AFRODITI

Ταυτόχρονη απασχόληση δύο παιδιών

    Recommended Posts

    Καλησπέρα σας,

    έχω δύο κοριτσάκια, 3 ετών και 14 μηνών. Τώρα πια και η μικρή διεκδικεί το χρόνο μου και απαιτεί αποκλειστικότητα. Όταν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για να παίξω μαζί τους τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Οι δραστηριότητες που ενδιαφέρουν τη μεγάλη (π.χ. δακτυλομπογιές, ντόμινο, παραμύθια, παιχνίδια με κάρτες) είναι για τη μικρή νέο πεδίο εξερεύνησης και στη λαχτάρα της να πιάσει τα πάντα θα μας διακόψει. Από την άλλη, πόσες φορές μπορεί να τραγουδήσει ένα παιδί 3 ετών το Κουνελάκι και τη Πεταλούδα και να μη βαρεθεί? Υπάρχει καμιά μαμά με παρόμοια εμπειρία? Μπορώ να κάνω πράγματα με τα οποία θα είναι και οι 2 ευχαριστημένες?

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χρόνο και τις ιδέες σας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ΚΙ ΕΓΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΕΡΝΑΩ .ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΕ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟ ΜΩΡΟ. ΒΕΒΕΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ.ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΜΑ

    ΥΠΟΜΟΝΗ !!!!


    sppJp2.png

     

    73j1p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ ποσο σα νοιωθω.

    ΠΑω να παιξω κατι με τον Βασιλη και ερχεται ο μικρος σαν σιφουνας και τα διαλυει ολα.

    Παω να παιξω με τον Γιαννη και διαμαρτυρεται ο Βασιλης.

     

    Απελπιστικη κατασταση λεμεεεε


    Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν ξέρω αν γράφω στο σωστό θεματολόγιο. Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι τις μαμάδες που έχουν δύο παιδάκια πώς γίνεται στην πράξη να απασχολήσεις ένα νήπιο και ένα βρέφος, όταν είσαι μόνη σου στο σπίτι. Ευχαριστώ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι όμως γίνεται. Ο μεγάλος μου είναι 3,5 και η μικρή 14 μηνών. όταν είμαστε μόνοι αρχικά του εξηγώ ότι δεν γίνεται να παίξουμε με playmobil γιατι η μικρή θα τα φάει και του δίνω την επιλογή να διαλέξει. Συχνά ζωγραφίζουμε. Εγώ κρατάω τη μικρή αγκαλιά δίνοντας της μπογιές να μουτσουρώνει κ προσέχοντας να μην τις φάει. Άλλη απασχόληση είναι στο χαλί όλοι καθισμένοι είτε διαβάζουμε παραμύθια και η μικρή τριγυρνει γύρω μας, πότε αγκαλια είτε παίζουμε με τουβλάκια όπου προσπαθούμε να φτιάξουμε γρήγορα έναν ψηλό πύργο μέχρι να μας τον διαλύσει η μικρή και ΄τοτε αρχίζω να γελάω για να μην κλάψουμε....! Της δίνουμε και εκείνης έναν κουβά με τα τουβλάκια τα οποία άδειάζουμε και ξαναγεμίζουμε συνέχεια. Όταν αρχίσει η γκρίνια έρχεται η μουσική. Βάζουμε ζουζούνια ή υφαντή και χορέυουμε όλοι μαζί!

    Τις τελευταίες μέρες αρχίσαμε να παίζουμε με κουζινικά! Ο γιος μου τρελάθηκε γιατι μέχρι τώρα τα είχα μόνο στον παιδικό. ΤΟυ αρέσει πολύ να μαγειρεύει και ταίζει τη μικρή ή παίζουμε μανάβικο,σ.μάρκετ οπότε και η μικρή μπορεί νά συμμετέχει κατα κάποιο τρόπο με τα κουζινικά!Εχει αρχίσει καιαυτή να τσουγκρίζει τα ποτηράκια!

