Άλλα εγώ, άλλα ο μπαμπάς της

[Maya]

Και οι δύο γονείς πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις. .

Υποχωρησεις σε καμμια περιπτωση συμφωνιες ναι.

 

Εγώ χρησιμοποίησα τη λέξη 'υποχωρήσεις' γιατί προηγούνται των συμφωνιών. Εγώ πχ. δεν θέλω το παιδί να βλέπει τηλεόραση το βράδυ πριν κοιμηθεί. Ο μπαμπάς μας δεν το βρίσκει πολύ κακό. Υποχωρώ κι εγώ κι εκείνος και συμφωνούμε να βλέπει μισή ώρα και όχι αμέσως πριν κοιμηθεί, ώστε να μην του δημιουργεί υπερένταση. Υποχωρήσαμε και οι δύο από την αρχική μας θέση και συμφωνήσαμε, ώστε το παιδί να έχει ενιαία αντιμετώπιση.

Τώρα για το θέμα που αναφέρει η Μαρία Στυλιανάκη, και με το οποίο συμφωνώ απολύτως, έχω ξανααναφέρει ότι είναι ένα θέμα ταμπού στην ελληνική οικογένεια, όπου το 'Δως μου ένα φιλάκι' είναι καραμέλα σε ένα παιδάκι. Άντε τώρα το παιδάκι να μην αγκαλιάσει τη γιαγιά ή τον παππού. ! Εμένα η ίδια μου η μητέρα με έχει κατηγορήσει, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ότι το μεγαλώνω σαν άγριο, επειδή δεν του αρέσει η σωματική επαφή. Άντε τώρα να πείσεις τους μεγάλους ανθρώπους, που μεγάλωσαν μέσα στην ασφάλεια (λέμε τώρα, γιατί τόσα γίνονταν και τότε), ότι το παιδί πρέπει να φέρεται αυθόρμητα και ότι το ότι δεν παίρνει σειρά όλους τους φίλους τους να τους φιλήσεις, δεν το κάνει λιγότερο ευγενικό!

[Μαριλίνα]

Μαρία Στυλιανάκη

το άρθρο που έβαλες θα το διαβάσω σε λίγο, μοιάζει πολύ ενδιαφέρον. Πάντως, κι εγώ προσπαθώ να κάνω το παιδί μου ευγενικό. Δλδ του λέω κάθε φορά που κάτι μου δίνει "ευχαριστώ" για να το μάθει κι αυτός. Επίσης, πολλές φορές του λέμε "χαιρέτησε την κυρία" κλπ

Μία μικρή ιστορία που άκουσα: Στη στάση του λεωφορείου η μαμά και η 4χρονη κόρη. Ένας κύριος μιλάει στη μικρή κι εκείνη του απαντάει. Ατάραχη η μαμά, χωρίς να απευθυνθεί καθόλου στον κύριο, λέει στην κόρη της: "Έχουμε πει ότι όταν η μαμά δεν μιλάει σε έναν άγνωστο, δεν θα του μιλάς κι εσύ" Είναι φίλη φίλης, αλλά μας είπε ότι πιάνει.

 

goofy

κι εγώ με τον άντρα μου διαφωνούμε σε πολλά. Κάπου ανέφερες:

"πως να τον αλλάξω" ή κάτι τέτοιο. Αυτό δεν γίνεται, μόνο με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Θα σου πω τι έκανα εγώ, μέχρις στιγμής έχει αρχίσει να δουλεύει: Σκέφτηκα ποια είναι τα σημαντικά που θέλω για το παιδί και πιστεύω ότι ο άντρας μου κάνει λάθος και ποια είναι ασήμαντα. Επιμένω, λοιπόν, στα σημαντικά και αφήνω τα ασήμαντα (κατ' εμένα πάντα).

Π.χ. επιμένω να μην του δώσει αναψυκτικό, ξηρούς καρπούς κλπ. Επιμένω να πλένει το παιδί τα χέρια του όταν είναι λιγδωμένα. Επιμένω να κάνει μπάνιο κάθε μέρα. Επιμένω να του παίρνω τα παιχνίδια όταν τα πετάει. Επιμένω να κάνω αυτό για το οποίο τον "φοβερίζω" (π.χ. αν ξαναπετάξεις το παιχνίδι θα σου το πάρω", το πετάει, του το πέρνω. Έτσι μου είπε μία νηπιαγωγός φίλη μου θα μάθει να σέβεται).

