ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΛΟΓΩ ΝΕΟΥ ΜΕΛΟΥΣ (ΑΔΕΛΦΑΚΙ)

[ΕΡΙΚΑ]

Καλησπέρα σε όλα τα μέλη!

Είμαι νέο μέλος και θα ήθελα να συζητήσω το πρόβλημά μου με την ελπίδα να βρω λίγο φώς.

Έχω 2 παιδιά. Μία κόρη σχεδόν 6 ετών και ένα γιό 2 ετών.

Είμαστε ένα νορμάλ, αγαπημένο ζευγάρι, εργαζόμαστε και οι δύο και προσπαθούμε για το καλύτερο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είμαστε υποδειγματικοί γονείς. Και τα νευράκια μας κάνουμε και την κούραση της δουλειάς και την ένταση απο τρίτους την μεταφέρουμε καμιά φορά στα παιδιά μας. ευτυχώς όχι συχνά!

Το πρόβλημά μας είναι η συμπεριφορά της 6χρονης κόρης μας. Είναι σχεδόν πάντα πολύ αντιδραστική, αντιμιλάει συνεχώς π.χ. της λέω να μαζέψει ένα παιχνίδι και μου απαντάει "όχι! να το μαζέψεις εσύ" με άσχημο τρόπο και συχνά στο λεξιλόγιό της υπάρχουν λέξεις όπως ηλίθια, χαζή κλπ. Είναι εμφανές πως ζηλεύει τον αδελφό της. Δεν έχει γίνει ποτέ βίαιη απέναντή του, κάτι μικροσπροξιές και κανένα τράβηγμα μαλλιών, αλλά δεν τον αφήνει να την πλησιάζει, να την αγγίζει και γενικά δείχνει πως δεν τον θέλει. όχι πως δεν υπάρχουν οι στιγμές που παίζει μαζί του και που καταλαβαίνεις πως κατά βάθος πρέπει να τον αγαπάει πολύ, αλλά δεν είναι και πολλές.

Έχουμε προσπαθήσει να συζητήσουμε μαζί της. Της περισσότερες φορές λέει πως δεν ξέρει γιατί φέρεται έτσι και πως δεν θα το ξανακάνει. Προσπαθούμε συνεχώς να της τονίζουμε πόσο την αγαπάμε και πόσο σημαντική είναι για εμάς. Προσπαθούμε να βάζουμε όρια και να τα τηρούμε αυστηρά χωρίς βία. π.χ. "αν δεν μαζέψεις το δωμάτιο σου θα σου κρύψω τα αγαπημένα σου παιχνίδια για 3 μέρες" ή "επειδή μίλησες άσχημα στην baby siter (την έβρισε δηλαδή) δεν θα πας όλη την εβδομάδα στο πάρκο, μετά το σχολείο". Έχουμε δοκιμάσει πολλούς τρόπους: ήρεμη συζήτηση, τιμωρία, λογικές συνέπειες, φωνή, άγρια φωνή, ξύλο στον ποπό σπάνια 3-4φορές σε διάστημα 1,5 έτους, αλλά φως δεν βλέπουμε. Διορθώνει για λίγο την συμπεριφορά της και μετά ξανά προς την δόξα τραβά....

Σήμερα το ποτήρι ξεχύλισε, έβρισε την baby siter και τσίριζε για πολύ ώρα γιατί απλά ξέχασε η κοπέλα να της πάρει μαζί στο πάρκο, ένα παιχνίδι, τσίριζε στον αδελφό της... κουρασμένη μετά απο μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, ο σύζυγος σε επαγγελματικό ταξίδι, η κόρη μου να μου λέει πως δεν μπορεί να κάνει κάτι για να διορθώσει τη συμπεριφορά της και πως έτσι θα φέρεται πάντα κι εγώ..... κουράστηκα με όλα αυτά.... και της είπα πως αφού θα φέρεται πάντα έτσι, εγώ δεν θα την θέλω.. να πάει να μείνει με τους παππούδες της... της τόνισα πολλές φορές πως βαρέθηκα και πως δεν θα την θέλω... πως θα θέλω να φύγει...