    Αν η μικρή κοιμηθεί στο ενδιάμεσο αφιερώνω όλο το χρόνο στο μεγάλο για να παίξουμε ότι θέλει ή βλέπει μισή ώρα dvd μέχρι να κάνω κάποια δουλεια ή μαγειρεύουμε μαζί!Παρλιάρο θα τον κάνω!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Ευχαριστώ για την απάντηση. Εμένα ο μικρός μου θα είναι 20 μηνών όταν θα γεννηθεί το δεύτερο παιδάκι και θέλω τις συμβουλές σου για αυτές τις ηλικίες και πρακτικά πώς θα πρέπει να κινούμαι.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κι όμως γίνεται. Ο μεγάλος μου είναι 3,5 και η μικρή 14 μηνών. όταν είμαστε μόνοι αρχικά του εξηγώ ότι δεν γίνεται να παίξουμε με playmobil γιατι η μικρή θα τα φάει και του δίνω την επιλογή να διαλέξει. Συχνά ζωγραφίζουμε. Εγώ κρατάω τη μικρή αγκαλιά δίνοντας της μπογιές να μουτσουρώνει κ προσέχοντας να μην τις φάει. Άλλη απασχόληση είναι στο χαλί όλοι καθισμένοι είτε διαβάζουμε παραμύθια και η μικρή τριγυρνει γύρω μας, πότε αγκαλια είτε παίζουμε με τουβλάκια όπου προσπαθούμε να φτιάξουμε γρήγορα έναν ψηλό πύργο μέχρι να μας τον διαλύσει η μικρή και ΄τοτε αρχίζω να γελάω για να μην κλάψουμε....! Της δίνουμε και εκείνης έναν κουβά με τα τουβλάκια τα οποία άδειάζουμε και ξαναγεμίζουμε συνέχεια. Όταν αρχίσει η γκρίνια έρχεται η μουσική. Βάζουμε ζουζούνια ή υφαντή και χορέυουμε όλοι μαζί!

    Τις τελευταίες μέρες αρχίσαμε να παίζουμε με κουζινικά! Ο γιος μου τρελάθηκε γιατι μέχρι τώρα τα είχα μόνο στον παιδικό. ΤΟυ αρέσει πολύ να μαγειρεύει και ταίζει τη μικρή ή παίζουμε μανάβικο,σ.μάρκετ οπότε και η μικρή μπορεί νά συμμετέχει κατα κάποιο τρόπο με τα κουζινικά!Εχει αρχίσει καιαυτή να τσουγκρίζει τα ποτηράκια!

    Αν η μικρή κοιμηθεί στο ενδιάμεσο αφιερώνω όλο το χρόνο στο μεγάλο για να παίξουμε ότι θέλει ή βλέπει μισή ώρα dvd μέχρι να κάνω κάποια δουλεια ή μαγειρεύουμε μαζί!Παρλιάρο θα τον κάνω!!!

     

    Ευχαριστώ για την απάντηση. Εμένα ο μικρός μου θα είναι 20 μηνών όταν θα γεννηθεί το δεύτερο παιδάκι και θέλω τις συμβουλές σου για αυτές τις ηλικίες και πρακτικά πώς θα πρέπει να κινούμαι.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Elenaki ωραία περνάτε, μπράβο!! Εγώ ένα ζουζουνάκι έχω αλλά θα κρατήσω όσα γράφεις γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται;)


    [sIGPIC][/sIGPIC]

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς. Μέ τον καιρό θα βρείτε τους ρυθμούς σας. Το δύσκολο θα είναι στην αρχή αν θηλάσεις το μωρό. Εκείνες τις στιγμές ο γιος σου θα κάνει ότι μπορεί για να σου αποσπάσει την προσοχή. Εμένα έρχονταν συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου και με ρωτούσε αν με δαγκώνει η μπέμπα. Είχα και το αγχος μου οπότε προτίμησα το ηλεκτρικό θήλαστρο. Ετσι δεν είχα τη μικρή συνέχεια πάνω μου, μπήκε πολύ εύκολα σε πρόγραμμα αφού χόρταινε και τη ώρα του θήλαστρου είχα το γιο μου αγκαλιά γιατί το ζητούσε και συνήθως διαβάζαμε. Αυτό είναι το δύσκολο αλλά αν έχεις κάποιον κοντά σου να σε βοηθάει ή να τον απασχολεί εκείνη την ώρα λύνεται το θέμα. Να θυμάσαι ότι τον πρωτο καιρό το μωρό θα κοιμάται αρκετα οπότε θα έχεις το χρόνο σου με το μεγάλο. Ακόμη, όταν αρχίσει το μωρό να κάθεται στο ριλάξ, να το βάζεις δίπλα σας όταν παίζεται, να αισθάνεται την παρέα σας χωρίς να το έχεις συνέχεια αγκαλιά. (Οι αγκαλιές όταν κοιμάται ο μεγάλος!) Έτσι μαθαίνουν και τα δύο. Το μικρό στο χώρο του και το μεγάλο αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει ένα καινούριο μέλος στην παρέα που δεν μπορούμε να το αφήνουμε μόνο του και θα παίζουμε όλοι μαζί. Κάθε μέρα βέβαια είναι καλό να αφιερώνεις και λίγο χρόνο αποκλειστικά στο μεγάλο για να νίώθει ότι όλα είναι όπως πριν και να ικανοποιείται!Έτσι θα περάσει το πρώτο εξάμηνο και ο γιος σου θα χει μεγαλώσει και πραγματικά θα δεις μεγάλη διαφορα μετα τα 2 έτη γιατί θα συνενοήστε πολύ καλύτερα.

