Η μοναξιά μιας μητέρας

[Πάνος Β]

Το τελευταίο μου κείμενο ξεσήκωσε πολλές αντιδράσεις, σε σημείο που αναρωτιόμουν πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα μεταξύ του μυαλού μου και της γραπτής απόδοσης του. Ίσως πάλι η πλευρά που φώτισα να μην ήταν τόσο οικεία στις μανάδες που θυσιάζονται στον βωμό της οικογένειας.

 

Τι θα λέγατε λοιπόν να συζητήσουμε για την μοναξιά της μητέρας; Αν δεν σας πειράζει, αυτή τη φορά προτιμώ να μην γράψω το σεντόνι που συνήθως προλογίζει την συζήτηση, καθώς ένα σεντόνι είναι ένα καλούπι και προτιμώ να μην καλουπώσω αυτή τη συζήτηση. Αν συμφωνείτε και εσείς, είναι καλύτερα να προσθέτουμε στην συζήτηση, δυναμικά και ανάλογα με τις απόψεις.

[aleca]

Πάνο μου, επειδή έγραψα για τη μοναξιά ενός πατέρα και είπα ότι δεν θα έπρεπε να νιώθει μόνος, θα συνεχίσω το ίδιο βιολί.... Κανένας από τους δύο δεν θα νιώθει μοναξιά αν οι δύο γονείς είναι συνοδοιπόροι και φίλοι. Η αγάπη για τα παιδιά τους θα τους γεμίζει πάντα και η οικογενειακή ευτυχία θα είναι η 'παρεούλα' τους. Όλα αυτά αν δεν έχει κάποιο πρόβλημα (μεγάλο ή μικρό) το ζευγάρι μεταξύ τους. Για εμένα εκεί εγκειται το μυστικό, αυτό σου δίνει την δύναμη να αντιμετωπίσεις την καθημερινότητα (την κούραση ή την τυχούσα πλήξη). Είναι η δική μου άποψη και μόνο και καταλαβαίνω ότι άλλοι συμφωνούν και άλλοι διαφωνούν. Απλά ήθελα να εξηγήσω για οποιονδήποτε από τους δύο γονείς έχω την ίδια άποψη για το αίσθημα της μοναξιάς του μέσα στην οικογένεια.

[Πάνος Β]

Καλησπέρα Αλέκα,

 

Κανένας από τους δύο δεν θα νιώθει μοναξιά αν οι δύο γονείς είναι συνοδοιπόροι και φίλοι. Η αγάπη για τα παιδιά τους θα τους γεμίζει πάντα και η οικογενειακή ευτυχία θα είναι η 'παρεούλα' τους. Όλα αυτά αν δεν έχει κάποιο πρόβλημα (μεγάλο ή μικρό) το ζευγάρι μεταξύ τους.

 

Έχεις δίκιο, όμως η κατάσταση που περιγράφεις δεν είναι λίγο ιδεατή; Ποιο ζευγάρι δεν έχει προβλήματα;

 

Απλά ήθελα να εξηγήσω για οποιονδήποτε από τους δύο γονείς έχω την ίδια άποψη για το αίσθημα της μοναξιάς του μέσα στην οικογένεια.

 

Δηλαδή ποια είναι η μοναξιά της μητέρας; Πιστεύεις είναι αυτή που περιγράφω στην "μοναξιά του πατέρα"; Δεν νομίζω ότι λειτουργεί αυτό, γιατί η μοναξιά του πατέρα υπάρχει στο γεγονός ότι βρίσκεται εκτός του οικογενειακού πυρήνα, χαμένος κάπου στην υποστήριξη του σπιτικού.

[mitaki]

Καλημέρα Πάνο, εγώ στη μοναξιά του πατέρα δεν απάντησα, σ'αυτό το θέμα σου ας απαντήσω ότι από τη στιγμή που η γυναίκα εργάζεται και μάλιστα οκτάωρο στη δουλειά που όμως με τις μετακινήσεις (τουλάχιστον σε εμένα) πάει στο 10ωρο ναι και αυτή βρίσκεται στο ίδιο σημείο με τον άντρα. Και αυτή ψάχνει να βρει στιγμές με το παιδί της, και αυτή χάνει πολλές πρωτιές του παιδιού και φυσικά νιώθει και μοναξιά και κούραση και θλίψη και πολλά άλλα.

