έχετε μιλήσει για τον θάνατο στα παιδιά?

[motherof2]

*πήραμε 1 κουνελάκι στο σπίτι , ως κατοικίδιο.... ο γιος μου

- θα το φάμε?

εγώ "όχι αγάπη μου γιατί να το φάμε"

- άμα πεθάνει, δεν θα το φάμε?

εγώ "όχι παιδάκι μου, δεν το λυπάσαι?"

συνεχίζει

-άμα πεθάνει θα του βγάλουμε τη γούνα?

 

 

μοβόρικος ο μικρός!!!!

Τρέλλα!!!

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(ελπίζω να μην υπάρχει ήδη το θέμα.. δεν το βρήκα κάπου..)

 

έκανα μια αντιγραφή από το θέμα "Ατάκες των παιδιών" για να δείτε ένα πχ

λοιπόν, ευτυχώς δεν έχει τέτοιες δολοφονικές τάσεις ούτε ο γιος μου, ούτε η κόρη μου απλά επειδή εγώ με τον θάνατο ως ιδέα δεν τα πάω καθόλου μα καθόλου καλά , προσπαθώ να τους το περνάω ως το κλείσιμο του κύκλου που λέγεται ζωή (που στην ουσία είναι κιόλας, όσο μακάβριο και αν ακούγεται...)

το θέμα είναι ότι μας έχουν τρελλάνει στις ερωτήσεις του στύλ

" μαμά πότε θα πεθάνεις?" ή "παππού άμα πεθάνεις αύριο, θα σε χώσουμε!!" κλπ τέτοιου είδους εκφράσεις

εμείς λοιπόν τους τονίζουμε ότι θα πεθάνουμε σε πολλά πολλά πολλά χρόνια και πρέπει να πω ότι Δεν φαίνονται να προβληματίζονται ιδιαίτερα από το γεγονός θάνατος, είναι σαν -πως να το πω!- σα να το βλέπουν κάτι "αναπόφευκτο"...

άλλο πχ.. όταν πέθανε ο αρχιεπίσκοπος και τον είχαν στα κανάλια με φωνάζαν και τα δύο "έλα μαμά να δεις τον παπά που πέθανε!! τώρα θα τον χώσουν στο χώμα?"

μιλώντας με την αδερφή μου που έχει δύο κόρες 12 και 10 χρονών, μου έλεγε "καλύτερα να είναι έτσι, παρά σαν τα κορίτσια που δεν τολμώ να τους αναφέρω καν την λέξη "θάνατος"..

το ζήτημα είναι άκρως λεπτό και θέλει ιδιαίτερο χειρισμό... και ευτυχώς μέχρι στιγμής Δεν έχουμε βρεθεί στην πολύ δυσάρεστη θέση του να έχουμε νιώσει την απώλεια συγγενή στην οικογένεια..επειδή όμως είμαστε άνθρωποι και δυστυχώς δεν ξέρουμε τί θα μας συμβεί, θεωρείτε ότι είναι "σωστή" μια τέτοια αντιμετώπιση του θανάτου από παιδιά ή όχι ? και αν όχι τί θα ήταν καλύτερο να κάνουμε εμείς ως γονείς τους?

[Μαμά του Ωρίων]

νομίζω ότι μάλλον είναι στο άλλο άκρο τα βλαστάρια σου κι αυτό ΙΣΩΣ να εγκυμονεί και κάποιους κινδύνους

ψυχολόγα δεν είμαι φυσικά αλλά αναρωτιέμαι κι εγώ με το μυαλό μου αν τυχων τα παιδιά βλέπουν τον θάνατο σαν κάτι το τόσο απλοϊκό, μήπως προβούν σε ενέργειες που πιθανά είναι οριακές μιας που δε θα φοβούνται μήπως πεθανουν?

