Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

[alvadi]

Ευχαριστώ ξανά για τη στήριξη και τη ζεστασιά σας!

 

Λυπάμαι που σας θύμισα παρόμοια θλιβερά γεγονότα, αλλα συγνώμη που θα το πω και ας παρεξηγηθώ, παίρνω δύναμη και βλέπω ότι δεν είμαι ούτε η πρώτη αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να είμαι η τελευταία...

 

Ας έχει ο Θεός καλά όλα τα παιδάκια και τους νέους ανθρώπους.

[ΡΟΥΛΑ]

Μαράκι δεν νομίζω ότι πρόκειτε να παρεξηγηθείς από κανέναν, φυσικά δεν είσαι μονη σου και ξέρεις κάτι.... πολύ χαίρομαι που σε βλέπω ΕΔΩ μαζί μας

[ariana]

Aχ.βρε Παμ,λυπαμαι πολυ για τον μπαμπα σας και ας μη σε ξερω!Εχασα τον μπαμπα μου οταν ημουν 6 χρονων.Την επομενη μερα μετα την κηδεια με πηρε η μητερα μου και πηγαμε στο νεκροταφειο.Μου εξηγησε οτι ο μπαμπας πηγε στον ουρανο,γιατι ηταν πολυ καλος και τον ηθελε ο Θεουλης για παρεα.Δεν θυμαμαι να εκλαψα για τον χαμο του πατερα μουκαι αυτο ειναι καπως παραξενο τωρα που το σκεφτομαι.Ισως να μου ηταν αρκετες οι εξηγησεις της μητερας μου(o μπαμπας ειναι ψηλα και με βλεπει,ειναι παντα κοντα μου κτλ)η δεν ξερω ισως ηθελα να φαινομαι δυνατη.Παντως αυτο με τη γωνια του μπαμπα ειναι πολυ καλο.Εγω θυμαμαι πριν κοιμηθω μαζι με την προσευχη μου φιλουσα την Παναγιτσα και μια φωτογραφια του μπαμπα μου που ειχα πανω απο το κρεββατακι μου.Μπορεις επισης να δωσεις στην μεγαλη σου κορη καποια προσωπικα αντικειμενα του μπαμπα και να της πεις οτι θα ηθελε να τα κρατησει αυτη!Και πανω απο ολα κρατηστε τον μπαμπα σας ζωντανο!!Ευχομαι να δωσει δυναμη οΘεος σε σενα και τα παιδακια σου και να ειστε παντα καλα.Σε οτι θελησεις εμεις θα ειμαστε εδω!Μια μεγαλη αγκαλια!!

[ΜΑΡΥ.Τ]

Μαρία, η κουνιάδα μου έχασε τον άντρα της ‘όταν η μια κόρη της ήταν 2 ετών και η δεύτερη μηνών.

Αυτή τη στιγμή τα κορίτσια πάνε λύκειο και η μάνα τους είναι πολύ περήφανη γα αυτές. Τα κατάφεραν μια χαρά.

Πάρε συμβουλές από ειδικούς και προχώρα, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις.

Και όπως είπε και η ΡΟΥΛΑ πολύ χαίρομαι που σε βλέπω……είμαστε εδώ ότι χρειαστείς ……….

[TZOYTZA]

Pam χαιρομαι που εισαι τοσο δυνατη και μπορεις και αντιμετωπιζεις

τα πραγματα τοσο ηρεμα γιατι τα παιδακια σου σε χρειαζονται και εσυ

πρεπει να εισαι και η μανα και ο πατερας γι αυτα.

παρε τη βοηθεια και των ειδικων και προχωρα μπροστα ....

υπομονη και κουραγιο

[ευδοκία]

τα παιδακια σου ειναι εδω...ενα κομματι απο τον αντρα σου...

[NAFSIKA]

αχ ρε μαρακι...μπορει να μη μιλησαμε και πολυ απο δω,αλλα γυρνας καθε μερα μεσα στο μυαλο μου!!!