Τώρα αν το πάμε αλλού, δηλ. στις σχέσεις γυναίκα - άντρας , τότε εξαρτάται από το κάθε ζευγάρι αν νιώσει μοναξιά, ο ένας από τους δύο, όπως εξαρτάται και από τη φύση του επαγγέλματος του άντρα (γιατί συνήθως η γυναίκα εργάζεται εκτός σπιτιού γύρω στις 8-10 ώρες ενώ ο άντρας πολλές φορές και παραπάνω - βλέπε άντρα μου). Εκεί παίζει μοναξιά και από τους δύο, εμείς πχ δίνουμε ραντεβού για όλα, για να μιλήσουμε, να ειδωθούμε, για σεξ , για ολά. Ναι φυσικά και υπάρχει μοναξιά, αλλά το αντιμετωπίζουμε με όσο πιο πολύ τρυφερότητα και υπομονή μπορούμε. Τώρα σαφώς και η μοναξιά του άντρα μου απέναντι στο παιδί πιστεύω ότι είναι μεγαλύτερη, γιατί βλέπει την κορούλα μας ελάχιστα τις καθημερινές, και περιμένει τα σαββατοκύριακα να αναπληρώσει, αλλά οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν επιτρέπουν προς το παρόν κάτι άλλο . Μιλάω καθαρά προσωπικά τώρα. Αλλά η μοναξιά η δική μου είναι λίγο πιο καταθλιπτική γιατί νιώθω ότι στην ουσία μεγαλώνω το παιδί μου σχεδόν... μόνη μου, και τον άντρα μου τον βλέπω με ραντεβού!!!!!!!!!!!!!! ή σαββατοκύριακο. Ενώ ο ίδιος απορροφάται από το τρέξιμο και δεν έχει χρόνο να τα σκεφτεί αυτά, εγώ βρίσκομαι μέσα στο σπίτι κλεισμένη μετά τη δουλειά με ένα παιδάκι που ψάχνει το μπαμπά του και το παιχνίδι και εγώ να προσπαθώ να την παρηγορήσω, να παίξω μαζί της για να ξεχαστεί με αποτέλεσμα να πρέπει να κάνω μεταμεσονύχτια τις δουλειές του σπιτιού και φυσικά να καταλήγω στο τέλος με υπερκόπωση από την αυπνία και την κούραση (βλέπεις δουλεύω και εντός του σπιτιού έως τις 1 το βράδυ καθημερινά)...

Έγραψα ένα σωρό, ελπίζω να έβγαλες άκρη με αυτά που λέω. Τελικά πιστεύω ότι υπάρχει μοναξιά μέσα στην οικογένεια από τη στιγμή που όλοι μα όλοι τρέχουμε συνέχεια και χάνουμε κάπου στη διαδρομή την ουσία πολλές φορές....

[aleca]

Καλησπέρα Αλέκα,

Έχεις δίκιο, όμως η κατάσταση που περιγράφεις δεν είναι λίγο ιδεατή; Ποιο ζευγάρι δεν έχει προβλήματα;

Δηλαδή ποια είναι η μοναξιά της μητέρας; Πιστεύεις είναι αυτή που περιγράφω στην "μοναξιά του πατέρα"; Δεν νομίζω ότι λειτουργεί αυτό, γιατί η μοναξιά του πατέρα υπάρχει στο γεγονός ότι βρίσκεται εκτός του οικογενειακού πυρήνα, χαμένος κάπου στην υποστήριξη του σπιτικού.

Θα θεωρήσω τυχερό τον εαυτό μου (τυχερό ή ρεαλιστή) και θα πω ότι εγώ δε νιώθω μόνη και ότι ο άντρας μου με διαβεβαιώνει (και μου δείχνει) ότι επίσης δε νιώθει μόνος. Κουρασμένοι είμαστε και οι δύο, δουλεύουμε και οι δύο αλλά είμαστε φιλαράκια που κάνουμε σεξ και λατρεύουμε το παιδί μας. Και αυτές οι στιγμές μας δίνουν δύναμη, αγάπη και γεμίζουν τη ζωή μας. Προς το παρόν τουλάχιστον και μετά από 11 χρόνια που μένουμε μαζί.

Δεν πιστεύω ότι η μοναξιά μπορέι να χαρακτηρίσει μια μητέρα ή ένα πατέρα αλλά μιά γυναίκα ή έναν άντρα. Και θεωρώ ότι όλα έχουν να κάνουν με τη σχέση του ζευγαριού. Οι περισσότεροι εθελοτυφλούν και λένε ότι φταίει η κούραση και η πλήξη για αυτό νιώθουν μονοι, για εμένα όμως αυτά είναι διακιολογίες. Όταν ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος, όσο και να κουραστεί δε νιώθει μόνος. αυτή είναι η άποψή μου ξαναλέω, δε σημαίνει ότι προσπαθώ να αλλάξω τη γνώμη κάποιου ή ότι θα αλλάξει η δική μου. Απλά σου δίνω και μια άλλη οπτική, όπως τα βλέπω εγώ.

[Πάνος Β]

Καλησπέρα Μιτάκι και Αλέκα,

 

συγνώμη για την καθυστέρηση, δυστυχώς δεν βρίσκω πάντα τον χρόνο για το φόρουμ.

 

Μιτάκι,

 

ένα είδος μοναξιάς των ανθρώπων προκύπτει από την έλλειψη επικοινωνίας. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το ζευγάρι δεν μιλάει μεταξύ τους επειδή είναι θυμωμένοι, μονόχνωτοι ή έτοιμοι για διαζύγιο. Απλά σημαίνει ότι δεν προλαβαίνουν ή δεν σκέφτονται να συζητήσουν ορισμένα πράγματα. Έτσι, λύνουν τα προβλήματα τους μέσα στο κεφάλι τους, ερήμην του άλλου, με αποτέλεσμα ως χαρακτήρες να απομακρύνονται.

 

Ξέρεις συμπάσχω λίγο με τα ζευγάρια που εργάζονται πολύ και καταλαβαίνω πολλές από τις πιέσεις που δέχεται ένα τέτοιο ζευγάρι. Η γυναίκα μου κι εγώ εργαζόμαστε και οι δύο, όμως έχουμε την πολυτέλεια να εργάζεται ο ένας πρωί και ο άλλος απόγεμα, ώστε ένας από τους δυό μας να είναι πάντα με τα παιδιά. Όταν είμαστε στην δουλειά, εργαζόμαστε σαν μανιακοί. Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που έστειλα ένα email ή πήρα τηλέφωνο ένα φίλο ή έστω έκανα ένα διάλλειμα (είναι οικογενειακή επιχείρηση οπότε νοιαζόμαστε). Όταν είμαστε με τα παιδιά, καθότι δύο και μικρά, η ζωή είναι πάλι σε εντατικούς ρυθμούς. Έτσι βλέπω πια την γυναίκα μου μετά τις 9 το βράδυ, όταν και οι δύο είμαστε ντέφι από την γεμάτη ημέρα μας.

 

Αλέκα,

 

εντάξει Αλέκα, ευχαριστώ για την άποψη σου. Δεν θεώρησα ότι προσπαθείς να με πείσεις για κάτι,εξάλλου σε μια συζήτηση αυτό ζητάω και αυτό περιμένω, μια άλλη οπτική

[rena95]

Αχ μοναξια μου..αχ μοναξια μου.. εσυ μ ακους και δε μιλας ποτε σου κοντρα δε μου πας..ειναι στιγμες που σε μισω που μ αγαπας..

Να.. κατι τετοιες ωρες νιωθω μοναξια. Μετα απο μια γεματη μερα με δουλεια, σπιτι, υποχρεωσεις και μωρο, ηρθε η ωρα που ο μικρος μου κοιμαται γλυκα στο κρεβατακι του και περιμενω τον αντρα μου να γυρισει...

Δε θα μιλησω για τη μιοναξια μεσα στο ζευγαρι..δε θα μιλησω για τη μοναξια της μαμας η του μπαμπα. Μιλαω για τη μοναξια του ανθρωπου. ενιωθα μοναξια και πριν παντρευτω, πριν γινω μανουλα και καποιες φορες νιωθω ακομα.. Εχει να κανει με τον ανθρωπο πιστευω. Ειλικρινα πολλες φορες απολαμβανω αυτες τις μικρες στιγμες μοναξιας. Κι ειναι αλλες φορες που δεν τις αντεχω. Ισως επειδη εκεινες τις φορες νιωθω πιο *ριγμενη* απο τον αντρα μου. Νιωθω πολλες φορες οτι οι ευθυνες της μητροτητας βαραινουν εμενα περισσοτερο απο οτι οι ευθυνες της πατροτητας εκεινον. Πως τα καταφερνουν οι αντρες σε αυτο τον τομεα καλυτερα απο τις γυναικες ποτε δε το καταλαβα.. Ο αντρας μου παντα εχει χρονο για τον εαυτο του. Παντα δινει την απολυτη προσοχη σε μενα και τον γιο μας. Παντα ειναι ενταξει σε οτι κι αν αναλαβει. Εγω, αν και υποτειθεται οτι ειμαι πιο δραστηρια απο κεινον, ( παντα ετσι μου ελεγε) γιατι απο τοτε που ειχα την ευλογια να γινω μανουλα δεν εχω χρονο για μενα? ολη μου η ζωη πια ειναι το παιδι και ο αντρας μου. Λογικο θα μου πειτε. οκ. αλλα εγω?? εγω σαν ατομο που ειμαι?? Τι κανω?? και καπου αναμεσσα σε αυτες τις σκορπιες σκεψεις.. χωρεσε και η μοναξια μου.

[Πάνος Β]

Ρένα,

 

Μιλαω για τη μοναξια του ανθρωπου.

 

Έχεις δίκιο Ρένα. Πίσω από κάθε ρόλο είναι ο άνθρωπος. Στη ζωή μας είμαστε μπαμπάδες, μαμάδες (όχι και τα δύο!), σύζυγοι, φίλοι, συγγενείς, υπάλληλοι, συνεργάτες, πελάτες κ.ο.κ. Όμως στον πυρήνα υπάρχει ο άνθρωπος που προσπαθεί να γεμίσει το ρόλο, να κάνει το καλύτερο που μπορεί. Ίσως αυτό δεν είναι τόσο εμφανές σε περισσότερο χλιαρούς ρόλους, όπως αυτός ενός μακρινού συγγενή ή ενός πελάτη. Στο κάτω κάτω πόσο να προσπαθήσεις πια για ένα συγγενή που δεν βλέπεις ποτέ στην ζωή σου;

 

Ο ρόλος της μάνας όμως είναι κραταιός, πανίσχυρος, καθηλωτικός. Μαζί με το ρόλο του εργαζόμενου που είναι επίσης κραταιός και περίβλεπτος, μιας και όλοι οι υπόλοιποι ρόλοι εξαρτώνται από την επιτυχία αυτού, απομυζούν σχεδόν το σύνολο του χρόνου και του εαυτού μας. Οι μανάδες που δεν εργάζονται και έχουν αφοσιωθεί στα παιδιά και στα σπίτια τους έχουν άλλες μοναξιές. Η εργαζόμενη μητέρα κουράζεται στην δουλειά, πιέζεται και κατόπιν γυρίζει στο σπίτι όπου την περιμένει άλλο άθλημα στο οποίο πρέπει πάλι να βγει πρωταθλήτρια.

 

Νιωθω πολλες φορες οτι οι ευθυνες της μητροτητας βαραινουν εμενα περισσοτερο απο οτι οι ευθυνες της πατροτητας εκεινον. Πως τα καταφερνουν οι αντρες σε αυτο τον τομεα καλυτερα απο τις γυναικες ποτε δε το καταλαβα.. Ο αντρας μου παντα εχει χρονο για τον εαυτο του. Παντα δινει την απολυτη προσοχη σε μενα και τον γιο μας. Παντα ειναι ενταξει σε οτι κι αν αναλαβει.

 

 

Θα ήθελα να προσπαθήσω να σου το εξηγήσω, μιας και το ίδιο συμβαίνει στο δικό μου σπιτικό. Είμαι ένας απίστευτα αφοσιωμένος πατέρας, σε σχέση με άλλους πατέρες, όμως και μια μέτρια, χαλαρή μάνα είναι περισσότερο αφοσιωμένη από εμένα.

 

Νομίζω έχει σχέση με την αντίληψη μας περί μητρότητας και πατρότητας. Επιπλέον, υπάρχει η φυσική ανάγκη που επιβάλλει την μητέρα στην θέση του οδηγού. Ένα μωρό μπορεί να μεγαλώσει ακόμα κι αν ο πατέρας δεν υπάρχει. Αντίθετα, ένα μωρό δεν μπορεί να μεγαλώσει απουσία της μάνας. Δεν είναι μονάχα ο θηλασμός, μιας και σήμερα υπάρχουν τα μπουκάλια και τα έτοιμα γάλατα. Είναι ο τρόπος της μητέρας που κάνει την διαφορά. Εμείς οι άντρες μεγαλώνουμε με την επιταγή της εργασίας. Μαζί με αυτήν, θεωρούμε ότι ένας πατέρας είναι υπόχρεος να διδάξει στα παιδιά του την ζωή, την επιβίωση σε αυτήν. Έτσι, αναλαμβάνουμε τον "εξωτερικό" χώρο ενώ η γυναίκα θεωρούμε ότι θα αναλάβει τον "εσωτερικό", δηλαδή την ανατροφή και την επιβίωση του παιδιού μέσα στο σπίτι.

 

Κάτω από αυτό το πρίσμα, ο ρόλος του άντρα αρχίζει πολύ αργότερα από την γέννηση του παιδιού. Αρχίζει όταν το παιδί είναι έτοιμο να βγει στη ζωή, ενώ ο ρόλος της γυναίκας αρχίζει άμεσα, επειδή το παιδί πρέπει να φάει, να ντυθεί, να κοιμηθεί. Ο πρώτη ζωή του παιδιού είναι πολύ εντατική, με αποτέλεσμα να μην αφήνει κανένα χρόνο στον άνθρωπο που το φροντίζει. Ο ρόλος της πατρότητας, ειδωμένος από το πρίσμα του "δάσκαλου ζωής", είναι πολύ πιο χαλαρός. Βέβαια, τα θέματα είναι πολύ περισσότερο πολύπλοκα, γι' αυτό είναι καλό ένας πατέρας να ασχολείται με τα παιδιά του συχνά πυκνά, αλλιώς θα βρεθεί προ ενός Έβερεστ χωρίς καν να έχει ανέβει πρώτα ένα Όλυμπο.

 

Σήμερα, οι ρόλοι δεν είναι τόσο σαφώς διαχωρισμένοι, όμως οι πράξεις μας δεν ακολουθούν απαραίτητα το σήμερα. Είμαστε όλοι μοντέρνοι και επίκαιροι, όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μας θεωρούμε πως η γυναίκα είναι υπεύθυνη για την ανατροφή του μωρού. Έτσι, παρουσία του υπεύθυνου, γιατί να νοιαστούμε; Ακόμα όμως κι αν νοιαστούμε, πάλι δεν θα κάνουμε τίποτα γιατί θα είναι σαν να κάνουμε ένα μικρό πραξικόπημα. Για να φέρω ένα παράδειγμα, πάλι προσωπικό, πότε η γυναίκα μου νοιάστηκε αν έχει το αμάξι βενζίνη, αν χρειάζεται σέρβις, αν κάτι δεν λειτουργεί; Αν νοιαζότανε, δεν θα ήταν περίεργο να μάθαινα ότι πήρε εκείνη τηλέφωνο και έκλεισε ραντεβού για σέρβις πρωτοβουλιακά;