 

Δεν επιμένω όταν ο μπαμπάς θέλει να τον κοιμίζει αγκαλιά του. έχω διαπιστώσει ότι αν κάποιες μέρες στην εβδομάδα τον αναλάβω εγώ (που τον βάζω στην κούνια) το παιδί δεν έχει πρόβλημα. Απλά ξέρει. Δεν επιμένω όταν του λέει κάποια μπεμπουδίστικα να τα λέει σωστά: μπαμπάτα (μπαμπάς), μαμάτα (μαμά), αανκ (αυτοκίνητο). Απλά σε πολλά έχω επιβάλλει τα σωστά. Δεν επιμένω όταν πιάνει κάποια πράγματα που εγώ δεν θα τον άφηνα, αλλά είναι δίπλα ο μπαμπάς και τον αφήνει.

Επίσης, προσπαθώ να μην ακυρώνω τον μπαμπά, εκτός κι αν το θεωρώ απολύτως αναγκαίο. Π.χ. με το αναψυκτικό έχω ένα κάτι, δεν μπορώ να ξεχάσω το ανιψάκι μου που από 1,5 ετών δεν πίνει νερό αν δεν έχει μέσα λίγη κόκα κόλα. Το θεωρώ απαράδεκτο.

[Mirka]

Ενα πολύ ωραίο βιβλίο σχετικά μου είχε φέρει δώρο η αδερφή μου όταν ήρθε στον κόσμο ο μεγάλος μου γιος πριν 2,5 χρόνια. Δυστυχώς άρχισα να το διαβάζω μόλις πριν 2 μήνες. Και λέω άρχισα γιατι είναι απο τα βιβλία στα οποία συνεχώς γυρνάς για να ρίξεις κλεφτές ματιές. Παρόλαυτά με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην σχέση μου με τον γιο μου και μας έχει φέρει ακόμη πιο κοντά και τώρα προσπαθώ να πείσω και τον πατέρα του να το διαβασει.

 

Το βιβλίο λέγεται "Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ" και είναι του JOHN GOTTMAN από τις εδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

[matri]

Το βιβλίο αυτό θυμαμαι μας το είχε συτησει ενας συναδελφος του αντρα μου. Τον είχαμε βρει τυχαια στο δρομο όταν η μικρη ηταν μηνών. Εγω δεν τον ηξερα καθολου τον ανθρωπο αλλα μου εκανε εντυπωση ο τροπος που μου το συστησε. Εχω παιδια στο δημοτικό μου ειπε αλλα οταν διαβασα αυτό το βιβλίο ενιωσα τυψεις απεναντί τους. Το εχω διαβασει στα γρηγορα αλλα θελω παλι να το διαβασω.

 

Ενα παιχνιδι που ελεγε για παιδια ενος ετους ήταν να ζωγραφισεις στα 5 δακτυλα ανθρωπακια με εκφρασεις (λυπη , χαρα, θυμος, φοβος, ενθουσιασμός) καθε βραδυ και να τα κανεις να μιλανε και καλα πως περασαν τη μερα τους και γιατι νιωθουν ετσι. Και στο τελος ρωτας το παιδί πως ηταν η δική του μερα. Δεν ξερω αν το περιεγραψα καλά.

[Mirka]

Ναι! Ακριβώς έτσι το περιγράφει. Μ αυτόν τον τρόπο, λέει, ότι μπορείς να μάθεις στο παιδί να αναγνωρίζει και να μπορεί να ονομάσει τα συναισθηματα του από μικρούλι.

Πολύ δυνατο βιβλίο...

[Μαρια Στυλιανακη]

"Έχουμε πει ότι όταν η μαμά δεν μιλάει σε έναν άγνωστο, δεν θα του μιλάς κι εσύ" Είναι φίλη φίλης, αλλά μας είπε ότι πιάνει.

 

πολύ κρίμα που ακόμα υπάρχει τέτοια άγνοια κάτι πρέπει να γίνει σε αυτό.

το άρθρο με τα κακόβουλα άτομα το διάβασες.? μπορείς να το στείλεις σε αυτή τη φίλη της φιλης αλλά και όλους τους φίλους σας?

 

ειναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΛΑΘΟΣ. ... ο κίνδυνος δεν ειναι απέναντι σε αγνώστους αλλά σε οποιονδήποτε ξεπεράσει κάποια όρια.