    Τον πηγαίνεις παιδικό ή τον έχεις στο σπίτι? Εμένα παρ΄ ότι γέννησα φλεβάρη (γουλ στις ιώσεις) δεν έλειψε ούτε μία μέρα από τον παιδικό (οδηγίες παιδιάτρου) και δεν ξέφυγε καθόλου από το καθημερινό του πρόγραμμα. Έτσι είχα όλο το πρωινό να παίξω και να ευχαριστηθώ τη μπουμπού μου, να κάνω κάποιες δουλίτσες και στις 2 που έρχονταν ο μεγάλος φρόντιζα να παίζουμε καμια ώρ αόλοι μαζί, τάισμα η μικρή και ύπνο, οπότε αφιερωνόμουνα στο μεγάλο για 1-2 ώρες. ύστερα ξυπνούσε η μικρή, dvd ο μεγάλος αν ήθελε και πάλι παιχνίδι όλοι μαζί ή βολτα.΄Πότε γεννάς? Από δω και πέρα ο καιρός βοηθάει για κούνιες και βόλτες με το μεγάλο και η μικρή στο καρότσι!Είναι τέλεια αυτή η περίοοδος!Μόλις περπατήσει η μικρή αρχίζει το τρελό τρέξιμο!!!

    SOrry αν σας κούρασα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς. Μέ τον καιρό θα βρείτε τους ρυθμούς σας. Το δύσκολο θα είναι στην αρχή αν θηλάσεις το μωρό. Εκείνες τις στιγμές ο γιος σου θα κάνει ότι μπορεί για να σου αποσπάσει την προσοχή. Εμένα έρχονταν συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου και με ρωτούσε αν με δαγκώνει η μπέμπα. Είχα και το αγχος μου οπότε προτίμησα το ηλεκτρικό θήλαστρο. Ετσι δεν είχα τη μικρή συνέχεια πάνω μου, μπήκε πολύ εύκολα σε πρόγραμμα αφού χόρταινε και τη ώρα του θήλαστρου είχα το γιο μου αγκαλιά γιατί το ζητούσε και συνήθως διαβάζαμε. Αυτό είναι το δύσκολο αλλά αν έχεις κάποιον κοντά σου να σε βοηθάει ή να τον απασχολεί εκείνη την ώρα λύνεται το θέμα. Να θυμάσαι ότι τον πρωτο καιρό το μωρό θα κοιμάται αρκετα οπότε θα έχεις το χρόνο σου με το μεγάλο. Ακόμη, όταν αρχίσει το μωρό να κάθεται στο ριλάξ, να το βάζεις δίπλα σας όταν παίζεται, να αισθάνεται την παρέα σας χωρίς να το έχεις συνέχεια αγκαλιά. (Οι αγκαλιές όταν κοιμάται ο μεγάλος!) Έτσι μαθαίνουν και τα δύο. Το μικρό στο χώρο του και το μεγάλο αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει ένα καινούριο μέλος στην παρέα που δεν μπορούμε να το αφήνουμε μόνο του και θα παίζουμε όλοι μαζί. Κάθε μέρα βέβαια είναι καλό να αφιερώνεις και λίγο χρόνο αποκλειστικά στο μεγάλο για να νίώθει ότι όλα είναι όπως πριν και να ικανοποιείται!Έτσι θα περάσει το πρώτο εξάμηνο και ο γιος σου θα χει μεγαλώσει και πραγματικά θα δεις μεγάλη διαφορα μετα τα 2 έτη γιατί θα συνενοήστε πολύ καλύτερα.

