Απορίες παιδιών για τη σχέση των γονιών τους- Τις δημιουργούμε ή απλά τις λύνουμε;;;

[singlemam]

Θα ήθελα την άποψή σας σε κάτι που έγινε και με απασχολεί πολύ...

Την τελευταία φορά που ο πατέρας της κόρης μου την επισκέφθηκε κι εγώ έλειπα και ήταν η μητέρα μου στο σπίτι, φεύγοντας είπε κάτι στο παιδί που με τάραξε πολύ (μου το μετέφερε η μητέρα μου). Στο άσχετο λοιπόν και αποχειρετώντας την της είπε :

"Ο μπαμπάς κι η μαμά δεν μένουν μαζί. Ο μπαμπάς έχει άλλο σπίτι κι έχει ένα δωμάτιο εκεί έτοιμο για σένα"- Κι η μικρή βέβαια του έδωσε ένα μεγαλειώδες "ΟΧΙ. νινί νάνι κούνια μέχα πάντα" (μετάφραση: Οχι. το νινί (αυτή δηλαδή) κομάται πάντα στην κούνια μέσα στο δωμάτιο)

 

Και ερωτώ: σ' ένα παιδάκι ούτε 2,5 χρονών, που δεν έχει ζήσει ποτέ τον πατέρα της στο σπίτι, είναι σωστό να δημιουργούνται απορίες που ποτέ δεν εξέφρασε (δηλαδή γιατί δεν ζούμε μαζί);

Και είναι σωστό κάποιος- ακόμη κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο ίδιος της ο πατέρας- να προσπαθεί να την δωροδοκήσει προβάλλοντας της εικόνες ιδανικές (δηλαδή ένα δωμάτιο μόνο γι' αυτήν- γιατί ακόμη, και δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμη, μοιράζομαστε το ίδιο δωμάτιο) και να την κάνει να θελει να πάει μαζί του, ακριβώς την ώρα που ετοιμάζεται να την καληνυχτίσει;

 

Είμαι πολύ προβληματισμένη γιατί δεν ξέρω πως νατο διαχειριστώ... δεν θέλω να βγάλω τη μητέρα μου στη φόρα και να τον φέρω σε αμυντική θέση ώστε να επιχειρεί να κάνει πράγματα κρυφά και να βάλει σιγά-σιγά το απιδί στον κυκεώνα των "μυστικών από τη μαμά'... από την άλλη, όπως μου λέει κι η μητέρα μου μήπως θα είναι καλύτερα να μην ασχολούμαι με το τι κάνει αλλά να επικεντρωθώ στο να θωρακίσω το κοριτσάκι μου...

 

Η κατάσταση είναι αρκετά πολύπλοκη αλλά για να μην σας κουράζω άλλο κι επειδή ο ίδιος έχει αρνηθεί να συμβουλευόμαστε από κοινού ειδικό για το πως πρέπει να φερόμαστε στη μικρή (μία φορά πήγαμε μαζί κι έγινε ανάστα ο Κύριος), αυτό που ρωτάω είναι:

Θεωρείτε εσείς ότι

πρώτο πρέπει να δημιουργούμε απορίες στο παιδί προκειμένου να μην διαμορθώσει μια στρεβλή εικόνα... ή να περιμένουμε να εκφράσει την απορία του για ν α απαντήσουμε:

δέυτερον να συζητήσω μαζί του αυτό που έγινε (εκθέτωντας τη μητέρα μου και διακινδυνεύοντας μία σοβαρή σύγκρουση μαζί του) ή να το αφήσω να περάσει ( μη γνωρίζοντας ακόμη ποιος είναι ο αντίκτυπος τέτοιων συμπεριφορών στο παιδί);

 

Θα εκτιμούσα πολύ και την επιστημονική προσέγγιση της κας Κυπραίου...

 

Ευχαριστώ και συγγνώμη για το μεγάλο ποστ.

[pk33]

Συγνώμη που θα επέμβω αλλά μου θυμίζει πολύ το κράμερ εναντίον κράμερ.

 

Νομίζω ότι ένα παιδάκι 2,5 ετών δεν μπορεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι μπορεί να έχει 2 σπίτια. Για το παιδάκι ένα είναι το σπίτι του. Αυτό ίσως θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να το καταλάβει και ο σύζυγος.

 

Θεωρώ επίσης ότι τηρείτε και οι δύο το πρόγραμμα που έχει οριστεί για την επιμέλεια και ότι δεν αποτρέπεις το παιδάκι από το να βλέπει τον μπαμπά του. Επίσης θεωρώ ότι δεν θα το αποτρέψεις και αν κάποια στιγμή ζητήσει να ζήσει με τον μπαμπά του, γιατί απλά είναι μπαμπάς του! Ότι και να έχετε, ή να μην έχετε μεταξύ σας, το παιδί ΣΑΣ, θα σας βλέπει ώς μπαμπά και μαμά, και αυτό δεν θα αλλάξει άσχετα με το τι θα κάνετε στη ζωή σας.

 

Και να θυμάστε ότι το χειρότερο πράγμα για τον ψυχισμό ενός παιδιού είναι ο χωρισμός των γονιών και το 2ο χειρότερο είναι η μετακόμιση. Του έχετε ήδη φορτώσει το χωρισμό, μην παίζετε και με το μοναδικό αίσθημα ασφάλειας που έχει, το να ξέρει ποιό είναι το σπίτι του.

 

Επίσης ελπίζω ότι με τη φράση "να θωρακίσω το κοριτσάκι μου" δεν εννοείς ότι πρέπει να τη θωρακίσεις εναντίον του πατέρα της. Αν τελικά θέλει να ζήσει με τον πατέρα της, καλώς να έρθει. ο πατέρας της είναι ΠΑΤΕΡΑΣ της, άρα έχετε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια δικαιώματα. Τοα να τη θωρακίσεις εναντίον του πατέρα της θα είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι χειρότερο μπορείς να κάνεις.

Αν φοβάσαι το ενδεχόμενο να την χάσεις, για σκέψου λίγο στη θέση του πρώην άντρα του που νιώθει καθημερινά ότι μπορεί να την χάσει από εσένα. Αυτός είναι σε άμυνα και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αμυνθεί. Θα σταματήσει αυτό μόνο αν καταλάβει ότι δεν τον απειλείς και ότι δεν προσπαθείς να βάλεις και το παιδί στη διαμάχη σας

[singlemam]

Συγνώμη που θα επέμβω αλλά μου θυμίζει πολύ το κράμερ εναντίον κράμερ.

 

Νομίζω ότι ένα παιδάκι 2,5 ετών δεν μπορεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι μπορεί να έχει 2 σπίτια. Για το παιδάκι ένα είναι το σπίτι του. Αυτό ίσως θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να το καταλάβει και ο σύζυγος.

Αυτό ακρίβώς επιθυμώ κι εγώ...

Και δεν είναι πρώην σύζυγος...

είναι πατέρας της κόρης μου...

 

Θεωρώ επίσης ότι τηρείτε και οι δύο το πρόγραμμα που έχει οριστεί για την επιμέλεια και ότι δεν αποτρέπεις το παιδάκι από το να βλέπει τον μπαμπά του. Επίσης θεωρώ ότι δεν θα το αποτρέψεις και αν κάποια στιγμή ζητήσει να ζήσει με τον μπαμπά του, γιατί απλά είναι μπαμπάς του! Ότι και να έχετε, ή να μην έχετε μεταξύ σας, το παιδί ΣΑΣ, θα σας βλέπει ώς μπαμπά και μαμά, και αυτό δεν θα αλλάξει άσχετα με το τι θα κάνετε στη ζωή σας.

Το πρόγραμμα επικοινωνίας δεν έχει οριστεί από δικαστήριο αλλά από τους δυο μας (απλά τώρα διεκδικεί και περισσότερα, δηλαδή διανυκτερεύσεις, επισκέψεις στο χώρο του, κ.λ.π.)

Όχι μόνο δεν έχω αποτρέψει την επικοινωνία αλλά θεωρώ ότι έχω συμμετάσχει τα μέγιστα για το χτίσιμο της μεταξύ τους σχέσης...

Η προσωπική μας ζωή και τα προσωπικά μας απωιθημένα είναι που θέλω να μείνουν μακρυα από το παιδί (σε αντίθεση με τον πατέρα της που θεωρεί ότι πρέπει να εντάξει το παιδί στην εικονική οικογένεια που έχει χτίσει)- περισσότερες λεπτομέρειες στο ποστ μου "αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα???????"

