Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου

[Πάνος Β]

Κάθε άνθρωπος στην ζωή του έχει την ευκαιρία να γίνει κάποιος, ακόμα κι αν έχει χάσει ένα ολόκληρο τάνκερ από ευκαιρίες. Μπορεί ο άνθρωπος να μην έμαθε γράμματα, να μην μπόρεσε να μάθει μια τέχνη, να μην έχει μια δουλειά την οποία να κατέχει, να μην έχει κοινωνικές δεξιότητες και σε τελευταία ανάλυση, να είναι ο τελευταίος όλων, να μην υπάρχει τίποτα στην ζωή του για το οποίο να μπορεί να περηφανευτεί. Ε λοιπόν, ακόμα και αυτός ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να γίνει βασιλιάς με τον απλούστερο τρόπο. Δεν χρειάζεται να δουλέψει, δεν χρειάζεται να πληρώσει, δεν χρειάζεται να του γίνει οποιαδήποτε χάρη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να γίνει πατέρας. Μια βραδιά συνουσίας και αυτό είναι όλο. Αυτό είναι το απαιτούμενο, αυτό είναι το εισιτήριο για να γίνει κάποιος. Και στο κάτω κάτω της γραφής, ούτε κουραστική δεν είναι μια βραδιά συνουσίας!

 

Χάρη στον τρόπο με τον οποίο είναι πλασμένος αυτός ο κόσμος, ακόμα και ο πιο άχρηστος μπορεί να γίνει κάποιος. Γιατί ο πατέρας, στα μάτια του παιδιού του είναι θεός, είναι άξιος, είναι ο ένας. Η αναγνώριση από τα μάτια του παιδιού σου αξίζει περισσότερο και από βραβείο Νόμπελ! Γιατί ακόμα και αν στάδια ολόκληρα από κόσμο ζητωκραυγάζουν το πρόσωπο σου, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το βλέμμα του παιδιού σου που σε κοιτάει με απύθμενη αγάπη και θαυμασμό. Εκείνη την στιγμή, είσαι για το παιδί σου ένας ολόκληρος κόσμος, ένας μικρός θεός. Εσύ, από την άλλη μεριά, μαζί με την γυναίκα σου ή τον άντρα σου δημιούργησες αυτό το μικρό, θαυμάσιο πλασματάκι. Το συντηρείς, το μαθαίνεις, το βοηθάς. Είσαι πράγματι ένας μικρός θεός σε ένα κόσμο μινιατούρα.

 

Η πατρότητα ή η μητρότητα δεν χρειάζεται πτυχία, δεν χρειάζεται προϋπηρεσία, δεν χρειάζεται ταλέντο. Όλοι μπορούν να γίνουν γονείς γιατί η διαδικασία δεν εξαρτάται από το άτομο. Ο γονιός σφυρηλατείται στο καμίνι της εγκυμοσύνης – τοκετού – πρώτων χρόνων ενός παιδιού. Το καλούπι αυτό χωράει όλα τα μεγέθη και όλα τα είδη. Ίσως κάποιοι γονείς βγαίνουν πιο ραφιναρισμένοι από αυτό και άλλοι ίσως πιο χοντροκομμένοι, όλοι όμως είναι γονείς. Και φυσικά, όλοι απολαμβάνουν τη δόξα, τα φώτα και την αστείρευτη προσοχή ενός ή περισσοτέρων μικρούληδων. Μπορεί κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου σε μια παρέα να βάζουν τα γέλια. Ο μικρούλης σου θα σε κοιτάξει λες και είσαι ο σοφότερος όλων των εποχών. Μπορεί ότι πιάνεις στα χέρια σου να σπάει. Η μικρούλα σου θα πιστέψει πως είσαι ο πιο άξιος άνθρωπος. Μπορεί να είσαι σάπιος μέχρι το κόκκαλο, πουλημένος στο διάβολο ή απλά ένας εμποράκος της μιζέριας. Τα παιδιά σου θα σε ακολουθήσουν μέχρι και την κόλαση.