    Τον πηγαίνεις παιδικό ή τον έχεις στο σπίτι? Εμένα παρ΄ ότι γέννησα φλεβάρη (γουλ στις ιώσεις) δεν έλειψε ούτε μία μέρα από τον παιδικό (οδηγίες παιδιάτρου) και δεν ξέφυγε καθόλου από το καθημερινό του πρόγραμμα. Έτσι είχα όλο το πρωινό να παίξω και να ευχαριστηθώ τη μπουμπού μου, να κάνω κάποιες δουλίτσες και στις 2 που έρχονταν ο μεγάλος φρόντιζα να παίζουμε καμια ώρ αόλοι μαζί, τάισμα η μικρή και ύπνο, οπότε αφιερωνόμουνα στο μεγάλο για 1-2 ώρες. ύστερα ξυπνούσε η μικρή, dvd ο μεγάλος αν ήθελε και πάλι παιχνίδι όλοι μαζί ή βολτα.΄Πότε γεννάς? Από δω και πέρα ο καιρός βοηθάει για κούνιες και βόλτες με το μεγάλο και η μικρή στο καρότσι!Είναι τέλεια αυτή η περίοοδος!Μόλις περπατήσει η μικρή αρχίζει το τρελό τρέξιμο!!!

    SOrry αν σας κούρασα!

    Πολύ χρήσιμα όσα μού είπες. Ευχαριστώ. Θα γεννήσω αρχές καλοκαιριού. Σίγουρα, ο καλός καιρός θα βοηθήσει τη διάθεση όλων μας. Ο μεγάλος είναι ενάμησι έτος και δεν τον πηγαίνω σε σταθμό. Σκέφτομαι να καθυστερήσω να τον πάω μέχρι να ξεπεταχτεί και το δεύτερο, μήπως φέρνει ασθένειες στο σπίτι, αν και είναι πολύ κοινωνικός και του αρέσουν τα παιδάκια. Ποια είναι η γνώμη σου?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Νομίζω ότι ο παιδικός τα βοηθάει πολύ και στην κοινωνικότητά τους και στο να είναι λίγο πιο ανεξάρτητα, μπαίνουν σε πρόγραμμα και δεν βαριούνται. Και τα 2 πλεόν γυρίζουν χαρούμενα και τρέχουν στα παιχνίδια τους. Εμένα και τα 2 πήγαν παιδικό από 13 μηνών ακι ήταν επιλογή μας να μην έχουμε γυναίκα στο σπίτι. Οι γιαγιάδες είχαν αποκλειστεί από την αρχή. Βέβαια η πρώτη χρονιά είναι δύσκολη και τα πιτσιρίκια αρρωσταίνουν συνέχεια και χρειάζεσαι βοήθεια. Εμένα η μικρή επειδή γεννήθηκε φλεβάρη και ο μικρός πήγαινε σχολείο ήτανε συνέχεια με μυξούλες από τους πρώτους μήνες αλλά ο παιδιατρο ςεπέμενε να μην σταματήσει ουτε μια μέρα ο μεγάλος για να μην χαλάμε το προγραμμα του και είχε δίκιο.Φέτος αρρώστησε η μικρή μόνο μία φορά και ο μεγάλος καθόλου! Παρε καλύτερα και τη γνωμη παιδιατρου επειδή θα ναι η πρώτη χρονιά του μεγάλου αλλιώς θα σου έλεγα ναι!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Νομίζω ότι ο παιδικός τα βοηθάει πολύ και στην κοινωνικότητά τους και στο να είναι λίγο πιο ανεξάρτητα, μπαίνουν σε πρόγραμμα και δεν βαριούνται. Και τα 2 πλεόν γυρίζουν χαρούμενα και τρέχουν στα παιχνίδια τους. Εμένα και τα 2 πήγαν παιδικό από 13 μηνών ακι ήταν επιλογή μας να μην έχουμε γυναίκα στο σπίτι. Οι γιαγιάδες είχαν αποκλειστεί από την αρχή. Βέβαια η πρώτη χρονιά είναι δύσκολη και τα πιτσιρίκια αρρωσταίνουν συνέχεια και χρειάζεσαι βοήθεια. Εμένα η μικρή επειδή γεννήθηκε φλεβάρη και ο μικρός πήγαινε σχολείο ήτανε συνέχεια με μυξούλες από τους πρώτους μήνες αλλά ο παιδιατρο ςεπέμενε να μην σταματήσει ουτε μια μέρα ο μεγάλος για να μην χαλάμε το προγραμμα του και είχε δίκιο.Φέτος αρρώστησε η μικρή μόνο μία φορά και ο μεγάλος καθόλου! Παρε καλύτερα και τη γνωμη παιδιατρου επειδή θα ναι η πρώτη χρονιά του μεγάλου αλλιώς θα σου έλεγα ναι!

