Φοβίες...

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Eνα θα σας πω .......... ο δικός μου φόβος πρέπει να ήταν ενδομήτριος... Οταν ήταν έγκυος η μάνα μου σε μενα στον μήνα της της επιτέθηκε ένα βρωμόσκυλο θεόρατο στην πολυκατία και ανέβηκε πάνω στην κοιλιά της ... κόντεψε να με γεννήσει.

Ανέκαθεν τα φοβόμουν γύρω στα 16 μου είμουν με μια φίλη μου στο δρόμο και οπως περπατάγαμε και αυτό ήρθε καταπάνω μας ...... Δεν θέλω να το θυμάμαι ουρλιάζαμε και κανείς μα κανείς δεν ήρθε να μας βοηθήσει , μας κοίταγαν και γέλαγαν. Παρα μονο όταν για μια στιγμή το βρωμόσκυλο έστρεψε την προσοχή του αλλού σε ένα παιδάκι με το ποδηλατάκι του τότε νοιάστηκε ο πατέρας να πάει κατα πάνω του ... Με εμάς γέλαγε ο μα........ας.....

Ουφ τα είπα... πω πω τα σιχαίνομαι αυτο που λέτε και εσείς αυτό του κρουτς κρουτς που ακούς να έρχονται απο πίσω σου..... Παναγία μου....

Επίσης έχω ένα θέμα και με τις γάτες... εντάξει δεν τρομάζω απλά αν ερθουν κοντά μου πολύ και μου πεταχτούν τρομάζω... Δηλαδή απο μόνη μου δεν πάω να τις χαιδέψω αν δεν τις κρατάει κάποιος... Αυτά τα δοντάκια τους και τα νύχια τους με ανατριχιάζουν.......

 

Πρέπει να με δει ψυχολόγος τι λέτε κορίτσια?

[PASOUMI]

εγω δεν εχω φοβιες γενικα. ουτε για εντομα, ζωα, ύψη κλπ. η μονη φοβια που απεκτησα απο τοτε που γεννησα ειναι οτι καθε φορα που φευγω απ το σπιτι φοβαμαι μην παρει φωτια. μην εχει μεινει καποιο τσιγαρο αναμενο στο τασακι,μην εχω ξεχασει κανα ματι ανοιχτο η το θερμοσιφωνα κ γινει κατι κ παρει φωτια το σπιτι. αφου κ για 2 λεπτα να χρειαστει να βγω κανω επιθεωρηση σε ολα αυτα κ παλι οταν φευφω δεν ειμαι απολυτα ήσυχη! ειναι εντελως αψυχολογητο κ δεν ειχα καποιο τραυματικο γεγονος αντιστοιχο κ γι αυτο δεν μπορω να καταλαβω πως μου εχει κατσει αυτο.ψιχωση μιλαμε.

[Τόνια 1712]

Εγώ, εκτός από τα σκυλιά η μεγαλύτερη μου φοβία είναι μην πάθω κάτι και μείνει το παιδάκι μου μόνο του. Τους πρώτους μήνες μετά την γέννα το είχα πολύ έντονο αυτό το συναίσθημα αφού ενημέρωσα και τον άντρα μου τι θέλω να κάνει με το παιδί μας σε περίπτωση που πάθω κάτι... να χτυπήσω ξύλο

[antigoni84]

΄Εγώ φοβάμαι πολύ πλέον να μπω σε ταξί,ειδικά βράδυ.Επίσης σε ασανσέρ,τρέμω κυριολεκτικά,επίσης οταν κυκλοφορώ πεζή,είμαι υπερβολική βρε κορίτσια?

[kounelitsa]

τώρα μάλλον θα γελάσετε αλλά θα το πώ....εγώ φοβάμαι τα...φαντάσματα!!!!

Και σε ταινία να τα δώ (που δε βλέπω θρίλερ) δεν κοιμάμαι όλο το βράδυ...

Η αλήθεια είναι ότι παλιά δε φοβόμουν αλλά μετά κάτι συνέβη και από τότε παθαίνω πατατρακ!!!

[spring]

τώρα μάλλον θα γελάσετε αλλά θα το πώ....εγώ φοβάμαι τα...φαντάσματα!!!!

Και σε ταινία να τα δώ (που δε βλέπω θρίλερ) δεν κοιμάμαι όλο το βράδυ...

Η αλήθεια είναι ότι παλιά δε φοβόμουν αλλά μετά κάτι συνέβη και από τότε παθαίνω πατατρακ!!!

 

Η μεγαλύτερη μου φοβία μετά την γέννα αφορά φυσικά την υγεία του μωρού μου. Φοβάμαι στην ιδέα ότι μπορεί να της συμβεί έστω και το παραμικρό. Πιστεύω ότι το έχουμε όλες οι μανάδες στην πλειοψηφία μας.

 

Και κάτι κουλό (αυτό το έχω χρόνια):

 

Φοβάμαι όταν πλένω το πρόσωπό μου, ειδικά το βράδυ και πρέπει να κλείσω τα μάτια μου. Κι αυτό γιατί μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό μια κλασική σκηνή των θρίλερ, που οι ηθοποιοί, αφού πλυθούν και κοιτάξουν τον καθρέφτη βλέπουν απότομα κάποιον από πίσω τους π.χ. φάντασμα.

Επίσης όταν μπαίνω στο μπάνιο δεν θέλω ποτέ να βλέπω την κουρτίνα να μην είναι στο πλάι τραβηγμένη. Φοβάμαι μην τυχόν και κρύβεται κάποιος από πίσω της!

 

ΕΧΩ ΔΕΙ ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑ ΘΡΙΛΕΡ!

[vickoulina]

εγω δεν εχω φοβιες γενικα. ουτε για εντομα, ζωα, ύψη κλπ. η μονη φοβια που απεκτησα απο τοτε που γεννησα ειναι οτι καθε φορα που φευγω απ το σπιτι φοβαμαι μην παρει φωτια. μην εχει μεινει καποιο τσιγαρο αναμενο στο τασακι,μην εχω ξεχασει κανα ματι ανοιχτο η το θερμοσιφωνα κ γινει κατι κ παρει φωτια το σπιτι. αφου κ για 2 λεπτα να χρειαστει να βγω κανω επιθεωρηση σε ολα αυτα κ παλι οταν φευφω δεν ειμαι απολυτα ήσυχη! ειναι εντελως αψυχολογητο κ δεν ειχα καποιο τραυματικο γεγονος αντιστοιχο κ γι αυτο δεν μπορω να καταλαβω πως μου εχει κατσει αυτο.ψιχωση μιλαμε.

 

Χε χε πόσες φορές έχω γυρίσει, πίσω για να ξανακάνω έλεγχο!!! και φυσικά εννοείται τα εβρισκα όλα κλειστα!!

 

Λοιπον οι δικές μου φοβίες είναι πολύ κουλές σε σημείο να με έχουν πάρει στο ψιλό σχεδόν όλοι δηλ. οικογένεια και σύζυγος.

1. Φοβάμαι τις πεταλούδες, κάθε είδους, μικρές μεγάλες, πολύχρωμες και νυχτοπεταλούδες. με αυτές της άνοιξης κάπως την παλεύω αλλά με τις νυχτοπεταλούδες με λούζει κρύος ιδρώτας. Το έχω αυτό από μικρή.Θυμάμαι τραγικά τον αδερφό μου να μου τρίβει μια με το ζόρι πάνω στο χέρι για να γελάσει κ εγώ να στριγγλίζω. Τώρα είμαι ικανή να ξυπνήσω τον άντρα μου να ρθει να τα βάλει με το "τέρας"

2. Καθώς επίσης κάθε εντομο με φτερα. Οκ οχι μύγες κουνούπια, αλλά πιο μεγάλα. Με τις ακρίδες τρελαίνομαι. Τις θεωρώ εξαιρετικά παράξενο και αλλόκοτο έντομο.

3. Φοβάμαι τους κλόουν. Θεωρώ τη φιγούρα τους εξαιρετικά τραγική. Δεν μπορω να καταλάβω τι το αστείο βρίσκουν οι άνθρωποι στους κλόουν και τους καλούν και σε παιδικά πάρτυ. Μάλλον σε αυτό φταίει μια ταινία που ειχα δει οταν ήμουν μικρή που λεγόταν "Το αυτό". Μεχρι και σήμερα φρικάρω στη θέα ενός κλόουν.

Αυτό που με παρηγορεί κάπως είναι οτι υπάρχει πράγματι τέτοιου είδους φοβία. Την έχει και ο γνωστός ηθοποιός Τζόνι Ντεπ και το έχει πει σε συνέντευξη. Αυτό για να μη με κοροιδεύεται. Εγώ και ο τυπάκος παρακάτω έχουμε κάτι

κοινό! ;)

 

[Ανεμώνη]

Λοιπον απο τότε που έκανα τα παιδιά μου φοβάμαι μήπως πάθω τίποτα την ώρα που είμαι μόνη μου μαζί τους και μείνουν μόνα κι αβοήθητα. Σκέφτομαι σοβαρά να μάθω στην κόρη μου να παίρνει τηλέφωνο τουλάχιστον τον άντρα μου ή τη μαμά μου για να έρθουν σε βοήθεια σε περίπτωση που συμβεί κάτι σε εμένα. Επίσης φοβάμαι τα αεροπλάνα( αν και δούλευα σε αεροπορική εταιρεία!!!). VICKOULINA κι εγώ φρικάρω με τους κλόουν! το μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο με τα θλιμμένα μάτια κάτι μου κάνει.

[πιγκουινακι]

Καλημέρα και από εμένα,

 

Αυτό που πραγματικά φοβάμαι πιο πού από όλα είναι οι αρρώστιες και ο θάνατος. Είμαι αρρωστοφοβική.

Φοβάμαι μην πάθουν κάτι τα παιδάκια μου.

