεις την αγαπη και τις περιποιησεις της γυναικας σου να της προσφερεις εσυ ολα αυτα ασχολουμενος με τα παιδια σας , ελαφρενοντας την λιγακι ?

ειπες εχασες το προνομιο να ασχολειτε μαζι σου και να σε περιποιητε , εσυ ομως συνεχιζεις να εισαι περιποιητικος και να ασχολεισε μαζι της ?

[BIKY74]

εμενα με θλιβει ο εγωισμος που μπαινει σαν τοιχος αναμεσα στα ζευγαρια!!!

η γνωμη μου ειναι αντι να καθεσαι να βλεπεις τη οικογενεια σου να ζει την καθημερινοτητα της .....να συμμετεχεις .....

τι παει να πει ο μπαμπας ειναι για μετα;;

ο μπαμπας ειναι ο στυλοβατης του σπιτιου ο ατρομητος για τα παιδια....που σε μια καταιγιδα θα τα παρει στην αγκαλια του για να μην φοβουνται γιατι η αγκαλια του ειναι μεγαλη και χωραει ολη του την οικογενεια...την χωραει ομως και στο παιχνιδι οταν ολοι μαζι πεφτουν πανω του ..την χωραει και στην στεναχωρια αλλα προπαντων τη χωραει στην αγαπη.....!!!και μεγαλωνοντας θα εισαι γι'αυτα ο ανθρωπος τους!!!

αν εισαι αμετοχος τωρα που ειναι μικρα στην καθημερινοτητα τους αργοτερα θα εισαι ο μεγαλος απων στη ζωη τους!!!

οσο γι την γυναικα σου;;;

συμμετεχοντας στο μεγαλωμα των παιδιων σας.... στην καθημερινοτητα σας.... θα μπορουσες νατης δειξεις την τρυφεροτητα και την αγαπη που της εχεις!!

να την ξεκουρασεις .....να την διασκεδασεις .....να την κανεις να θυμηθει τα παλια σας!!!να σε αναζητησει...να σε θελησει!!!αλλα για να γινει αυτο χρειαζεται βοηθεια!!!

ετσι ωστε να μενει λιγος χρονος και γι'αυτη....να τα βρει με τον ευατο της...!!!

αφησε τον εγωισμο στην ακρη και δειξε τα συναισθηματα σου......

δωσε .......για να παρεις!!!

[nekt]

Θα πω τι γνώμη μου χρησιμοποιώντας το προσωπικό μας παράδειγμα.Για τον άντρα μου τρέφω πρώτα απ'όλα απεριόριστο σεβασμό.Τον αγαπάω πολύ, δεν τον έχω παραμελήσει, προσέχω την εμφανισή μου για να του αρέσω, ερωτικά είμαστε ακόμη πολύ καλά, (όπως καταλαβαίνετε έρχεται το αλλά) ΑΛΛΑ, δεν ντέπομαι να πω, ότι απλά δεν είναι πια η προτεραιότήτά μου.Έτσι απλά.Αλλαξε η κατάσταση αλλαξαν οι προτεραιότητες μου.Εκθρονίστηκε, έχασε τα πρωτεία και το παραδέχομαι ευθέως.Αν είμαι πολύ κουρασμένη και τα αποθέματα φτάνουν για έναν, θα λάβει προσοχή μόνο ένας...Αν υποθέσουμε ότι κάπου υπήρχε ένα διεστραμμένο, σατανικό μυαλό που θα με έβαζε να διαλέξω ανάμεσα στους δυο, θα διάλεγα, αλλά όχι εκείνον.Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνησουν αλλά για μένα είναι απόλυτα φυσιολογικό να είναι πλέον ο δεύτερος πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου.Και για να μην παρεξηγηθώ ξαναλέω ότι δεν τον έχω παραμελήσει ως σύντροφο και ως άντρα,, απλά είναι αδύνατον να του δώσω ότι παλιά, γιατί απλά δεν είμαστε στο παλιά είμαστε στο τώρα.

Επίσης θέλω να πω ότι συμφωνώ απόλυτα με την sesame, κατά τη γνώμη μου, ειδικά τους πρώτους μήνες που έχεις τις ορμόνες σου, το άγχος σου κλπ, οι άντρες θα έπρεπε να μην βγάζουν κιχ!Η Ellemphriem έχει δίκαιο, πόσους ρόλους να παίξουμε πια;Και ασε εμάς που έχουμε ένα παιδί.Σκέψουμε μια κοπέλα, όπως η frosobal, που παλεύει με τόσες δυσκολίες.Τι θα της πούμε;όλη τη μέρα να κάνει τον Βέγγο και το βράδυ να πατήσει τον διακόπτη να μεταμορφωθεί μέσα σε 10 δευτερόλεπτα σε ιέρεια του πάθους;Χρειαζόμαστε βοήθεια και όχι, ενώ είμαστε σωστές στις οικογενειές μας, να φορτωθούμε επιπλέον ενοχές

[DALIA]

Καλές μου μαμάδες, σας έχω ακούσει σε πολλές συζητήσεις εδώ στο φόρουμ και έχετε σχεδόν πάντα δίκιο. Αν όμως καταφέρετε και καταλάβετε το δίκιο του άντρα σας, τότε θα έχετε μια σφαιρική, ολοκληρωμένη άποψη του τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια σας. Έτσι, δεν θα χρειάζεται να καταφεύγετε σε κλισέ απόψεις, μονόπλευρες αντιδράσεις και επικοινωνιακά αδιέξοδα.

 

θεωρώ ότι τον καταλαβαίνω σχεδόν απόλυτα...