    Κι εγώ προσανατολίζομαι να τον στείλω σε σταθμό κάποια στιγμή, θα του κάνει σίγουρα καλό. Μόνο οι αρρώστιες με φοβίζουν. Θα ρωτήσω την παιδίατρο, καλά λες. Πάντως σε ευχαριστώ. Βλέπω έχουμε παρόμοιες σκέψεις, να χαίρεσαι τα παιδάκια σου...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με το καλό να γεννήσεις !!!!

     

    Κι εμένα τα παιδάκια μας έχουν την ίδια διαφορά -18,5 μήνες-. Στην αρχή, μέχρι να σαραντίσει η μπέμπα περάσαμε πολύ δύσκολα, γιατί συνέπεσε και μια αρρώστια του μεγάλου, και δεν ήξερα -ειλικρινά- σε ποιόν να πρωτοτρέξω.... τώρα όμως, που ο Νικόλας έκλεισε τα 2 έχω αρχίσει και συνεννοούμαι πολύ καλύτερα μαζί του. Δείχνει να έχει αποδεχθεί την μικρή -πηγαίνει και την κάνει καλό καλό, της βάζει την πιπίλα, προσπαθεί αν την κουνήσει όταν εκείνη βρίσκεται στο ριλάξ-,βέβαια, εξακολουθώ τις ώρες που είμαι εδώ να ασχολούμαι πολύ, πάρα πολύ μαζί του. Ζωγραφίζουμε, τραγουδάμε. Είχαμε ένα θεματάκι όταν ξεκίνησε η μικρή την απογευματινή κρέμα -ζήλευε- αλλά για 1-2 μέρες κάθισα κάτω, είχα την μπέμπα στο ρηλάξ, έδωσα και σε εκείνον ένα κουταλάκι και κάναμε ότι τρώμε όλοι μαζί !!! Υπάρχουν βέβαια και στιγμές που μπορεί να της επιτεθεί (δεν θέλει να με βλέπει να την έχω αγκαλιά εάν δεν την ταίζω ή εάν δεν της αλλάζω πάνα π.χ.)... γι αυτό πρέπει τα μάτια μας να είναι παντού ! Καθόμαστε όλοι μαζί στο χαλί και παίζουμε με τα τουβλάκια, βγάζουμε έξω τα παιχνίδια μας και του λέω μετά να με βοηθήσει να τα τακτοποιήσουμε, μαγειρεύουμε μαζί (βάζω τον Νικόλα σε μια καρέκλα και με παρακολουθεί και δένω την μπέμπα στο καρεκλάκι του φαγητού να μας κοιτάζει κι εκείνη)... τί να σου πω! Χιλιάδες ψιλοπραγματάκια που δεν μου έρχονται στο μυαλό ! Τώρα ιδίως που ανοίγει ο καιρός 1-2 φορές την εβδομάδα προσπαθώ, αφού δώσω την κρεμούλα στο μωρό, να τον βγάζω βόλτα να εκτονώνεται. Γενικά όμως του μιλάω πολύ για την αδερφή του και του λέω να με βοηθάει όταν εκείνη τρώει για να μεγαλώσει και να παίζουν μαζί ! Α... Σημείωσε πως ο μικρός δεν μιλάει ακόμη, γεγονός που δυσχεραίνει την επικοινωνία μας επειδή δεν μπορώ να καταλάβω πάντοτε τι θέλει...

    Εάν τύχει να έχουν εμβόλιο και τα 2 φυσικά και θέλω άνθρωπο, γιατί, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να τα βγάλω μαζί καθώς φοβάμαι πως εάν μου φύγει ο Νικόλας απ το χέρι, δεν θα μπορέσω έχοντας το καρότσι να τον προλάβω. Ετσι βόλτες και οι 4, κάνουμε μόνο όταν έχουμε και τον μπαμπά μαζί.

