ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ.....

[mamakoula]

Αποφάσισα να γράψω εδώ. Ένα βήμα πριν να απευθυνθώ σε ψυχολόγο. Έχω καταρρακωθεί. Το πρόβλημα : Η σχέση με τη μητέρα μου. Η σχεδόν ανύπαρκτη. Διευκρινίζω καταρχάς ότι έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας αλλά δεν ξέρω μήπως το βρίσκω δικαιολογία στον εαυτό μου κάτι τέτοιο. Φέρεται απαίσια σε όλους μας. Στον πατέρα μου στην αδελφή μου σε μένα. Πριν από κανένα χρόνο με τη συμπεριφορά της με είχε φέρει σε τέτοιο σημείο, ώστε παρα λίγο να χωρίσω με τον άνδρα μου. Μου απευθύνεται μόνο για να μου κάνει παρατήρηση. Επεμβαίνει στα πάντα και όταν την αγνοώ κάνει υστερίες και δημιουργεί καταστάσεις που θυμίζουν ταινίες του Ξανθόπουλου αν με εννοείτε. Την αφήνω να κρατάει το παιδί μου, φυσικά έχοντας ξεκαθαρίσει στον πατέρα μου ότι μόνο με την παρουσία του της το εμπιστεύομαι, όμως ο τρόπος που του απευθύνεται μπροστά στο παιδί μάλλον σε χείριστο παράδειγμα συμπεριφοράς παραπέμπει. Το κακό είναι ότι ο πατέρας μουμ έχει παραιτηθεί και αρνείται να δει το πρόβλημα αποδίδοντας τα πάντα στο πρόβλημα της, προφανώς γιατί έτσι αποφεύγει λίγη γκρίνια. Η αδελφή μου τσακώνεται άγρια μαζί της και εγώ είμαι σε αδιέξοδο. Νιώθω απλά ότι δεν λειτουργώ ελευθερά αλλά πάντα σκέφτομαι αν η επιλογή μου θα προκαλέσει τη γκρίνια της. Με πληγώνει η συμπεριφορά της. Μου απευθύνεται μόνο απότομα και με φωνές, πάντα με επικρίνει και ποτέ μα ποτέ δεν επισημαίνει κάτι καλό που έκανα ή κάτι θετικό. Το μεγάλο μουμπρόβλημα είναι ότι αυτό το κάνει και μπροστά στο παιδί μου και δεν ξέρω πως αυτό μπορεί να το επηρεάσει. Μπορεί να ακουστώ κάπως αλλά πο΄λλές φορές νιώθω ότι προσπαθεί να κάνει το παιδί μου να απομακρυνθεί από μένα. Φυσικά ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει και μάλλον το αντίθετο θα πετύχει αλλά τρέμω την ώρα που το παιδί θα δείξει τη δυσαρέσκεια του προς τη συμπεριφορά της, ήδη προτιμά τους άλλους παππούδες, και φυσικά θα την πληρώσω εγώ γιατί κατά τη λογική της εγώ θα κάνω το παιδί να μην την θέλει. Αυτή είναι σε πολύ γενικές γραμμές η κατάσταση. Ίσως μπω και σε λεπτομέρειες. Δεν ξέρω γιατί τα λέω σε σας και σας κουράζω. Μάλλον χρειάζεται συμβουλή και από ειδικό πως να αντιμετωπίσω την κατάσταση. Σκέφτηκα να ξαναμιλήσω με τον άνδρα μου. Όμως έχουμε αναλωθεί σε άπειρες συζητήσεις και μεταξύ μας και με τους γονείς μου και το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι οι υπόλοιπο έχουμε πρόβλημα και η συμπεριφορά της μαμάς μου είναι άψογη, δεν θέλω να τον ανακατέψω ακόμα μία φορά. Πραγματικά έχει ανεχθεί πάρα πόλλα και νιώθω τυχερή που τον έχω. Αλλος στη θέση του μ αυτά που αντιμετωπίζουμε δεν νομίζω να είχε αντέξει. Τι να κάνω Θεέ μου.... Σκέφτηκα να ξεκόψω τελειώς, να τσακωθώ είναι όμως λύση κι αυτή?? Βέβαια μία ψυχολόγος που είχα ρωτήσει παλιότερα που είχε πει ότι από καράβι που βουλιάζει πηδάς και σώζεις τον εαυτό σου, ούτε το καράβι ούτε τους άλλους. Αλλά η μάνα μου είναι ξέρω κι εγώ. Πάντως, ειλικρινά, νιώθω ότι καταστρέφω τη ζωή μου δεν λειτουργώ αυθόρμητα. Φοβάμαι ότι κάθε κίνηση μου θα κατακριθεί....

[maan]

Καλημέρα, η γνώμη μου είναι να της μιλήσεις και να της πεις ΑΚΡΙΒΩΣ αυτά που αισθάνεσαι και για το πως θα ήθελες να είναι η σχέση σας πώς την ονειρεύεσαι..Να προσπαθήσεις να την κάνεις να ονειρευτεί μαζί σου αυτήν την σχέση και να προσπαθήσετε μαζί γιαυτήν..αν δεις ότι αντιδράει άσχημα και δεν θέλει να προσπαθήσει, μάλλον πρέπει να καταλάβεις ότι είναι μια σχέση που σε φθείρει και σε εξασθενεί.. άλλωστε παρ'όλο που οι γονείς μας ανήκουν στον ευρύτερο οικογενειακό μας κύκλο, η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ μας είναι ο σύζυγος και τα παιδιά μας..αυτοί είναι οι προτεραιότητά μας και εκεί πρέπει να δοθούμε για να είμαστε ευτυχισμένοι..αν αφήνουμε τρίτους να επηρρεάζουν σε τέτοιο βαθμό την ψυχολογία μας ώστε να χρειαζόμαστε ψυχολόγο, κάνουμε κακό στην οικογένειά μας και μάλλον οι προτεραιότητές μας είναι λάθος..

