ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ & ΑΣΧΗΜΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ

[athina.D]

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΤΡΟΜΑΞΕΙ ΑΡΚΕΤΑ!!!ΘΑ ΚΑΝΩ ΥΠΟΜΟΝΗ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΛΠΙΖΩ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

[katrin]

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΤΡΟΜΑΞΕΙ ΑΡΚΕΤΑ!!!ΘΑ ΚΑΝΩ ΥΠΟΜΟΝΗ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΛΠΙΖΩ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

 

Eτσι είναι κούκλα μου! Χαλάρωσε, και απόλαυσε το ομορφότερο ταξίδι της ζωής σου!!!

[anti1980]

Δεν είσαι η μόνη κοριτσάκι!!! Στην πλειοψηφία η εγκυμονούσες περνάνε από αυτή τη φάση. Άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο.

Εγώ στο πρώτο μου παιδάκι, χτυπιόμουν από τα νεύρα. Βέβαια τότε ανακατευόντουσαν διάφοροι στην οικογενειακή μας ζωή και δε μπορούσα να το χειριστώ και έτσι είχα άσχημα ξεσπάσματα.Αυτή τη φορά σαν ποιο έμπειρη, μπορώ να το κουμαντάρω καλύτερα. Όχι όμως ότι δεν έχω νεύρα και στενοχώριες. Όλη την ώρα, μέσα στη γκρίνια είμαι!!!! Άστα να πάνε…

 

Θα σε συμβούλευα να μιλήσεις για αυτό το θέμα στο γιατρό σου, παρουσία του συντρόφου σου ώστε να γνωρίσει και αυτός ότι δε το κάνεις από τρέλα, αλλά επειδή έτσι είναι η κατάσταση της εγκυμοσύνης. Έτσι θα μπορέσει να σε καταλάβει καλύτερα και να σε βοηθάει ψυχολογικά όταν το έχεις ανάγκη. Για να καταλάβεις, αυτή τη φορά την εγκυμοσύνη μου τη ξεκίνησα με τη συμφωνία του άντρα μου, ότι θα με ακούει, θα με ανέχεται και δε θα μου πηγαίνει κόντρα!!!:lol:

 

Και μη ξεχάσεις να πεις στο γιατρό σου, να σας ενημερώσει και για τα συναισθήματα σου και τις ανάγκες σου στη περίοδο της λοχίας. Είναι εξίσου σημαντικό κομμάτι και αυτό.:wink:

[gentriana]

Υπομονή, σε μένα όλα έφτιαξαν στο δεύτερο τρίμηνο, όπου ένιωθα σούπερ! Και πιο όμορφη από ποτέ!

[maria-il]

καλημερα!! Ευτυχως ειμαστε πολλες

Το μονο που θα σου πω ειναι οτι ολο το Σαββατο το περασα κλαιγοντας χωρις να υπαρχει λογος!Επειδη ομως ειμαι στη δευτερη εγκυμοσυνη και ηξερα απο την αρχη οτι θα τα εχω αυτα...το εχω παρει αποφαση οποτε το αφηνω να συμβαινει και την επομενη μερα που ειμαι μια χαρα το θυμαμαι και γελαω!

Μην ανυσηχεις ολα θα περασουν.Ισως η φυση μας προετοιμαζει για την περιοδο της λοχιας που ειναι πιο δυσκολη ορμονικα και απο την εγκυμοσυνη.

Σου ευχομαι να εχεις μια τελειομηνη εγκυμοσυνη!!

[athina.D]

TELIKA KORITSIA AYTO POY VLEPW EGW EINAI OTI POTE TELIKA DEN EISAI PROETOIMASMENH OSO KAI NA TO NOMIZEIS....EGW APO TA 18 MOY TO MONO POY HTHELA EINAI NA KANW ENA PAIDAKI AN K HKSERA PWS EIMAI POLY MIKRH ENIWTHA ETOIMH,TWRA STA 23 ARAVWNIASMENH ,EYTYXISMENH KAI META APO 6 MHNES PROSPATHEIWN EGYWS:p:p:p:p!!!!KAI KLAIW OLH MERA??????:confused::confused:TROMAKSA TOSO POLY NOMIZA OTI DEN EIMAI ETOIMH TELIKA KAI OTI HRTHE TO TELOS TOY KOSMOY...ALLA TELIKA DIAVASA OTI KAI ALLES MANOYLES TO BE EXOYN AYTO TO SYMPTWMA KAI HREMHSA ARKETA...H DIKIA MOY MELAGXWLIA MPOREI NA WFEILETAI KAI STO OTI AKOMH DEN EXOYME KANEI KAN TO PRWTO YPERYXOGRAFHMA ,EXOYME RADEYOU THN PARASKEYH, OPOTE DEN EXW AKOYSEI OYTE KARDOULA OYTE EXW NIWSEI AYTH TH MAGEIA ...AFHSTE POY ME TROMAKSE O GIATROS MOY GIATI MOY EIPE PWS YPARXOYN 50% PI8ANOTHTES NA EXW SWSTH EGYMOSYNH KAI OXI EKSWMHTRIA H' ANEMBRIAKH KAI

EXW OLO TO AGXOS TOY KOSMOY.....TESPA KONTOS PSALMOS PENTE MERES MOY EMEINAN!!!

Επεξεργάστηκαν 16 Μαίου,2011 by athina.D

[anti1980]

Αθηνά σου εύχομαι σύντομα να μάθεις ευχάριστα νέα για την εγκυμοσύνη σου και να την απολαύσεις όσο περισσότερο γίνεται!!!

Δε ξέρω γιατί σου τα είπε όλα αυτά ο γιατρός σου, αλλά άμα πας, πάρε και ένα τηγάνι μαζί σου, να του το φέρεις στο κεφάλι που σε τρομοκρατεί πριν ακόμα σε δει…

 

Υ.γ. Και προσπάθησε να γράφεις με ελληνική γραμματοσειρά γιατί αλλιώς θα έχεις πρόβλημα με το φόρουμ…;-)

[Τινα27]

ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΝΕΑ Κ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΝΕΟ ΘΕΜΑ. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ! Κ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ 3 ΜΗΝΩΝ ΕΓΚΥΟΣ Κ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΛΙΑ. ΚΛΑΙΩ ΠΟΛΥ Κ ΕΥΚΟΛΑ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΜΟΝΗ ΜΕΝΩ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ Κ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ. Ο ΜΕΛΛΟΝ ΣΥΖΥΓΟς ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ Κ ΔΕΝ ΛΟΓΑΡΙΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ! ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΛΙΑ Κ Ο ΛΟΓΟς ΠΟΥ ΜΠΗΚΑ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ Κ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙς ΤΟΥΣ Κ ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ. ΕΙΣΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΕΣ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΣΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ! ΑΛΛΑ... ΟΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΣΠΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ!

[baggi]

Κορίτσια καλησπέρα και από μένα...Ανοίξατε μεγάλο θέμα!!! Προσωπικά έχω μπει σε ένα φαύλο κύκλο...νευριάζω με ανόητα πράγματα (κάποτε δεν τα σκεφτόμουν καθόλου και ειρωνευόμουν όλους όσους ασχολούνταν με αυτά..π.χ τι θα πει η γειτόνισσα) και μετά αφού καταλαβαίνω ότι κάνω λάθος σκέψεις και αναλώνομαι σε αυτές χωρίς να μπορώ να χαρώ την εγκυμοσύνη μετανιώνω και μελαγχολώ. Και η μελαγχολία μου φέρνει νεύρα. Τα βάζω με τον εαυτό μου γιατί φοβάμαι ότι η κακή μου ψυχολογία επηρεάζει το έμβρυο και τα νεύρα μελαγχολία και άντε από την αρχή...Ο άντρας μου αγανάκτησε. Σε αυτόν ξεσπάω, και μετά μετανιώνω. Τον λατρεύω και προσπαθώ όταν είμαι σε καλή φάση να του εξηγήσω τι μου συμβαίνει για να μην με θεωρεί τρελή εντελώς.

[kelly_mad]

Καλήμερα σε ολους.Είμαι καινούργια στο forum και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τισ πολυτιμες συμβουλές και τη βοηθεια σας.Αντιμετωπίζω και εγώ πρόβλημα με την ψυχολογία μου και γενικως σκεφτομαι παρα πολύ αρνητικα απο το πως θα γεννησω μεχρι αν θα είμαι καλη μάνα,αν θα μπορω να φροντιζω το μωρό,αν θα το αγαπαω και κατι τετοια που νομιζω οτι αρχίζω και τρελένομαι.να σημειωσω δε οτι στο παρελθον ειχα συμπτωματα καταθλιψης, υπερβολικο ανχος για το καθε τι ,μεχρι κρισεις πανικου.Ενω στην αρχη ειχα δυσκολη εγκυμοσύνη και παραλιγο να χασω το παιδί ειμουν ψυχραιμη τωρα που μπήκα στον 6 μηνα και ολα πανε καλά δε μπορω να χαρώ την εγκυμοσυνη μου, ολα μου φταίνε,μελανχολω,δεν εχω διάθεση για τιποτα και θέλω να είμαι ολο ξαπλωμενη.Φοβαμαι οτι ετσι θα ειμαι και μετα,οτι θα παθω επιλοχειο καταθλιψη και αλλα τετοια.Εχω απελπιστει νιώθω πωσ τα χανω δε ξερω πως να το αντιμετωπισω.Σας παρακαλω αν ξερετε κανένα τροπο πειτε μου. Συγνώμη αν σας κούρασα.

[bellaki]

καλημερα κι απο εμενα. κελλυ κι εγω ειμαι 6 μηνων και υποφερω απο παλια απο κρισεις πανικου που τωρα εχουν χειροτερεψει. επισης τρεμω τον τοκετο και την επιλοχειο καταθλιψη οπως επισης φοβαμαι οτι δεν θα ειμαι καλη μανα. κατα τα αλλα καλα...... παντως νομιζω οτι ειναι φυσιολογικα αυτα τα συναισθηματα λογω των ορμονων. δεν γινεται να ειμαστε ολες σαν τις εκγυους των διαφημισεων. εγω παντως βλεπω ειδικο και με βοηθαει πολυ. ειχα ανοιξει και θεμα για την εγκυμοσυνη και τις κρισεις πανικου-αγοραφοβια

[kelly_mad]

Καλήμερα σ ευχαριστώ που απάντησες.Ειμαι καινούργια και δεν ξέρω ακομα που να μπαίνω και πως να απαντώ.Συμβουλέυομαι και γω μια ειδικό εδώ και κανένα μήνα απ την ήμερα που μ επιασαν ολα αυτά.Με βοηθάει κάπως αλλά πιστεύω ότι μόνοι μας πρέπει να βοήθησουμε τον εαυτό μας αλλά δεν έχω βρει ακόμα τον τρόπο.

[evinicolas]

εγω νιωθω μεγαλη μελαγχολια κατα τη διαρκεια του απογευματοσ,λιγο πριν βραδιασει.ελπιζω να φυγει γιατι δε μου αρεσει καθολου..οι ορμονεσ θα με πανε ετσι μεχρι να γεννησω δηλαδη;μου τη σπαει πολυ αυτη η θλιψη

[Τινα27]

κοριτσια μηπως γνωριζει καμια ποτε ξεκινανε να τρελλενονται οι ορμονες κ ποτε μπορει να ηρεμουν? Ευχαριστω!!!

[kelly_mad]

Δυστηχώς Τίνα μου είναι κατι που δε μπορείς να το προβλέψεις.Πιστέυω ετσι οπως μας πιάνει ξαφνικά ετσι και θα μας αφήσει.Θέλει πολύ υπομονή(θα μου πεις ποιος την έχει και δίκιο θα χεις)...

[Marirena]

Ο ΜΕΛΛΟΝ ΣΥΖΥΓΟς ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ Κ ΔΕΝ ΛΟΓΑΡΙΑΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΝΟΙΑΖΕΙ!

Οι άνδρες ακόμα κι όταν δούνε το παιδί (στο πρωτο τουλάχιστον) δεν συνειδητοποιούν τί έχει γίνει. Πόσο μάλλον στην αρχή της εγκυμοσύνης. Ο δικός μου έλεγε στην αρχή 'θέλω να δω κοιλιά για να το χωνέψω κι όταν είδε και τη μπουμπού, κι ακόμα και σήμερα που κοντεύει δύο μηνών τον πιάνω να μη συνειδητοποιεί πράγματα - τουλάχιστον όχι με τις δικές μου ταχύτητες. Κακά τα ψέματα, οι μπαμπάδες αρχίζουν και γίνονται 'πλήρως μπαμπάδες' όταν το παιδί ανταποκρίνεται καλύτερα, ψιλομιλάει κ.λ.π. Κι αυτο γιατί τότε αισθάνονται πιο χρήσιμοι οι καημένοι. Μην τον παρεξηγείς λοιπόν.

 

Κοριτσια αυτά είναι φυσιολογικότατα! Μην τρομάζετε και έχετε υπομονή! Το δεύτερο τρίμηνο σχεδόν πάντα είναι καλύτερο. Και πάνω που γεννάτε και νομίζετε πως όλα τώρα θα φτιάξουν οι ορμόνες εκεί είναι που αρχίζουν το πραγματικό πάρτυ!

[vouvouzela]

κορίτσια καλησπέρα... Μπορώ να πω ότι ανακουφίστηκα όταν βρήκα το συγκεκριμένο φόρουμ γιατί μέχρι τώρα νόμιζα ότι μόνο εγώ είμαι η "προβληματική". Έχω μονίμως αρνητική διάθεση, ξυπνάω με ένα βάρος στο στήθος, κλαίω συχνά από φόβο και απόγνωση, νιώθω ότι δεν θα τα καταφέρω, ότι δεν είμαι αρκετά δυνατή να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής και πόσο μάλλον τώρα που θα έχω και την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου. Φοβάμαι. Δεν γελάω πια. δεν βγαίνω έξω. δεν έχω διάθεση για τίποτα. Έχω έντονη οικονομική ανασφάλεια, ιδίως τώρα με την κρίση, ακούω ειδήσεις και παθαίνω πανικό. Είμαι στην 17η εβδομάδα και νιώθω ότι βουνό μπροστά μου τους επόμενους μήνες που έρχονται μέχρι να γεννηθεί το παιδάκι και μετά ούτε που ξέρω πως θα τα καταφέρω -μετακομίζω κιόλας στην επαρχία και ξεκινάω νέο επάγγελμα. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. νιώθω ότι η πραγματικότητα ήρθε καταπάνω μου απειλητική και με βιάζει να αναλάβω επιτέλους τις ευθύνες μου -να βγω μπροστά και να αναλάβω την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου κι αυτό με τρομάζει. νιώθω ότι έρχεται ένα "παιδάκι" να πάρει τη θέση μου, γιατί μέχρι τώρα κι εγώ "παιδάκι" ένιωθα κι ας μη το δικαιολογεί η ηλικία μου πια (31). Σκέφτομαι και ανησυχώ για τα πάντα, αγχώνομαι με το παραμικρό και δεν μπορώ να απομονώσω το γεγονός της εγκυμοσύνης και να παραμείνω ατάραχη σε μια νιρβάνα για να προφυλάξω το παιδάκι μου στο οποίο φοβάμαι ότι με τη ψυχολογία που έχω του κάνω κακό. Δεν έχω νιώσει ακόμα έγκυος, δεν έχω χαρεί την εγκυμοσύνη και νιώθω και αχάριστη γιατί αντικειμενικά μου συμβαίνουν θετικά πράγματα κι εγώ μιζεριάζω. Υπάρχουν γυναίκες που ταλαιπωρούνται να αποκτήσουν παιδάκι κι εμένα μου το έστειλε ο θεός και εγώ γκρινιάζω. μου λένε ότι φταίνε οι ορμόνες. εγώ γιατί νιώθω τόσο αδύναμη? γιατί παραιτούμαι και σηκώνω τα χέρια ψηλά? γιατί δεν βρίσκω χαρά πουθενά? φοβάμαι...