Είμαι χάλια ψυχολογικά. Ξέρω πως αυτά που είπα ήταν απαράδεκτα, αλλά δεν μπορούσα να τα σταματήσω. Αυτό με οδήγησε στο να γίνω μέλος. Ζητώ βοήθεια. Πως θα μπορέσω να πάρω πίσω αυτά τα άσχημα λόγια, πως θα σβήσω απο την ψυχούλα της τον φόβο μη την διώξω? Πως θα καταφέρω να επικοινωνήσω καλύτερα μαζί της?

Ευχαριστώ απέραντα για την υπομονή σας στο μακροσκελές γράμμα μου.

Έρικα

[ΕΡΙΚΑ]

Καλησπέρα σε όλα τα μέλη!

Είμαι νέο μέλος και θα ήθελα να συζητήσω το πρόβλημά μου με την ελπίδα να βρω λίγο φώς.

Έχω 2 παιδιά. Μία κόρη σχεδόν 6 ετών και ένα γιό 2 ετών.

Είμαστε ένα νορμάλ, αγαπημένο ζευγάρι, εργαζόμαστε και οι δύο και προσπαθούμε για το καλύτερο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είμαστε υποδειγματικοί γονείς. Και τα νευράκια μας κάνουμε και την κούραση της δουλειάς και την ένταση απο τρίτους την μεταφέρουμε καμιά φορά στα παιδιά μας. ευτυχώς όχι συχνά!

Το πρόβλημά μας είναι η συμπεριφορά της 6χρονης κόρης μας. Είναι σχεδόν πάντα πολύ αντιδραστική, αντιμιλάει συνεχώς π.χ. της λέω να μαζέψει ένα παιχνίδι και μου απαντάει "όχι! να το μαζέψεις εσύ" με άσχημο τρόπο και συχνά στο λεξιλόγιό της υπάρχουν λέξεις όπως ηλίθια, χαζή κλπ. Είναι εμφανές πως ζηλεύει τον αδελφό της. Δεν έχει γίνει ποτέ βίαιη απέναντή του, κάτι μικροσπροξιές και κανένα τράβηγμα μαλλιών, αλλά δεν τον αφήνει να την πλησιάζει, να την αγγίζει και γενικά δείχνει πως δεν τον θέλει. όχι πως δεν υπάρχουν οι στιγμές που παίζει μαζί του και που καταλαβαίνεις πως κατά βάθος πρέπει να τον αγαπάει πολύ, αλλά δεν είναι και πολλές.

Έχουμε προσπαθήσει να συζητήσουμε μαζί της. Της περισσότερες φορές λέει πως δεν ξέρει γιατί φέρεται έτσι και πως δεν θα το ξανακάνει. Προσπαθούμε συνεχώς να της τονίζουμε πόσο την αγαπάμε και πόσο σημαντική είναι για εμάς. Προσπαθούμε να βάζουμε όρια και να τα τηρούμε αυστηρά χωρίς βία. π.χ. "αν δεν μαζέψεις το δωμάτιο σου θα σου κρύψω τα αγαπημένα σου παιχνίδια για 3 μέρες" ή "επειδή μίλησες άσχημα στην baby siter (την έβρισε δηλαδή) δεν θα πας όλη την εβδομάδα στο πάρκο, μετά το σχολείο". Έχουμε δοκιμάσει πολλούς τρόπους: ήρεμη συζήτηση, τιμωρία, λογικές συνέπειες, φωνή, άγρια φωνή, ξύλο στον ποπό σπάνια 3-4φορές σε διάστημα 1,5 έτους, αλλά φως δεν βλέπουμε. Διορθώνει για λίγο την συμπεριφορά της και μετά ξανά προς την δόξα τραβά....