 

Μην σταθείς στην συχνότητα της απασχόλησης, σίγουρα η ευθύνη της μητρότητας δεν έχει σχέση με την ευθύνη της καλής λειτουργίας του αμαξιού. Στάσου όμως στον τρόπο που γίνονται τα πράγματα. Γιατί η γυναίκα μου δεν νοιάζεται αν το αμάξι έχει φτάσει το όριο του ενός έτους ή των χιλιομέτρων και χρειάζεται σέρβις; Γιατί πιστεύει ότι δεν είναι δική της ευθύνη. Όμοια, ένας άντρας πιστεύει ότι η ανατροφή του μωρού δεν είναι δική του ευθύνη. Η ευθύνη του αρχίζει όταν το παιδί πια βγαίνει στον έξω κόσμο, που για άλλους άντρες αυτό σημαίνει τα 3 χρόνια, άλλους τα 5 και άλλους τα 12.

 

Κάθε ζευγάρι σήμερα πρέπει να λύσει τον γόρδιο δεσμό του σήμερα, μιας και οι ρόλοι είναι ελαφρά μπερδεμένοι. Αν η γυναίκα εργάζεται, μήπως ο ρόλος του άντρα αρχίζει νωρίτερα; Αν όμως ο άντρας εργάζεται περισσότερο, μήπως η γυναίκα να βρει από αλλού βοήθεια; Μήπως και οι δύο να επαναπροσδιορίσουν τους ρόλους τους και να σκεφτούν γιατί εργάζονται τόσο; Αν αποφασίσουν ότι θέλουν να εργάζονται τόσο, μήπως να επαναπροσδιορίσουν τους γονεϊκούς τους ρόλους; Γιατί έκαναν παιδί; Αν πρέπει να εργάζονται τόσο, μήπως να επανεξετάσουν αν πράγματι πρέπει να εργάζονται τόσο; Πόσο πρέπει είναι αυτό το πρέπει;

 

Και αν όλα αποδειχθούν αδιέξοδα και δεν υπάρχει λύση, τότε έχει μείνει ένα τελευταίο χαρτί να παίξουν. Ο άνθρωπος πάντα έχει μια ύστατη λύση, έναν άσσο στο μανίκι του, όταν όλα τα άλλα αποτύχουν. Αφού δεν αλλάζει η κατάσταση και τίποτα γύρω από αυτήν, μπορεί να αλλάξει ο ίδιος. Αφού το "εξωτερικά" απέτυχε, στρεφόμαστε στο "εσωτερικά". Στο παράδειγμα που συζητάμε, το εσωτερικά αφορά στην αντίληψη και την εφαρμογή των ευθυνών για κάθε μέλος του ζευγαριού. Σε αυτό το σημείο θα αναφερθώ στην πρόταση σου "ο άντρας μου παντα ειναι ενταξει σε οτι κι αν αναλαβει". Επέτρεψε μου να το πω πάλι με ένα παράδειγμα από ένα χώρο που μου είναι οικείος

 

Κάθε σχοινί που πουλιέται στο εμπόριο έχει ένα όριο εργασίας και ένα όριο αντοχής. Έτσι, για παράδειγμα, το σχοίνι Χ έχει όριο εργασίας τον ένα τόνο βάρος και όριο αντοχής τους δύο τόνους. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι αγοράζεις το συγκεκριμένο σχοινί για να το λειτουργείς μέχρι ένα τόνο βάρος. Αν το σκοινί δουλέψει μέσα στις προδιαγραφές του, τότε είναι κάτι το οποίο μπορεί να περάσει από πατέρα σε γιο. Εάν το σκοινί λειτουργήσει με μεγαλύτερα βάρη, τότε δεν ζει παραπάνω από 3 με 4 χρόνια.