    Ειλικρινά, δεν ξέρω τί από όλα αυτά πιάνει, που λέμε, αλλά τις περισσότερες φορές τα καταφέρνω να συμβιώνουν ειρηνικά. Όταν μεγαλώσει σε λίγο καιρό η μπέμπα και σηκωθεί και αρχίσει να μπουσουλάει τότε δεν ξέρω τι θα γίνει ! Θέλει πολύ υπομονή και κουράγιο αλλά, πιστεύω, πως τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο... Μην αγχώνεσαι από τώρα και να θυμάσαι πως ένα είναι σίγουρο, ότι το ένστικτό σου θα σε βοηθήσει καλύτερα από οποιαδήποτε συμβουλή !

     

    όλα καλά σου εύχομαι ! Να χαίρεσαι το παιδάκι σου και με το καλό να πάρεις αγκαλιά το μπεμπέ σου!


    x3lfp2?r=1334129047

     

    ziswp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Με το καλό να γεννήσεις !!!!

     

    Κι εμένα τα παιδάκια μας έχουν την ίδια διαφορά -18,5 μήνες-. Στην αρχή, μέχρι να σαραντίσει η μπέμπα περάσαμε πολύ δύσκολα, γιατί συνέπεσε και μια αρρώστια του μεγάλου, και δεν ήξερα -ειλικρινά- σε ποιόν να πρωτοτρέξω.... τώρα όμως, που ο Νικόλας έκλεισε τα 2 έχω αρχίσει και συνεννοούμαι πολύ καλύτερα μαζί του. Δείχνει να έχει αποδεχθεί την μικρή -πηγαίνει και την κάνει καλό καλό, της βάζει την πιπίλα, προσπαθεί αν την κουνήσει όταν εκείνη βρίσκεται στο ριλάξ-,βέβαια, εξακολουθώ τις ώρες που είμαι εδώ να ασχολούμαι πολύ, πάρα πολύ μαζί του. Ζωγραφίζουμε, τραγουδάμε. Είχαμε ένα θεματάκι όταν ξεκίνησε η μικρή την απογευματινή κρέμα -ζήλευε- αλλά για 1-2 μέρες κάθισα κάτω, είχα την μπέμπα στο ρηλάξ, έδωσα και σε εκείνον ένα κουταλάκι και κάναμε ότι τρώμε όλοι μαζί !!! Υπάρχουν βέβαια και στιγμές που μπορεί να της επιτεθεί (δεν θέλει να με βλέπει να την έχω αγκαλιά εάν δεν την ταίζω ή εάν δεν της αλλάζω πάνα π.χ.)... γι αυτό πρέπει τα μάτια μας να είναι παντού ! Καθόμαστε όλοι μαζί στο χαλί και παίζουμε με τα τουβλάκια, βγάζουμε έξω τα παιχνίδια μας και του λέω μετά να με βοηθήσει να τα τακτοποιήσουμε, μαγειρεύουμε μαζί (βάζω τον Νικόλα σε μια καρέκλα και με παρακολουθεί και δένω την μπέμπα στο καρεκλάκι του φαγητού να μας κοιτάζει κι εκείνη)... τί να σου πω! Χιλιάδες ψιλοπραγματάκια που δεν μου έρχονται στο μυαλό ! Τώρα ιδίως που ανοίγει ο καιρός 1-2 φορές την εβδομάδα προσπαθώ, αφού δώσω την κρεμούλα στο μωρό, να τον βγάζω βόλτα να εκτονώνεται. Γενικά όμως του μιλάω πολύ για την αδερφή του και του λέω να με βοηθάει όταν εκείνη τρώει για να μεγαλώσει και να παίζουν μαζί ! Α... Σημείωσε πως ο μικρός δεν μιλάει ακόμη, γεγονός που δυσχεραίνει την επικοινωνία μας επειδή δεν μπορώ να καταλάβω πάντοτε τι θέλει...

    Εάν τύχει να έχουν εμβόλιο και τα 2 φυσικά και θέλω άνθρωπο, γιατί, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να τα βγάλω μαζί καθώς φοβάμαι πως εάν μου φύγει ο Νικόλας απ το χέρι, δεν θα μπορέσω έχοντας το καρότσι να τον προλάβω. Ετσι βόλτες και οι 4, κάνουμε μόνο όταν έχουμε και τον μπαμπά μαζί.