Σήμερα το ποτήρι ξεχύλισε, έβρισε την baby siter και τσίριζε για πολύ ώρα γιατί απλά ξέχασε η κοπέλα να της πάρει μαζί στο πάρκο, ένα παιχνίδι, τσίριζε στον αδελφό της... κουρασμένη μετά απο μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, ο σύζυγος σε επαγγελματικό ταξίδι, η κόρη μου να μου λέει πως δεν μπορεί να κάνει κάτι για να διορθώσει τη συμπεριφορά της και πως έτσι θα φέρεται πάντα κι εγώ..... κουράστηκα με όλα αυτά.... και της είπα πως αφού θα φέρεται πάντα έτσι, εγώ δεν θα την θέλω.. να πάει να μείνει με τους παππούδες της... της τόνισα πολλές φορές πως βαρέθηκα και πως δεν θα την θέλω... πως θα θέλω να φύγει...

Είμαι χάλια ψυχολογικά. Ξέρω πως αυτά που είπα ήταν απαράδεκτα, αλλά δεν μπορούσα να τα σταματήσω. Αυτό με οδήγησε στο να γίνω μέλος. Ζητώ βοήθεια. Πως θα μπορέσω να πάρω πίσω αυτά τα άσχημα λόγια, πως θα σβήσω απο την ψυχούλα της τον φόβο μη την διώξω? Πως θα καταφέρω να επικοινωνήσω καλύτερα μαζί της?

Ευχαριστώ απέραντα για την υπομονή σας στο μακροσκελές γράμμα μου.

Έρικα

[Μαρια Στυλιανακη]

Γειά σου, καλωσήρθες.

 

παιδαγωγικά, αυτή η μέθοδος που λες

 

Προσπαθούμε να βάζουμε όρια και να τα τηρούμε αυστηρά χωρίς βία. π.χ. "αν δεν μαζέψεις το δωμάτιο σου θα σου κρύψω τα αγαπημένα σου παιχνίδια για 3 μέρες" ή "επειδή μίλησες άσχημα στην baby siter (την έβρισε δηλαδή) δεν θα πας όλη την εβδομάδα στο πάρκο, μετά το σχολείο

 

δεν την θεωρώ σωστή αν εφαρμόζεται έτσι όπως γράφεις.

 

δηλαδή δεν κρύβουμε τα αγαπημένα παιχνίδια του παιδιού, και για 3 μέρες κιόλας.

 

κρύβουμε κάποια παιχνίδια που του αρέσουν αλλά όχι για 3 μέρες ούτε και τα αγαπημένα του, και είναι αυτό για λίγο μικρότερα παιδιά, όχι τόσο για παιδί 6 ετών.

 

ούτε πχ απαγορεύουμε μια εβδομάδα το πάρκο μιας και είναι αδύνατο ένα παιδί να μην κινηθεί και παίξει έξω για μια ολόκληρη εβδομάδα.

 

τα εφαρμόζατε αυτα ή απλώς της τα λέτε ?

 

τα βρίσκω υπερβολικές τιμωρίες στις οποίες το πιο λογικό είναι ένα υγιές παιδί να αντιδράσει να θυμώσει και να μην πιάνει καμία απο αυτές μακρόχρονα....

 

(η τιμωρία υποτίθεται έιναι τρόπος για να μάθει ένα παιδί να μην επαναλάβει μια συμπεριφορά, να αποκτήσει κίνητρο δηλαδή λογικό και θετικό, το οποίο θα το θυμάται)

όταν η τιμωρία είναι υπερβολική, γίνεται "τιμωρητική" με αποτέλεσμα το παιδί να μην βλεπει τι χάνει (και να γίνει αυτό κίνητρο για να κάνει την επιθυμητή συμπεριφορά),

επειδή αυτό που χάνει είναι τόσο τρομερό κ μεγαλύτερο απο αυτό που μπορέι να αντέξει και βλέπει σε αυτή την τιμωρία πλέον μόνο την κακία καποιου,

δεν βλέπει πια την λογική της τιμωρίας.

 

ελπίζω να σε κάνω να αναθεωρήσεις για τον τρόπο οριοθέτησης,

ίσως δείτε έτσι διαφορά...