αυτο που λενε οτι ο θεος πρωτα ζυγισε τα πραγματα και μετα εδωσε πονο σ'αυτους που το αντεχουν, παντα με βαζει σε σκεψεις αν ειναι οντως αληθινο...

πρεπει να εισαι δυνατη και να σταθεις διπλα σ'αυτα τα πλασματακια που σου χαρισε εκεινος ο ανθρωπος...

[Alienaki]

Μονο που εγω ειμαι απο την πλευρα των παιδιων σου.Εχασα τον πατερα μου οταν ημουν 5 χρονων (οσο ειναι τωρα ο γιος μου) .Και τωρα στα σχεδον 40 μου ακομη με βαραινει αυτη η απωλεια.Με βαραινει για αυτα που εζησα σαν παιδι, με βαραινει για αυτα που ΔΕΝ εζησα σαν παιδι.Και το κακο ειναι οτι τα βιωνω τωρα που απεκτησα παιδι.Με βαραινει η εικονα της ανακοινωσης του θανατου του (ξαφνικου και απροσμενου)και δεν θελω να μπω σε λεπτομερειες .Με βαραινει η εικονα μιας μανας που ζουσε μονο για τα παιδια της και με γεμιζει ΕΝΟΧΕΣ.Με βαραινουν οι ευθυνες που κληθηκα απο παιδι να αναλαβω.Σα να μεγαλωσα γρηγορα και σε ολη μου τη ζωη ετσι εχω μαθει πια να λειτουργω να τα παιρνω ολα πανω μου σε ενα μοναχικο δρομο.

Με βαραινουν ακομη οι ευθυνες για την επιβιωση και πολυ περισσοτερο οι ευθυνες για την εικονα μιας οικογενειας χωρις πατερα που η μανα ειναι βραχος.Αυτο που διαβασα απο καποια αλλη μητερα οτι τωρα θα εισαι και μανα και πατερας ,ειναι μεγαλο βαρος ,οχι μονο για σενα αλλα πιστεψε με και για τα παιδια σου.

Ξερεις ποσες φορες νιωθω ασχημα απεναντι στο γιο μου οταν μου λεει να παιξουμε και χανω τη φαντασια μου γιατι ξαφνικα συνειδητοποιω οτι δεν εχω εικονες να παιζω με τη μανα μου η οποια ειχε τοτε σοβαροτερα προβληματα (την κατανοω οταν υπηρχε προβλημα επιβιωσης , αλλα η αληθεια ειναι οτι εχω μια πικρη γευση).Ξερεις ποσες φορες οταν δεν του διαβαζω παραμυθι, απο τη μια αισθανομαι τυψεις , απο την αλλη αναρωτιεμαι και εγω που μεγαλωσα χωρις παραμυθια επαθα τιποτα?? .Συνειδητοποιω ομως οτι γινομαι σκληρη απεναντι στο παιδι μου και αυτο που με πληγωνει περισσοτερο ειναι οτι το επιχειρημα "δεν επαθα και τιποτα χωρις παραμυθι" ειναι ενα καλο αλλοθι για τον εαυτο μου για να μην παραδεχθει οτι εχασε απο νωρις την παιδικοτητα του.

Θα μπορουσα να σου πω κι αλλα.Συγγνωμη εαν σε κουρασα.Δεν εχω να σου πω τι να κανεις.Αυτο μονο εσυ το ξερεις.Εχω να σου πω ομως τι να μην κανεις.Ο δρομος ειναι δυσκολος και πιστεψε με μοναχικος.Οταν κλεισεις την πορτα σου και πεσεις στο κρεββατι μονο εσυ θα γνωριζεις .

Και αυτο που θεωρω απολυτα σημαντικο ειναι να μην στερησεις απο τα παιδια σου τη μητερα.

 

 

 

 

Συμφωνω μαζι σου!

