Δεν θέλει τον μπαμπά της καθόλου..

Καλημέρα.

Η μικρή μου εδώ και πολύ καιρό δεν θέλει καθόλου τον μπαμπά της. Θέλει μόνον εμένα και το φωνάζει! Δεν θέλει να κάνει τίποτα μαζί του. Ούτε καν να την κουνάει στις κούνιες, κανένα παιχνίδι και τίποτα. Θέλει μόνον εμένα. Λίγο στο μπάνιο να πάω, με ψάχνει απεγνωσμένα. (Αυτό συμβαίνει μόνο μαζί του και όχι με παπουδογιαγιάδες και θείους). Επίσης είναι ο μόνος που του ρίχνει φάπες στο πρόσωπο στ ακαλά καθούμενα! Και εκείνος στεναχωριέται πολύ ο καημένος και θυμώνει βέβαια με τις φάπες. Βλέπει τι γλύκες κάνει σε μένα και στις γιαγάδες π.χ., και τρελλαίνεται!.. Ότι και να της λέω, και ο χρόνος που προσπαθεί εκείνος να της διαθέτει μήπως καταφέρει να την προσεγγίσει, δεν φαίνεται να έχει κανένα αποτέλεσμα. Να κάνω υπομονή? Είναι άλλη μια φάση? Μήπως φταίει και λίγο που κυκλοφορεί και λίγο απεριποίητος (σα ναυαγός ) και την αγριεύει? Τι να πω.. Έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Έχετε καμιά παρόμοια εμπειρία? Καμιά συμβουλή..?

Αντιγονη μου δεν εχω κατι συγκεκριμενο να σου πω..

απλως οτι ευχομαι το συντομοτερο να το ξεπερασει γιατι ειναι κριμα για τον μπαμπα..

Μηπως να ρωταγες καποιον παιδοψυχολογο?

Ισως να τον εχει συνδεσει με κατι που την τρομαξε..ή την φοβισε..ή ισως να υψωσε καποια στιγμη τη φωνη και τον εχει ταυτισει με αυτο

Καλημέρα Αντιγόνη,

και εμείς το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουμε, μόνο που εγώ ξέρω τον λόγο,

γιατί ο μπαμπάς μας δεν ασχολείται με την μικρή. Δεν την παίζει και όταν μένουν οι δυο τους εκείνος κάθεται και βλέπει τηλεόραση οπότε και η Ευα βαριέται. Έτσι δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν είναι μαζί του ή όχι. Δεν τον βλέπει και πολλές ώρες λόγω της δουλειάς του. Αντιθέτως με τους παππούδες και τις γιαγιάδες αισθάνεται την αγάπη τους ως "προσφορά". Εκείνοι δηλαδή δεν την βλέπουν συνέχεια παρά μια φορά την εβδομάδα και αν, οπότε όταν την έχουν της αφιερώνουν όλο το χρόνο τους μαζί της.

lenagr1 κάτι παρόμοιο θα πρέπει να συμβαίνει και με μας. Ο μπαμπάς της τη βλέπει λίγο, και η αλήθεια είναι ότι δεν της αφιέρωνε και πολύ χρόνο όταν ήταν σπίτι. Τώρα που γίνεται αυτό προσπαθεί να έρθει πιο κοντά της. Ίσως να θέλει τελικά πιο πολύ προσπάθεια από τη μεριά του. Και επιμονή. Γιατί εκείνος μόλις εισπράττει τέτοια συμπεριφορά τα παρατάει γιατί θυμώνει και στεναχωριέται και γίνεται φαύλος κύκλος..

Μερικοί μπαμπάδες ασχολούνται με τα παιδία, άπό μία ηλικία και μετά, έχω προσέξει. Πριν αίσθάνονται λίγο άβολα.... Μην ανησυχείς, θα περάσει όταν θα επικοινωνήσουν λίγο καλύτερα!

Αντιγόνη μην στεναχωριέσαι κι εμείς πριν λίγο καιρό στα ίδια είμασταν.Όταν ο συζυγος δούλευε πολλές ώρες(μέσα σε αυτές και οι νυχτερινές) και στο σπίτι βρισκόταν μόνο 6-7ώρες το 24ώρο,προτειμούσε να ξεκουράζεται παρά να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο.