για πολλά πράγματα νιώθω άσχημα ένα από αυτά ότι κάποτε ήταν ο ένας και μοναδικός άντρας της ζωής μου ενώ τώρα ο άντρας της ζωής μου είναι ο ο μικρός...με άλλη έννοια σίγουρα αλλά....

προσπαθώ να τα συνδιάσω να είμαι πολύ καλή μάνα για τον μικρό και παράλληλα καλή σύζηγος, ερωμένη, νοικοκυρά, φίλη, κόρη, νύφη....

αλλά πάντα να είμαι καλή μητέρα όσο και να προσπαθώ για όλα τα άλλα..

βέβαια θεωρώ ότι προς το παρόν τα πάω καλούτσικα και στους άλλους τομείς...

ευτυχώς είναι ευτυχισμένος και περήφανος για το ότι πάνω από όλα είναι ο μικρός μας...

[nnm004]

ειπε μια κοπελα οτι αμα ενα σατανικο μυαλλο την εβαζε να διαλε3ει , θα διαλεγε αλλα οχι τον αντρα της , συμφωνω και ετσι ειμαι και εγω , αλλα ξερετε κατι βρε παιδια ? το ιδιο και ο αντρας μου , και εκεινος τα παιδια θα διαλεγε και προσωπικα δεν με πειραζει καθολου που ειμαι 2η για εκεινον γιατι τα παιδια μας ειναι πρωτα απο ολα και για μενα και για εκεινον .

[tao]

Αχ, δυσκολο και για τους δυο... η γυναικα, μαμα που με μωρό παιδί πως να μη νιώθει ψόφια;;; και το έτερο ήμισυ που από ΑΝΤΡΑΣ έγινε και μπαμπάς και όσο να ναι έχασε αποκλειστικότητες,ε;;;

Πάντως και μας ο μπαμπάς μας μπήκε δυναμικά από την αρχή στο ''πάρτυ'' που κάναμε με τα παιδιά, δεν παραπονιέται ποτέ στα σοβαρά πως τον ξέχασα μόνο κάνουμε αστεία ή κρυα ''παραπονάκια'' ο ένας στον άλλο χωρίς να τα εννοουμε , απλά για να ξορκίσουμε τους φόβους μας: π.χ. '' αα, καλημέρα συνεταιράκι'' λέμε και εννοούμε: καλημέρα, αγαπη μου! Άλλοτε πάλι λέμε : φαντάζεσαι να ξαναερωτευτούμε ο ένας ο ένας τον άλλο σε καμιά δεκαριά χρόνια.... και μένουμε έκθαμβοι να φανταζόμαστε την εικόνα... έχει πλάκα αυτή η φάση, ή έτσι το βλέπουμε εμέις.

Το καλύτερο όμως είναι όταν λέμε απλά ο ένας στον άλλο: μου λείπεις... θα θελα να κάναμε αυτό - πχ καφέ μόνο οι δυό μας- ή εκείνο - πχ μπάνιο μαζί- δηλαδή απλά καθημερινά πραγματάκια που δεν μπορούμε τώρα λόγω των τεκνων να μοιραστούμε αποκλειστικά.... Όμως θα ρθουν και αυτά και με μικρές, απλές κινήσεις το επιβεβαιώνουμε καθημερινά ο ένας στον άλλο.

[xuito]

Εδώ και 14 μήνες είμαι μάνα , είμαι όμως γυναίκα και σύντροφος πολύ περισσότερο...ναι , η πρώτη μου προτεραιότητα είναι ο γιος μου , αλλά δεν ξεχνάω ότι δεν τον έκανα μόνη μου!

Φροντίζω λοιπόν , κάποιες στιγμές που παίζουμε με το παιδί και οι τρεις μαζί , να γυρίσω και να θυμίσω στον άντρα μου το πόσο τον αγαπώ , να τον ευχαριστήσω που μου χάρισε αυτό τον άγγελο...

Κανένας μπαμπάς δεν μένει στο περιθώριο αν δεν θέλει. Ο άντρας μου είναι εργαζόμενος , υδραυλικός, ηλεκτρολόγος και όλα αυτά τα σχετικά με τα μαστορέμετα στο σπίτι μας , αλλά κι εγώ είμαι εργαζόμενη , πλύστρα , μαγείρισσα (χωρίς μεγάλη επιτυχία) και οικονόμος του σπιτιού μας.

Ο καθένας κάνει αυτά που μπορεί για να βοηθήσει την κατάσταση. Ποτέ δεν είναι όλα αρμονικά , αλλά αγωνιζόμαστε.

Ευτυχώς υπάρχει μία γιαγιά , ο Θεός να την έχει καλά , και μπορούμε να την κοπανήσουμε σαν ζευγάρι ένα Σαββατοκύριακο στα τόσα. Αλλά και στην καθημερινότητα μας , θα προσπαθήσουμε να βορύμε χρόνο να λειτουργήσουμε σαν ζευγάρι π.χ. δεν με πειράζει που δεν πρόλαβα να βάψω τα νύχια μου , προτιμώ να πιω ένα ποτό στο μπαλκόνι με τον άντρα μου , αφού κοιμηθεί ο μικρός και να τα πούμε λίγο...

[Μαριρενα]

ωχ πονεμενη ιστορια ανοιξες πανο μου

μαλλον στους περισοτερους αντρες αυτο συμβαινει κερδιζουν μια μητερα και χανουν τη γυναικα τους

μια απο τα ιδια μαλλον θα σου πει ο αντρας μου αν και προσπαθω πλεον να βρω χρονο εστω και μετα τα μεσανυκτα που κοιμαται η μικρη και για εμας

αλλα ειναι λιγος και δεν προλαβαινω να κανω και πολλα πολλα