Εξήγησε στη μανούλα σου ότι θα την αγαπάς πάντα άλλα επειδή η σχέση σας είναι όλο εντάσεις και αυτό κάνει κακό στην οικογένειά σου, θα πρέπει να απομακρυνθείς για να ηρεμήσεις..ίσως αυτό την ταρακουνήσει και αλλάξει συμπεριφορά..

[mitaki]

΄Ελα να κάνουμε παρέα!!!!!!!!!!!!!!!!! Πριν μία εβδομάδα άνοιξα θέμα και εγώ. Τελικά σκέφτηκα ότι πρέπει να πάω εγώ σε γιατρό γιατί η μάνα μου δεν δέχεται φυσικά ότι πάει κάτι στραβά για αυτή και ότι θα προσπαθήσω να κρατήσω όσο πιο τυπικές και απόμακρες σχέσεις γίνεται μαζί της, μήπως και ηρεμήσω εγώ.

Να φανταστείς ότι όχι μόνο επηρεάζει τη σχέση μου με τον άντρα μου αλλά φυσικά και τη σχέση μου με το παιδί μου, αφού προσπαθώ να .... μη της μοιάσω με αποτέλεσμα να μη λέω εύκολα όχι στο παιδί μου και να πηγαίνω στο άλλο ακρό από φόβο μη γίνω σαν και αυτή!!!!!!!!!!!

Τώρα συμβουλή σίγουρα εγώ δεν μπορώ να σου δώσω μια που δεν βρήκα άκρη με το θέμα . Απλά να σου πω ότι δεν είσαι μόνη!

Ελπίζω εσύ να βρεις τη λύση σου (αν τη βρεις πες τη και σε μένα) που να σε κάνει να νιώθεις καλά, (γιατί εγώ όταν απομακρύνομαι νιώθω τύψεις και όταν είμαι κοντά νιώθω ότι χρειάζομαι ιατρική παρακολούθηση για να μη κάνω φόνο).

[mamakoula]

Κορίτσια ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκριση. Mitaki δεν είδα το θέμα σου αλλιώς θα πήγαινα εκεί. Εσύ τι κάνεις γι΄αυτο? Πως το παλεύεις? Νιώθω ότι δεν έχω άλλη υπομονή η παραμικτή κουβέντα που μου λέει με βγάζει από τα ρούχα μου και το τραγικότερο είναι ότι είναι πεπεισμένη ότι είμαστε αχάριστα παιδιά και ότι εμείς έχουμε χάλια συμπεριφορά και ότι μια φίλη της (σ.σ. φίλη που παράτησε τα παιδιά της να τα μεγαλώνει η γιαγιά για να δουλέψει στο εξωτερικό, ενώ είχε στρωμένη δουλειά στην Ελλάδα, για 7 χρόνια) της είπε ότι μας έδωσε πάρα πολλά και αυτό ήταν το λάθος της και ότι γι αυτό της φερόμαστε έτσι τώρα κλπ. Δηλαδή παρωπίδες τελειώς. Άρνησ να σκεφτεί καν ότι ίσως να έχει κάποιο λάθος κι αυτή. Όσο για να κάνω κουβέντα εκφράζοντας τα συναισθήματα μου το έχω κάνει 2 φορές ως τώρα εγώ και μία ο άνδρας μου που την έπιασε ιδιαιτέρως και της είπε τι θέλω και τι αισθάνομαι. Το αποτέλεσμα? μία εβδομάδα εικονικής ηρεμίας με πολλές μπηχτές από μέρους της του τύπου, εγώ δεν ανακατευόμαι αφού δε με θέλετε, και κάντε ότι νομίζετε αφού εγώ δεν εισακούομαι και εμένα μη με ανακατεύετε και μετά πάλι τα ίδια. Το θέμα είναι ότι και όσοι ειδικοί και μη, φίλοι και γνωστοί αντιλαμβάνονται την κατάσταση και πάνε να της πουν κάτι τους ξεκόβει απευθείας. Αρχίζει και τους βρίζει στον πατέρα μου, μας κατηγορεί εμάς ότι τους πιάσαμε και τους είπαμε ψέματα γι αυτή και γι αυτό απομακρύνθηκαν και σταματάει να τους μιλάει. Μιλάμε δηλαδή για σουρεαλιστικές καταστάσεις.Πάντως, ευχαριστώ κορίτσια πολύ. Ναι σίγουρα είναι παρήγορο να μην νιώθω μόνη όμως το πρόβλημα δεν λύνεται έτσι κι εγώ δεν αντέχω άλλο.

[Dawn]

Κάποια στιγμή είχα και εγώ πρόβλημα με τη μητέρα μου, διαφορετικό από το δικό σου. Η δική μου λόγω της αρρώστιας της, είχε αγκιστρωθεί πάνω μου. Δε μπορούσα να κάνω τίποτα χωρίς εκείνη ενώ μετακόμισε στο σπίτι μας και δεν έφευγε. Ο αντρούλης μου όσο υπομονή και να έκανε, άρχισε να εκνευρίζεται και να φεύγει από το σπίτι.