τα όρια αυτά είναι που πρέπει να μαθουν τα παιδιά να τα ακούνε, γιατί μόνο εκείνα, το καθένα για τον εαυτό του, θα μπορούν να αισθανθούν πότε κάποιος ξεπερνάει το όριο, και κάνει λέει ή προτείνει κάτι το οποίο εκείνα δεν ξέρουν, ή δεν ξέρουν πως να κατατάξουν.

 

τα όρια αυτά ΔΕΝ τα μαθαίνει ένα παιδί με το να του πουμε α, μόνο απο άγνωστο κινδυνευεις. αυτό σημαίνει/μεταφράζεται σαν

ότι ΔΕΝ κινδυνεύει απο τους γνωστούς?

είναι πασίγνωστο πλέον ότι 98% περίπου απο τους βιασμούς και κακοποιήσεις παιδιών συμβαίνουν απο άτομα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ.

 

ειναι λοιπον παντελώς λάθος διαμετρικά λάθος να πεί κάποιος κάτι τέτοιο σε ένα παιδί.

αυτά που είναι σωστά να ακολουθείτε υπάρχουν σε αυτό το άρθρο...

 

http://parents.org.gr/psych/a201

 

 

 

Επιμένω να κάνω αυτό για το οποίο τον "φοβερίζω" (π.χ. αν ξαναπετάξεις το παιχνίδι θα σου το πάρω", το πετάει, του το πέρνω. Έτσι μου είπε μία νηπιαγωγός φίλη μου θα μάθει να σέβεται).

 

 

πολύ καλύτερη είναι η μέθοδος του να χρησιμοποιήσεις το

 

ΑΝ ... (την θετική πλευρά του νομίσματος ) ΘΑ... (συνέπεια της θετικής πλευράς του νομίσματος).

 

 

 

αυτό που λέει η νηπιαγωγός , το φοβέρισμα, ειναι μια παλιά πλέον μέθοδος που δίνει βάση σε ένα παιδί να εκφράσει αντίδραση και να πεί όχι, απο πείσμα,

ΠΟΛΥ πιο εύκολα.

 

δοκίμασε το και θα δείς που θα πετύχει.

 

παράδειγμα.

α)

 

αν βάλεις την μπάλα στην θέση της, στο κόκκινο κουτί,

τότε θα βγάλουμε απο το ντουλάπι το μεγάλο τύμπανο.

 

 

 

αντί να πείς

 

β) αν δε βαλεις τη μπάλα στη θέση της , θα χάσεις τημ μπάλα ./θα την βαλω στο ντουλάπι.

 

 

αυτή η μέθοδος ( α) )λέγεται

POSITIVE REINFORCEMENT δηλαδή ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ.

 

ειναι μια διεθνώς πασίγνωστη και αναγνωρισμένη και πλέον σύγχρονη μέθοδος.

 

 

το φοβέρισμα ή απειλή (αν δεν ... δεν θα ) ειναι ο τρόπος με τον οποίο αρκετοί απο μας μεγαλώσαμε,

και δεν θεωρείται καλη σαν μέθοδος επειδη λειτουργεί με τον ΦΟΒΟ

αντί με το να σκέφτεται το παιδί την θετική έκβαση που μπορεί να έχει μια του πράξη.

 

με λίγα λόγια,

το κάνουμε να σκέφτεται θετικά

και όχι να είναι συνέχεια με το φόβο του τι θα χάσει,

 

 

είναι με την σκέψη του τι θα κερδίσει!

 

τι λέτε? συμφωνειτε ότι αυτό ίσως μπορεί να επηρεάζει το πως βλέπει τα πράγματα αργότερα και να βλέπει τα πράγματα μισο γεμάτα αντί μισο άδεια?

 

βλέπετε την συνδεση?

έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορα επίσης μετά στην ατμόσφαιρα που υπαρχει ανάμεσα σε γονιό και παιδί

το παιδι σταματάει να βλέπει τον γονιό σαν πηγή αρνητισμού και απώλειας αγαπημένων πραγμάτων του!

 

φανταστειτε αυτό ! δεν υπάρχει κανένας λόγος πλέον να μπαίνει ο γονιός σε αυτό το ρόλο - ! δεν είναι τέλειο?

 

θυμηθείτε ότι επειδή δεν μεγαλώσαμε έτσι, δεν μας φαίνεται απευθείας λογικό οτι θα πιάσει.

 

ΠΙΑΝΕΙ ΟΜΩΣ! και εχει υπέροχα αποτελέσματα!