δεν ξέρω... απλά αναρωτιέμαι κι εγώ

 

νομίζω - χωρίς να γνωρίζω, το τονίζω αυτό - ότι καλύτερα να το βλέπουν σαν μια κατάσταση που ναι μεν είναι αναπόφευκτη αλλά ότι συμβαίνει σε πολύ μεγάλους ανθρώπους ή σε ανθρώπους που αρρωσταίνουν

με κάποιο τρόπο (δεν ξέρω ποιον) να αντιμετωπίζουν την ζωή σαν πολύτιμο αγαθό που την προσέχουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας και οοοοοοοοοοοοοταν γεράσουμε τότε πεθαίνουμε

 

πάντως ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις που περιγράφεις τη δική σου και της αδερφής σου, όντως κι εγώ προτειμώ τη δική σου περίπτωση.

απλά, σαν ιδεώδες θα ήθελα κάτι ενδιάμεσο

[Μαρια Στυλιανακη]

Σαφώς και είναι πολύ σημαντικό, να υπάρχει ευαισθητοποίηση γύρω απο το θέμα αυτό πολύ πριν έρθουν σε επαφή τα παιδιά με κάτι τέτοιο....

 

ότι και να πείτε όμως, όπως και να το περιγράψετε - πάντα όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο περισσότερο θα χρησιμοποιήσετε τις λέξεις ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

 

τα ζώα/ οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν είναι ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ πολύ άρρωστα/οι, μεγάλοι, κτλ.

επίσης πεθαίνουν τα ζώα / οι άνθρωποι όταν δεν έχουν ΚΑΘΟΛΟΥ αέρα να αναπνευσουν, νερό να πιούνε, φαγητό να φάνε ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΜΕΡΕΣ.

 

Τέτοιου είδους συζητήσεις είναι απαραίτητο να ενταχθούν στο πλαίσιο της ευαισθητοποίησης για το σώμα, την φύση και τα ζώα.

 

μπορείτε να αρχίσετε απο το λουλούδι ή το δέντρο το οποίο κόβουμε και μετά πεθαίνει - γιατί δεν έχει πια να πιεί το νερό και το φαγητό του απο τις ρίζες του.

΄΄ετσι και τα ψάρια όταν τα βγάλουμε απο το νερό δεν θα μπορούν να αναπνεύσουν έξω, στον αέρα, και πεθαίνουν.

 

Όταν προχωρήσετε στα ζώα μπορείτε τότε να βρείτε ένα βιβλίο που λέει και για το σώμα μας, και έχει εικόνες του πως λειτουργεί και τα διάφορα όργανά του τότε θα αναφέρετε και αυτά που γράφω πιο πάνω.

 

το κάθε τι, έχει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, και λειτουργεί μόνο με αυτό το τρόπο.

 

είναι σημαντικό να μιλάτε για αυτά τα πράγματα με ένα μέτριο λυπηρό προς σοβαρό ύφος, όχι χαλαρό ή διασκεδαστικό, γιατί αλλιώς ίσως τα παιδια δεν καταλάβουν την σοβαρότητα αυτής της λέξης.

 

Επίσης είναι μια ευκαιρία να καταλάβουν τα παιδιά την διαφορετικότητα των ειδών, και πως το καθένα λειτουργεί διαφορετικά -

αν φάμε εμείς ένα φυτό του δάσους, που τρώει ένα ελαφάκι για φαγητό, μπορεί να πεθάνουμε γιατί μπορεί να έχει δηλητήριο.

αν φάει ένας σκύλος το φαγητό που τρώμε εμείς μπορεί να πεθάνει. (να φάει πολύ μαύρη σοκολάτα!)

αν μας κλείσει καποιος το στόμα και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε για πολύ πολύ πολύ ώρα, θα πεθάνουμε.

Η φάλαινα όμως που ζεί στην θάλασα μπορεί να κρατάει την αναπνοή της για μία ώρα (για ΠΑΡΑ πολύ ώρα!!) εμείς όμως δε μπορούμε.

 

Τι γίνεται όταν καποιος ή κάτι πεθαίνει?

 

όταν κατι ή κάποιος πεθαίνει, δεν μπορεί πια να ξανακάνει τα πράγματα που έκανε πρίν. Το σώμα του δεν λειτουργεί πια, η καρδιά του δεν χτυπάει, και το αίμα δεν κυλάει πια στις φλέβες, σταματάει να αναπνέει. και ο σκύλος και η γάτα έχουν καρδιά. ακούστε την καρδιά της μαμάς, των αδερφών, του σκύλου.

 

οπωσδήποτε εντάξτε σε αυτή την συζήτηση, και το θέμα της γέννας.

έτσι ώστε τα παιδιά να γνωρίζουν ότι η ζωή είναι ενας συνεχής κύκλος,...

τα λουλούδια φυτρώνουν ανθίζουν μαραίνονται και πεθαίνουν, τα ζώα, οι άνθρωποι, συνεχώς και κάθε μέρα, γεννιούνται μωρά, και πεθαίνουν άνθρωποι.

 

ο στόχος είναι μέσα απο τις συζητήσεις να αποκτήσουν μια πραγματική εικόνα του πως είναι η φύση, και η ζωή.

Στην πραγματικότητα,' είναι ένα θαύμα που υπάρχουμε - το πως έχει δημιουργηθεί το οικοσύστημα της γής, και λειτουργεί,

χάρη στον ήλιο που δίνει ενέργεια στα δέντρα και στα φυτά, τα οποία δίνουν φαγάκι στα ζώα, και δίνει φαγάκι σε μας.

 

Όταν γνωρίζουν πως λειτουργεί το σώμα μας - με όλα του τα όργανα,

τότε μπορούν και να καταλάβουν καλύτερα ότι αυτό το σύστημα είναι ευαίσθητο, έτσι όπως ένα λουλούδι το οποίο κόβει καποιος και μετά δεν έχει άλλη επιλογή απο το να πεθάνει.

 

Όταν ένα παιδί λέει την λέξει πεθάνω, σκοτώσω κτλ με αστείο τρόπο, είναι αρκετά σημαντικό να ευαισθητοποιηθεί για αυτη την εννοια, και το πόσο σοβαρή είναι, και πόσο καποιος στεναχωριέται για αυτή την λέξη, όταν κάποιος έχει πεθάνει - ότι η λέξη αυτή σημαίνει κάτι που δεν αλλάζει πια, κάτι τετελεσμένο που κανείς μα κανείς, δεν μπορεί να το κάνει όπως ήταν πρίν.

 

Δεν βοηθάει κανέναν τα παιδιά να λένε αυτή την λέξη στο αστείο, μην έχοντας επίγνωση του τι σημαίνει. Ούτε τα παιδιά, που όταν θα βρεθούν αντιμέτωπα με αυτό θα θα είναι κάτι πολύ ξαφνικό και τραυματικό για εκείνα, ούτε και για τους μεγάλους που εύλογα στεναχωριούνται όταν ακούνε αυτή την λέξη να λέγεται για πλάκα.

 

Με το να ευαισθητοποιηθούν για αυτό, προετοιμάζονται απο τους γονείς, για την περίπτωση που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν αυτή την έννοια σε πρόσωπο που αγαπούν,... είναι πολύ σημαντικό να το ξέρουν αυτό, έτσι ώστε εάν συμβεί κάτι, να μπορούν συναισθηματικά να το κατανοήσουν, και να μην είναι κάτι, ακατανόητο, που πιθανών να είχαν καταλάβει με λάθος τρόπο και νόμιζαν ότι είναι κάτι αστείο.

 

είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουν πόσο ευαίσθητοι είμαστε σαν άνθρωποι, αλλά και τα ζώα και η φύση.

όλα ανήκουν στο ίδιο σύστημα και στον ίδιο τρόπο λειτουργίας, απλώς με πολλές παραλλαγές.

 

στα χρόνια που ήμουν στον παιδικό έτυχε να έρθουν παιδάκια που είχαν χάσει τον ένα γονέα, και υπήρξε συνεννόηση και συνεργασία πολύ συχνή με την ειδική ψυχολόγο, καθώς δυστυχώς, μια απο τις περιπτώσεις συνέβη το καιρό που εργαζόμουν και εγώ εκεί το πρωί, απο την μια μέρα στην άλλη, έτσι όπως συνέβη στην φίλη μας Pam....

.....

 

ένα παράλληλο θέμα το οποίο είναι και αυτό σημαντικό είναι τα παιδιά, όλα τα παιδιά, απο νωρίς να ευαισθητοποιούνται για το τί είναι οικογένεια.