 

Στην ιδια ηλικια με σενα εχασα κ γω τον πατερα μου!Στα 33 του χρονια εσβησε.Η αδερφη μου ηταν 3χρονων κ η μανα μου μονο 25!!!Το μονο που με στεναχωρει ακομα ειναι οτι ποτε δεν μας μιλησε για τον πατερα μας.Ποτε δεν αναφεροταν κ ακομα δεν αναφερεται το ονομα του ,σαν να μην υπηρξε ποτε!Θυμαμαι οτι οταν ημασταν ακομα μικρες κ την ρωτουσαμε γι'αυτον στεναχωριοταν κ βουρκωνε χωρις να μας πει λεξη.Εμεις θελοντας να μην στεναχωρουμε την μητερα μας σταματησαμε να ρωταμε...

Οτι γνωριζω γι'αυτον ειναι απο τριτους!Κ τα εμαθα σε μεγαλη ηλικια!

Το πιο ασχημο κατα τη γνωμη μου ειναι οτι η μητερα μου δεν ξαναεφτιαξε την ζωη της με καποιον αλλον αντρα!Κλειστηκε στον εαυτο της με μοναδικο σκοπο να μας μεγαλωσει σωστα!Με αποτελεσμα τωρα να εχει γαντζωθει απο πανω μας,να μην εχει εναν συντροφο διπλα της ουτε φιλες η παρεες για να βγει μια βολτα!Γιατι τα γεγονοτα που εζησε μετα τον θανατο του πατερα μου την εκαναν να μην μπορει να εμπιστευτει πια κανεναν!Πολυ λυπηρο...

 

 

Γι'αυτο να μιλας στα παιδια σου για τον πατερα τους συνεχεια.

Κ αν εφυγε ...ειναι ακομα εκει...

Κ εσυ να συνεχισεις την ζωη σου...γιατι οι δοκιμασιες σε κανουν πιο δυνατο...κ τους δυνατους ανθρωπους δεν τους εμποδιζει τιποτα...

 

 

Αν χρειαστεις να μιλησουμε μη διστασεις να μου στειλεις πμ η μειλ.

 

Αλεξανδρα

[iliana]

όσα λέει η IRINI δίκιο ..αυτά είναι προβληματα που καλουνται ν΄αντιμετωπισουν οι μαμαδες με τα παιδια τους που δεν εχουν πλεον τον μπαμπα τους ,για να θυμούνται μια ζεστη αγκαλια με παραμυθια και ιστοριες αλλα μαζί και τον μπαμπα μεσα απ΄τα λογια της μαμας (για τα μικρότερα που δεν θαχουν μνημες)..να μην φερουν αργοτερα ενοχες για την βοηθεια και την στηριξη που δεν παρειχαν οσο επρεπε στη μαμα τους..για τα προβληματα που της δημιούργησαν..πολυ σοβαρα και δύσκολα πραγματα ολ΄αυτά..τον μπαμπα θα τον θυμαται κι ο μικρος..κι αργοτερα..και δεν πρεπει να χαθούν οι μνήμες αλλά να μείνουν μέσα από φωτογραφίες κα ιστορίες..'οσο κι αν πληγώνει εσένα pam κι όσο αν κλάψεις και μπροστά τους ακόμη..πρέπει να το δουν κι αυτό ..οι παιδοψυχολόγοι στα μικρά λένε ακριβώς ότι "πέθανε "ο μπαμπας όπως το περιστερι,το ψαρακι κλπ..γιατί τα περι ουρανου και ταξιδιου τ΄αφήνει αδικα σε μια κατάσταση προσμονής ή μια κατάσταση εχθρας απέναντι στο θεο που πηρε τον δικό τους μπαμπα ....οι πληγές πονάνε και πάντα θα πονάνε..θα φτάσεις στα όριά σου και θα τα ξεπεράσεις..θα πονάς κι αυτό θαναι μόνο δικό σου και θάναι τα βράδια που θα σκέφτεσαι και θα θυμάσαι μόνη σου,θάναι το ξημέρωμα που θα νομίζεις πως είναι όλα ψεμματα,ένα έργο στην τηλεόραση που δεν σε αφορά...είναι το χτύπημα που όταν "κρυώσει" τότε το αισθάνεσαι πιο πολύ...κι όχι μόνο το μικρό αγγελάκι σου αλλά κι εσύ θα νομίζεις ότι θα τον δεις ή ότι τον βλέπεις όταν κάποιος ερχεται από μακριά και του μοιάζει..αλλά είσαι δυνατή κι όσο λιώμα κι αν γίνεσαι θα σε τραβάνε τα αγγελούδια σου