    Ειλικρινά, δεν ξέρω τί από όλα αυτά πιάνει, που λέμε, αλλά τις περισσότερες φορές τα καταφέρνω να συμβιώνουν ειρηνικά. Όταν μεγαλώσει σε λίγο καιρό η μπέμπα και σηκωθεί και αρχίσει να μπουσουλάει τότε δεν ξέρω τι θα γίνει ! Θέλει πολύ υπομονή και κουράγιο αλλά, πιστεύω, πως τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο... Μην αγχώνεσαι από τώρα και να θυμάσαι πως ένα είναι σίγουρο, ότι το ένστικτό σου θα σε βοηθήσει καλύτερα από οποιαδήποτε συμβουλή !

     

    όλα καλά σου εύχομαι ! Να χαίρεσαι το παιδάκι σου και με το καλό να πάρεις αγκαλιά το μπεμπέ σου!

    Ευχαριστώ για το αισιόδοξο μήνυμα, γιατί τελευταία αρκετοί προσπαθούν να με απογοητεύσουν. Φαντάζομαι όλα έχουν να κάνουν με την κοσμοθεωρία του καθενός και τις αντοχές του, αλλά και τη βοήθεια που έχει. Νομίζω ότι τώρα ζω την πιο εποικοδομητική περίοδο της ζωής μου και θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπεις δύο διαφορετικές προσωπικότητες να μεγαλώνουν μαζί και φυσικά να εξαρτώνται από σένα. Είμαι ρεαλίστρια και ξέρω ότι θα έρθουν πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά έτσι είναι η ίδια η ζωή νομίζω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    .....γιατί τελευταία αρκετοί προσπαθούν να με απογοητεύσουν...... και ξέρω ότι θα έρθουν πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά έτσι είναι η ίδια η ζωή νομίζω.

     

    Α! Τώρα είπες την μαγική λέξη: η μητέρα μου (ακόμη) με κοιτάζει με οίκτο.... απορεί πως μπορώ και τα βγάζω πέρα με δυο βρέφη, εγώ, το παιδί του γραφείου, που μέχρι να παντρευτώ δεν σήκωνα ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι.....

    όλα είναι εφικτά ! Δεν είμαστε ούτε οι πρώτες, ούτε οι τελευταίες ! Αυτό σκέφτομαι όταν ανεβάζω πίεση και νοιώθω να ανεβαίνουν οι παλμοί... βαθιές ανάσες, και ξαναξεκινάω...

    Στην εγκυμοσύνη μου κι εγώ είχα πελαγώσει με αυτά που μου έλεγαν. Τελικά, τις λύσεις τις βρίσκεις μόνη σου. Μόνο εσύ που είσαι η μαμά τους ξέρεις πώς να τα ηρεμήσεις και πώς να διαχειρίζεσαι τις δύσκολες στιγμές...

    Εάν κάποιος με ρώταγε, θα του έλεγα πως ναι, είμαι ευλογημένη που έχουμε δυο ζουζούνια μες στο σπίτι και ότι εάν είχα περιθώριο επιλογής, πάλι κοντά-κοντά θα τα έκανα, να μεγαλώσουν μαζί...

    Περιττό να σου πω ότι η μπέμπα κοιτάζει τον Νικόλα μες στα μάτια (από τώρα) και είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες. Αυτό κάνει μπαμ!

    Κι άλλο κόλπο που σ εμάς πιάνει (και που με έχει σώσει πολλές φορές σε στιγμές απίστευτης γκρίνιας): η ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΣΚΟΥΠΑ.... κάθε φορά που βλέπω πως ο μεγάλος ΔΕΝ ευχαριστιέται με τίποτε, του λέω έλα να βάλουμε σκούπα.... αυτό το σαλόνι 2 φορές την μέρα το περνάμε... του δίνω κι ενα swiffer και κάνει ότι βοηθάει το παλικάρι μου και η μικρή μας κοιτάζει και γελάει (μάλλον την ηρεμεί ο μονότονος θόρυβος)...