ότι υπάρχει μονογονεική οικογένεια, (απο επιλογή ή απο θάνατο του ενός γονιού) ότι υπαρχουν οικογένειες που έχουν αδέρφια απο άλλη μαμά ή άλλο μπαμπά, ότι υπάρχουν οικογένειες όπου οι γονείς δεν μένουν μαζί, (διάσταση/διαζύγιο), ότι υπάρχουν οικογένειες με παιδιά που είναι απο άλλη μαμά και μπαμπά (υιοθεσία).

Για να τους είναι κάτι γνώριμο ότι οικογένεια δεν σημαίνει μόνο μαμά μπαμπάς παιδί, ότι δεν είναι πάντα μια στάσιμη εικόνα, και το ότι η έννοια της οικογένειας δεν σταματάει να υπάρχει μετά απο μεγάλες αλλαγές.

 

.........................................................

κάποια βιβλία σε σχέση με το θέμα θάνατος http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=37 παιδικά και κάποια για μεγάλους.

 

ένα λίνκ στο οποίο ειχε συζητηθεί το πως μπορεί να πεί κανείς στο παιδί τουγια τον θάνατο ενός αγαπημένου ζώου, εδώ http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=526

[Μαρια Στυλιανακη]

και ναι σαφώς το να αφήνουμε τα παιδιά να χρησιμοποιούν ακόμα και απο 3 ετών αυτή την λέξη σαν παιχνίδι,

συμβάλλουμε στο να έχουν λανθασμένη εικόνα για την πραγματικότητα.

 

- και δεν προστατεύονται τα ίδια με το να έχουν λανθασμένη εικόνα,

αλλά και σαφώς δεν αποκτούν και μια αίσθηση υπευθυνότητας απέναντι στην (σωματική) ευαισθησία των τρίγύρω ανθρώπων.

 

το να κλείσει πχ το στόμα ενός παιδιού ένα άλλο παιδί είναι κάτι πολύ συχνό, αλλά ένα παιδί που ξέρει πόσο σημαντική είναι η κάθε μας αναπνοή, δεν θα το κάνει, ή δεν θα αφεθεί να το κάνει πάνω απο ένα δευτερόλεπτο.

 

εμένα πραγματικά κάποτε ένα αγόρι 7 -8 ετών παραλίγο να με πνίξει κανονικότατα και το θυμάμαι πολύ καλά ακόμα τώρα,..., στο νερό, οταν ήμουν μικρή. - πάνω στο παιχνίδι, σε νερό βάθους 30 εκατοστών - μου είχε πιάσει το λαιμό πνίγοντάς με και με κράταγε κατω απο το νερό ! Είχα δύναμη και ξέφυγα μόνο για αυτό δεν έπαθα κάτι!-

 

Αυτά τα πράγματα δεν είναι για παιχνίδια, σαφώς η βιομηχανία το καλλιεργεί αυτό,

- αλλά πραγματικά στα παιχνίδια των παιδιών η λέξη σκοτώσω μπορεί να αλλαχτεί με καποια άλλη εξίσου εντυπωσιακή που να μην έχει αυτή την σημασία.

("ΧΑθα σε ξεγελάσω! θα σε αιφνιδιάσω δεν θα ξέρεις απο που ήρθα " κτλ κτλ κτλ αν θέλουν να εκφραστούν με αυτό το τρόπο παίζοντας πόλεμο).

 

και επίσης τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που έιναι για πόλεμο είναι για πολύ μεγαλύτερες ηλικίες - δεν είναι δηλαδή σοφό το να έρχονται σε επαφή παιδιά μικρότερα των 10 -12 ετών με παιχνίδια στα οποία σκοτώνονται οι παίκτες...

 

οπότε αν δεν έρθουν σε επαφή με τέτοια παιχνίδια - θα μπορεί να γίνει πριν μια καθοδήγηση στην έννοια του θανάτου και το πόσο είναι κάτι που είναι δυσάρεστο και αμετάκλητο..