και θα σε σπρώχνουν για να μείνεις εκεί δυνατή γι αυτά αλλά και για σένα

,ίσως πρώτα για σένα για να μπορέσεις να τους δώσεις πολλά σαν να τα δίνατε μαζί με τον σύντροφό σου..δεν είναι εύκολο καθόλου.. νάναι γερά

μόνο κι εσύ μαζί ,και να βρεις διεξόδους να παίρνεις ανάσες ..

ό,τι χρειαστείς είμαι εδώ με πολλή αγάπη...

[Litsa T]

Μαράκι μου, πρώτα απο όλα θα ήθελα να σου ευχηθώ κουράγιο και να σου υπενθυμίσω ότι θα είμαι και εγώ δίπλα σου για ότι κι αν χρειαστείς.

θα ήθελα να σου πω και εγω λίγο απο την δική μου ιστορία - απο την πλευρά του παιδιού.

Εχασα τον μπαμπά μου όταν ήμουν 15 ετών. Τα τρία αδέλφια μου ήταν 14 - 10 - 5. Ο μπαμπάς και η μαμά 45.

ο μπαμπάς μου έφυγε απο καρκίνο μέσα σε μία μέρα - ευτυχώς- και έμεινε πίσω η μαμά μου με 4 παιδιά, χωρίς δουλειά, σε σπίτι με ενοικιο και χωρίς χρήματα.Κυριολεκτικά όμως , γιατί ότι υπήρχε στην άκρη είχε ήδη φυγει 8 μήνες πρίν για την εγχείρηση του μπαμπά .

στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα για όλους - όχι ότι μετά δεν ήταν, αλλά μέρα με την μέρα, όσο περνάει ο καιρός σε απορροφάει η καθημερινότητα και δεν προλαβαίνεις να νοιώσεις τόσο έντονα την μαχαιριά στην καρδιά.

Ευτυχώς αρκετά σύντομα , εμφανίστηκε ένας μακρινός ξάδελφος της μαμάς μου απο το πουθενά και της πρόσφερε δουλειά.

κάποια στιγμή θεώρησε ότι έπρεπε να δεί κάποιον ειδικό για να μπορέσει να μας μεγαλώσει όσο πιο καλά μπορούσε αφού ήταν αναγκασμένη να δουλεύει πρωι -απόγευμα και να έχει σπίτι μόνα τους 4 παιδιά.

Ο παιδοψυχολόγος που συμβουλεύτηκε της πρότεινε να προσπαθήσει να κρατάει ημερολόγιο με τις καθημερινές αντιδράσεις του κάθε παιδιού για να εντοπίσει τυχόν προβλήματα.

στην πορεία -επειδή βγήκε πρόβλημα- της είπε να μας ενημερώσει ότι χάλασε το διπλό κρεβάτι και έπρεπε να το αλλάξει . και έτσι έβαλε ένα μονό και σταματήσαμε και οι 4 να πηγαίνουμε να κοιμόμαστε μαζί της......

η συμπεριφορά της μαμάς στο σπίτι ήταν απολύτως φυσική, έκλαιγε αρκετά συχνά και μας εξηγούσε ότι έτσι ένοιωθε και της λέγαμε να μην κλαίει γιατί έχει εμάς..., απο την πρώτη μέρα ανοίξαμε το άλμπουμ και βλέπαμε φωτογραφίες του μπαμπά. Το κάναμε πολύ συχνά και μιλάγαμε για τον μπαμπά σαν να ήταν παρόν - το νοιώθαμε άλλωστε- και ας είχαμε πλήρη γνώση του τί συμβαίνει. Στο σπίτι δεν άλλαξε τίποτα, δεν άδειασε ούτε η ντουλάπα του μπαμπά.