 

Ο πατέρας και η μητέρα είναι ένα βασιλικό ζεύγος σε ένα μικρό διαμέρισμα στην πυκνοκατοικημένη περιοχή μιας μεγάλης πόλης. Κάθε φορά που ανοίγουν την εξώπορτα γίνονται δύο μικρά ζουζούνια στην βοή μιας λαοθάλασσας. Αυτοκίνητα τους γεμίζουν λάσπες, εγωκεντρικοί επιδειξίες τους πατούν στο λαιμό, σαλιάρηδες συμφεροντολόγοι τους πίνουν το αίμα. Μέχρι που κάποια στιγμή επιστρέφουν στο σπίτι τους. Ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού και ένα θαύμα παρουσιάζεται μπροστά τους. Η ωραιότερη χώρα των ονείρων τους είναι δική τους και αυτοί είναι οι βασιλιάδες της. Τα παιδιά τρέχουν στην πόρτα με την λαχτάρα της αγάπης στα μάτια τους, φωνάζοντας «μαμά, μπαμπά» και ως δια μαγείας ο κόσμος ομορφαίνει. Ο συμφεροντολόγος γλίστρησε μέσα στην τουαλέτα και η κόρη μας τραβάει το καζανάκι. Ο επιδειξίας άνοιξε το στόμα του και έφαγε τον εαυτό του και το κολασμένο αυτοκίνητο βρίσκεται τώρα στα χέρια του γιου μας, ένα μικρό matchbox, το οποίο καταπατείται και κλωτσοπατινάρεται σύμφωνα με τις προδιαγραφές μιας παιδικής φανταστικής ιστορίας.

 

Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου γίνεται αληθινή με τον απλούστερο τρόπο.

[marandnik]

Αν είναι να κάνεις παιδιά, για να αισθανθείς ένας μικρός Θεός από τον τρόπο που σε κοιτάνε, αγόρασε καλύτερα ένα σκύλο.

[alcyon]

Αγαπητέ μου Πάνο... θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω... για μία ακόμα φορά

 

Είμαστε πράγματι "θεοί" στα μάτια των παιδιών;;

Πόσες φορές, τα λάθη μας δεν τα απογοητεύουν;

Πόσες φορές αντιλαμβάνονται το πόσο ανίσχυρα είναι και απογοητεύονται με τον κόσμο μας, γιατί απλά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί μας... Γιατί είναι συνεχώς οι "χαμένοι";

Πόσες φορές μας βλέπουν στενόμυαλους, οπισθοδρομικούς, ίσως στιγμιαία (ή περισσότερο) μας θεωρούν ακόμα και "κακούς";

 

Ή θεωρούμε πως είναι μικρά για να αντιληφθούν τα λάθη και τις αδυναμίες μας; Αυτές που με τόση μαεστρία μεταλαμπαδεύοουμε χωρίς καν να το προσπαθήσουμε! Και πολεμάμε τα ίδια μας τα ελαττώματα θεωρώντας συχνά πως το παιδί μας είναι "στραβό" και "κακότροπο", ενώ στην ουσία είναι οι πιο άψογοι μαθητές των δεξιοτήτων που εμείς τους δίνουμε (συνήθως άθελά μας)!

 

Και τα χρόνια περνούν....

και οι πιο αυστηροί κριτές, είναι τα ίδια τα παιδιά (μας). .....

[lena-aggelos]

Αν είναι να κάνεις παιδιά, για να αισθανθείς ένας μικρός Θεός από τον τρόπο που σε κοιτάνε, αγόρασε καλύτερα ένα σκύλο.

;).....χωρις σχολια!(θελω να σχολιασω αλλα μαλλον θα με αποκλεισουν απο το παρεντς!χιχιχι)

[PatPan]

Κι όμως, η δημιουργία ενός νέου ατόμου απο κάποιον συγκρίνεται με τη δημουργία του κόσμου απο το Θεό. Οι γυναίκες νιώθουμε το μεγαλείο απο όταν το έμβρυο είναι στη μήτρα, τι γινεται όμως με τους άντρες? Αυτοί το αισθάνονται μετά την επαφή τους με το νεογέννητο.