 

Τότε δε δίστασα να ζητήσω τη γνώμη ψυχολόγου. Από τη μια είχα τρομερές ενοχές να αφήσω τη μητέρα μου μόνη της, από την άλλη είχα τρομερές ενοχές για τον άντρα μου, που τον είχα αφήσει μόνο του.

 

Η συμβουλή της ψυχολόγου ήταν να δω πρώτα το σπίτι μου, τον εαυτό μου και τον άντρα μου. Η δική μου οικογένεια είναι πάνω από την οικογένεια που άφησα πίσω μου. Και θα έπρεπε να αφήσω την παλιά οικογένεια πίσω χωρίς τύψεις και ενοχές.

 

Πιστεύω πως αυτό είναι που πρέπει να κάνεις και εσύ.

[mamakoula]

Α, mitaki επειδή εγώ΄πήγα σε γιατρό όπως έγραψα, μου είπε ότι μόνο εμένα μπορούσε να βοηθήσει να αντιμετωπίσω την κατάσταση. Όμως, επειδή αυτός που ουσιαστικά χρειαζόταν βοήθεια ήταν η μητέρα μου κατά τη γνώμη της, έπρεπε να πάει αυτή εγώ δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Και όπως καταλαβαίνεις το να πειστεί να πάει ένας άνθρωπος που δεν αντιλαμβάνεται καν τη λάθος συμπεριφορά, πόσο μάλλον ότι έχει πρόβλημα μάλλον δεν παίζει. ¨οπως και αποδείχθηκε. Την πείσαμε κάποια στιγμή να πάει με τη δικαιολογία ότι είχα εγώ πρόβλημα και θα με βοηθούσε έτσι και το αποτέλεσμα ήταν ότι μόλις πήγε ο γιατρός να της κάνει κουβέντα για τη δική της συμπεριφορά γύρισε σπίτι, τον έβρισε στον πατέρα μου και δήλωσε ότι δεν ξαναπάει...Αυτά. Το θέμα είναι ότι η κατάσταση όσο περνάει ό καιρός χειροτερεύει και πρέπει να κάνω κάτι άμεσα. Απλά δεν θέλω να ανακατέψω πάλι τον άνδρα μου γιατί πολλά έχει ανεχθεί και δεν ξέρω πότε θα τελιώσει η υπομονή του.

[mamakoula]

Η συμβουλή της ψυχολόγου ήταν να δω πρώτα το σπίτι μου, τον εαυτό μου και τον άντρα μου. Η δική μου οικογένεια είναι πάνω από την οικογένεια που άφησα πίσω μου. Και θα έπρεπε να αφήσω την παλιά οικογένεια πίσω χωρίς τύψεις και ενοχές.

 

Πιστεύω πως αυτό είναι που πρέπει να κάνεις και εσύ.

 

 

Αυτό μου απάντησε και μένα τότε.Μεταφορικά χρησιμοποιόντας το καράβι. Το θέμα είναι ότι φτάνουμε σε άγριες καταστάσεις. Καποια στιγμή που της είπα να με αφήσει ήσυχη και να έρθει να μιλήσουμε χωρίς φωνές όταν θα είναι ήρεμη, άρχισε να οριέται στην κυριολεξία, ήρθε σπίτι βαρούσε τα κουδούνια, φώναζε, πήγε κλαίγοντας στην πεθερά μου και αράδιασε ένα σωρό βλακείες ότι την πετάξαμε από το σπίτι, ότι δεν την θέλουμε, ότι της είπαμε να μην ξαναπατήσει τα πόδια της και όλα τα ωραία που παραπέμπουν σε ελληνική ταινία που είπα και παραπάνω. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να αποφύγω την καθημερινή επαφή όσο μπορώ. Με το παιδί όμως προβληματίζομαι και ζορίζομαι πάρα πολύ.

[mamakoula]

Mitaki, βρήκα το θέμα σου κι είδα τις απαντήσεις. Κι εμένα νευρολογικης φύσης είναι το πρόβλημα της και παρακολουθείται χρόνια από γιατρό και έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά αυτό όμως θεωρώ ότι είναι δικαιολογία. Δηλαδή οι γυναίκες που έχουν καρκίνο, έχουν άνδρες μέθυσους, που τις χτυπάνε, που τα παιδιά τους είναι στα ναρκωτικά ή ακόμα χειρότερα στο χώμα και όλα αυτά τα προβλήματα που δεν είναι και σπάνια στις μέρες μας τι θα γινόταν? Γιατί και πριν ήταν έτσι δεν θυμαμαι ποτέ ώς παιδί να άκουσα ένα καλό λόγο ένα έπαινο, ενώ πολλές φορές ένιωθα ότι ευχαριστιόταν όταν μου φώναζε ο πατέρας μου. Και σημειώνω ότι ήμουν ένα παιδί υπόδειγμα με τα καλύτερα λόγια από εκπαιδευτικούς, φίλους , γονείς φίλων κλπ. Αλλά και ως ενήλικας από σπουδές, δουλειά, κύκλο κλπ. Μόνο λόγω αυτών τον καταστάσεων κάποια στιγμή κλείστηκα πολύ στον εαυτό μου και απομακρύνθηκα από τους περισσότερους φίλους μου και ευτυχώς που γνώρισα τον άνδρα μου και με επανέφερε λίγο.