Τα χρόνια πέρασαν, η μάνα πάντρεψε- με όλες τις δυσκολίες- 3 παιδιά και είδε 3 εγγόνια.

Μετα απο 21 χρόνια η βασανισμένη ηρωίδα πήγε να βρεί τον άνθρωπό της -νομίζω ότι το επέλεξε η ίδια. και τότε πέρασε ξεκάθαρα η ζωή της απο μπροστά μου και είδα πώς τα φέρνει η ζωή, τι κουράγιο μας δίνει ο Θεός για να τα καταφέρουμε και τελικά πράγματι τα καταφέρνουμε. η απώλεια είναι απώλεια και θα είναι για πάντα, δεν ξεχνιέται ποτέ.Εξάλλου νομίζω πως δεν πρέπει και να ξεχαστεί.Βλέποντας όμως τον άνθρωπό σου μέσα απο τα μάτια των παιδιών σου θα πάρεις κουράγιο για να προχωρήσεις. Θα δείς ότι μετά τον πρώτο χρόνο, όλα θα είναι λίγο - μια ιδέα ίσως- καλύτερα. θα είναι όμως.

και πάλι σου λέω για ότι θες να μην διστάζεις να το εκφράσεις.

Συγνώμη για την πολυλογία μου.....

Σε σκέφτομαι κάθε μέρα και σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

[mata]

Το πιό δύσκολο Μαρία μου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να εξηγήσεις στα παιδιά. Και όταν διαμαρτύρονται και στενοχωριούνται για την απώλεια αυτή να προσπαθήσεις να βρεις τις κατάλληλες κουβέντες, που συνήθως όταν και εσύ ο ίδιος πονάς πως να τις βρεις.

Νομίζω ότι είσαι ένας άνθρωπος που θα καλύψεις όσο μπορεί να καλυφθεί βεβαια επάξια το ρόλο του μπαμπά.

Από την αρχή κινήθηκες σωστά ζητώντας τη βοήθεια ειδικού για τα παιδιά. Μην διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια και για σένα αν κάποιες στιγμές νοιώθεις αδύναμη. Από τη μια είναι δύσκολο να σταθείς γερά για να καλύπτεις τον ρόλο και των 2 γονιών για τα παιδιά και από την άλλη τα ίδια τα παιδιά σου δίνουν αυτή τη δυναμη.

Μαρία μου και πάλι κουράγιο. Εϊμαστε εδώ για σένα για να σε ακούμε πάντα.

[alvadi]

Σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση και για το τι μοιράζεστε μαζί μου προσωπικές σας εμπειρίες.

 

Τώρα αρχίζουν και είναι πιο δύσκολα τα πράγματα για μένα, τώρα που συνειδητοποιώ πλήρως την απώλεια βλέποντας την αναλυτική έκθεση του ιατροδικαστή και ζητώντας απο δημοσιες υπηρεσίες χίλια δύο πιστοποιητικά.

 

Το βράδυ πέφτω πτώμα στη κούραση και κοιμάμαι, αν τύχει όμως και ξυπνήσω μετά δεν μπορώ με τίποτα να ξανακοιμηθώ....

 

Με την Αλκμήνη συζητάμε πολυ για το μπαμπά. Έχω κλάψει μπροστά της και της είπα να μη νιώθει ενοχές (άλλωστε δεν φταίει εκείνη σε τίποτα) αλλά όταν μας έρχεται ένα συναίσθημα γέλιο, δάκρυ πρέπει να το αφήνουμε να βγαίνει από τη ψυχή μας. Της τόνισα ότι ο μπαμπάς θα είναι πάντα δίπλα μας και ας μην έχουμε εμείς τη δυνατότητα να τον βλέπουμε.