[Μαρια Στυλιανακη]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.1

ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ

 

...αυξάνεται η ανησυχία

 

αποφυγή τον ατόμων που χρησιμοποιούν αυτές τις μεθόδους

 

αλλά κια

 

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ εναντίων τους!

 

 

πίεση,

 

εξαναγκασμός

 

ΣΕΛΙΔΑ 10 και 11

 

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!

http://www.ibrt.gr/ekpaideysi/2_enisxisi.pdf

 

(είναι το ιδιο ινστιτούτο στο οποίο θα κατατεθεί η έρευνα που υπάρχει εδώ

http://parents.org.gr/news/a331

 

Το Ινστιτούτο Έρευνας και Θεραπείας της Συμπεριφοράς (ΙΕΘΣ) μέσα στα πλαίσια της τετραετούς εκπαίδευσης θεραπευτών στην γνωσιακή-συμπεριφοριστική προσέγγιση διεξάγει έρευνα σχετικά με την ψυχολογική κατάσταση εγκύων και λεχώνων και συλλέγει ερευνητικά δεδομένα από τον ελληνικό πληθυσμό, με σκοπό τη μελέτη των ψυχολογικών επιπτώσεων της εγκυμοσύνης και του τοκετού, σε σχέση με διάφορους ψυχοκοινωνικούς και άλλους παράγοντες.

 

(εάν γνωρίζετε κάποια γυναίκα που ανήκει σε αυτή την ομάδα προωθήστε της το αντίστοιχο άρθρο) )

[Μαρια Στυλιανακη]

και ενα ενδιαφέρον άρθρο απο blog για αργότερα

που λέει το ιδιο και για το σχολείο...

 

http://ekpaideusi.blogspot.com/2007/06/blog-post_28.html

[pasxalitsa v]

Μαρία ένα ευχαριστώ ειναι λίγο...

[goofy]

Ενα πολύ ωραίο βιβλίο σχετικά μου είχε φέρει δώρο η αδερφή μου όταν ήρθε στον κόσμο ο μεγάλος μου γιος πριν 2,5 χρόνια. Δυστυχώς άρχισα να το διαβάζω μόλις πριν 2 μήνες. Και λέω άρχισα γιατι είναι απο τα βιβλία στα οποία συνεχώς γυρνάς για να ρίξεις κλεφτές ματιές. Παρόλαυτά με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην σχέση μου με τον γιο μου και μας έχει φέρει ακόμη πιο κοντά και τώρα προσπαθώ να πείσω και τον πατέρα του να το διαβασει.

 

Το βιβλίο λέγεται "Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ" και είναι του JOHN GOTTMAN από τις εδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

 

Το πήρα προχθές και πράγματι φαίνεται πολύ καλό και πολύ χρήσιμο. Μακάρι βέβαια, να μπορούσες να εφαρμόζεις πάντα στην πράξη και στην κατάλληλη στιγμή όλα αυτές τις όμορφες θεωρίες....

 

Με το μπαμπά της συζητάμε περισσότερο τελευταία (είμαστε στις πολύ καλές μας φαίνεται ) και τα πράγματα βελτιώνονται. Ιδίως επειδή άρχισε η μικρή παιδικό και είναι δύσκολη θα έλεγα περίοδος, νομίζω πως δίνει μεγαλύτερο βάρος στα πάντα και είναι πιο προσεχτικός. Ίσως να μη θεωρούσε σημαντικά κάποια πράγματα μέχρι τώρα ή να κατάλαβε ότι το παιδί μεγάλωσε και αντιλαμβάνεται-επηρεάζεται από τα πάντα.

[Mirka]

Αρχισε με το μαλακο και σιγα σιγα θα δεις οτι θα καταφερεις να κανεις αρκετα απο αυτα πραξη.

Αυτο που ειδα εγω με το γιο μου ειναι οτι ανταποκριθηκε πολυ γρηγορα και ετσι μου εδωσε κουραγιο να συνεχισω ακομη και τις στιγμες που ημουν φορτισμενη...

Καλο διαβασμα!!!!!

[man-os]

Απόλυτη συμφωνία σε όλα τα θέματα σε ζευγάρια δεν υπάρχει. Είναι δύσκολο να βρεθει ισοροπιμένη κατάσταση για τα παιδιά. Τί μένει? Θα αρχίσετε να τσακώνεστε μπροστά ή πίσω απο τα παιδιά ή απλά θα γίνονται υποχωρήσεις, κοινώς θα δαγκώνεις τη γλώσσα σου να μη μιλήσει όταν γίνεται κάτι που δεν εγκρίνεις!!!