[mitaki]

Εμένα δεν παραδέχεται τίποτα. Αλλά και ο πατέρας μου την "χαϊδεύει" συνέχεια με τη δικαιολογία ότι είναι ψυχολογικά άρρωστη να το πω? και δεν έχει την ευθύνη των πράξεών της. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει, γιατί μπορεί να έχει ψυχολογικά θέματα αλλά δεν είναι τρελή!!!!! Οπότε παίρνει τα πάνω της και συνεχίζει ακάθεκτη. ΦΥσικά όταν της πρότεινα να πάμε σε γιατρό δεν δέχτηκε, και φυσικά θέλω να πάω εγώ για να βρω εγώ την ψυχική μου υγεία (αν γίνεται). Όσο για φωνές και τσιρίδες άλλο τίποτα. Τώρα τον άντρα μου δεν τον ανακατεύω και καλό θα είναι ούτε εσύ να τον ανακατεύεις. Εδώ δεν ακούει εμένα και τον πατέρα μου θα ακούσει τον άντρα μου που παρεπιπτώντος αφού δεν τον διάλεξε αυτή ε δεν είναι και κάτι σπουδαίο!!!!!!

[mitaki]

Μήπως έχουμε την ίδια μαμά???? :p

Αυτό που με κάνει έξαλη είναι ότι από τότε που έγινα και εγώ μαμά δεν μπορώ να τη δικαιολογώ για τη συμπεριφορά της ενώ μέχρι να γίνω και εγώ μαμά έλεγα στον εαυτό μου ότι κάτσε να δεις μήπως αλλάξεις όταν γίνεις μάνα και την καταλάβεις καλύτερα.

Αυτό φυσικά δεν έγινε ποτέ.

Έγινε ακριβώς το αντίθετο, τώρα δεν δικαιολογώ τίποτα από αυτά που έκανε όταν ήμουν παιδί και φυσικά τίποτα από την ενήλική ζωή μου.

[mamakoula]

Μήπως έχουμε την ίδια μαμά???? :p

Αυτό που με κάνει έξαλη είναι ότι από τότε που έγινα και εγώ μαμά δεν μπορώ να τη δικαιολογώ για τη συμπεριφορά της ενώ μέχρι να γίνω και εγώ μαμά έλεγα στον εαυτό μου ότι κάτσε να δεις μήπως αλλάξεις όταν γίνεις μάνα και την καταλάβεις καλύτερα.

Αυτό φυσικά δεν έγινε ποτέ.

Έγινε ακριβώς το αντίθετο, τώρα δεν δικαιολογώ τίποτα από αυτά που έκανε όταν ήμουν παιδί και φυσικά τίποτα από την ενήλική ζωή μου.

 

¨οχι καλή μου δεν έχουμε την ίδια. Αλλά όπως είπε η άλλη μου μαμά, μιά κυρία που την υπεραγαπώ και με θεωρεί κόρη της, αλλά δυστυχώς ζει μακρυά, κάποιες γυναικές γεννιούνται μαμάδες, κάποιες γίνονται στη πορεία και δυστυχώς κάποιες δεν μπορούν ποτέ να συμβιβαστούν με αυτό το ρόλο. Κι εγώ την ίδια δικαιολογία είχα μέχρι που έκανα το παιδί μου. Και είπα ότι αν ποτέ του φερθώ έτσι να πέσει φωτιά να με κάψει. Δεν είναι δυνατόν. Απορώ πως δεν έχω και ππερισσότερα ψυχολογικά προβλήματα. Όμως το γιατί δεν καταλαβαίνω. Αν το καταλάβαινα ίσως και να λειτουργούσα διαφορετικά. ¨οτι και να κάνω μου πάει κόντρα. Ντύνω το παιδί για΄τί το έντυσα, το γδύνω γιατί το έγδυασα το πάω βόλτα γιατί το πήγα, δεν το πάω γιατί δεν το πήγα, της πάω να το δεί γιατί το πήγα, δεν το πάω γιατί δεν το πήγα. Ένα τρελοκομείο σκέτο. Αν παχύνω γιατί πάχυνα, αν αδυνατίσω πως είμαι έτσι. 40 μέρες μετά τη γέννα με επιλόχειο κατάθλιψη, ναι το πέρασα κι αυτό, αυπνία και όλα τα ωραία, μπαίνει στο σπίτι και η πρώτη κουβέντα της ήταν καλά δεν έχεις κανένα καθρέφτη να δεις τα χάλια σου? Πληγώθηκα απίστευτα. και τώρα που το λέω ακόμα.....

[mitaki]

Αχ κοπέλα μου δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ σε καταλαβαίνω. Πόσες φορές έχω μείνει πληγωμένη να την κοιτάω σαν άγαλμα.

Προσπάθησε (εγώ δεν το έχω καταφέρει ακόμη δυστυχώς) από το ένα αυτί να μπαίνουν και από το άλλο να βγαίνουν και να αραιώσεις τις επαφές σας όσο γίνεται και αντέχεις εσύ φυσικά.

Το ξέρω ότι δίνω συμβουλές που ούτε εγώ μπόρεσα να πραγματοποιήσω αλλά τα λέω σε σένα να τα ακούω εγώ.

Εγώ δυστυχώς αυτό το ΣΚ έχω υποσχεθεί ότι θα πάμε στο χωριό να τους δούμε και να μείνουμε εκεί και από τώρα τρέμω την ώρα εκείνη.