Πράγματι στα μάτια των παιδιών φαίνεται ο θαυμασμός και η αγάπη για τους γονείς. Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα όταν ένα χεράκι ακουμπούσε πάνω μου για να ηρεμήσει, όταν ένα βλέμμα με αναζητούσε εναγωνίως για να νιώσει ασφάλεια.

Σίγουρα δεν είμαστε αλάνθαστοι, ούτε όλοι οι γονείς είμαστε το ίδιο καλοί απέναντι στα παιδιά μας. Τα παιδιά όσο μεγαλώνουν αντιλαμβάνονται τα λάθη μας αλλά .... πάντα αναζητούν το τέλειο σε εμάς.

[Πάνος Β]

καλησπέρα σε όλες,

 

πολύ φοβάμαι ότι δεν αδράξατε την ψυχή του κείμενου μου. Αυτό βέβαια μπορεί να συνέβει και για δικούς σας λόγους. Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο γεμάτοι από την δική τους αλήθεια που δεν χωράει τίποτα άλλο μέσα. Μπορεί επίσης να συνέβει εξαιτίας του δικού μου κειμένου. Ξαναδιαβάζοντας το, αναγνωρίζω με βεβαιότητα ότι θα μπορούσα να το γράψω καλύτερα.

 

Θα ήθελα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις.

 

Μαραντικ,

 

σε μένα απευθύνεσαι; Είναι λίγο αργά ξέρεις να πάρω σκύλο (αν και έχω δύο γάτες)

 

Δεν είμαι σίγουρος πως να εκλάβω το σχόλιο σου. Θα ήθελες να διευκρινίσεις;

 

Αλκυόνη,

 

γειά σου! Είναι πάντα απόλαυση να σε διαβάζω.

 

Την μεγαλύτερη έκδοση της απάντησης μου, στην στέλνω με πμ. Εν συντομία:

 

Σε ποιο σημείο του κειμένου ακριβώς διαφωνείς; Αν διαφωνείς στο πνεύμα του κειμένου μου, θα μπορούσες να μου πεις πως το αντιλαμβάνεσαι; Γιατί εγώ συμφωνώ απόλυτα σε όλα όσα είπες

 

Λένα Άγγελε,

 

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

[alcyon]

Καλησπέρα Πάνο.

Διαφώνησα στην.... κλίση της οπτικής γωνίας που παραθέτεις τα πράγματα.

 

Δηλαδή... Όλα όσα μας είπες είναι η έκφραση μιας ιδιαίτερης συναισθηματικής φόρτισης που διακατέχει κάποιο γονιό. Όλοι μας έχουμε ζήσει αυτά που λες. Ως έκφραση συγκεκριμένης όμως κατάστασης, ουσιαστικα φωτογραφίζει ένα στιγμιότυπο και μάλιστα ένα πολύ εξειδανικευμένο στιγμιότυπο.

 

Ο στόχος μου ήταν λοιπόν να επαναδιατυπώσω την πραγματικότητα που αντιλήφθηκα από το γραπτό σου (με τον τρόπο που την αντιλήφθηκα και τα δικά μου, εντελώς προσωπικά κριτήρια), σε λίγο πιο καθημερινή έκφραση. Φυσικά αφού έβαλα το προσωπικό μου κριτήριο, αυτό σημαίνει πως μπορεί να ξεφεύγω λίγο ή και περισσότερο από τη δική σου οπτική.

 

Ίσως λέω την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος....

[Πάνος Β]

Αλκυών,

 

ένα νόμισμα έχει πολλές όψεις. Το στοίχημα για κάθε έναν από εμάς είναι να δούμε όσες περισσότερες μπορούμε. Κάποιοι από εμάς θα μείνουν σε μια μόνο διάσταση, άλλοι θα την παντρέψουν με την αντίθετη της, άλλοι πάλι θα καταφέρουν και μια τρίτη.