 

Και να θυμάστε ότι το χειρότερο πράγμα για τον ψυχισμό ενός παιδιού είναι ο χωρισμός των γονιών και το 2ο χειρότερο είναι η μετακόμιση. Του έχετε ήδη φορτώσει το χωρισμό, μην παίζετε και με το μοναδικό αίσθημα ασφάλειας που έχει, το να ξέρει ποιό είναι το σπίτι του.

Το χωρισμό μας δεν το έζησε- ήμαλλον το έζησε απόι την κοιλιά, άρα μόνο "κυτταρρική μνήμη" μ πορεί να έχει...

Και αυτό που προσπαθώ να αποφύγω είναι η δημιουργία ανασφάλειας...

 

Επίσης ελπίζω ότι με τη φράση "να θωρακίσω το κοριτσάκι μου" δεν εννοείς ότι πρέπει να τη θωρακίσεις εναντίον του πατέρα της. Αν τελικά θέλει να ζήσει με τον πατέρα της, καλώς να έρθει. ο πατέρας της είναι ΠΑΤΕΡΑΣ της, άρα έχετε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια δικαιώματα. Τοα να τη θωρακίσεις εναντίον του πατέρα της θα είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι χειρότερο μπορείς να κάνεις.

Θα επιδιώξω να θωρακίσω το απιδί μου ώστε να μην πέσει στην παγίδα των "μυστικών από τη μαμά", κι όχι από την παρουσία του πατέρα της...

Σε ό,τι αφορά στο "ίσα δικαιώματα", έχω να πω το εξής... το απιδί δεν είναι αντικείμενο για να έχει κάποιος διακιώματα πάνω του... και με βάση και τον ΑΚ το απιδί έχει διακιώματα απέναντι στους γονείς του κι όχι το αντίστροφο...

Παρ' όλα αυτά, ένας πατέρας που έχει εγκαταλείψει το παιδί του, πριν ακόμη γεννηθεί, έχει φροντίσει να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην γεννηθεί, και έχει ποφασίσει ότι αφού δεν μπορεί να το αποφύγει "ας το απολαύσει", δεν νομίζω ότι έχει τα ίδια "δικαιώματα" με τη μητέρα που αποφάσισε να το φέρει στον κόσμο against all odds... (αυτήν όμως την κουβέντα μπορούμε να τη συνεχίσουμε στην ενότητα για τις ανύπαντρες μητέρες...)

Αν φοβάσαι το ενδεχόμενο να την χάσεις, για σκέψου λίγο στη θέση του πρώην άντρα του που νιώθει καθημερινά ότι μπορεί να την χάσει από εσένα. Αυτός είναι σε άμυνα και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αμυνθεί. Θα σταματήσει αυτό μόνο αν καταλάβει ότι δεν τον απειλείς και ότι δεν προσπαθείς να βάλεις και το παιδί στη διαμάχη σας

Πραγματικά δεν με αφορά το να μπω στη θέση του. Αυτό που θέλω είναι να εξασφαλίσω μία συναισθηματική ισορροπία για το παιδί μου... τα ψυχολογικά τα δικά του (και τα δικά μου) δεν με αφορούν στην παρούσα...

Κι αν νιώθει σε άμυνα, καλό θα ήταν να ψάξει να βρει γιατί νιώθει έτσι... γιατί εγώ τουλάχιστον δεν επιτίθεμαι (αν του επιτίθεται η συνείδησή του, ας τα βάλει μαζί της)

[pk33]

Α

Παρ' όλα αυτά, ένας πατέρας που έχει εγκαταλείψει το παιδί του, πριν ακόμη γεννηθεί, έχει φροντίσει να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην γεννηθεί, και έχει ποφασίσει ότι αφού δεν μπορεί να το αποφύγει "ας το απολαύσει", δεν νομίζω ότι έχει τα ίδια "δικαιώματα" με τη μητέρα που αποφάσισε να το φέρει στον κόσμο against all odds... (αυτήν όμως την κουβέντα μπορούμε να τη συνεχίσουμε στην ενότητα για τις ανύπαντρες μητέρες...)

 

Συγνώμη, αυτό δεν το γνώριζα- δεν έκανα τη σύνδεση με το άλλο post σου (βασικά τώρα συνειδητοποίησα ότι άνοιξες και τα 2 posts....sorry!). Αυτό που αναφέρεις τα αλλάζει όλα. Σαφώς και δεν έχει και δεν πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με εσένα.

[Αρετή Κυπραίου]

Πολύ συχνά, οι γονείς εμπλεκόμαστε στις προσωπικές μας διαφορές και παρά τις καλές μας προθέσεις, χρησιμοποιούμε, έστω και εν αγνοία μας, τα παιδιά μας είτε για να πικάρουμε τον άλλον γονέα είτε για να ικανοποιήσουμε τις προσωπικές μας ανάγκες ως προς τη σχέση μας με το παιδί...

 

Χρειάζομαι τη βοήθεια της κυρίας Στυλιανάκη και της κυρίας Κυπραίου, για να μπορέσω τόσο να αντιμετωπίσω τη στάση του πατέρα της κόρης μου απέναντί μου όσο και πάν' απ΄όλα να κάνω το καλύτερο για το παιδί μου.

 

Singlemam, καλησπέρα

Ξέρω ότι άργησα δραματικά να σου απαντήσω αλλά ελπίζω έστω και τόσο καθυστερημένα σε κάτι να σε βοηθήσει η απάντησή μου.

 

Ένα σύντομο ιστορικό:

Είμαι ανύπαντρη μητέρα ενός 2χρονου κοριτσιού.

Με τον πατέρα της χωρίσαμε όταν έμεινα έγκυος.

Ακολούθησε μία φρικτή αντιμετώπιση από μέρους του, με απειλές και εκβιασμούς,ώστε να οδηγηθώ στην έκτρωση.

Όταν διαπιστωσε ότι δεν έχει αποτέλεσμα, απομακρύνθηκε κασι εμφανίστηκε όταν η μικρή ήταν 5,5 μηνών.

Στο ενδιάμεσο ουδέποτε τον ένόχλησα. Στο μεταξύ ο ίδιος αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από ειδικό (με δυστυχώς αμφίβολα αποτελέσματα- η ψυχολόγος την οποία επισκέπτεται είανι ανακατεμένη με παραψυχολογικά θέματα στα οποία τον έχει μυήσει)

Επισκέπτεται σταθερά τη μικρή 2 φορές την εβδομάδα. Στην αρχή δε, για πολλές ώρες ενώ από το Σεπτέμβρη του 2008, οπότε και δημιούργησε νέα σχέση με την οποία συμβιώνουν μαζί με τα παιδιά της κυρία (15 και 17 χρονών) έχει περιοριστεί ο χρόνος που αφιερώνει στη μικρή.

 

Τα ερωτήματά μου είναι:

1. Είναι σημαντικό να διατηρούμε καλές σχέσεις μεταξύ μας; (εγώ θεωρώ πως ναι, ο ίδιος διαφωνεί)

 

Εάν γίνεται είναι το καλύτερο.

Εάν δεν είναι εφικτό το καλύτερο είναι να μένει το παιδί έξω από κάθε διαφωνία.

Να μην ξέρει τίποτα, να μην το μπλέκετε και να μην γνωρίζει λεπτομέρειες, ούτε διαφωνίες ούτε καβγάδες.

 

 

2. Είναι σημαντικό να έχει το παιδί εικόνες και από τους δύο του γονείς, να παίζει δηλαδή με το μπαμπά της παρουσία μου και στο χώρο μου, ώστε να καταγράψει οικογενειακές εικόνες; π.χ. είναι απαραίτητο να βγαίνουμε οικογενειακώς για φαγητό. ή να παρίσταται σε εκδηλώσεις (π.χ. γενέθλια) και ο πατέρας; (εγώ θεωρώ πως ναι, ο ίδιος διαφωνεί)

 

Αναλόγως... Κατά τη γνώμη μου το σημαντικό δεν είναι αυτό.

Δεν είναι δηλαδή μια κατάσταση που κάνει τη διαφορά

αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις.

Αν βγείτε, για παράδειγμα οικογενειακώς για φαγητό ή έρθει στο πάρτι αλλά η κόρη σου νιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι ʽπιέζεστεʼ ή υπάρχει ένταση,

θα το αντιληφθεί και αυτό θα είναι χειρότερο από το να μην συναντιέστε όλοι μαζί.

Αν όμως συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση -το να μην έρχεται, αφού δεν θέλει-

και της «περάσεις» ότι όλο αυτό είναι κάτι φυσιολογικό και δεν είναι κακό, το παιδί θα είναι μια χαρά.

Αν προσπαθείς -και το καταλαβαίνει- να κάνετε πράγματα μαζί

θα αρχίσει να πιστεύει ότι κάτι δεν πάει καλά με την τωρινή κατάσταση! Ο στόχος είναι η το παιδί να νιώθει καλά με όλο αυτό.

Να το νιώθει και να το ζει σαν μία φυσιολογική κατάσταση.

Αν, τώρα, θέλει κάποια στιγμή ο πατέρας να έρθει σε πάρτι ή να βγείτε όλοι μαζί και όλα είναι εντάξει, αυτό είναι άλλο θέμα.

 

3. Είναι καλό για το παιδί να διοργανώνονται επ' ευκαιρία π.χ. της βάφτισης ή των γενεθλίων της διπλές γιορτές-μία με τη μαμά και μία με το μπαμπά; (εγώ θεωρώ πως όχι, ο ίδιος διαφωνεί)

Πάλι πιστεύω ότι είναι όχι τόσο θέμα του τι θα γίνει

αλλά του πως θα γίνει και πως θα εξηγηθεί στο παιδί.

Το βασικό στα πάντα στη ζωή μας, άλλωστε, είναι αυτό!!!

Αν, για παράδειγμα – θα το πω λίγο ακραία!-

της πείτε «η μαμά και ο μπαμπάς μένουν χώρια όπως ξέρεις

και άρα δεν μπορεί ο μπαμπάς να έρθει στο πάρτι σου,

όπως της Αννούλας και για το λόγο αυτό

θα πρέπει να κάνουμε δύο πάρτι για να μην στενοχωρηθεί ο μπαμπάς», σαφώς και δεν είναι καλό!

Αν όμως της πείτε «Αφού το σπίτι σου είναι εδώ αλλά μένεις και στον μπαμπά που και που,

τι θα έλεγες να κάνεις δύο πάρτι, ένα εδώ κι ένα εκεί, όπως και η Ελενίτσα»;

Τα πράγματα είναι μια χαρά!

Άρα, σε κάθε κατάσταση που προκύπτει το ζητούμενο δεν είναι τόσο το τι θα αποφασίσουμε να κάνουμε

αλλά πως θα το χειριστούμε όλο αυτό και τι θα νιώσει το παιδί.

 

4. Πότε θα είναι ασφαλές για την ψυχολογία του παιδιού να δοθεί διανυκτέρευση στον πατέρα; Σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να σημειώσω ότι η μικρή κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο μαζί μου και πλέον και στο ίδιο κρεββάτι (δεν είναι επιλογή μου αλλά επιβάλλεται από τη στενότητα χώρου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρνούμαι τα πλεονεκτήματα του co-sleeping). Είναι αρκετά κολλημένη μαζί μου, αλλά ταυτόχρονα πολύ κοινωνική, της έχω καλλιεργήσει καλά αισθήματα για τον πατέρα της (της μιλάω με ενθουσιασμό γι' αυτόν πριν έρθει, τρέχουμε να ανοίξουμε την πόρτα και την παροτρύνω να τον φωνάζει...)

 

Θα γίνω γραφική ότι τα πράγματα είναι σχετικά...

απλά το ζήτημα εδώ, επειδή έχει να κάνει με τον ύπνο, είναι λίγο πιο ʽλεπτόʼ.

Εντελώς προσωπική μου γνώμη είναι πως είναι λίγο μικρή για να διανυκτερεύει στον μπαμπά

εκτός και αν εσύ δεν διαφωνείς και η ίδια δείχνει να το θέλει.

Σε αντίθετη περίπτωση, ίσως να ήταν καλύτερο να το καθυστερήσεις λίγο.

 

5. Πως πρέπει να αντιμετωπίσω την επιφυλακτικότητα του να μου αναφέρει καν για τη νέα του σχέση , τη στιγμή μάλιστα που έχει αρχίσει και διεκδικεί διανυκτέρευση του παιδιού στο χώρο του. Σημειωτέον ότι γνωρίζω την κυρία και δεν μπορώ να πω ότι έχει και τις καλύτερες συστάσεις (είναι άτομο ανεπιθύμητο και από το περιβάλλον του).

 

Πάλι προσωπική μου άποψη είναι (!!!)

χρειάζεται να ξέρεις τα πρόσωπα που περνάνε χρόνο με το παιδί σου γιατί είναι πολύ μικρό.

Εάν δεν είχατε χωρίσει δεν θα ήξερες ποιοι φροντίζουν τη μικρή

–π.χ. δεν θα ήθελες να ξέρεις τη δασκάλα της;;-

Καλό θα ήταν να του εξηγήσεις ότι θα ήθελες να ξέρεις ποια άτομα υπάρχουν στο περιβάλλον του παιδιού αφού είσαι η μητέρα του

και αφού το παιδί είναι όχι μόνο ανήλικο αλλά σχεδόν μωρό και εσύ, από την πλευρά σου,

να τον αφήνεις να ξέρεις ποια άτομα υπάρχουν στο δικό σου περιβάλλον, ώστε να μην νιώθει ότι «ανακρίνεται».

 

6. Κάνω καλά που επιτρέπω και καλλιεργώ τις σχέσεις της μικρής με τη γιαγιά της και τη θεία της (από την πλευρά του πατέρα της) παρόλο που ο ίδιος εξέφρασε στην αρχή την άρνησή του να επικοινωνεί η μητέρα του με το παιδί του, με την αιτιολογία ότι "είναι δικό μου παιδί και εγώ θα ορίσω το πότε θα το βλέπουν οι άλλοι".

Γιατί όχι; Οικογένειά της είναι και αυτές.

Αν μπορούσες να έχεις και μια σχετική επικοινωνία μαζί τους, ακόμα καλύτερα, ώστε να συνεννοείστε για το παιδί.

–συμπεριφορά, διαπαιδαγώγηση, φαγητό κ.τ.λ.-

 

7. Γενικά πως αντιμετωπίζεις έναν άνθρωπο που έχει καταραστεί το παιδί σου, έχει επιδιώξει το κακό του και το δικό σου κακό, και ξαφνικά εμφανίζει σημάδια "όψιμης πατρότητας", με υπερβολικές εκφάσεις και συμπαριφορές;

 

Θα ήταν παρακινδυνευμένο ακόμα και την οποιαδήποτε γνώμη να εξέφραζα πάνω σε αυτό.

Είναι καθαρά δική σου επιλογή όλο αυτό.

Φαίνεσαι όμως τόσο ευαισθητοποιημένη στα ζητήματα του παιδιού σου,

που φαντάζομαι πως ότι αποφασίσεις θα είναι το καλύτερο για το παιδί σου!

 

Θα ήθελα να επισημάνω ότι δεν έχω καμία βλέψη για επανασύνδεση-για μένα έχει οριστικά τελειώσει η σχέση μας- και ούτε τρέφω αισθήματα ζήλειας για τη νέα του σχέση, στην οποία το μόνο που μ' ενοχλεί είναι ότι άπό τη στιγμή της σύναψης της έχει επιδεινωθεί εξαιρετικά η στάση του και έχουν γιγαντωθεί οι απαιτήσεις του σχετικά με την επικοινωνία του με το παιδί.

Επίσης δεν έχω ακόμη συναινέσει στην αναγνώριση (είναι η άμυνα στις απαιτήσεις του).

 

Περιμένω με αγωνία τις συμβουλές σας καθώς έχει αρχίσει να με πιέζει φορτικά να προχωρήσουμε στην αναγνώριση προκειμένου να μπορέσει να επιδιώξει περισσότερα διακιώματα στην επικοινωνία του με το παιδί.

Και κάτι τελευταίο... ενώ εγώ του μιλάω κόσμια και χωρίς εντάσεις ο ίδιος είναι αγενής και με ένταση αποκρίνεται στο παραμικρό μου σχόλιο... πόσο καλό κάνει στο απιδί να νιω΄θει ότι ο πατέρας του αντιπαθεί τη μαμά του (στην αρχή της εμφάνισης του η σχέση μας ήταν πολύ καλή, μιας και είχαμε συμφωνλησει να μην ανασκαλέψουμε τα δικά μας για το καλό του παιδιού).

Θα αντιλαμβάνεσαι και η ίδια ότι δεν είναι και τόσο καλό...

Προσπάθησε να κάνεις ό,τι μπορείς για να μην είναι το παιδί "μάρτυρας" τέτοιων εντάσεων.

[Αρετή Κυπραίου]

Θα ήθελα την άποψή σας σε κάτι που έγινε και με απασχολεί πολύ...

Την τελευταία φορά που ο πατέρας της κόρης μου την επισκέφθηκε κι εγώ έλειπα και ήταν η μητέρα μου στο σπίτι, φεύγοντας είπε κάτι στο παιδί που με τάραξε πολύ (μου το μετέφερε η μητέρα μου). Στο άσχετο λοιπόν και αποχειρετώντας την της είπε :

"Ο μπαμπάς κι η μαμά δεν μένουν μαζί. Ο μπαμπάς έχει άλλο σπίτι κι έχει ένα δωμάτιο εκεί έτοιμο για σένα"- Κι η μικρή βέβαια του έδωσε ένα μεγαλειώδες "ΟΧΙ. νινί νάνι κούνια μέχα πάντα" (μετάφραση: Οχι. το νινί (αυτή δηλαδή) κομάται πάντα στην κούνια μέσα στο δωμάτιο)

 

Και ερωτώ: σ' ένα παιδάκι ούτε 2,5 χρονών, που δεν έχει ζήσει ποτέ τον πατέρα της στο σπίτι, είναι σωστό να δημιουργούνται απορίες που ποτέ δεν εξέφρασε (δηλαδή γιατί δεν ζούμε μαζί);

Και είναι σωστό κάποιος- ακόμη κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο ίδιος της ο πατέρας- να προσπαθεί να την δωροδοκήσει προβάλλοντας της εικόνες ιδανικές (δηλαδή ένα δωμάτιο μόνο γι' αυτήν- γιατί ακόμη, και δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμη, μοιράζομαστε το ίδιο δωμάτιο) και να την κάνει να θελει να πάει μαζί του, ακριβώς την ώρα που ετοιμάζεται να την καληνυχτίσει;

 

Είμαι πολύ προβληματισμένη γιατί δεν ξέρω πως νατο διαχειριστώ... δεν θέλω να βγάλω τη μητέρα μου στη φόρα και να τον φέρω σε αμυντική θέση ώστε να επιχειρεί να κάνει πράγματα κρυφά και να βάλει σιγά-σιγά το απιδί στον κυκεώνα των "μυστικών από τη μαμά'... από την άλλη, όπως μου λέει κι η μητέρα μου μήπως θα είναι καλύτερα να μην ασχολούμαι με το τι κάνει αλλά να επικεντρωθώ στο να θωρακίσω το κοριτσάκι μου...

 

Η κατάσταση είναι αρκετά πολύπλοκη αλλά για να μην σας κουράζω άλλο κι επειδή ο ίδιος έχει αρνηθεί να συμβουλευόμαστε από κοινού ειδικό για το πως πρέπει να φερόμαστε στη μικρή (μία φορά πήγαμε μαζί κι έγινε ανάστα ο Κύριος), αυτό που ρωτάω είναι:

Θεωρείτε εσείς ότι

πρώτο πρέπει να δημιουργούμε απορίες στο παιδί προκειμένου να μην διαμορθώσει μια στρεβλή εικόνα... ή να περιμένουμε να εκφράσει την απορία του για ν α απαντήσουμε:

 

Θα προσπαθήσω να τα βάλω λίγο στη σειρά...

Ναι, κάποιες απορίες θα πρέπει να τις λύσουμε στο παιδί πριν δημιουργηθούν

αλλά να το κάνουμε με τρόπο σωστό,

προσανατολισμένο στις ανάγκες του παιδιού και στην ηλικία του.

Άλλωστε, το να μην έχει εκφράσει το παιδί μια απορία

δεν σημαίνει ότι δεν την έχει κιόλας!!!

Ίσα ίσα, τα παιδιά όταν δεν καταλαβαίνουν κάτι

μπορούν να βάλουν με το μυαλό τους ένα σωρό πράγματα

και να μπερδευτούν πάρα πολύ αν κάποιος δεν κάτσει να τους εξηγήσει τι συμβαίνει.

Όσον αφορά, τώρα, στο συγκεκριμένο παράδειγμα,

θα πρέπει όντως να εξηγηθεί στη μικρή ότι ο μπαμπάς και η μαμά έχουν χωριστά σπίτια, γιατί σαφώς και θα βλέπει ότι οι γονείς των άλλων παιδιών μένουν στο ίδιο.

Όμως, αυτό θα πρέπει να γίνει προσεκτικά και με τρόπο που να είναι προσανατολισμένος στην ηλικία του παιδιού και όχι για να ʽδελεάσειʼ και να ʽδωροδοκήσειʼ το παιδί να πάει στο σπίτι του ενός

αλλά για να του εξηγηθεί απλά μία κατάσταση.

Είναι σημαντικό για ένα παιδάκι να ξέρει τι συμβαίνει στη ζωή του.

Πρέπει να ξέρει!

 

Μεγαλώνοντας, είναι επίσης καλό

να έχει συζητήσει τα πάντα με τους γονείς του πριν τα ακούσει από κάποιον άλλον.

Αλλιώς θα αντιμετωπίσει μια κατάσταση άμα ξέρει τα πάντα

–σε σχέση με το τι επιτρέπει η ηλικία του εννοώ ʽτα πάνταʼ –

και αλλιώς άμα δεν ξέρει αλλά απλώς φαντάζεται.

Θα πρέπει να μεγαλώσει με τη σκέψη ότι το διαζύγιο συμβαίνει,

είναι φυσιολογικό και σημαίνει 'αυτό' κι 'αυτό' κι 'αυτό'.

Αν τα ανακαλύπτει σιγά σιγά μεγαλώνοντας θα της φαίνονται περίεργα, θα μπερδεύεται, θα νιώθει ότι δεν ζει κάτι φυσιολογικό

και θα έχει πολύ μεγάλη ανασφάλεια.

 

Για κάποια βασικά πράγματα που είναι καλό να εξηγηθούν σε ένα διαζύγιο είχα γράψει παλιότερα και εδώ.

http://parents.org.gr/forum/showpost.php?p=1368876&postcount=87

 

Αν χρειαστείς παραπάνω διευκρινίσεις πες μου.

 

δέυτερον να συζητήσω μαζί του αυτό που έγινε (εκθέτωντας τη μητέρα μου και διακινδυνεύοντας μία σοβαρή σύγκρουση μαζί του) ή να το αφήσω να περάσει ( μη γνωρίζοντας ακόμη ποιος είναι ο αντίκτυπος τέτοιων συμπεριφορών στο παιδί);

 

Θα εκτιμούσα πολύ και την επιστημονική προσέγγιση της κας Κυπραίου...

 

Ευχαριστώ και συγγνώμη για το μεγάλο ποστ.

 

Αυτό πιστεύω ότι είναι

καθαρά προσωπική σου επιλογή το πως θα το χειριστείς.

Ίσως μια καλή λύση να ήταν να βρεις την κατάλληλη ευκαιρία

και να ανοίξεις κάποια στιγμή μία κουβέντα

ώστε να φέρεις τη συζήτηση εκεί που θες

-στο πως μιλάμε στο παιδί και πως του εξηγούμε γενικά τι συμβαίνει- χωρίς να δείξεις ότι ξέρεις τι έγινε.

 

Θα παρακολουθώ από δω και πέρα το θέμα,

ώστε να συζητήσουμε ό,τι άλλο θέλεις.

 

Και κάτι ακόμα....

Μέσα τη δουλειά μου έχω δει ότι και μόνο που ένας γονιός ενδιαφέρεται και ρωτάει και αναρωτιέται αν κάνει καλά κάποια πράγματα,

αυτό από μόνο του κάνει τη διαφορά.

Οι ευαισθητοποιημένοι γονείς κάνουν κι αυτοί λάθη και πολλά μάλιστα,

αλλά έχω παρατηρήσει τόσα χρόνια ότι αυτά έχουν μικρότερη βαρύτητα από τα λάθη ενός γονιού που δεν αναρωτιέται.