 

Αυτό που διαβάζω από το γραπτό σου είναι ότι ο άντρας σου δουλεύει στο όριο εργασίας του ενώ εσύ στο όριο αντοχής σου. Η απασχόληση του άντρα σου στην ζωή του αντιστοιχεί στα καθημερινά αποθέματα ενέργειας που έχει, κι έτσι καταλήγει να είναι "παντα ενταξει σε οτι κι αν αναλαβει". Από την άλλη μεριά εσύ στη ζωή σου δουλεύεις στο όριο αντοχής σου, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρείσαι, να φθείρεσαι, να είσαι κάποιες φορές λίγη. Οι δουλειές στην ημέρα σου είναι περισσότερες ή βαρύτερες από το ενεργειακό απόθεμα σου, με αποτέλεσμα να καταπονείσαι.

 

Υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια για όλους τους ανθρώπους που εργάζονται στην ζωή στο όριο αντοχής τους. Τι θα γίνει αν κάποια στιγμή χρειαστεί να δώσεις το 120% του εαυτού σου; Ένας άνθρωπος με παχυλό τραπεζικό λογαριασμό κάνει μια υπερανάληψη, όταν του συμβεί μια ανάγκη, όποτε θέλει. Ο άνθρωπος όμως που κάνει υπερανάληψη από το λογαριασμό του κάθε μέρα, όταν χρειαστεί κάτι από που θα πάρει; Σκέψου πάλι το σκοινί που δουλεύει στο όριο αντοχής του. Είναι ένα σκοινί του οποίου οι ίνες έχουν ταλαιπωρηθεί, πιθανότατα στο εσωτερικό του κάποιες έχουν σπάσει κιόλας από την υπερχρηση. Αν συμβεί ένα ατύχημα; Αν το ταλαιπωρημένο σχοινί κοπεί την λάθος στιγμή; Αν κάποιος περαστικός βρεθεί την στιγμή που κόβεται το σχοινί από τις ισχυρές εντάσεις στο μουράγιο και του κόψει τα πόδια (ή χειρότερα);

[rena95]

Πανο μας καλησπερα.

Ειναι ειλικρινα η πρωτη φορα που συμφωνω τοσο μα τοσο πολυ με ενα post...

Δεν εχω ουτε μια ενσταση σε αυτα που γραφεις.

Δε ξερω πως το καταφερες αλλα χωρις να με ξερεις καθολου, διαβαζοντας την απαντηση σου ενιωσα οτι μιλας προσωπικα για μενα, γνωριζοντας εμενα και τον αντρα μου χρονια! Μου ανελυσες θεματα που βρισκονταν καιρο στο πισω μερος του μοιαλου μου και κατα καιρους με βασανιζουν. Μου εδωσες απαντησεις σε αυτα τα ¨ΓΙΑΤΙ¨που πολλες φορες, χαμενη στις υποχρεωσεις και το αγχος της καθημερηνοτητας φανταζαν πελωρια. Ειναι πολυ παρηγορο και ενθαρρυντικο να ακουω αυτα τα λογια απο εναν πατερα.

Η αληθεια ειναι οτι νιωθω ευλογημενη απο τον Θεο, που εφερα στο κοσμο μια ζωη..που εχω διπλα μου τον αντρα μου που με στηριζει με ολη τη δυναμη της ψυχης του... και που εχουμε ολοι την υγεια μας.

Θα θυμαμαι παντα τα λογια σου τις δυσκολες μερες και θα συνεχιζω..

σε ευχαριστω...

[Πάνος Β]

Ρένα,

 

με τέτοια απάντηση που μου έδωσες, την επόμενη φορά θα σου γράψω ολόκληρο βιβλίο

 

Χαίρομαι πάρα πολύ που ταυτίστηκες με τα λόγια μου και σε ευχαριστώ που το λες με τόσο ζεστό και ανθρώπινο τρόπο.

 

Ούτε εγώ θα σε ξεχάσω.

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[ΜΑΡΙΑΛ]

Το κείμενο για τη μοναξια του πατέρα ήταν απίστευτο όσοι δεν το κατάλαβαν δε τους φταις εσύ Πάνο.