Τώρα που τα πράγματα άλλαξαν λίγο και άρχισε να ασχολείται με την μικρή μας άλλαξε και η συμπεριφορα της απέναντι του.Σε πληροφορώ οτι άνετα με αφήνει πίσω για να βγει βόλτα με τον μπαμπά της ενώ πριν ούτε στο μπάνιο δεν με άφηνε να πάω (όπως εσένα)Και μην φανταστείς οτι περνάει ώρες και ώρες μαζί της..

Συμπερασματικά, ο χρόνος που περνάει ένας γονέας με το παιδί του πρέπει να είναι ποιοτικός παρά ποσοτικός!

πόσο καιρό έχει αρχίσει αυτή την προσπάθεια προσέγγισης, και πριν πόση ώρα πέρναγαν μαζί?

αν είχε μεγάλη διαφορά το πρίν με το τώρα, όσο μεγαλύτερη τόσο περισσότερο καιρό να χρειαστεί για να εξομαλυνθεί αυτή η διαφορά.

αν και πρίν ηταν όπως τώρα, τότε ίσως να οφείλεται σε κάτι άλλο δηλαδή κάποιον εξωγενή παραγοντα. ή

συνήθως οι μπαμπάδες είναι λιγουλάκι πιο αυστηροί, ισχύει αυτό στην δική σας περίπτωση?

αν ναι, τότε σαφώς τα παιδιά προτιμούν τον γονέα που θα είναι πιο χαλαρός που θα ενδώσει δηλαδή σε κάτι την στιγμή που ο άλλος δεν.

αν οφείλεται σε κάτι τέτοιο, θα βοηθήσει να εξομαλυνθούν οι τρόποι αντίδρασης/οριοθέτησης, έτσι ώστε να μην υπάρχει αυτή η διαφορά ...όσο αυτό γίνεται.

έχε πάντως υπομονή και μην πιέζετε τα πραγματα, θα έρθουν απο μόνα τους εφ όσον και ο πατέρας της προσπαθεί με έναν όχι πιεστικό τρόπο. ..

Αντιγονη και εγω ειχα ανοιξει ενα τοπικ με το ιδιο θεμα.

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=355

δεν ηθελε τον μπαμπα του καθολου,ουτε για παιχνιδι,ουτε φιλια,ουτε να τον ντυσει,ουτε τιποτα.

ειχα απελπιστει,πριν κανα μηνα ομως επειδη ημουν εγκυος και ειχα καποια προβληματα,εμεινα για κανα μηνα στο κρεββατι,εεε,αυτο ηταν αναγκαστικα επρεπε να τα κανει ολα ο αντρας μου,αλλαγμα,παιχνιδι,φαι,στην αρχη γκρινιαζε το παιδι,σιγα σιγα ομως οταν ειδε οτι παιζει καλα και με τον μπαμπα και οτι ασχολειται και αυτος,το παιδι αλλαξε συμπεριφορα,ο ανρας μου σταματησε να ασχολειται τοσο με τον υπολογιστη και ολα φτιαξαν!!

Καλημέρα.

Η μικρή μου εδώ και πολύ καιρό δεν θέλει καθόλου τον μπαμπά της. Θέλει μόνον εμένα και το φωνάζει! Δεν θέλει να κάνει τίποτα μαζί του. Ούτε καν να την κουνάει στις κούνιες, κανένα παιχνίδι και τίποτα. Θέλει μόνον εμένα. Λίγο στο μπάνιο να πάω, με ψάχνει απεγνωσμένα. (Αυτό συμβαίνει μόνο μαζί του και όχι με παπουδογιαγιάδες και θείους). Επίσης είναι ο μόνος που του ρίχνει φάπες στο πρόσωπο στ ακαλά καθούμενα! Και εκείνος στεναχωριέται πολύ ο καημένος και θυμώνει βέβαια με τις φάπες. Βλέπει τι γλύκες κάνει σε μένα και στις γιαγάδες π.χ., και τρελλαίνεται!.. Ότι και να της λέω, και ο χρόνος που προσπαθεί εκείνος να της διαθέτει μήπως καταφέρει να την προσεγγίσει, δεν φαίνεται να έχει κανένα αποτέλεσμα. Να κάνω υπομονή? Είναι άλλη μια φάση? Μήπως φταίει και λίγο που κυκλοφορεί και λίγο απεριποίητος (σα ναυαγός ) και την αγριεύει? Τι να πω.. Έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Έχετε καμιά παρόμοια εμπειρία? Καμιά συμβουλή..?

Από τη δική μου εμπειρία, μπορώ να σου πω ότι εξαρτάται κατά ένα μεγάλο μέρος από σένα...πώς είσαι εσύ με το παιδί, πώς υποστηρίζεις αυτή τη σχέση με το μπαμπά της και δεν εννοώ λεκτικά...

Η κόρη μου που είναι έξι μηνών, βλέπει τον μπαμπά της πολύ λίγο γιατί λείπει πολλές ώρες στη δουλειά. Από την αρχή αυτός ήταν κάπως απόμακρος και αμήχανος μη ξέροντας πώς να φερθεί σε ένα παιδί μερικών ημερών ή μηνών.

Σιγά σιγά τον βοήθησα να "μπει" σε αυτή τη σχέση ενεργά:

του διάβαζα πράγματα που αφορούν το παιδί σε κάθε στάδιο...έστω και αν δεν είχε πολύ χρόνο,

του έλεγα τα "κατορθώματα" της καθημερινά γιατί σεβόμουν την ανάγκη του να ξέρει έστω και αν λείπει αρκετά,

τον άφηνα να κάνει κάποια πράγματα (να την αλλάξει, να την ταίσει...) για να εξικοιωθεί μαζί της,

τον ενθάρρυνα να της μιλάει και ότι όσο μικρή και αν είναι καταλαβαίνει και παίρνει την ενέργεια του,

την έβαζα δίπλα του το πρωί που ξυπνούσαμε για να αισθανθεί ο ένας τον άλλον

και άλλα πολλά μικρά καθημερινά.

Στην αρχή την έβλεπε σαν ούφο και δεν ήξερε τι να της πει ή πώς να τη χειριστεί. Σιγά σγιά μαθαίνει, την παίζει, της μιλάει, αν και ακόμα κάνω τα περισσότερα μόνη μου και την ξέρω καλύτερα από αυτόν (όπως είναι φυσικό).

Ακόμα τη βλέπει λίγες ώρες, αλλά όταν είναι στο σπίτι, τον ψάχνει όταν τον ακούει να περπατάει στο διάδρομο, του γελάει και τον αναζητάει, καταλαβαίνει και ανταποκρίνεται στην αγκαλιά και στο παιχνίδι του.

Είναι μια σχέση που χτίζεται καθημερινά. Μη ξεχνάς ότι οι άνδρες δεν έχουν φυσικό το ένστικτο της πατρότητας αφού δεν κουβαλούσαν όπως εμάς ένα παιδί στην κοιλιά τους για 9 μήνες. Αναπτύσσεται, καλλιεργείται η σχέση με το μπαμπά της και εσύ παίζεις ένα σημαντικό ρόλο σε αυτό.

Δεν είναι το παιδί που "πρέπει να αλλάξει", αλλά εσείς οι δυο αλλάζοντας μαθαίνετε να μοιράζεσε, να μιλάτε περισσότερο, να πειραματίζεστε, να ωριμάζετε...αυτή είναι η πρόκληση του να είσαι γονιός.

Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ. Απλά πριν ο μπαμπάς μας τις λίγες ώρες που ήταν σπίτι (για αρκετό καιρό Μαρία Σ.), έβλεπε εμένα που ασχολιόμουν συνεχώς μαζί της και ίσως σκεφτόταν οκ, είναι με τη μαμά της τώρα και έκανε κάτι άλλο. Αυτό όμως σιγά σιγά φαίνεται να αποξένωσε λίγο τη μικρή, αφού όλα τα έκανε μόνο μαζί μου. Και η αλήθεια είναι ότι εχτές που του μίλησα και το πάλεψε λιγάκι κατάφερε και παίξανε κάποια ώρα όμορφα μαζί και του είπα επίσης λίγο να γλυκάνει τον τρόπο του και τον τόνο της φωνής του.. Nepheli προσπαθούσα πραγματικά να τους φέρω πιο κοντά με κάθε τρόπο. Η συζήτηση μαζί του φαίρνει αποτέλεσμα (και σε μορφή υπενθύμισης) αλλά βλέπω πως όσο πιο πολύ ασχολείται εκείνος τόσο μεγαλύτερη ανταπόκριση υπάρχει σιγά σιγά.