Φοβάμαι μην έχουν κάτι που θα εξελιχθεί στο μέλλον σε κακό.

Φοβάμαι μην πάθει κάτι ο άνδρας μου.

Φοβάμαι μην πάθω κάτι εγώ (και τι θα γίνουν τότε τα παιδάκια μου, πως θα μεγαλώσουν?)

Φοβάμαι μην πάθουν κάτι κακό οι δικοί μου άνθρωποι.

Είναι κάτι που προσπαθώ σκληρά αλλά δεν μπορώ απόλυτα να το κοντρολάρω. [/code]

 

 

ευτυχως τα έγραψες πρωτη γιατι εγώ ντρεπομουν....

 

και το σεισμο της αθηνας τον περασα χαλαρα και κατσαριδες σκοτωνω με χαρτοπετσετα ,σκυλια- γατες,αεροπλανα ,ενεσεις, αιματα ,ανοιγμενα κεφαλια όλα καλα (μονο με τα φιδια και τα σκουληκια δεν κανουμε πολυ παρεα)

όμως δειξε μου μια εκπομπη ή πες μου κανενα περιστατικο με τιποτε αρρωστα παιδακια ή τιποτε νεους που σκοτωθηκαν σε ατυχηματα και χανω το μυαλο μου.Σεναρια δακρυα ,εφιαλτες...μακαρι να μπορουσα να απαλλαχτω απο ολα αυτα!αν καμια ξερει τον τροπο please help..

Κατι που έχω διαβασει και βοηθαει σε καποιο βαθμο ειναι οταν φαντασιωνεσαι μια κακια λαμακια να ''γυριζεις την κασετα πισω'' και να διορθωνεις το σεναριο ,να το γυριζεις σε καλοΠ.χ σκεφτεσαι οτι εισαι σε ένα ασθενοφορο με το παιδι σου και τρεχετε,γυρνα το πισω και σκεψου οτι ειστε στο αυτοκινητο σας και τρεχετε να προλαβετε ένα ευχαριστο γεγονος! δεν αρκει ομως αυτη η τεχνικη ..άλλες ιδεες?

 

επισης φοβαμαι τα θρίλερ,τα τερατα ,τα δαιμονια κι τις μαγισσες εκτος αν ειναι σε παραμυθια που τα λατρευω.φοβαμαι και την τρελλα..

[nnm004]

εχω αγοραφοβια , αρρωστοφοβια επισης φοβαμαι τις κατσαριδες , τις μελλισες , τα φιδια,τους σκορπιους ,φοβαμαι μην μου απαγαγουνε τα παιδια μου , μην τα χασω στο δρομο ,φοβαμαι νομιζω σχεδον τα παντα χαχαχα αααα και το αεροπλανο φοβαμαι ,εχβ ανεβει αμετρητες φορες αλλα δεν προκειτε να ξανανεβω

[vickoulina]

Καλημέρα!! Να το πω????Εγω εκτός από σεισμούς, κατσαρίδες, φίδια κλπ που πιστεύω ότι όλοι λίγο πολύ τα σιχαινόμαστε και τα φοβόμαστε, φοβάμαι περισσότερο ......τις πεταλούδες

 

Να το κι έλεγα οτι είμαι η μόνη που τις φοβάται!

[vasiliki40]

Φοβάμε τα ψάρια!!!!Και ντρέπομαι για αυτό!!

Δεν έτρωγα ψάρι μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου.Και πάλι , τρώω μόνο μεγάλα ψάρια, τσιπούρες κλπ.Και αυτά όταν τα βάζω στο πιάτο μου τα θέλω ΑΚΕΦΑΛΑ.Δεν μπορώ να βλέπω τα κεφάλια τους.Τα μικρά ψάρια δεν θέλω ούτε να τα ακουμπάω , ούτε να τα βλέπω.Η ΤΡΙΧΑ ΚΑΓΚΕΛΟ.

Στη θάλασσα όταν μπαίνω ,αναγκαστικά λόγω των παιδιών , τρέμω με την ιδέα ότι θα με ακουμπίσει κάποιο ψάρι.Και έτσι και δω κάποιο μέσα στο νερό , έγινα Λούης...Μπορεί να βάλω και τις φωνές, είναι ο λόγος που αποφεύγω να κοιτάζω κάτω..Εννοείτε ότι δεν κολυμπάω στη θάλασσα προτιμώ πισίνα ακι τρελαίνομαι για κολύμπι......

Δεν έχω ακουμπίσει ποτέ μου ψάρι ωμό , αλλά έχω καθαρίζει καλαμαράκια , χταπόδι.Και ούτε θέλω , μόνο στη σκέψη , τρέμω ολόκληρη..Μία φορά καθάριζα γαρίδες και έτυχε να είναι μέσα στη σακούλα και ένα τοοοοοοοοοοοοοσο δα μικρό ψαράκι, ε λοιπόν από την τρομάρα μου έβαλα τις φωνές και τα κλάματα.

Προσπαθώ να μην με καταλάβουν τα παιδιά και τους το μεταδώσω...