 

Το να δεις περισσότερες από μια όψεις είναι μια άσκηση χαρακτήρα, όχι μυαλού. "Άσκηση θάρρους" που έλεγε κι ένας μικρός Μήτσος. Διότι σαν χαρακτήρας θα έχεις την τάση να ταυτίζεσαι με μια όψη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι μια άλλη όψη βρίσκεται έξω από τις προτιμήσεις σου και επομένως είναι ξένη, ίσως ίσως και εχθρική.

 

Όλα αυτά είναι πολύ ωραία αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον topic . Επιστρέφοντας λοιπόν στο "δια ταύτα", για άλλη μια φορά θα συμφωνήσω με ένα κείμενο που διαφωνεί μαζί μου! Ναι, η δική σου οπτική είναι μια άλλη οπτική και σε ευχαριστώ που την παρέθεσες. Αν κάποιος άλλος έχει μια τρίτη οπτική να την προσθέσει, τότε όλοι μας θα γίνουμε πλουσιότεροι σε γνώση.

 

Αν τώρα κάποιος πιστεύει ότι μια όψη είναι καλύτερη μιας άλλης, τότε εγώ θα τον ρωτούσα πως και γιατί ξεκίνησε μια τέτοια αξιολόγηση. Τι θα πει είναι καλύτερη; Εξηγεί περισσότερα νοικοκυριά; Και λοιπόν; Από πότε ενδιαφερόμαστε μονάχα για τις στατιστικώς σημαντικές αλήθειες της ζωής; Η στατιστική σημαντικότητα δεν σημαίνει τίποτα αν η πραγματικότητα σου είναι έξω από αυτή

 

Μήπως λοιπόν μια όψη είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα σε σχέση με την άλλη; Μα όλες οι όψεις είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα δεν είναι ένας γραμμικός άξονας, βάσει του οποίου συγκρίνουμε τα πάντα με ένα κριτήριο ναι ή όχι, σωστό ή λάθος.

[alcyon]

Η άλλη όψη ενός ίδιου νομίσματος, δεν είναι πιο "καλή" από μια άλλη. Το νόμισμα εξακολουθεί να έχει την ίδια αξία. Το άλλο, όπως είπες είναι θέμα προτιμήσεων..

[Melia13]

Πανο. αν κι εχω καιρο να γραψω το κειμενο σου μου ξυπνησε ομορφες αναμνησεις απο το προσφατο παρελθον που με παρακινησαν να τις παραθεσω. Δεν ειναι πολυς καιρος που ο γυιος μας ελεγε στον πατερα του με θαυμασμο "μπραβο μπαμπα, ολα τα ξερεις" κι εκεινος καμαρωνε και χαιροταν. Βεβαια τωρα που τα 2 μας παιδια μπαινουν στην εφηβεια κι αρχιζει η ηλικια της αμφισβητησης μαλλον τετοιες εκρηξεις αυθορμητισμου θα περιοριστουν, φροντιζουμε ομως παντα να να εχουμε τετοια σταση ζωης που να τα κανει περηφανα. Ακομη κι αν δεν ειμαστε "σοφοι" η "μικροι θεοι" μπορουμε παντα να ειμαστε διπλα τους "ακουγοντας" τα. Απολαυσε λοιπον την περιοδο αυτη, ειναι υπεροχη.

[Πάνος Β]

Γειά σου Μένια,

 

χαίρομαι που έγραψες. Συμφωνώ μαζί σου, είναι πολύ ωραία εποχή και προσπαθώ να αποκομίσω από αυτήν όσα μπορώ. Κάθε εποχή είναι ωραία και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Φαντάζομαι τα παιδιά σου πια δεν τρέχουν στην αγκαλιά σου, μόλις ανοίγεις την εξώπορτα, με την ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους, λες και τους συνέβει το καλύτερο πράγμα στον κόσμο εκείνη τη στιγμή;