Συμβείναι σε όλες τις οικογένειες.

[Μαριλίνα]

 

 

Επιμένω να κάνω αυτό για το οποίο τον "φοβερίζω" (π.χ. αν ξαναπετάξεις το παιχνίδι θα σου το πάρω", το πετάει, του το πέρνω. Έτσι μου είπε μία νηπιαγωγός φίλη μου θα μάθει να σέβεται).

 

πολύ καλύτερη είναι η μέθοδος του να χρησιμοποιήσεις το

 

ΑΝ ... (την θετική πλευρά του νομίσματος ) ΘΑ... (συνέπεια της θετικής πλευράς του νομίσματος).

 

αυτό που λέει η νηπιαγωγός , το φοβέρισμα, ειναι μια παλιά πλέον μέθοδος που δίνει βάση σε ένα παιδί να εκφράσει αντίδραση και να πεί όχι, απο πείσμα,

ΠΟΛΥ πιο εύκολα.

 

δοκίμασε το και θα δείς που θα πετύχει.

 

παράδειγμα.

α)

 

αν βάλεις την μπάλα στην θέση της, στο κόκκινο κουτί,

τότε θα βγάλουμε απο το ντουλάπι το μεγάλο τύμπανο.

 

 

 

αντί να πείς

 

β) αν δε βαλεις τη μπάλα στη θέση της , θα χάσεις τημ μπάλα ./θα την βαλω στο ντουλάπι.

 

 

αυτή η μέθοδος ( α) )λέγεται

POSITIVE REINFORCEMENT δηλαδή ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ.

 

ειναι μια διεθνώς πασίγνωστη και αναγνωρισμένη και πλέον σύγχρονη μέθοδος.

 

 

το φοβέρισμα ή απειλή (αν δεν ... δεν θα ) ειναι ο τρόπος με τον οποίο αρκετοί απο μας μεγαλώσαμε,

και δεν θεωρείται καλη σαν μέθοδος επειδη λειτουργεί με τον ΦΟΒΟ

αντί με το να σκέφτεται το παιδί την θετική έκβαση που μπορεί να έχει μια του πράξη.

 

με λίγα λόγια,

το κάνουμε να σκέφτεται θετικά

και όχι να είναι συνέχεια με το φόβο του τι θα χάσει,

 

 

είναι με την σκέψη του τι θα κερδίσει!

 

τι λέτε? συμφωνειτε ότι αυτό ίσως μπορεί να επηρεάζει το πως βλέπει τα πράγματα αργότερα και να βλέπει τα πράγματα μισο γεμάτα αντί μισο άδεια?

 

βλέπετε την συνδεση?

έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορα επίσης μετά στην ατμόσφαιρα που υπαρχει ανάμεσα σε γονιό και παιδί

το παιδι σταματάει να βλέπει τον γονιό σαν πηγή αρνητισμού και απώλειας αγαπημένων πραγμάτων του!

 

φανταστειτε αυτό ! δεν υπάρχει κανένας λόγος πλέον να μπαίνει ο γονιός σε αυτό το ρόλο - ! δεν είναι τέλειο?

 

θυμηθείτε ότι επειδή δεν μεγαλώσαμε έτσι, δεν μας φαίνεται απευθείας λογικό οτι θα πιάσει.

 

ΠΙΑΝΕΙ ΟΜΩΣ! και εχει υπέροχα αποτελέσματα!

 

Λοιπόν... αυτό το χρησιμοποιώ πολύ στην παιδική χαρά. Επειδή δεν θέλει να φύγει με τίποτα, ΦΥΣΙΚΑ, και επειδή δε φταίει το νινί μου (για να το φοβερίσω) έχω μαζί μου κάτι δημητριακά που του αρέσουν πολύ. Όταν, τον βάζω, λοιπόν, στο καροτσάκι του, του λέω: "κάτσε καλά και θα σου δώσω σοκολάτα" (έτσι τα λέει, κι ας είναι μόνο με γάλα) και ο μικρός μου κάθεται Παναγία!!

Δεν το είχα σκεφτεί, θα προσπαθήσω να το εφαρμόσω.