 

Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που βλέπου τα πράγματα έτσι ακριβώς όπως είναι.

[Πάνος Β]

Ευχαριστώ Μαρία,

 

ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να το πεις. Οι απόψεις των ανθρώπων είναι σαν τα φαγητά. Σε κάποιους αρέσουν και σε κάποιους δημιουργούν ρέψιμο . Και δεν υπάρχει τρόπος να εξηγήσεις γιατί ένα φαγητό είναι καλύτερο από ένα άλλο. Το μόνο κριτήριο προκύπτει από το πλήθος των ανθρώπων που το προτιμούν - όσοι περισσότεροι, τόσο πιο καλό το φαγητό. ή η άποψη

[pk33]

πάντως εγώ εδώ και 6 μήνες, αναπολώ κάποιες φορές, τις στιγμές που ένιωθα μοναξιά!

 

Η γυναίκα μου, επειδη δεν δουλεύει τώρα, ναι έχει μοναξιά όταν εγώ λείπω τα πρωϊνά στη δουλειά. Παρόλο που μένει με τα 3 στο σπίτι κάποιες μέρες με την νταντά, ναι έχει μοναξιά.

 

Όμως όταν φτάνει 9 το βράδυ και δεν έχουμε το κουράγιο εδώ και 6 μήνες, ούτε να αγκαλιαστούμε (που κουράγιο για άλλα πράγματα....) αναπολούμε το να νιώσουμε μοναξιά!

[Dimitra83]

εγω εχω συνηθισει πλεον...εδω κ 5 χρονια ο αντρας μου δουλευει απο το πρωι 11.00 με 15.00 κ το απογευμα 17.00-00.30 οποτε τον βλεπω πολυ λιγο,ευτυχως που εχει κ ενα ρεπο.τον πρωτο καιρο ενιωθα πολυ μονη ειδικα οταν ημουν εγκυος στην μεγαλη κ δεν ειχα κ παιδια τοτε κ κανεναν εδω στη γερμανια κ ημουν μονη σε ενα σπιτι τοσες ωρες,χωρις υπολογιστη χωρις νοβα με γερμανικα καναλια μονο κ απο γερμανικα δεν ηξερα τιποτα!!!οταν γεννησα την μεγαλη ειχα το μωρο κ περνουσε πιο ευκολα η ωρα.ε μετα εγινε η κορη μου 7 μηνων βαλαμε κ νοβα κ ξεχνιωμουν,πλεον ισως να μη νιωθω τοσο μονη γιατι εχω να ασχολουμε με 2 παιδια κ ενα σπιτι κ να περνανε κ τα ψωνια απο το χερι μου γιατι ο αντρας μου δε προλαβαινει.οποτε κ γω δε προλαβαινω να νιωσω μοναξια!!μπαινω κ στο φορουμ βλεπω κ λιγο τηλεοραση κ περναει πολυ γρηγορα η μερα μου...εννοειται πως χαιρομαι τις στιγμες που ειναι ο αντρας μου σπιτι κ παιζει σαν παιδακι με τα παιδια κ το βραδυ που σχολαει κ καθομαστε καμια ωρα μονοι μας.

[elisabeth]

αυτο με τα ραντεβου για σεξ, ραντεβου για συζητηση κτλ...μαλλον ειναι πρακτικο κ για μας.το προβλημα μας εγκειται στο τροπο που συζηταμε μεταξυ μας.εχοντας μετα κοπο κ βασανων μαθει να συζηταμε τα σοβαρα χωρις να υψωνουμε φωνη στα μικροπραγματα γινεται σφαγη κυριολεκτικα.μοναξια του πατερα κ μοναξια της μητερας...δεν αμφισβητω οτι ειναι ετσι οπως τα γραψατε.μια ερωτηση για προβληματισμο κ απο μενα....τι κανεις οταν ο αλλος δεν εχει μαθει να συζηταει-ουτε κ εχει σκοπο να το κανει-τον αγνοεις, τον αφηνεις μονο να τα βρει με τον εαυτο του,αδιαφορεις???