 

Οπότε, πρίν έρθουν σε επαφή με τέτοια παιχνίδια τα παιδιά - πρέπει να υπάρχει αυτή η ενημέρωση. - Μην δώσετε δηλαδή ψεύτικο όπλο στα παιδιά σας εάν δεν έχετε μιλήσει πρίν και για αυτό.

[motherof2]

γμτ,... πάντα είχα την υπόνοια ότι το βλέπουν "σαν αστείο" ...προχτές πάλι που λογοφέραμε με το γιο μου, μου είπε στο τέλος..."τότε και εγώ θα πεθάνω" ... του έχω πει 1000 φορές -και το ξανάπα τότε- ότι όταν πεθαίνουμε δεν αναπνέουμε, δεν βλέπουμε, δεν τρώμε κλπ που είπε η Μαρία πολύ σοφά.. και πως με στεναχωρεί αφάνταστα να λέει τέτοιου είδους κουβέντες Μου είπε ότι δεν θα το ξαναπεί αφού με στεναχωρεί ,αλλά δεν θα παραξενευτώ αν μου το ξαναναφέρει την επόμενη φορά που θα διαφωνίσουμε μεταξύ μας

εγώ έχω και το άλλο ..ο πεθερός μου είναι ένας άνθρωπος που πραγματικά δεν φοβάται να πεθάνει -αλλά σε σημείο που για πχ έλεγε προχτές "μου ανέβηκε η πίεση και αισθανόμουν σαν να σταματούσε η καρδιά μου.. Ε! ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΚΙΟΛΑΣ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ!!" και βέβαια "με ανάλαφρο τόνο" σαν να έλεγε κάποιο αστείο...

επειδή τα πεθερικά μου έχουν χτήμα πολλές φορές τα παιδιά έχουν δει ψόφια πουλιά ή έντομα και πολλές φορές έχουν θάψει κάποιο μαζί με τον παππού τους.. ο πεθερός μου γενικά τους μιλάει πάρα πολύ και τους λέει πολλές ιστορίες -που και ο ίδιος έχει ζήσει- που έχουν σχέση με πόλεμο, φτώχεια, θάνατο.. και να σας πω μου αρέσει να ακούνε ιστορίες με νόημα και όχι σαχλά παραμύθια για πρίγκιπες και σταχτοπούτες, απλά μήπως τελικά τα φορτώνουμε με έννοιες που είναι βαριές για τα μικρά ακόμη μυαλουδάκια τους

δύσκολο πράγμα να είσαι σωστός γονιός...

[Αικατερίνη]

γμτ,... πάντα είχα την υπόνοια ότι το βλέπουν "σαν αστείο" ...προχτές πάλι που λογοφέραμε με το γιο μου, μου είπε στο τέλος..."τότε και εγώ θα πεθάνω" ...

Motherof2 αυτό που είπε ο γιος σου στη συγκεκριμένη στιγμή είναι πολύ προφανές ότι το είπε γιατι λογοφέρατε, γιατί ήθελε να τον προσέξεις, ίσως να τον συγχωρήσεις για κάτι, ίσως για να σε καταφέρει σε κάτι. Σε γενικές γραμμές για να δει ότι τον αγαπάς, για να σιγουρευτεί!

 

Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας πολύ συχνά μπορεί να αναφέρονται στο θέμα του θανάτου κάνοντας ερωτήσεις και χρησιμοποιώντας λέξεις που μπορεί να σοκάρουν τους γονείς. Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν το οριστικό και το μη αναστρέψιμο του θανάτου. Μπορούν να καταλάβουν ότι αν κάποιος πεθάνει δε θα τον βλέπουν πια, αλλά πιστεύουν ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψει ή ότι εξακολουθεί να ζει, να σκέφτεται ή να αισθάνεται εκεί που βρίσκεται.

 

Γιαυτό είναι πολύ σημαντικό να μιλήσουμε για τις βιολογικές λειτουργίες που σταματούν με το θάνατο, αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε από ένα παιδί προσχολικής ηλικίας να κατανοήσει πλήρως την έννοια και τη μη αναστρεψιμότητα του θανάτου. Γιαυτό και δεν πρέπει να έχουμε την απαίτηση, ούτε να στεναχωριόμαστε αν κάποιο μικρό παιδί μιλά με άνεση και καμιά φορά με χιούμορ για θέματα θανάτου. Εξάλλου, το πένθος των μικρών παιδιών εκδηλώνεται τελείως διαφορετικά από ότι στους ανήλικες. Ούτε αυτό πρέπει να μας ανησυχεί, δηλ πχ ένα μικρό παιδί να μη κλαίει αμέσως, επειδή έχασε κάποιον αγαπημένο συγγενή του.

 

Γενικά, είμαι της γνώμης ότι καλό είναι να συζητάμε με τα παιδιά τέτοια ζητήματα, ειδικά αν υπάρχει κάποιος λόγος. Αν πχ υπάρχει κάποια αρρώστια, ή επικείμενος θάνατος επιβάλλεται να είμαστε ειλικρινείς μαζί τους και να τα ενημερώσουμε εγκαίρως. Και επίσης, είναι καλύτερο να μιλάμε με σαφείς λέξεις, πχ "πέθανε" , "θάνατος" και όχι "έφυγε" ή "χάθηκε" γιατί τα παιδιά μπερδεύονται και δεν κατανοούν την κατάσταση.

Αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος, η ενημέρωση των παιδιών σε ζητήματα θανάτου μπορεί να αρχίσει όταν το ίδιο παιδί εκδηλώσει ενδιαφέρον και αρχίσει να ρωτάει σχετικά, και μπορεί να γίνει θαυμάσια και σταδιακά μέσα από παραμύθια και ιστορίες για φυτά και ζωάκια.

[Μαρια Στυλιανακη]

ναι αυτό ισχύει οπωσδήποτε:

 

Γιαυτό και δεν πρέπει να έχουμε την απαίτηση, ούτε να στεναχωριόμαστε αν κάποιο μικρό παιδί μιλά με άνεση και καμιά φορά με χιούμορ για θέματα θανάτου. Εξάλλου, το πένθος των μικρών παιδιών εκδηλώνεται τελείως διαφορετικά από ότι στους ανήλικες. Ούτε αυτό πρέπει να μας ανησυχεί, δηλ πχ ένα μικρό παιδί να μη κλαίει αμέσως, επειδή έχασε κάποιον αγαπημένο συγγενή του.

 

δηλαδή ότι το εξηγήσαμε, δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναχρησιμοποιήσουν με χιούμορ αυτή την λέξη, και ούτε ότι θα πρέπει να τα μαλώσουμε για αυτό! - απλώς είναι αρκετά πιθανό να μην την χρησιμοποιοήσουν πια τόσο συχνά ή ξέγνοιαστα - και αν την χρησιμοποιούν δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι δεν κατάλαβαν, αλλά απλώς ότι το κάνουν και για να τραβήξουν την προσοχή, ή για να επεξεργαστούν αυτή την έννοια, οπότε

αυτό που βοηθάει είναι να μην υπάρξει κάποια παρατήρηση ή τιμωρία σχετικά με την χρησιμοποίηση αυτής της λέξης απο την στιγμή που έχει γίνει κάποια ενημέρωση στα παιδιά.

 

Γενικά, είναι καλό τα παιδιά να πολεμούν το κακό, σε συμβολικά παιχνίδια, και η λέξη "θα σε σκοτώσω" είναι μια κορυφαία "ατάκα" για τέτοιου είδους παιχνίδια, και τα παιδιά την χρησιμοποιούν περισσότερο για να δέιξουν την δύναμή τους, και την υπεροχή τους παρά για να εννοήσουν ότι όντως θα κάνουν κάτι τέτοιο - σαφώς δηλαδή η δήλωση αυτή δεν είναι κακόβουλη.

 

με μια συζητηση γενικά γυρω απο το σώμα την φύση τα ζώα κτλ, θα είναι καλό να γνωρίζουν ακριβώς τι σημαίνει αυτή η λέξη.

 

Να πω όμως και τα εξής motherof2 -

απο αυτά που γράφεις εγώ καταλαβαίνω ότι το ότι χρησιμοποιούν αυτή την λέξη είναι ήδη ένας τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν και εκφράζουν την ανησυχία τους για τον θάνατο -

μπορεί να το λένε στα αστεία, αλλά, δείχνει έτσι όπως το περιγράφεις ότι συζητουν έμεσα, για κάτι σοβαρό που πιθανώς να τα απασχολεί.

 

σίγουρα έχουν σχέση αυτές οι ιστορίες που λες με τους θανατους γιατί μάλλον όταν ήρθαν σε επαφή με όλα αυτά, δεν υπήρχε καποιος να τους εξήγήσει την συνολική εικόνα των πραγμάτων,

και αρκετά πιθανό, να έχουν παρεξηγήσει κάποια πράγματα, να τους έχει προκαλέσει ανησυχία , και για αυτό το λόγο, να επαναλαμβάνουν συχνά αυτή την λέξη, καθόλου απιθανο δηλαδή να το κάνουν για να συζητήσετε για αυτά τα θέματα

σε ένα πιο σοβαρό επεξηγητικό τόνο που θα τα βοηθήσει λίγο να καθησυχαστούν, να δουν τα πράγματα πιο σφαιρικά -

ίσως αν ακούνε όλα αυτά τα πράγματα, έχουν ακούσει μόνο μια αρνητική ανησυχητική εικόνα - και φοβούνται και για τον πεθερό τους!!!!

 

αυτό πρέπει να το λέτε στους συγγενείς, ότι δεν είναι σωστό να αγχώνουν τα παιδιά με τέτοιες δηλώσεις -!!!είναι ίσως ένας τρόπος για να αντιμετωπίσουν εκείνοι τους δικούς τους φόβους, αλλά παρακαλέστε τους να τα λένε αυτά σε ενήλικες, και όχι μπροστά στα παιδιά.

σαφώς είναι κάτι που προκαλεί στα παιδιά μεγάλο άγχος και πολύ μεγάλη στεναχώρια!

 

νομιζω ότι είναι εμφανές γιατί είναι σημαντικό οι γονείς να τα εξηγούν αυτά στα παιδιά τους πρίν έρθουν τα παιδιά σε επαφή με άλλους ανθρώπους και καταστάσεις απο τις οποίες μπορεί να φοβηθούν και να στεναχωρηθούν και ίσως να μην το εκφράσουν - και έτσι ο γονέας να μην μπορεί να αναγνωρίσει ποτε είναι αναγκαία η παρέμβασή του σε αυτό το θέμα...

 

motherof2 μην κατηγορήσεις καθόλου για το ότι το βλέπουν σαν αστείο. σε ότι συζήτηση κάνεις, επικέντρωσε στα δικά σου συναισθήματα και το πως νιώθεις εσύ, πολύ ειλικρινά για αυτό το θέμα.

για τον πεθερό, για τα πουλιά ...

θα πάρουν παράδειγμα απο σένα και το πως χειρίζεσαι συναισθηματικά το θέμα βλέποντας και ακούγοντάς σε, - δεν χρειάζεται να τους πεις λεκτικά τι να κανουν, αλλά απλώς να τους αφήσεις να δουν πως νιώθεις εσύ.. να κανετε αυτη τη συζητηση σε ηρεμη στιγμη, σε καναπε για να μπορείτε να αγκαλιαστείτε, ... όχι δηλ. στο φαγητό, ή σε κάποια άλλη δραστηριότητα....

 

"είμαι πολύ στεναχωρημένη ..... ο τάδε είπε αυτό...... (για την καρδιά του).... λεω να του πώ ότι δεν μου αρέσει να το λέει αυτό, γιατί τον αγαπώ πολύ ,και δεν θέλω να σταματήσει η καρδιά του... γιατί πως θα πάμε στο..... τάδε μέρος, και θα φάμε στο ..... μέρος... και να μας πάει και βόλτα στο ....... λέω να του πώ να κάνει λίγη γυμναστική και να προσέχει τι τρώει για να κάνει καλό στην καρδιά του? ε ? τι λέτε? να του το πούμε?... "... αγκαλιές..

[motherof2]

ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ σας ...η βοήθειά σας είναι πολύτιμη και ανεκτίμιτη