ΥΠΝΗΛΙΑ

Η μικρή μου απο τότε που γεννήθηκε είναι αρκετά ήρεμο μωρό. Κλαίει μόνο όταν πεινάει και λίγο γκρινιάζει τα βραδάκια αλλά ελάχιστα σε σχέση με άλλα μωρά που ακούω. Τις τελευταίες 2 μέρες όμως παρατηρώ ότι έχει πολύ υπνηλία. Δηλαδή κοιμάται συνέχεια και ξυπνάει μόνο με μια μικρή γκρίνια για να φάει και μετά ξανακοιμάται. Ούτε αγκαλιά ούτε κούνημα τίποτα. Την έβαλα θερμόμετρο μήπως έχει πυρετό αλλά τίποτα. Να φανταστείτε κοιμήθηκε πάνω στην αλαξιέρα μέχρι να πάρω καινούριο pampers!!! Τα 5 - 10 λεπτά πάντως που είναι ξυπνητή χαμογελάει όταν της μιλάω και γενικά δείχνει ευδιάθετη. Λέτε να ανησυχήσω και να πάρω τον παιδίατρο να έρθει να τη δεί;

Αν εσύ την βλέπεις διαφορετική από άλλες φορές καλύτερα να ρωτήσεις τον παιδίατρο για να σου φύγει η ανησυχία. Η Εύα μου ήταν και εκείνη ένα ήσυχο μωρό, 16 ημερών είχε αυτή την υπνηλία, και δυο μέρες μετά ανέβασε 39 πυρετό και καθίσαμε 10 μέρες στο Παίδων σε θερμοκοιτίδα λόγω ίωσης. Αν εσύ πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι, πάρε τον παιδίατρο, εμένα τότε που το έλεγα με έλεγαν υπερβολική, αλλά τελικά δυστυχώς επαληθεύτηκα...

Ναι και εγω θα σου ελεγα να συμβουλευτεις τον παιδιατρο σου αν βλεπεις αλλαγη στις συνηθειες της γιατι αυτος ειναι ο πλεον αρμοδιος. Αυτος παρακολουθει το παιδι και ξερει. Απο την αλλη θα σου ελεγα οτι θα επρεπε να χαιρεσαι που δεν σε κουραζει που ειναι ηρεμη που κοιμαται καλα. Ως γνωστον ο υπνος θρεφει τα μωρα. Ρωτα και εμας τι ξενυχτια εχουμε περασει!!!! Οσο για τις αγκαλιες που λες και το κουνημα σου συνιστω να τα αποφυγεις οσο μπορεις γιατι μετα δεν θα μπορεις να τα κοψεις. Αφου μπορει και ηρεμει και κοιμαται μονη της δεν ειναι αναγκη να την αρχισεις τα κουνηματα και τα νανουρισματα... Σου μιλαω γιατι ειμαι παθων γιαυτο τα λεω. Ειδα και επαθα να του τα κοψω μετα.

Κλειώ το ξέρω ότι έχεις δίκιο για "τις αγκαλιές και τα κουνήματα"... αλλά ήθελα τόσο πολύ ένα μωράκι, 2,5 χρόνια το προσπαθούσαμε κ τώρα κάθε φορά που το κρατάω στην αγκαλιά μου, μου φαίνεται αδύνατο να το αφήσω.

Κλειώ το ξέρω ότι έχεις δίκιο για "τις αγκαλιές και τα κουνήματα"... αλλά ήθελα τόσο πολύ ένα μωράκι, 2,5 χρόνια το προσπαθούσαμε κ τώρα κάθε φορά που το κρατάω στην αγκαλιά μου, μου φαίνεται αδύνατο να το αφήσω.

Δεν αναφερομαι στις αγκαλιτσες. Καλα κανεις και το παιρνεις αγκαλιτσα. Ετσι αισθανεται και αυτο εσενα νιωθει την τρυφεροτητα σου την μυρωδια σου. Αλιμονο αν δεν παιρναμε αγκαλια τα μωρα μας. Αναφερομαι στον τροπο που θα το κοιμιζεις. Μονο αυτο. Σε καταλαβαινω και εγω περασα παρα πολλα να μεινω εγκυος και πολυ μεγαλυτερο χρονικο διαστημα. Κοντευα να παθω καταθλιψη και οταν τα καταφερα κολλησα κυριολεκτικα πανω του αν μπορουσα να αναπνεω και για αυτο θα το εκανα. Καλα κανεις και το παιρνεις αγκαλια και το χαιρεσαι και του δειχνεις την τρυφεροτητα σου αλλα απο εμπειρια σου λεω μην το μαθεις να κοιμαται ετσι. Με αγκαλιες και κουνηματα απο την στιγμη που δειχνει οτι δεν το εχει αναγκη και κοιμαται μονη της.