 

κατάλληλη τιμωρία είναι

όχι dvd τηλεόραση μέχρι την παρασκευή (αν είναι τετάρτη πχ)

ή όχι παιχνίδι με την φίλη σου που θα ερχόταν (ή θα πήγαινε εκείνη)...

ή όχι kinder εκπληξη για μια εβδομάδα,

αλλά πάντα με ένα μήπως....

 

"χμ... μήπως όμως, δεν θα γίνεται να δείς το dvd αν δεν έχεις μαζέψει το δωμάτιο,.......?"

δίνει το περιθώριο να το ξανασκεφτεί, και να επιλέξει το επιθυμητό.

 

αν πριν γνωματεύσεις, δεν δώσεις ευκαιρία να ξανασκεφτεί και πεις κατευθείαν

αν δεν,........ δεν θά....... έχει χαθεί το παιχνίδι για αυτή τη φάση.

 

αναθεώρησε για τον τρόπο με τον οποίο τιμωρείτε.

είναι πιθανως πολύ αυστηρός...

αυτή η ηλικία είναι η λεγόμενη εγωκεντρική ηλικία, και είναι κάπως φυσιολογική η συμπεριφορά που λες ......!

 

διάβασε λίγο κάποιο βιβλίο αναπτυξιακό/ψυχολογίας για αυτό το θέμα, για να ξέρεις τι σημαίνει αυτή η περιγραφή της ηλικίας αυτής, και πως δικαιολογεί πάρα πολύ την συμπεριφορά της κόρης σου....

 

αν πάλι αισθάνεσαι πολύ αβοήθητη, θα σε βοηθήσει πολύ να μιλήσεις με κάποιον στην γραμμή 801 801 1177, έχουν ειδικευμένο προσωπικό που θα σε υποστηρίξει. δες εδώ περισσότερες πληροφορίες

http://www.epsype.gr/tgrammi.asp

 

τι μπορείς να της πείς -

 

θα της ζητήσεις συγνώμη, και θα πείς ότι έτσι όπως και εκείνη φέρεται κάπως μερικές στιγμές, έτσι και εσύ και ότι αυτά που τα είπες δεν τα εννοούσες, αλλά καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται να λέμε κάτι την μια και μετά να το ξεχνάμε και ότι στεναχωρήθηκες πολύ που της τα είπες αυτά.

δώσε της το παράδειγμα για να δεί πως είναι να εισαι συνειδητή και ανοιχτή σε άυτά που αισθάνεσαι ακόμα και εάν αυτά είναι δύσκολα συναισθήματα. ρώτα την αν αισθάνεται και εκείνη έτσι, όταν θυμώνει πολύ και βρίζει.

 

μια ενδειξη ότι κάπως έχει η κόρη σου συνηθίσει σε "τιμωρητική" συμπεριφορά (ακούγεται άσχημα αλλά μην σε παραξενεύει, είναι κάτι που γίνεται συχνά καταλάθος) είναι ότι και εκείνη κάνει το ίδιο.

υπερβάλλει σε αυτό που σου λέει, και αφηνεται στην έκφρασή της,

η κόρη μου να μου λέει πως δεν μπορεί να κάνει κάτι για να διορθώσει τη συμπεριφορά της και πως έτσι θα φέρεται πάντα

 

΄μετά απο την παραπάνω συζήτηση που θα κάνετε, να αλλάξετε εντελώς την πολιτική σας περι τιμωριών.

δες λίγο το άρθρο για την Προσοχή και Επιβράβευση

http://parents.org.gr/psych/?sid=42 εδώ

ισχύει μια χαρά και για τα πιο μεγάλα παιδιά..........

 

 

http://parents.org.gr/psych/?sid=47 αυτό που γράφει για τον τιμωρητικό τόνο και πως ίσως στο παρελθόν σας έχει δυσκολεψει...