    Μην ανησυχείς. Να σκέφτεσαι κι εμάς κάθε φορά που θα πελαγώνεις...


    x3lfp2?r=1334129047

     

    ziswp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ, ναι και μας μες τα ματια τον κοιτάζει τον αποστολάκο μας! Εννοείται πως δεν δέχεται να είναι σε άλλο δωμάτιο παρά μόνο μαζί του!Το καλύτερο της είναι όταν τη βάζουμε να τον ξυπνήσει.....τον φιλάει ασταμάτητα...φιλάκι και καρπαζια εναλλάξ!Όσο κι αν πελαγώνεις κάποιες φορές μετά από λίγα λεπτά θα τα βλέπεις να παίζουν και να συννενοούνται και θα νοιώθεις τι θα πει ευτυχία! πλέον 14 μηνών η μικρή έχει αρχίσει να γελάει όταν τις κάνει γκριμάτζες ο μεγάλος και ξεκαρδίζεται!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Α! Τώρα είπες την μαγική λέξη: η μητέρα μου (ακόμη) με κοιτάζει με οίκτο.... απορεί πως μπορώ και τα βγάζω πέρα με δυο βρέφη, εγώ, το παιδί του γραφείου, που μέχρι να παντρευτώ δεν σήκωνα ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι.....

    όλα είναι εφικτά ! Δεν είμαστε ούτε οι πρώτες, ούτε οι τελευταίες ! Αυτό σκέφτομαι όταν ανεβάζω πίεση και νοιώθω να ανεβαίνουν οι παλμοί... βαθιές ανάσες, και ξαναξεκινάω...

    Στην εγκυμοσύνη μου κι εγώ είχα πελαγώσει με αυτά που μου έλεγαν. Τελικά, τις λύσεις τις βρίσκεις μόνη σου. Μόνο εσύ που είσαι η μαμά τους ξέρεις πώς να τα ηρεμήσεις και πώς να διαχειρίζεσαι τις δύσκολες στιγμές...

    Εάν κάποιος με ρώταγε, θα του έλεγα πως ναι, είμαι ευλογημένη που έχουμε δυο ζουζούνια μες στο σπίτι και ότι εάν είχα περιθώριο επιλογής, πάλι κοντά-κοντά θα τα έκανα, να μεγαλώσουν μαζί...

    Περιττό να σου πω ότι η μπέμπα κοιτάζει τον Νικόλα μες στα μάτια (από τώρα) και είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες. Αυτό κάνει μπαμ!

    Κι άλλο κόλπο που σ εμάς πιάνει (και που με έχει σώσει πολλές φορές σε στιγμές απίστευτης γκρίνιας): η ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΣΚΟΥΠΑ.... κάθε φορά που βλέπω πως ο μεγάλος ΔΕΝ ευχαριστιέται με τίποτε, του λέω έλα να βάλουμε σκούπα.... αυτό το σαλόνι 2 φορές την μέρα το περνάμε... του δίνω κι ενα swiffer και κάνει ότι βοηθάει το παλικάρι μου και η μικρή μας κοιτάζει και γελάει (μάλλον την ηρεμεί ο μονότονος θόρυβος)...

    Μην ανησυχείς. Να σκέφτεσαι κι εμάς κάθε φορά που θα πελαγώνεις...

    Κι εσύ είπες τη μαγική λέξη για τη μανούλα μας. Βλέπω κι εγώ τη δικιά μου μανούλα να προβληματίζεται πώς θα τα καταφέρω. Ίσως επειδή με βοηθάει κιόλας να φοβάται πώς θα τα βγάλει πέρα αυτή...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η δική μου η μανούλα πάντως, παρά το γεγονός πως είναι πολύ δραστήριος άνθρωπος, λόγω και άσχημης ψυχολογίας, παρέδωσε τα όπλα... και τα 2 μαζί δεν μπορεί να τα κρατήσει ! Μπλοκάρει ο εγκέφαλος... μόνο το ένα τα καταφέρνει, να μην σε απογοητεύσω...


    x3lfp2?r=1334129047

     

    ziswp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Η δική μου η μανούλα πάντως, παρά το γεγονός πως είναι πολύ δραστήριος άνθρωπος, λόγω και άσχημης ψυχολογίας, παρέδωσε τα όπλα... και τα 2 μαζί δεν μπορεί να τα κρατήσει ! Μπλοκάρει ο εγκέφαλος... μόνο το ένα τα καταφέρνει, να μην σε απογοητεύσω...

    Πολύ φοβάμαι ότι θα μου συμβεί το ίδιο και ακόμη και αν δεν μου το πει ξεκάθαρα και το καταλάβω μόνη μου, θα προσπαθήσω να βρω λύση. Ποια όμως? Μόνο μία υπάρχει, αφού δεν μπορώ να σταματήσω να δουλεύω, να πάω σε σταθμό τον μεγάλο, αλλά θα φέρνει αρρώστιες... Ο Θεός βοηθός...δεν ξέρω...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα