ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ...2,5 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ

[katerin@]

Μετά τον τοκετό (φυσιολογικό) έχω σχεδόν καθημερινά εφιάλτες σχετικά με εκείνες τις στιγμές του πόνου αλλά και όταν δεν κοιμάμαι μου έρχονται στο μυαλό και θέλω να κλαίω... Πήγα στο γυναικολόγο μου τις προάλλες για να με δει και τρελάθηκα από την ανατριχίλα και την αγωνία που μου έκανε ένα απλό παπ....Έχει περάσει καμιά τα ίδια? Θα σταματήσει κάποτε αυτό?

Λέω συνέχεια στον εαυτό μου ότι δεν θέλω να ξαναγεννήσω ποτέ.... Μήπως να ζητήσω βοήθεια κάποιου ειδικού?

[Νονντυ]

δεν τα εχω περασει,μηπως να αναζητησεις καπου βοηθεια?τετοιες τραυματικες εμπειριες μας συνοδευουν μια ζωη.Εχεις ακουση για την επιλοχια καταθληψη?μ

[katerin@]

έχω ακούσει, αλλά δεν νομίζω ότι είναι αυτό... Λες?? Κατά τα άλλα αισθάνομαι καλά....

[mama tou kostantinoulh]

Κατερίνα και εγώ ειμαι πολύ φοβιτσιάρα με τους γιατρους εκ φύσεως και πριν γεννήσω έλεγα δεν ειναι δυνατόν να το κάνω εγώ αυτό. Εγώ γέννησα με καισαρική (οποτε ίσως τα πράγματα ήταν πιο εύκολα και αναμενόμενα)! Πάντως αρκετό καιρό μετά όταν ηρεμούσα και μου έρχονταν οι σκηνές από το χειρουργειο (ειχα κάνει επισκληρίδιο οποτε ημουν ξυπνια) ανατρίχιαζα, σα να προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι όλο αυτό συνέβη ΣΕ ΜΕΝΑ. Ακόμα και σημερα δεν νομιζω ότι ΕΓΩ έχω γεννήσει. Την έχω ξεχάσει την εμπειρία (ή καλύτερα δεν τη σκεφτομαι)! Νομίζω ότι ειναι αμυνα ψυχολογική για να μπορέσω να αντιμετωπίσω την κατάσταση δεδομένου ότι ούτε ποτέ εχω κάνει κάποια εγχειριση ή έστω νοσηλευτεί σε κάποιο νοσοκομειο και αν σκεφτεις ότι και με τις απλές ενέσεις εγω περίπου λιποθυμάω δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το αντιμετωπισω διαφορετικά.

Ίσως να σου συμβαίνει και σενα το ίδιο! Πάντως τώρα 9,5 μήνες μετά το έχω ξεπεράσει τελειως.

[katerin@]

σε ευχαριστω! πολύ θετικό αυτό πο μου λες! Δηλαδή δεν είμαι μόνο εγώ! Ελπίζω να φύγει σύντομα....

[ΜΑΡΙΑ30]

Κατερίνα,

εγώ γέννησα φυσιολογικά και χωρίς επισκληρίδιο. Είμαι πολύ φοβιτσιάρα, αλλά περισσότερο φοβόμουν το να μη νιώθω τα πόδια μου (ίσως επειδή παλιότερα πέρασα κάτι). Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα εφιάλτες και δε με βασάνιζε καθόλου το γεγονός ότι πόνεσα. Το ξεπέρασα αμέσως. Είχα πολλά νεύρα βέβαια, αλλά τι να κάνουμε????????

Ο γιατρός μου, μου είχε πει ότι οι πρώτοι 6 μήνες είναι λίγο δύσκολοι για τη μητέρα όσον αφορά την ψυχολογία σε συνδυασμό και με τις αλλαγές στο σώμα. Αν νιώθεις όμως την ανάγκη να ζητήσεις τη βοήθεια ενός ειδικού, μη διστάσεις να το κάνεις (δε χρειάζεται να το ξέρει το περιβάλλον σου, μόνο ο σύζυγός σου).

[Ν76]

ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΕΓΩ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΤΙ ΠΕΡΟΜΟΙΟ, ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ.

ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΕ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ ΤΟΜΗ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΚΑΙ ΕΠΙ 1,5-2 ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ, ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΚΕΤΟΥ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΓΕ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΟΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. ΑΦΟΥ ΗΜΟΥΝ ΠΤΩΜΑ, ΞΥΠΝΑΓΑ ΝΑ ΤΑΪΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΚΟΝΤΕΥΕ ΝΑ ΞΑΝΑΞΥΠΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΑΚΟΜΑ.

ΠΑΝΤΩΣ ΤΩΡΑ (3,5 ΜΗΝΩΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ) ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ, ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΞΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ, ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ... ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

[katerin@]

ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΕΓΩ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΤΙ ΠΕΡΟΜΟΙΟ, ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ.

ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΕ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ ΤΟΜΗ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΚΑΙ ΕΠΙ 1,5-2 ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ, ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΚΕΤΟΥ ΟΤΙ ΜΟΥ ΛΕΓΕ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΟΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. ΑΦΟΥ ΗΜΟΥΝ ΠΤΩΜΑ, ΞΥΠΝΑΓΑ ΝΑ ΤΑΪΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΚΟΝΤΕΥΕ ΝΑ ΞΑΝΑΞΥΠΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΑΚΟΜΑ.

ΠΑΝΤΩΣ ΤΩΡΑ (3,5 ΜΗΝΩΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ) ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ, ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΞΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ, ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ... ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

έτσι, τα ίδια κι εγώ. Όταν δεν το βλέπω στον ύπνο μου μου έρχεται στο μυαλό όταν ξαπλώνω. Δεν μας φτάνει η αυπνία και τα νυχτερινά ταϊσματα έχουμε και τα ψυχολογικά μας!!! Αχ γυναίκες... Πόσα αντέχουμε τελικά!!!

ΘΑ δώσω στον εαυτό μου λίγο χρόνο και αν δεν φύγει θα μιλήσω με κάποιον ειδικό. Είναι όμως σημαντικό που αισθάνομαι ότι δεν είμαι μόνη!!

Ευχαριστώ!!