Το ξέρω ότι άλλα κορίτσια που έχουν ωραία σχέση με τη μαμά τους θα λένε ότι είμαι υπερβολική ή "άκαρδη" αλλά δεν είναι έτσι. Το πρόβλημά μου είναι ότι την αγαπάω και γιαυτό πληγώνομαι αν δεν με ένοιαζε θα ήταν όλα οκ.

Ελπίζω η δική σας κατάσταση να βελτιωθεί γιατί η δική μας περνάει κανένας μήνας ηρεμίας και μετά ... ξανά προς τη δόξα τραβά.

[elachl]

σας καταλαβαινω...........

[maanton]

Καλή μου πρώτα ηρέμησε... Σίγουρα δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα να επισκεφθείς ψυχολόγο. Στη θέση σου θα το είχα κάνει ήδη.

 

Όταν γέννησα αλλά και πρωτύτερα, επειδή το παιδί δεν ήταν εντός θρησκευτικού γάμου η δική μου μητέρα με είχε φέρει στο αμήν.

Λοιπόν, όταν γέννησα, στο μαιευτήριο εμφανίστηκε 2 φορές για κανά μισάωρο έκαστη. Για βοήθεια στο θηλασμό, να κάνω μπανιο κλπ, ούτε λόγος…

Με το που γύρισα σπίτι, λες και το σπίτι ήταν δαιμονισμένο επειδή δεν είχαμε κάνει θρησκευτικό γάμο, μήτε που πάτησε να μου φέρει έστω ένα ποτήρι νερό τις πρώτες μέρες που ήταν δύσκολα. Ερχόταν μόνο στη χάση και στη φέξη για να δει το μωρό και να φύγει. Εγώ ήμουν κακιά για τον άντρα μου ούτε λόγος ήταν παλιάνθρωπος,. Για να μην τα πολυλογώ, επειδή δεν μπορούσα να ανεχθώ άλλο τις προσβολές και την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά, της διεμήνυσα σε ήρεμο αλλά απόλυτο τόνο, ότι εάν δεν αλλάξει τακτική, να σέβεται εμένα και τον άντρα μου, τότε να ξεχάσει ότι έχει κόρη και εγγόνι.

Η αλλαγή της ήταν απίστευτα τάχιστη και θεαματική, κοινώς βρήκα την υγεία μου.

 

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και σίγουρα αυτό που έκανα εγώ μπορεί να μην αποτελεί λύση στο δικό σου πρόβλημα. Όμως, θεωρώ ότι θα πρέπει να ξεκόψεις και κάνε την καρδιά σου πέτρα και στείλε το παιδί στον παιδικό. Αν το παιδί εκτίθεται σε κατηγορίες εναντίον της μαμάς του, εκτός ότι δεν είναι υγιές αυτό το περιβάλλον, φοβούμαι ότι αυτό θα το πληρώσεις μια μέρα ακριβά.

 

Και πάλι πιστεύω ότι θα πρέπει να συμβουλευθείς ψυχολόγο, κάτι παραπάνω θα ξέρει από όλες μας.

[ΦΩΤΕΙΝΗ763]

Καλημέρα. Δεν ξέρω αν κάνω καλά που απαντώ σε αυτό θέμα αλλά θα ήθελα να πω τα ακόλουθα: έζησα κι εγώ πολλά χρόνια με μια μητέρα άρρωστη (λόγω παθολογικών κι όχι νευρολογικών προβλημάτων) τα οποία όμως προκάλεσαν και τις ανάλογες δυσάρεστες ψυχολογικές συνέπειες. Αυτό είναι κάτι που καμια μας δεν μπορεί να αλλάξει. Εγώ όταν μεγάλωσα την πήγα σε ψυχολόγο δήθεν για δικό μου πρόβλημα. Συνεργάστηκε αρκετά μπορώ να πω γιατί η συνεργασία της ήταν κάτι που μου είχε υποσχεθεί. Θέλω να καταλήξω στο εξής: μη σκέφτεστε τί θα πουν οι άλλοι και μη γεμίζετε ενοχές για κάτι που δεν ευθύνεστε. Εγώ κατάλαβα το εξής από τη μικρή προσωπική μου εμπειρία: ο μόνος λόγος για να πάτε σε ειδικό για τους εαυτούς σας είναι για να βρείτε μέσα σας κάποιες ισορροπίες που θα σας βοηθήσουν στην καλή ανατροφή (ψυχικά κυρίως) των παιδιών σας. Και το λέω επιεδή όλες μας λίγο πολύ φοβόμαστε μήπως αυτά που κουβαλάμε επηρρεάσουν τα παιδιά μας. Εγώ συμφιλιώθηκα με κάποιες ενοχές μου και κάποια θέματα που κουβαλούσα και πιστεύω ότι αυτό ίσως με κάνει καλύτερη μητέρα και όχι ο υπεράνθρωπος που είχα πλάσει με το μυαλό μου ότι έπρεπε να ήμουν.

Συγγνώμη για το μεγάλο ποστ και αν τελικά ήταν άσχετο με την περίπτωσή σας και δεν βοηθά.

[katesps]

mamakoula, καλησπέρα!!!

Όπως διάβασες στο προηγούμενο post, που "άνοιξε" το mitaki για τη μητέρα του, αντιμετωπίζω κι εγώ το ίδιο πρόβλημα.

Έχω βιώσει, ακριβώς τις ίδιες καταστάσεις: (Ντύνω το παιδί για΄τί το έντυσα, το γδύνω γιατί το έγδυασα το πάω βόλτα γιατί το πήγα, δεν το πάω γιατί δεν το πήγα, της πάω να το δεί γιατί το πήγα, δεν το πάω γιατί δεν το πήγα.) με τα ίδια λόγια. Κι όταν επέστρεψα από το μαιευτήριο, ξέρεις τι μου είπε; να καθαρίσω το σπίτι, γιατί τώρα θα έρχεται κόσμος και δεν είναι σπίτι αυτό. Ναι, με καισαρική, ακόμη τα ράματα και να κοιτάξω να καθαρίσω το σπίτι. Όσο για τα κιλά, ο αιώνιος καυγάς. Η μαμά μου, πάντα ωραία γυναίκα, αδύνατη, άψογη στην εμφάνιση, εγώ με τα κιλάκια μου, προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι ευπαρουσίαστη, ανεπιτυχώς για εκείνην, μέχρι που όταν δοκίμαζα τα νυφικά (λάθος να την πάρω μαζί μου), είπε στην κοπέλα: δεν την βλέπετε πώς είναι, ένα σακί πατάτες θα της ράψω και θα τελειώσει η υπόθεση!

Οπότε,σε καταλαβαίνω απόλυτα (κι εγώ έφθασα σε σημείο χωρισμού με τον άντρα μου, όταν νιόπαντροι ήθελε να μένει μαζί μας, πήγα σε ψυχολόγο-σε δύο διαφορετικούς-με την ίδια απάντηση: να έρθει η μαμά, η οποία ασφαλώς και δεν πάει, και να κοιτάξω την τωρινή μου οικογένεια).

Τώρα, απλώς, προσπαθώ να μιλάω για ό,τι πιο αόριστο κι ακίνδυνο για τσακωμούς μου περνάει από το μυαλό, να έχω μία σωστή οικογένεια και να μεγαλώσω σωστά το κοριτσάκι μου. Και, βέβαια, ελπίζω να μην φερθώ ποτέ έτσι στο παιδάκι μου ή - εάν τα καταφέρω - στα παιδάκια μου. Δεν θέλω ποτέ μα ποτέ να πληγωθούν, όπως εγώ, ή να φοβούνται να γυρίσουν στο σπίτι, επειδή ξέρουν ότι θα περιμένει "η αλάνθαστη", "η τέλεια" ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

 

Υ.Γ.: mitaki, καλή τύχη το ΣΚ. (Καλά, ούτε στον πόλεμο να πήγαινες, ή μήπως πηγαίνεις

[mamakoula]

Κορίτσια ευχαριστώ για την συμπαράσταση κανένα ποστ δεν είναι άσχετο. Προσπαθώ να μπαίνουν από το ένα αυτί και να βγαίνουν από το άλλο αλλά άνθρωπος είμαι δεν τα καταφέρνω πάντα και πληγώνομαι γιατί θα ήθελα να έχω μια άλλη σχέση μαζί της. να ξεκαθα΄ρίσω ότι όταν αναφέρομαι σε νευρολογικό της πρόβλημα δεν εννοώ πάθηση των νεύρων με την έννοια που ο περισσότερος κόσμος μπορεί να καταλαβαίνει. Είναι σωματική πάθηση (π.χ. πάρκινσον, αλτσχάιμερ κλπ είναι νευρολογικές ασθένειες). Σίγουρα θα επισκεφθώ ψυχολόγο για να νιώσω εγώ καλύτερα. Ε και θα μπαίνω να λέω και μια κουβέβτα μαζί σας να ξεχνιέμαι!!!!Ευχαριστώ πολύ!!!!!

[dora]

Δεν νομιζω οτι ενας ψυχολογος θα σου βρει λυση.. Αλλωστε το προβλημα το εχει αυτη κ οχι εσυ. Αυτη πρεπει να παει.

Και εσυ δεν εισαι υποχρεωμενη να την ανεχεσαι επειδη ειναι μανα σου. Ο ανθρωπος που εχει προβλημα παει στο γιατρο του παιρνει τα χαπια του κ το λυνει.. (κ η μανα μου εχει προβλημα οποτε μιλαω εκ πειρας)

Την επομενη φορα λοιπον που θα ανοιξει το στομα της να πει κατι, υπενθυμισε της την κατασταση της (φανταζομαι γνωριζει οτι εχει προβλημα) κ οτι δεν εχεις κανενα σκοπο να φτασεις στην ηλικια της κ να εχεις τα ιδια προβληματα με αυτη. Κ οτι στην τελικη για την οποια ανεπαρκεια δικη σου αυτη ευθυνεται γιατι αυτη σε μεγαλωσε κ σε εκανε αυτη που εισαι. Οποτε θα πρεπει να κατηγορει τον εαυτο της κ οχι εσενα..