 

Μία ερώτηση ακόμα: Έχω κάνει το λάθος - μέγα σφάλμα, το παραδέχομαι - κάποιες φορές να του έχω δώσει μικρές - φυσικά - σφαλιαρίτσες στο χεράκι ή στο ποπουδάκι. Το θέμα είναι ότι, λογικό, με έχει αντιγράψει. Όποτε πάω να τον πάρω αγκαλιά π.χ. από το μπαλκόνι να μπούμε στο σπίτι, θα μου δώσει κι εκείνος. Δεν ξέρω πως να του το κόψω (κι εγώ μαζί, φυσικά). Καμία ιδέα; Μαρία Στυλιανάκη;

[ANNA27!]

ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!!!!!

 

Ο μπαμπάς του του κάνει όλα τα χατήρια!!!!!!με αποτέλεσμα εγώ να γίνομαι πιο αυστηρή και να καταντάω η κακιά της υπόθεσης. Ακόμα κι όταν αρχίζει ο μικρός και μου επιτίθεται,σηκώνει χέρι κανονικά,ο μπαμπάς του δε του λέει τίποτα.

 

Τώρα με το δεύτερο μωρό θα χειροτερέψουν τα πράγματα.Το μόνο που με ανησυχεί υπερβολικά είναι ότι ο γιος μου θα δυσκολευτεί να συνηθίσει όταν χάσει κάποια απ τα κεκτημένα του και θα στεναχωριέται ενώ αν από τώρα συνηθίσει και σε κάποια πειθαρχία δε θα στεναχωριέται τόσο

πχ "δε μπορώ να έρχομαι κάθε φορά που φωνάζεις και απαιτείς χαζοπράγματα από μένα όταν είμαι στο μπάνιο ή κάνω μια δουλειά ή έχω καλεσμένους " ή "να περιμένεις τη σειρά σου και να μη σκούζεις και χτυπιέσαι στο πάτωμα μέχρι να σου δώσω αυτό που θες ή να ασχοληθώ μαζί σου"

 

Πρέπει όμως και οι δύο γονείς να το κάνουν αυτό και να μη καλλιεργείται από τον ένα η κακή συμπεριφορά λόγω υπερβολικής ανοχής και ο άλλος να καλλιεργεί τη κακή συμπεριφορά από τη τιμωρία.

 

Θέλω κι εγώ να ζω πιο ήρεμα χωρίς να νιώθω ότι χάνεται ο έλεγχος γιατί όσο μεγαλώνει το παιδί τόσο δυσκολότερα αλλάζει τις συνήθειές του.

[zouzoula]

Maria διαβασα τα αρθρα που παρεθεσες και ειναι πραγματικα πολυτιμα.Ομως ομολογω οτι δεν εχω ξεκαθαρισει τα ορια μεταξυ του διδασκω το παιδι μου να ειναι ευγενικο και το μαθαινω να υπερασπιζεται το ενστικτο του απεναντι σε κακοβουλα ατομα.Εννοειται οτι προτιμω να ειναι αγενης και ασφαλης παρα ευγενικος και θυμα αλλα πως πρακτικα θα μπορουσα να του δωσω να καταλαβει ποτε καποιος εχει ξεπερασει τα ορια? Φανταζομαι οτι ολο αυτο εχει να κανει με τη σεξουαλικη αγωγη αλλα ειναι τοσο λεπτες οι ισορροπιες....και παρολο που εχω διαβασει διαφορα πανω στο θεμα και δεν εχω προβλημα να μιλησω απο τωρα στο παιδι μου για το σεξ -οσο παιρνει βεβαια αναλογα την ηλικια- αισθανομαι τετοια απιστευτη αηδια με τους ανωμαλους γυρω μας που ωρες ωρες νιωθω πραγματικα οτι η πραγματικοτητα με ξεπερνα. Τι να πω....Καλο κουραγιο σε ολους μας και να αγρυπνουμε γενικως.....

ΥΓ διαβασα την ανακοινωση και αρρωστησα. αν εμεις την παταμε ετσι στο διαδικτυο τι ελπιδα εχουν τα παιδια μας οταν θα μεγαλωσουν και το χρησιμοποιουν??????????

[Μαρια Στυλιανακη]

Μία ερώτηση ακόμα: Έχω κάνει το λάθος - μέγα σφάλμα, το παραδέχομαι - κάποιες φορές να του έχω δώσει μικρές - φυσικά - σφαλιαρίτσες στο χεράκι ή στο ποπουδάκι. Το θέμα είναι ότι, λογικό, με έχει αντιγράψει. Όποτε πάω να τον πάρω αγκαλιά π.χ. από το μπαλκόνι να μπούμε στο σπίτι, θα μου δώσει κι εκείνος. Δεν ξέρω πως να του το κόψω (κι εγώ μαζί, φυσικά). Καμία ιδέα; Μαρία Στυλιανάκη;

 

απλώς σταματάς να το κάνεις, εντελώς και αδιαφορείς όταν το κάνει δεν έχεις μεγάλη αντίδραση.