 

 

όταν αρχίσετε και βρείτε ένα τρόπο τιμωρίας που να μην είναι υπερβολικός,

 

τότε συζητάτε και για τον αυτοέλεγχο..

http://parents.org.gr/psych/?sid=37

http://parents.org.gr/psych/?sid=38

 

 

ελπίζω να σε βοήθησαν όλα αυτα για αρχή.

[mother]

θα της ζητήσεις συγνώμη, και θα πείς ότι έτσι όπως και εκείνη φέρεται κάπως μερικές στιγμές, έτσι και εσύ και ότι αυτά που τα είπες δεν τα εννοούσες, αλλά καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται να λέμε κάτι την μια και μετά να το ξεχνάμε και ότι στεναχωρήθηκες πολύ που της τα είπες αυτά.

δώσε της το παράδειγμα για να δεί πως είναι να εισαι συνειδητή και ανοιχτή σε άυτά που αισθάνεσαι ακόμα και εάν αυτά είναι δύσκολα συναισθήματα. ρώτα την αν αισθάνεται και εκείνη έτσι, όταν θυμώνει πολύ και βρίζει.

 

καλή μου φίλη,

συμφωνώ απολυτα με τα παραπάνω και επαυξάνω απλα να ξέρεις πως δεν εισαι η πρώτη ή η τελευταια ουτε ειναι η πρωτη ή η τελευταία φορα που θα σου συμβεί, συμβαίνει και σε αλλους και πολλές φορες. Εγω συγκεκριμενα εχω ενα 7χρονο και εναν 5χρονο γιο που πολλες φορες με βγάζουν εξω απο τα ρουχα μου . Πολλές φορές εχουμε μαλωσει φωνάζουμε και φυσικα βάζουν τα κλαματα και μετα κι εγω στεναχωριεμαι κι αισθανομαι σαν την πιο κακιά μαμα του κόσμου. Όμως εχω βρει ενα κολπο που με βοηθάει οταν ειμαι στα οριά μου και νιωθω οτι δεν μπορω να κρατήσω αλλο την ψυχραιμία μου κλεινομαι στο μπανιο και παιρνω μετραω 1,2,3,......ΑΛΗΘΕΙΑ , μπορει να φαινεται αστειο αλλα πιανει - τουλαχιστον σε μένα. Ετσι τουλαχιστον γλυτωνω τις τύψεις μετα τα νευρα.

 

Ευχομαι να βρειτε τη χρυσή τομή με την μικρή σου!

[ΕΡΙΚΑ]

Καλησπέρα!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις απαντήσεις σας.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε, πόσο φώς μου έδωσαν, αλλά και πόση ανακούφηση!

Καταρχήν, μελέτησα καλά τα άρθρα στα οποία με παραπέμπετε και εφάρμοσα τις συμβουλές και των δυό σας.

Ζήτησα συγνώμη απο την κόρη μου και της εξήγησα πως δεν εννοούσα λέξη απο όσα είπα απλά ήμουν πάρα πολύ θυμωμένη. Συζητήσαμε αρκετά και περάσαμε ένα πολύ όμορφο απόγευμα. Το παιδί έφεγγε! Συνειδητοποίησα πως χωρίς καλά, καλά να το καταλάβουμε, μπήκαμε σ'ένα παιχνίδι κυριαρχείας, του ποιός θα επιβληθεί. Όντως η συμπεριφορά μας ήταν τιμωριτηκή και αρκετά αυστηρή. Προσπαθούσαμε με ήρεμο και σταθερό τόνο να επιβάλουμε πράγματα υπερβολικά (το 1 εβδομάδα πάρκο πήγε να γίνει 1 φορά αλλά μετά απο 3 ημέρες παραμονής στο σπίτι, το σταματήσαμε) και φυσικά τα είχαμε καλά με την συνείδησή μας διότι καταφέρναμε να παραμένουμε ήρεμοι και σταθεροί! Για λίγο φυσικά! γιατί όσο προχωρούσε ο καιρός, η αντιδράσεις της ολοένα και γινόταν πιό εκρηκτικές και η ηρεμία και σταθερότητά μας, πήγαινε περίπατο ολοένα και πιό συχνά!

Έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας, αλλά όλα ξεκινάνε από ένα βήμα. και αυτό έγινε. Πρέπει να συνεχίσουμε να παραμένουμε σταθεροί, αλλά σε αυτήν την νέα πορεία πλέον.

Το κόλπο με το κλείσιμο στο μπάνιο φαίνεται να είναι καλό και αποτελεσματικό! Και σίγουρα κατά των τύψεων!! Νομίζω πως θα το υιοθετήσω!

Σας ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου.

 

(Είναι όμορφο να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος... θα κρατήσω επαφή!)

[Μαρια Στυλιανακη]

Ερικα, γειά σου, δεν είχα δεί την ερώτησή σου, ελπίζω να δείς την απάντηση εδώ.

 

διάβασε αυτά σε σχέση με την "ζήλια" διάβασε όλα τα πόστ των μαμάδων και τα δικά μου,

 

1. http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=1932

2. http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=1807

 

 

αλλά οπωσδήποτε και το ποστ μου με σημερινή ημερομηνία εδώ

 

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?p=88543#88543

ειδικά για αυτό το θέμα, που πίστεψέ με, έγραψα πρίν διαβάσω το πόστ σου..

"αν δεν μαζέψεις το δωμάτιο σου θα σου κρύψω τα αγαπημένα σου παιχνίδια για 3 μέρες"

 

ελπίζω να σε βοηθήσει!!! - γιατί έχετε μπεί άθελά σας σε μια διαδικασία που πυροδοτεί αυτή την κατάσταση! ελπίζω έτσι όπως μπήκατε, να βγείτε κιόλας απο αυτήν.

[Μαρια Στυλιανακη]

απο άλλο πόστ μου

 

η ηλικία αυτή (στα 6 - 8 ) είναι μια ηλικία τεράστιου εγωκεντρισμού, ο οποίος είνια βιολογικά αποδεδειγμένος ότι συμβαίνει αυτόματα με τον ίδιο τρόπου που συμβαίνουν και οι αλλαγές συμπεριφοράς στην εφηβεία, ...

αυτός ο εγωκεντρισμός έχει σαν αποτέλεσμα τα παιδιά ανεξαρτήτως κατάστασης, και στις τέλειες συνθήκες δηλαδή, με τέλειους γονείς, θα φερθούν εγωιστικά, με τρόπους ακόμα και απαίσιούς απλώς και μόνο επειδή, η βιολογια τα κάνει να σκέφτοναι ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ και ΜΟΝΟ τη δική τους ανάγκη και επιθυμία. δεν είναι ικανά να δούν την άποψη και συναίσθημα του άλλου.

 

ΔΕΝ είναι υπερβολή, είναι πραγματικότητα αποδεδειγμένη με πολλές πολλές έρευνες.

 

μόνο εάν είναι κανείς προετοιμασμένος για αυτό μπορεί να το καταλάβει και να μην τρελλαθεί απο την απελπισία βλέποντας το παιδί του να φέρεται σαν να μην το νοιάζει τίποτε... τίποτε. (παρόλες τις προσπάθειες και ευγενική ανατροφή)....

 

είναι μια τόσο βασική γνώση που αν την ξέρεις μπορείς να καθησυχάσεις τον εαυτό σου,......

αφορά όλες τις μητέρες παιδιών σε αυτή την ηλικία.

πρίν απο κάποιες ώρες έκανα ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή τη συζήτηση με απελπισμένη φίλη, η οποία ήταν στα πρόθυρα!

την έπειθαν και άντρας και περίγυρος λέγοντας πόσο κακόμαθε τα παιδιά και ότι για αυτό φέρονται έτσι!

Δεν υπάρχει πιο λάθος σκέψη απο αυτή και βασίζεται απλώς στο πρέπει της παλιάς εποχής, ότι κανονικά τα παιδιά πρέπει να τα κάνουν όλα σωστά και να ακούνε αμέσως απλως επειδή μεγάλωσαν κάποια χρόνάκια... = ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ εκπαίδευση δηλαδή.