 

Εγω το κανω πολυ συχνα αυτο στη μανα μου κ παντα εχει αποτελεσμα. Επειδη συχνα εχουμε συγκρουσεις με κατηγοριες του στυλ "τι σοι μανα εισαι, εισαι τεμπελα, εισαι γαιδουρα "(φευγω για τη δουλεια στις 6 το πρωι κ γυρναω στις 6 το απογευμα αλλα αυτο δεν μετραει οκ) και αλλα τετοια ωραια, της υπενθυμιζω οτι στα 40 της επερνε ηδη ψυχοφαρμακα , κ δεν σκοπευω να ακολουθησω τα χναρια της.. οσο για το τι "σοι μανα ειμαι" θα δειξει στο μελλον.. Κ η ατακα που την αποτελειωσε κ εκτοτε δεν ξαναμιλησε ηταν η εξης: ""Εσυ που ησουν η τελεια μανα κ η αλανθαστη καταφερες να δημιουργησεις εμενα που ειμαι τεμπελα, ανευθυνη κλπ κλπ κ γενικα κατα τη γνωμη σου ελλατωματικο κομματι.. Αυτο αποδεικνυει περιτρανα κ απο μονο του οτι μαλλον κατι δεν εκανες καλα κ οτι δεν ησουν τοσο σουπερ οσο θελεις να πιστευεις.. Οποτε εγω θα ακολουθησω το δικο μου δρομο κ ισως τα παιδια μου να εχουν μια καλυτερη καταληξη απο μενα.. Ειναι αργα για να διορθωσεις τα λαθη σου κ φυσικα δεν θα επιτρεψω ποτε να με παρασυρεις να κανω το παιδι μου οπως εκανες εσυ τα δικα σου."

Τωρα αν καποια στιγμη θυμηθει να πει κατι της απανταω απλα ενα "τα χαπια σου τα πηρες σημερα??" οποτε ανακαλει στη μνημη της τη συζητηση που ειχαμε κ το κλεινει..

[mitaki]

Dora εσένα η μάνα σου δέχεται έστω και να της μιλήσεις. Εμένα όσες φορές πήγα να πω έστω και μία κουβέντα άρχισε τις τσιρίδες και τις υστερίες με αποτέλεσμα να μην ακούσει ούτε μία λέξη από αυτά που της έλεγα, και φυσικά στο τέλος καταλήγαμε να τσιρίζουμε και οι δύο για το ποια θα ακουστεί!!!!! . Όπως επίσης και όταν τόλμησα να τη ρωτήσω αν πήρε τα χάπια της (όχι με το ύφος που το είπες εσύ ούτε πάνω σε καυγά) από ενδιαφέρον και αν πήγε στο γιατρό (νευρολόγος για ασθένεια όχι ψυχική που όμως της δίνει και ηρεμιστικά γιατί είδε ο άνθρωπος ότι και ψυχολογικά είναι σε άσχημη κατάσταση) είπε όχι, μια φορά που τόλμησε να την πιέσει ο πατέρας μου τον κατηγόρησε ότι συνηγορεί με το γιατρό για να τη φλομώνουν στα φάρμακα. Γενικά δεν παραδέχεται ότι έχει κάποιο πρόβλημα πέρα από το σωματικό, ούτε παραδέχεται ότι κάνει λάθη, είναι Η ΣΩΣΤΗ - ΤΕΛΕΙΑ - ΜΑΝΑ - ΓΥΝΑΙΚΑ. Οπότε όλα αυτά που είπες στη δική σου μαμά, μόνο τσιρίδες φαίρνουν σε εμένα δυστυχώς. Ελπίζω στη μαμακούλα να είναι η λύση της, ή έστω να μπορέσει να περιορίσει την άσχημη συμπεριφορά της μητέρας της με αυτό τον τρόπο.

Εμένα από ότι έχω καταλάβει μόνο η διακοπή σχέσεων θα την κάνει να σταματήσει αλλά και αυτό δεν το θέλω, ότι και να κάνω είναι η μαμά μου και δειλιάζω να την απομακρύνω (δεν ξέρω αν δεν θέλω ή αν φοβάμαι).

Τώρα νεότερα από το μέτωπο θα έχω τη Δευτέρα γιατί όπως είπε και η κατεπς ναι θα πάω στον πόλεμο, ή τουλάχιστον σε εμπόλεμη ζώνη.

Ελπίζω μαμακούλα μου να είσαι καλύτερα ψυχολογικά εσύ και ελπίζω να βρεις την άκρη σου και μια λύση στο πρόβλημά σου που να είναι όσο το δυνατό λιγότερο επίπονη γιατί από ότι κατάλαβα μπορεί η μητέρα σου να είναι σκληρή κλπ κλπ αλλά και εσύ δεν είσαι έτοιμη να την απομακρύνεις εντελώς από τη ζωή σου.

[Ευάκι]

Καλημέρα, κι από μένα!!! Συμπάσχουσα κι εγώ όπως ανέφερα και σε άλλο θέμα. Εγώ είχα εναντίον μου και την αδερφή μου. Η μαμά μου δεν έχει κάποιο παθολογικό πρόβλημα, απλά ιδιαίτερη αδυναμία στην αδερφή μου και ήθελε να μπλέκεται στην οικογένειά μου. Παρολίγο να χωρίσω, τα ψυχολογικά μου ήταν σε κακό χάλι, οπότε αποφάσισα πως δεν υπήρχε άλλη λύση από το να τους απομακρύνω. Για την ακρίβεια δε μιλιόμαστε, πράγμα που σίγουρα δε μου αρέσει, αλλά τουλάχιστον είμαι πλέον καλά και έχω ησυχία στο σπίτι μου. Δε προσπαθεί να μ' επηρεάσει κανείς ούτε να με κατακρίνει. Απλά νιώθω ορφανή και πικραμένη. Ευτυχώς έχω την πεθερά μου που μας βοηθάει με τα μικρά, χωρίς να μπλέκεται και νιώθω πως έχω μια ακόμα οικογένεια. Προσπαθήστε να βρείτε την ηρεμία σας, γιατί τα παιδάκια σας νιώθουν τα πάντα και μετά θα είναι δυσκολότερα τα πράγματα.