 

όσον αφορά την επιβράβευση/ενίσχυση, δεν ειναι καλό να είναι σε φαγητό καθώς αλλοιώνει την φυσιολογική σχέση πείνας/φαγητού, και δίνει στο φαγητό άλλη διάσταση.

θα είναι καλό σαν επιβράβευση να βρείς κάτι άλλο να του λές ή να κάνετε εκείνη την ώρα. μπράβο πάντωςπου το ανακάλυψες αυτό το κόλπο, μένει τώρα να το τελειοποιήσεις

 

διαβασε εδώ για την επιβράβευση

 

(το βρίσκετε το άρθρο πατώντας πανω ψηλά στο μεγενθυντικό φακό, επιβράβευση )

 

http://parents.org.gr/psych/a42

 

 

Αννα27 το παιδί σου αισθάνεται οτι έρχεται μια αλλαγή

 

διάβασε αυτό το άρθρο,

και σιγούρεψε οτι το προετοιμάζεις καλά για αυτή την αλλαγή.

 

η πειθαρχία δεν είναι ανάγκη να γίνει με το ζόρι αλλά έρχεται όταν επιδιώκουμε αργά και σταθερά μια οριοθέτηση, χωρίς όμως απότομες αλλαγές απο τη μια μέρα στην άλλη, και την απαίτηση να λειτουργήσουν τα κόλπα με μιάς χρειάζεται υπομονή και σιγά σιγά όλα θα γίνουν!

 

σιγουρευτείτε όμως πρώτα πριν οριοθετήσετε εάν στην συμπεριφορά του φταίει κάτι άλλο (πρόγραμμα, άλλες απαιτήσεις δηλαδή, διαφορετικού είδους προσοχή απο τον ένα γονιό και τον άλλο) πρώτα θα πρέπει να λυσετε αυτό , την διαφορά σας δηλαδή, να βρείτε ένα κοινό μονοπάτι σε αυτό, και μετά να προχωρήσετε σε προσπάθειες οριοθέτησης.

 

http://parents.org.gr/psych/a218

[Μαρια Στυλιανακη]

Maria διαβασα τα αρθρα που παρεθεσες και ειναι πραγματικα πολυτιμα.Ομως ομολογω οτι δεν εχω ξεκαθαρισει τα ορια μεταξυ του διδασκω το παιδι μου να ειναι ευγενικο και το μαθαινω να υπερασπιζεται το ενστικτο του απεναντι σε κακοβουλα ατομα.Εννοειται οτι προτιμω να ειναι αγενης και ασφαλης παρα ευγενικος και θυμα αλλα πως πρακτικα θα μπορουσα να του δωσω να καταλαβει ποτε καποιος εχει ξεπερασει τα ορια? Φανταζομαι οτι ολο αυτο εχει να κανει με τη σεξουαλικη αγωγη αλλα ειναι τοσο λεπτες οι ισορροπιες....και παρολο που εχω διαβασει διαφορα πανω στο θεμα και δεν εχω προβλημα να μιλησω απο τωρα στο παιδι μου για το σεξ -οσο παιρνει βεβαια αναλογα την ηλικια- αισθανομαι τετοια απιστευτη αηδια με τους ανωμαλους γυρω μας που ωρες ωρες νιωθω πραγματικα οτι η πραγματικοτητα με ξεπερνα. Τι να πω....Καλο κουραγιο σε ολους μας και να αγρυπνουμε γενικως.....

ΥΓ διαβασα την ανακοινωση και αρρωστησα. αν εμεις την παταμε ετσι στο διαδικτυο τι ελπιδα εχουν τα παιδια μας οταν θα μεγαλωσουν και το χρησιμοποιουν??????????

 

τα παιδιά έχουν ΤΕΛΕΙΟ και ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ενστικτο - εάν δεν τους το τσεκουρέψουμε με τα διάφορα κοινωνικά πρέπει που μας βομβάρδιζαν παλιότερα, και ακόμα δυστυχώς βομβαρδιζόμαστε εξαιτίας του ότι δεν υπάρχει καλή ενημέρωση.

τις προάλλες δεν έγραψε μια μαμά οτι μια φίλη της λέει στην κορη της να μην μιλάει χωρις εκείνη σε αγνώστους.... αν διαβάσατε το άρθρο θα είδατε γιατι δε πρέπει ποτέ να το λέμε αυτό.

 

 

Εμείς σαν γενιά, είμαστε καμμένοι. - κανείς ποτέ δε μας μίλησε όταν ήμασταν μικρά, για τις "προσωπικές μας ζώνες". (αυτές που καλύπτει το μαγιό)

και και και. Αυτή η γενιά θα είναι πολύ πολύ πιο έτοιμη να υπερασπίσει τον εαυτό της απο οποιαδήποτε γενιά.

 

το άρθρο περιγράφει κάποια απο τα πιο βασικά πράγματα τα οποία μπορεί να μαθει ο γονέας στο παιδί του έτσι ώστε να προστατευτεί.

αυτό που δεν πρεπει επουδενί να κανουμε ειναι να λεμε να φοβάται ή να μη μιλάει στους αγνώστους.

ΔΕΝ είναι άγνωστοι οι εγκληματίες αυτοί συνήθως.

το καλύτερο είναι να μάθει να αναγνωρίζει τι δεν του αρέσει και τι του αρέσει, και αυτό να γίνεται αποδεκτό απο την οικογένεια.

Όταν γίνετια αυτό αποδεκτό απο την οικογένεια, θα μαθει οτι είναι αυτονόητο, ότι δέχομαι αυτό που μου αρέσει, και αυτό που δε μου αρέσει, δεν το δέχομαι.

Εννοώ φυσικά τα της σωματικής επαφής με διάφορα άτομα στο οικογενειακό περιβάλλον.

αν δεν το μάθετε να χαιρετά αναγκαστικά και να καθεται στην αγκαλιά του οποιουδήποτε ακόμα και αν δείχνει δυσφορία, δεν προκειται να το δεχτεί και αργότερα αν το αναγκάσει κάποιος!!

αυτο είναι κά θε το!

όταν δείχνουμε σεβασμό στα συναισθήματα του παιδιού θα δείξει και αυτό απέναντι στα δικά του συναισθήματα και θα καταλάβει και θα αισθανθεί πότε συμβαίνει κάτι που δεν του αρέσει. Θα πρέπει τότε να ξέρει τι να κάνει. και τι έχει δικαίωμα να κάνει.

τα γράφει όλα το άρθρο.

επίσης τα της σεξουαλικής αγωγής τα εχουμε γραψει σε ενα αρθρο ...,,, για να δουμε ποιος θα θυμηθεί που είναι να το βαλουμε εδώ.

[zouzoula]

εχεις απολυτο δικιο.Εδω ακομα που συχνα σκεφτομαι οτι οταν ο γιος μου παψει να θελει αγκαλιτσες με τη μαμα, κατι που συμβαινει απο μια ηλικια και μετα εχω ιερο καθηκον να το σεβαστω.Ηδη δειχνει τα πρωτα σημαδια κι ας ειναι μολις 3,5. Ειναι αυτο που λες, οτι εμεις σαν γενια μαγαλωσαμε με αυταρχικη αγωγη και πολλα πραγματα τα υιοθετουμε υποσυνειδητα.Και στην τελικη γιατι θα πρεπει να εχω απαιτηση απο ενα μικρο παιδακι να λειτουργει με τις δικες μας νορμες? Αν ντρεπεται να χαιρετησει το γειτονα ας μην χαιρετησει.Μετα απο ολα αυτα που διαβασα ειμαι πιο ξεκαθαρη οτι το παιδι πρεπει να ενθαρυνεται να εκφραζει τα συναισθηματα του και να γινονται σεβαστα.Κι αν ενοχλειται οταν η γιαγια του το ζουλαει και το πνιγει στις αγκαλιες καλα θα κανει να το αποδεχτει η γιαγια.Να σαι καλα Μαρια πολυ με βοηθησες να βαλω τις σκεψεις μου σε ταξη

thanks !!!!!!!!!!!!!!

[Olg@]

Ναι! Ακριβώς έτσι το περιγράφει. Μ αυτόν τον τρόπο, λέει, ότι μπορείς να μάθεις στο παιδί να αναγνωρίζει και να μπορεί να ονομάσει τα συναισθηματα του από μικρούλι.

Πολύ δυνατο βιβλίο...

 

Όντως πολύ καλό βιβλίο