 

Ο Βασιλάκης τώρα δείχνει να μην το έχει πολυκαταλάβει. Μία λέει για τον μπαμπά μία φωνάζει στη φωτογραφία "μπαμπα - μπαμπα" και μερικές φορές μπερδεύεται και φωνάζει άλλους άντρες που έχουν τον ίδιο σωματότυπο μπαμπά.

 

Κάποια στιγμή θα απευθυνθώ στη Μέριμνα, αλλά δυστηχώς αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω με τιποτα (δουλειά, παιδιά, διαδικαστικά). Ελπίζω ότι μετά το 6μηνο τα πράγματα θα αρχίσουν να παίρνουν το δρόμο τους. Στο σπιτι εκτός του ότι έχω γεμίσει κλασερ και κούτες με έγγραφα που δεν ξέρω τι να τα κάνω επικρατεί η ίδια κατάσταση που ήταν και πριν με το μπαμπά. Η τηλεόραση παίζει κανονικά, διαβάζουμε, παίζουμε, φωνάζουμε, μαλώνουμε, διαφωνούμε....

 

Αυτό που παρακαλάω τώρα είναι να τα παιδιά μου γερά και λέω δόξα τω Θεό τουλάχιστον έχω τα παιδιά μου και για αυτά και μόνο πρέπει να ζήσω!

[ΡΟΥΛΑ]

Μαράκι θαυμάζω τον τρόπο που αντιμετωπίζεις την κατάσταση. Μπράβο σου κοριτσάκι μου!!!!!!!!!!!!! Οσο για τα συναισθήματα καλά κάνεις και τα εκφράζεις ελεύθερα μπροστά στα παιδιά και κυρίως στην Αλκμήνη γιατί πρέπει και εκείνη να βγάλει από μεσα της αυτά που αισθάνεται!!!!!!!!!!!!!

[hara]

Συλληπητήρια!

Έχω καιρό να μπώ στο φόρουμ και ομολογώ ότι δεν το ήξερα.

 

Θαυμάζω το κουράγιο σου και την αισιοδοξία σου!

 

Το αντιμετωπίζεις πολύ ώριμα και είμαι σίγουρη ότι έν καιρώ θα καταφέρεις να ξεπεράσεις όλα τα στάδια του πένθους που βιώνεις μέσα σου.

 

Καλή δύναμη και ο Θεός άς αναπαύσει την ψυχή του.

[motherof2]

Αχ βρε Μαρία....τί κουράγιο, τί δύναμη ψυχής έχεις!!Συγχρητήρια.....είσαι παράδειγμα προς μίμηση....

 

ο άνθρωπος ξεχνιέται μόνο αν σταματήσουμε να τον θυμόμαστε, τότε είναι πραγματικά νεκρός...

[elenik]

Α! Ρε Μαρακι. Εισαι τρομερη. Ειναι τοσο μα τοσο τυχερα τα παιδια σου.

[irenedur]

Μαρια μου δεν ξερω τι να σου πω,οτι σου εχω πει μεχρι τωρα

αισθανομαι πως δεν φτανει με τιποτα.

 

Σου ευχομαι με ολη την δυναμη της ψυχης μου και της καρδιας μου

να σε βοηθησει ο Θεος και να μπορεσεις να ανταπεξελθεις σε ολα τα

δυσκολα που φερνει η πορεια και ειμαι σιγουρη πως θα το κανεις.

 

Ειναι τοσο μα τοσο τυχερα τα παιδια σου,που σε εχουνε μανουλα.

 

Εγω εχασα απροσμενα τον πατερα μου,πριν 2 χρονια,ακομα

δεν το εχω χωνεψει.Ειμαι 26 ετων και καθε μα καθε μερα ειναι στην σκεψη

μου.Συνεπεσε βλεπεις λιγο πριν να ειχα φυγει απο το σπιτι,μιας και

συζουσα με τον αντρα μου και αυτο με βοηθησε που δεν ημουν στο

σπιτι λιγο μα πολυ λιγο να το ξεπερασω,ετσι πιστευα.