[katesps]

Κορίτσια, καλησπέρα!!!

dora, όταν προσπάθησα να μιλήσω έτσι στη μητέρα μου, λέγοντάς της ότι είμαι ό,τι έφτιαξες και να μην παραπονιέσαι, μου είπε ότι ήμουν μια χαρά μέχρι που ξέφυγα από τον έλεγχό της και πράττω όπως ορίζουν οι φίλοι μου, οι οποίοι φταίνε για όλα όσα μου έχουν συμβεί. Άντε τώρα να της εξηγήσεις. Κι όταν προσπάθησα να την φέρω σε επικοινωνία με ψυχολόγο, γιατί η κατάσταση είχε κι έχει φθάσει στο απροχώρητο, ιδιαίτερα μετά από το θάνατο του μπαμπά μου, είπε ότι δεν είναι τρελή. Πλήρης ασυνεννοησία.

Οπότε, έπραξα όπως νόμιζα καλύτερα, δηλαδή μιλάμε για ό,τι γενικό κι αόριστο υπάρχει. Όχι ότι δεν "μου τη λέει", ιδιαίτερα για ό,τι αφορά το παιδί, αλλά, τέλος πάντων, δεν πληγώνομαι όπως πρώτα.

Κορίτσια, και συγγνώμη κιόλας που ρωτάω, αλλά όταν κάποιος υποφέρει από κάποια σημαντική κι ίσως ανίατη αρρώστεια, ο γιατρός που παρακολουθεί δεν συστήνει παρακολούθηση κι από ψυχολόγο; Γράφω αυτό, μήπως κάπως έτσι πειστούν πιο εύκολα να δουν κάποιον ειδικό.

[mitaki]

Χα και να προτείνει τι έγινε? Εδώ σου λέω η δικιά μου δεν θέλει ούτε τον γιατρό της γιατί φοβάται ότι συνεννούμαστε μαζί του κρυφά!!!!!!!!!!!!!!!!!

Άμα δεν θέλει ο άνθρωπος να βοηθηθεί ότι και να κάνουμε εμείς.....

[mitaki]

Υ.Γ. δεν τον έχουμε δει ποτέ ούτε εγώ, ούτε ο πατέρας μου!!!!!!!!!!!!!!! Αλλά η φαντασία της οργιάζει.....

[katesps]

"Άμα δεν θέλει ο άνθρωπος να βοηθηθεί ότι και να κάνουμε εμείς..... "

Αυτό ακριβώς...

Όσο γι' αυτό... "Αλλά η φαντασία της οργιάζει.....", καλά τι να πω. Το πόσο υπερβολική γίνεται;;;

[mamakoula]

καλημέρα ! Dora έχω δοκιμάσει τα πάντα στην κυριολεξία ακόμα και τη συζήτηση που λες την έχω κάνει αυτούσια, και με το καλό και με το άγριο. Δεν πιάνει τίποτα. Καταλήγουμε όπως λέει το mitaki να οριόμαστε κι εγώ δεν αντέχω άλλες φωνές. Θέλω ηρεμία. Να φανταστείτε ότι έφτασα μέχρι και τη νευρολόγο που την παρακολουθεί γιατί είχε λυσσαξει ότι έχω πρόβλημα και θέλω φάρμακα για να ηρεμήσω (εμένα έχει ένα κόλλημα με τα φάρμακα, θεωρεί ότι μόνο αυτά σε κάνουν καλά) και της έκανα το χατίρι και πήγα κι εδώ έχω παράπονο και από τον πατέρα μου που αντί να τη στείλει σιγόνταρε κι αυτός να πάω, τέλος πάντων πήγα και η γυναίκα με έδιωξε άρον άρον και την ψιλοείπε και στον πατέρα μου που είχε έρθει μαζί του τύπου αφήστε την κοπέλα ήσυχη και είναι πιο ήρεμη και συνετή από όλους μας. Ε, σας πληροφορώ ότι όταν το έμαθε η μάνα μου την έβγαλε προβληματική τη γιατρό και ότι εγώ έχω πρόβλημα και ότι δεν το βλέπει και ότι έπρεπε να μου γράψει φάρμακα και για κανένα μήνα της έκανε μούτρα και μάλλον από ανάγκη ξαναπήγε σ αυτή αφού είναι η μόνη που γνωρίζει και παρακολουθεί την ασθένεια της (είναι ένα πολύ σπάνιο σύνδρομο), οπότε δεν είχε που αλλού να πάει. Το θέμα είναι ότι όταν πήγα της εξιστόρησα γενικά και το θέμα με την μητέρα μου και φώναξε τον πατέρα μου γιατί μου είπε ότι η ασθένεια αυτή πολύ συχνά έχει και ψυχολογικές προεκτάσεις (ψυχώσεις, νευρώσεις κλπ) και τον ρώτησε για κάνα δυο περιστατικά που της είχα πει και αυτός αντί να πεί την αλήθεια, άρχισε να τα μασάει και ναι αλλά ξέρετε έχει και μια δικαιολογία κλπ. Βέβαια τον καταλαβαίνω κι αυτός φοβάται τη μουρμούρα αλλά ως πότε.Πραγματικά έιμαι στα όριά μου.