[kelly_mad]

Ακριβως αυτα που λες νιωθω εγω εδω και κανενα εναμιση μηνα περιπου...ειναι δυσκολο να το βιωνεις ολο αυτο και οντως οι ορμονες μας ειναι πολυ χαλια αλλα πρεπει να το παλεψεις μην αφηνεις το μυαλο σου να σε κανει αδυναμη ουτε τις σκεψεις να σε κυριευουν πρεπει να αντιδρασεις αυτο προσπαθω να κανω και γω.

[antonella78]

Vouvouzela, επειδή και εγώ για 2 μήνες ήμουνα πραγματικά πολύ χάλια και με ένα βάρος στο στήθος μπορώ να πω οτι σε καταλαβαίνω απόλυτα. Δυστυχώς λόγω των ορμονών βλέπουμε τα πράγματα πιο δύσκολα και πιο διογκωμένα απο ότι είναι. Χρειάζεται όμως υπομονή. Η γνώμη μου είναι να πας σε έναν καλό ειδικό και είναι το μόνο σίγουρο οτι θα σε βοηθήσει. Η κατάστασή σου είναι συχνή και θεραπεύσιμη.

[vouvouzela]

Κορίτσια ευχαριστώ για την άμεση απόκριση. Σήμερα πήγα και σε ψυχίατρο ο οποίος ήταν καθησυχαστικός.... εγώ, όμως, δεν μπορώ να ησυχάσω. Νομίζω ότι δεν μπορεί να με βοηθήσει τίποτα και κανένας. είμαι πολύ χάλια, δεν μπορώ να σας μεταφέρω το πόσο. Εσείς πως ακριβώς το παλεύετε? Δεν αντέχω ειλικρινά. Δεν ξέρω πως να βγω από εδώ... Συγγνώμη αν γίνομαι κουραστική. Δεν ξέρω τι να κάνω, φ ο β α μ α ι και δεν την παλεύω.

[tot72]

Βουβουζέλα(έχω πεθάνει στο γέλιο λέμε με το όνομα) θα στα γράψω όπως τα σκέφτομαι κι εγώ.Καταρχήν μην νοιώθεις ενοχές για κάτι.Μπορείς να έχεις όσα αρνητικά συναισθήματα θες.Η εγκυμοσύνη ,που για κάποιες γυναίκες είναι ονειρεμένη κατάσταση μας έλαχε λίγο πιο γκρίζα από ότι την περιμέναμε.Και;Η εγκυμοσύνη δεν είναι παρά μια διαδικασία για να αποκτήσουμε το δικό μας παιδί.έτσι το βλέπω εγώ.Έχει λοιπόν τις δυσκολίες της και σίγουρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δεθούμε ούτε με το μωρό μας ούτε με τον σύντροφό μας.Καλώς ή κακώς την περνάμε μόνοι μας σε ότι αφορά το σωματικό κομμάτι και σε μεγάλο βαθμό το ψυχολογικό.Το έμβρυο που έχουμε μέσα μας δεν είναι το μωρό μας,είναι η ελπίδα για το πως μπορεί να είναι το μωρό μας.Όταν θα γεννηθεί πιστεύω πως με τον κατάλληλο χρόνο θα γίνει το μωρό μας και τότε θα κάνουμε αυτό που πρέπει .Θα μας έρθει φυσικά γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως το θέλαμε .Ήταν ο στόχος μας.Δεν σου λέω πως θα γίνεις η σούπεργούμαν,ούτε πως δεν θα απελπιστείς ή πως δεν θα απηυδήσεις.Τι στο καλό,ρομπότ είμαστε;Αλλά η ζωή θα μας κάνει να ζήσουμε αυτό που μας φέρνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Δεν κάθομαι να σκεφτώ αν κάποιες γυναίκες ταλαιπωρούνται πολύ ή λίγο ή καθόλου.Δεν λειτουργεί έτσι παρά μια διαδικασία αυτομαστιγώματος.Ο καθένας με τις επιλογές του και τις δυσκολίες του.(Είμαι και λίγο σπαρτιάτισα στον τρόπο σκέψης.Λίγο πιο σκληρή.)Θα σου λεγα να εστιάσεις στις καλές στιγμές της ημέρας.Και να πεις ,να τώρα είμαι καλά.Χαϊδεύω την κοιλιά μου και ονειρεύομαι.Και άσε τις μαύρες να υπάρχουν.Μες στο παιχνίδι είναι κι αυτές.