 

όπως και όταν αν είναι μωρά σκέφτεστε να μην είσαστε αυστηροί, να ξέρετε ότι το ίδιο σημαντικό είναι και αργότερα να έχετε την ίδια στάση.

 

μια τέτοια στάση δεν σημαίνει να μην οριοθετείτε, αλλά σημαίνει μια καλύτερη επίγνωση για το πόσο και πότε μπορείτε και έχει νόημα να οριοθετήσετε

 

 

και μόλις ανακάλυψα ότι είχα ήδη απαντήσει στο ίδιο ερώτημα και ηταν διπλο πόστ οκκκ.... ( http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?p=71048&highlight=#71048 )

[ΕΡΙΚΑ]

Αγαπητή μου Μαρία,

Χαίρομαι που είδα την απάντησή σου κι ας ήταν διπλή!!

Μου δίνεται η ευκαιρία να πω μετά απο 20 περίπου ημέρες που έστειλα μήνυμα sos, ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Διαβάσαμε προσεκτικά με το σύζυγό μου αρκετά σχετικά άρθρα και το σημαντικότερο, τα εφαρμόσαμε.

Παραδεχτήκαμε στους ευατούς μας πως ήμασταν πολύ αυταρχικοί με την κόρη μας και επειδή δεν υπήρξαμε βίαιοι, πιστεύαμε πως ήμασταν εντάξει!

Το παιδί έχει ηρεμήσει σημαντικά! Είναι περισσότερο ευδιάθετη και χαρούμενη. όχι πως δεν έχει τις εκρήξεις της...!!!!

Αφου σκεφτείτε πως μιά μέρα της είπα "χμ..μήπως να μην παίξεις το απόγευμα με την ΄μπάρμπυ, αν δεν μαζέψεις το δωμάτιο σου?" και τί μου απαντάει? "Αχ! σε πειράζει να το κάνουμε έτσι? Γιατί, πραγματικά είμαι πολύ κουρασμένη!!!!!!

Ενώ με τον προηγούμενο τρόπο τιμωρίας (...αν δεν μαζέψεις αμέσως το δωμάτιο σου, θα σου πάρω την μπάρμπυ για τρείς ημέρες!), θα άρχιζε τις τσιρίδες και θα γινόταν χαμός! Σημείωση: Αφού επέλεξε να στερηθεί την μπάρμπυ της, το δεχτήκαμε. Της αφήσαμε το δωμάτιο ασυμμάζευτο και το έκανε απο μόνη της την επομένη!

Τέλος, θέλω να αναφέρω πως αυτή η σημαντική αλλαγή στην τακτική μας, έχει βελτιώσει όχι μόνο την σχέση της με εμάς, αλλά και με τον αδελφό της. Συνειδητοποιήσαμε πως τροφοδοτούσαμε την ζήλια προς τον αδελφό της, γιατί σε αυτόν, σαφώς λόγω ηλικίας (2 ετών) δεν είμασταν αυστηροί.

Τώρα παίζει και ασχολείται μαζί του περισσότερο και για πρώτη φορά την είδαμε να εκδηλώνει την αγάπη της και να είναι πιο τρυφερή μαζί του (όχι πως δεν τσακώνωνται...!!!!).

Αυτά!

Και πάλι ευχαριστώ!

[Μαρια Στυλιανακη]

μου έδωσες το πιο πλατύ χαμόγελο που γίνεται υπέροχα!

είδες, έτσι, με το "μήπως"

αποκτούν και υπευθυνότητα γιατί βάζεις την απόφαση στα χέρια τους.... !

[maryp]

Εγώ μπερδεύτηκα! Είμαστε αυστηροί ή δεν είμαστε???

[ΕΡΙΚΑ]

Εγώ μπερδεύτηκα! Είμαστε αυστηροί ή δεν είμαστε???

Αγαπητή maryp, εμείς πάντως που ήμασταν αυστηροί, δεν πετύχαμε τίποτα! το αντίθετο μάλιστα, είχαμε συνεχώς προστριβές και φασαρίες!

Τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν συνεχώς προς το καλύτερο, εφαρμόζοντας της μεθόδους που μας πρότεινε η Μαρία.

[chiquititas]

Γεια σου ΕΡΙΚΑ

 

Ειναι παρα πολυ γονεις που αντιμετωπιζουν τετοια παρομοια προβληματα

<<τι να κανω με τα παιδια μου>> και μια νευρικοτητα που ολο χειροτερευεει,πολλες φορες ενα παιδι κανει το γονιο να αισθανεται μικροτερο απο το παιδι του και να μην μπορει να αντιμετωπισει μια κατασταση,πρεπει λοιπον να καταλαβει το καθε παιδι οτι και αυτο και οι γονειε εχουν διακαιωματα,αραγε πως ειναι η συμπεριφορα του στο σχολειο??

 

Πολλες φορες κατι που δεν καταλαβαινουμε αλλα τα παιδια το καταλαβαινουνε,χρειαζεται να διξεις στα παιδια ποια ειναι η θεση τους,μεσα σε μια ωρα πολλες φορες μια μητερα αλλαζει

τρεις διαφορετικες και ευδιακρετες προσωπικοτητες,μια ενος παιδιου κυριαρχημενο απο αισθηματα,μια ενως αυταρεσκου και αυτηρου γονεα και μια της λογικης και φρονιμης μητερας το παιδιου.

 

Το παιδι πολλες φορες το εκνευριζει αυτες οι 3 καταστασεις που υπαρχουν σε ολους τους ανθρωπους,ειναι σαν να υπαρχει σε καθε ατομο το μικρο ανθρωπακι που υπαρχει μεσα μας οταν ειμασταν 3 χρονων.

 

Χρειαζεται υπομονη,ποτε βια,το παιδι πολλες φορες αυτο που εκνευριζει εναν γονιο να το εχει παρει σαν παιχνιδι στην περιπτωση αυτη λεμε στο παιδι ελα να παιξουμε ενα αλλο παιχνιδι.

[ΕΡΙΚΑ]

Γειά σου chiquititas και σ'ευχαριστώ για την απάντηση.

Η κόρη μου είναι ένα πολύ κοινωνικό και έξυπνο παιδί. Στο σχολείο (σύμφωνα με αυτά που μας λέει η δασκάλα της) είναι μέσα σε όλα. Είναι αρχηγός και πολλές φορές τα παιδάκια πάνε κλαίγοντας στην δασκάλα όταν δεν τους παίζει! Αν καμιά φορά δεν πάει, τα παιδάκια την αποζητούν!

 

Συμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφεις για τις 3 προσωπικότητες της μητέρας ή και του πατέρα. Θέλω να προσθέσω πως ειδικά επειδή η μικρή έχει μάθει να είναι αρχηγός, δύσκολα ανέχεται τελικά έναν αυταρχικό και αυστηρό γονέα.

 

Πάντως κατάλαβα πως η συζήτηση βοηθάει αφάνταστα!

Εχθές η μικρή ήταν απίστευτα εκνευρισμένη και έξυνε τα νύχια της για καυγά! Δεν έπιανε τίποτα! Τότε της είπα πως τυχαίνει όταν έχω μια πολύ δύσκολη μέρα στη δουλειά, τότε να είμαι εκνευρισμένη και στο σπίτι. Της πρότεινα λοιπόν να πάμε μια βόλτα και να μου πει αν θέλει τι της συναίβει και φέρεται έτσι. Μου απάντησε να την παρατήσω ήσυχη και να μην της ξαναμιλήσω. Έτσι κι έκανα. Κι επειδή είδε πως δεν αγρίεψα απο τον τρόπο της, ήρθε απο μόνη της, μου ζήτησε συγνώμη και μου μίλησε για κάτι που είχε γίνει στο σχολείο και την πείραξε πολύ.