Αλλα τελικα ακομα να το χωνεψω βλεπεις,τηλεφωνιεμαι με την μητερα μου

και ειναι στιγμες που καταλαθος παω να της πω -ο μπαμπας τι κανει?-

και εκει βουρκωνω και δεν μιλω.

 

Αγαπημενη μου Μαρια θα σου μιλησω λιγο σαν κορη που εχασε τον

πατερα της βλεποντας καποια πραγματα στην μητερα μου

που καθε μερα με ριχνουν ολο και πιο πολυ.Ειμαι σιγουρη πως δεν τα

κανεις,απλα θελω να στα πω.

Απο την μερα που εχασα τον πατερα μου(55ετων) ειναι σαν να

εχασα και την μητερα μου(45ετων).Δεν ειναι πια ο ιδιος ανθρωπος,

δεν εχει χαμογελασει ποτε οπως παλια απο τοτε και ειναι λογικο.

Δεν μπορω πια να της μιλησω γιατι ολα κατι θα της θυμισουν και θα κλαιει.

Δεν ειναι πια μαζι μου,αν καπου την χρειαστω.

Δυστυχως ειναι σαν να την εχω χασει.

Για μενα η απωλεια του πατερα μου οδηγησε και την απωλεια της μητερας

μου.

Θα μου πεις αλλο το ενα αλλο το αλλο,σιγουρα ναι.

Απλα καλη μου,ξερω πως δεν το κανεις αλλα μην γινεις ποτε ετσι.

Συνεχισε να εισαι οπως και τοτε,οσο μπορεις δλδ.

Σιγουρα το μισο σου κομματι θα λειπει αλλα προσπαθησε τα παιδια σου

να μην δου ποτε αυτο που βλεπω εγω,2 χρονια τωρα.

Ειμαι σιγουρη πως δεν το κανεις,απλα ηθελα να στο πω.

 

 

Με εκτιμηση,

Ειρηνη,,

[alvadi]

Ειρήνη μου απλά θα σου πω ευχαριστώ για το post σου!

 

Έχω σβήσει έχω γράψει (δεν είμαι πολύ καλή στα γραπτά), ξανάσβησα , ξανάγραψα.

 

Απλά δεν έχω την ίδια αντιμετώπιση για ένα πολύ απλό λόγο. Τα παιδιά μου είναι μωρά ακόμα και με έχουν ανάγκη, δεν μπορώ να τα αφήσω τώρα.

Φέρνοντας τον εαυτό μου στη θέση της μαμάς σου δεν μπορώ να γνωρίζω την αντίδραση μου! Ίσως να ήταν ακριβώς ή ίδια! Μίλα όσο πιο πολύ μπορείς με τη μαμά σου!

[irenedur]

Δεν χρειαζεται να με ευχαριστεις.

Δικη μου ειναι η ευχαριστηση που διαβαζεις την αναρτηση μου

και την σχολιαζεις.

 

Ξερω πως δεν κανεις κατι αντιστοιχο στα παιδια σου,απλα

ηθελα πολυ να στο πω,δεν ξερω ισως να το εχεις στο μυαλο σου,

ισως να το σκεφτεσαι αν καποια στιγμη σε παρει απο κατω,ισως ισως

δεν ξερω...απλα ηθελα να το μοιραστω μαζι σου.

 

ΕΙμαι σιγουρη πως τα παιδια σου θα γινουν υπεροχοι ανθρωποι.

 

Να σου δινει ο Θεος κουραγιο και ειμαστε ολοι εδω ,αν καποτε

χρειαστεις κατι!Να προσεχεις τα παιδια σου και τον εαυτο σου..!

Γιατι πλεον εισαι μονο εσυ καλη μου.

 

Σχετικα με μενα δεν υπαρχουν ελπιδες πλεον,δυστυχως τα πραγματα ειναι

οπως στα ειπα στο προηγουμενο post μου.Δεν αλλαζει τιποτα,εχω

κανει τοσες προσπαθειες.ΑΠλα ειμαι διπλα της,οσο μπορω δηλαδη γιατι

μενουμε σε αλλες πολεις και αυτο.