Πως την παλεύω εγώ;Λέω συνέχεια βλακείες.Από το πρωί μέχρι το βράδυ.Κλωτσάει φερ'ειπείν το μωρό και ο άντρας μου με ακούει να του λέω"Δεν μας χέζεις τώρα κι εσύ;".

Μου χει πει πως θα γράφει κάθε χαζομάρα που λέω και θα της τα δώσει να τα διαβάσει όταν μεγαλώσει."Αυτά έλεγε η μανούλα σου παιδάκι μου".Αυτά.Μπορεί να έλεγα κι άλλα ,αλλά με τις ορμόνες έχει φυράνει και το νιονιό και δεν μου κατεβαίνουν και πολλά.

[to moro mas]

κορίτσια καλησπέρα... Μπορώ να πω ότι ανακουφίστηκα όταν βρήκα το συγκεκριμένο φόρουμ γιατί μέχρι τώρα νόμιζα ότι μόνο εγώ είμαι η "προβληματική". Έχω μονίμως αρνητική διάθεση, ξυπνάω με ένα βάρος στο στήθος, κλαίω συχνά από φόβο και απόγνωση, νιώθω ότι δεν θα τα καταφέρω, ότι δεν είμαι αρκετά δυνατή να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής και πόσο μάλλον τώρα που θα έχω και την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου. Φοβάμαι. Δεν γελάω πια. δεν βγαίνω έξω. δεν έχω διάθεση για τίποτα. Έχω έντονη οικονομική ανασφάλεια, ιδίως τώρα με την κρίση, ακούω ειδήσεις και παθαίνω πανικό. Είμαι στην 17η εβδομάδα και νιώθω ότι βουνό μπροστά μου τους επόμενους μήνες που έρχονται μέχρι να γεννηθεί το παιδάκι και μετά ούτε που ξέρω πως θα τα καταφέρω -μετακομίζω κιόλας στην επαρχία και ξεκινάω νέο επάγγελμα. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. νιώθω ότι η πραγματικότητα ήρθε καταπάνω μου απειλητική και με βιάζει να αναλάβω επιτέλους τις ευθύνες μου -να βγω μπροστά και να αναλάβω την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου κι αυτό με τρομάζει. νιώθω ότι έρχεται ένα "παιδάκι" να πάρει τη θέση μου, γιατί μέχρι τώρα κι εγώ "παιδάκι" ένιωθα κι ας μη το δικαιολογεί η ηλικία μου πια (31). Σκέφτομαι και ανησυχώ για τα πάντα, αγχώνομαι με το παραμικρό και δεν μπορώ να απομονώσω το γεγονός της εγκυμοσύνης και να παραμείνω ατάραχη σε μια νιρβάνα για να προφυλάξω το παιδάκι μου στο οποίο φοβάμαι ότι με τη ψυχολογία που έχω του κάνω κακό. Δεν έχω νιώσει ακόμα έγκυος, δεν έχω χαρεί την εγκυμοσύνη και νιώθω και αχάριστη γιατί αντικειμενικά μου συμβαίνουν θετικά πράγματα κι εγώ μιζεριάζω. Υπάρχουν γυναίκες που ταλαιπωρούνται να αποκτήσουν παιδάκι κι εμένα μου το έστειλε ο θεός και εγώ γκρινιάζω. μου λένε ότι φταίνε οι ορμόνες. εγώ γιατί νιώθω τόσο αδύναμη? γιατί παραιτούμαι και σηκώνω τα χέρια ψηλά? γιατί δεν βρίσκω χαρά πουθενά? φοβάμαι...

 

 

Αγαπητη vouvouzela,

 

Να'ξερες ποσο πολυ σε νιωθω! Το μηνυμα σου, ακριβως οπως το εχεις γραψει, θα μπορουσα να το ειχα γραψει ΕΓΩ!!!!! Ακριβως τις ιδιες λεξεις, τις ιδιες φρασεις, την ιδια συνταξη!

Εγω περιμενω διδυμα (μετα απο την 1η μου εξωσωματικη) κι ειμαι στην 16η εβδομαδα. Οταν το μαθαμε, εκλαιγα σαν να ειχα πετυχει το ΛΟΤΤΟ, σαν να ηταν αυτοσκοπος το να αποκτησουμε μωρο. Μολις μαθαμε οτι ειναι και 2, μαλλον το μπαλονι της χαρας μου αρχισε σιγα-σιγα να ξεφουσκωνει! Αγχος, αβεβαιοτητα, ανησυχια, και ολα αυτα τα "ωραια" που ακολουθουν μετα ενα ΣΟΚ!

Ηρθαν τα σωματικα πριν 2 μηνες (τρελες ναυτιες και ζαλαδες, πονοκεφαλους, 2-3 φορες εμετο, τρελες αυπνιες) και πανω που ειπα αντε ΟΚ περασαν κι αυτα πριν κανα μηνα, απο τοτε δε μπορω με τπτ να χαρω την εγκυμοσυνη μου!!!:confused: Εχω παθει και 4 φορες αιμορραγια (τις 2 στα πολυ ξαφνικα κι ενω βρικομασταν μακρια απο το σπιτι μας και δεν ειχα ουτε ρουχα να αλλαξω) και απο τοτε ειναι που δε με αφηνουν να κανω τιποτα μα τιποτα. Καναπες, τουαλετα, κρεβατι, ΜΟΝΟ!

Βρισκομαστε σε φαση που αναζητουμε σπιτι (μεγαλυτερο & πιο κεντρικα) για να μετακομισουμε, ο συζυγος μου ξεκιναει την νεα μας δουλεια και τρεχει μονος του, εχει αναλαβει ολο μας το σπιτι (τα καθημερινα τουλαχιστον) και ΝΙΩΘΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΤΥΨΕΙΣ ΚΙ ΕΝΟΧΕΣ!

Και σε ολα αυτα δε μπορω να νιωσω χαρα για τα μωρα μου, κλαιω συχνα, νευριαζω και φωναζω στους γυρω μου για πραγματα που δε μπορω να ελεγξω εγω πια και να τα κανονισω, πιστευω οτι θα ειμαι μια ΑΠΑΙΣΙΑ ΜΑΝΑ (οπως ηταν και η δικια μου σε μενα), δεν ξερω απο που να κρατηθω!

Μεχρι να διαβασω αυτο το θεμα, ελεγα οτι μαλλον ειμαι η "τρελη" του χωριου, οτι ειναι αδιανοητο & ανεπιτρεπτο να νιωθει μια ΜΑΝΑ ετσι για τα παιδια της, οτι εγω ειμαι το μοναδικο παραδειγμα παγκοσμιως. Καπως απαλυνεται ο πονος οταν διαβαζεις οτι δεν εισαι η μονη, αλλα ρε κοριτσια ΔΕ ΣΟΥ ΛΥΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, που ειναι αληθινο και ειναι εδω καθε ωρα και στιγμη για να σου θυμιζει την αδυναμια σου να ελεγξεις ολα τουτα τα "θαυμαστα" που σου συμβαινουν! Και η ψυχολογος μου λεει "και που να δεις μετα τον τοκετο που δε θα μπορεις να ελεγξεις πολλα περισσοτερα (οπως το να κλαινε ενω τους τα εχεις κανει ολα) και απλα θα πρεπει να το δεχτεις σαν γεγονος"!! Καποιες φορες απλα τα πραγματα συμβαινουν!:!:

Και ο αντρας μου ειναι τοσο γλυκος αλλα και τοσο αυστηρος μαζι μου αυτην την περιοδο (επειδη πρεπει ΜΟΝΟ να ξεκουραζομαι), που νιωθω οτι και στη σχεση μας κανω κακο! Μετα το χθεσινο μου λογυδριο απαισιοδοξιας και γκρινιας, μου ειπε οτι πιστευε οτι το θελαμε και οι δυο πολυ (κι ετσι ηταν πριν συμβει) αλλα τωρα πιστευει οτι μονο αυτος το θελει. Δεν τον αδικω ομως, νιωθει κι εκεινος φορτωμενος & πιεσμενος με τοσα!

[Lovey]

ΕΜΕΝΑ ΠΑΝΤΩΣ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΩΓΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ....ΕΧΩ ΕΜΠΛΑΚΕΙ ΣΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΤΟ ΣΠΤΙ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΡΟΦΟ (ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΑΘΟΛΑ ΝΟΜΙΜΗ).ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ...ΕΧΩ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑΩ ΚΛΑΙΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ....ΟΛΟΙ....ΓΟΝΕΙΣ....ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΘΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ...ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΩ ΚΟΥΡΝΙΑΖΕΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ Ι...ΚΛΑΙΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΝΗΣΥΧΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ....ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΕ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΩ...ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΙ ΜΕ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ ΔΕ ΒΓΑΖΩ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΥΠΟΜΟΝΗ...ΑΠΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ...ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ!!!!

[Mamma mia 2011]

κοριτσια καλησπερα

χαιρομαι που βρηκα το θεμα σας γαιτι ειχα αρχισει να αγχωνομαι

ειμαι εγκυος και εδω και 1 βδομαδα εχω παθει καταθλιψη,δεν θελω τον αντρα μου διπλα μου καθολου ,ουτε να του μιλαω ουτε να τον κοιταω

 

μου μιλησε αποτομα πριν 2 βδομαδες και ακομα νιωθω χαλια γ αυτο,που ο ερημος πρωτη φορα ηταν αλλα μ εχει παρει απο κατω

καπνιζει και νευριαζω γιατι ενω οταν μαθαμε οι ειμαι εγκυος ειπε δεν θ ξανακαπνισει μεσα σπιτι τωρα που κ που αναβει τσιγαρο οταν ειμαι σ αλλο δωματιο αλλα εγω οπως εινια φυσικο τ μυριζω και πραγματικα οταν τ αναβει τον σιχαινομαι γιατι νιωθω οτι δεν τ νοιαζει που μπορει ν κανει κακο στο μωρο μας

δεν μπορω ν καταλαβω τ επαθα,πριν μια βδομαδα τον λατρευα και ολο γελαγαμε και τωρα δεν τ θελω διπλα μου

[jackrussel]

κοριτσια κι εγω ενιωθα ετσι κατα την εγκυμοσυνη φοβομουν πολυ την επιλοχειο,,,αλλα οταν γεννησα ενιωθα καταπληκτικα ημουν ηρεμη γαληνια και ευτυχισμενη,,,μην νομιζετε οτι επειδη νιωθετε ετσι τωρα οτι υποχρεωτικα θα ειναι ετσι και μετα γεννας

κουραγιο και να μιλατε για οτι νιωθετε

και οσες μπορειτε και σας εκφραζει να πατε και σε ψυχολογο εμενα με βοηθησε που του μιλουσα