Aggeliki μου διάβασα και το δικό σου προηγούμενο παρόμοιο θέμα που είχες ανοίξει. Βλέπω πολλά κοινά σημεία. Και το θέμα είναι πως δεν είναι απλά προσκόλληση μαζί μου (όταν π.χ. είμαστε στις γιαγιάδες δεν με αναζητά) είναι πως γίνεται μέχρι και επιθετική μαζί του.

αντιγονη και εμενα οταν ημασταν στους παππουδες και γιαγγιαδες δεν με αναζητουσε,εχουμε πολλα κοινα τελικα. και ακομη οταν τον επερνε αγκαλια τον χτυπαγε γιατι δεν ηθελε.

και τελικα το συμπερασμα μετα απο ολα αυτα ηταν οτι επρεπε να ηταν περισσοτερο με το παιδι,ΕΝΕΡΓΑ!!

και τελικα το συμπερασμα μετα απο ολα αυτα ηταν οτι επρεπε να ηταν περισσοτερο με το παιδι,ΕΝΕΡΓΑ!!

Έχεις δίκιο. Έτσι είναι τελικά! Και λογικό είναι εδώ που τα λέμε..

(Aggeliki τα παιδάκια μας έχουν ακριβώς την ίδια ηλικία )

Αντιγονη τα παιδια γυρω στα 2 με 2,5 περνανε διαφορες φασεις. Μια φαση ειναι η μαμακιαση. Αλλα μην ανησυχεις θα περασει.

Βεβαια το οτι μονο στον μπαμπα της δεν παει ισως ειναι και μια αντιδραση σε κατι. Μηπως μαλωσαν μεταξυ τους? Μηπως εγινε κατι που το θεωρησε ο συζηγος σου ασημαντο αλλα το παιδακι οχι και τοσο?

Η κορη μου ειχε ενα μπαλονι απο αυτα με το ηλιο και ο μπαμπας της το αφησε να φυγει γιατι αυτην γκρινιαζε για κατι. Ε το παιδι για μερες δεν ηθελε να παει στον μπαμπα της.

Αν της μιλας συνεχεια για τον μπαμπα της? Αν ερχεται και αυτος και συμμετεχει στα παιχνιδια σας? Αν αφιερωνει χρονο με το παιδι δηλαδη κανουν καποια πραγματα οι δυο τους και μονο αυτοι?

Ισως ειναι καποιες λυσεις στο προβλημα σου...

Παντως πιστευω οτι θα περασει γρηγορα...

και τελικα το συμπερασμα μετα απο ολα αυτα ηταν οτι επρεπε να ηταν περισσοτερο με το παιδι,ΕΝΕΡΓΑ!!

 

Έχεις δίκιο. Έτσι είναι τελικά! Και λογικό είναι εδώ που τα λέμε..

(Aggeliki τα παιδάκια μας έχουν ακριβώς την ίδια ηλικία )

ναι!!!!!!!!!! παρα μια μερα!

Γεια σου ΑΝΤΙΓΟΝΗ η εμφανιση δεν παιζει κανενα ρολο,συμβαινει πολυ συχνα σε αυτες της ηλικιες θα μπορουσε να ηταν το αντιθετο,ειναι διαφορα αναμικτα συναισθηματα,πιθανων κατι αθελα που εκανε ο πατερας της να την τρομαξε η κατι να ειδε στην τηλεοραση που να το εχει ταυτησει με το πατερα της η θελει να επιβαλει δικους της κανονες και ρυθμους.

Η καλυτερη λυση θα ηταν να περνανε πιο πολλες ωρες μαζι της,να βρει το νινακι σου κατι που της αρεσει και να την προτεψεις να συμμετασχετε ολοι μαζι ωστε να συνηθησει τον μπαμπας της και μετα θα ερθει το πραγμα σιγα σιγα αλλα ενδοιαμεσα πρεπει να της τονισεις με διαφορους τροπους ειτε απο βιβλια ειτε με παιχιδια καταληλα οτι υπαρχουν2 γονεις και αυτο μπορεις να το διμιουργησεις μεσα απο το παινχιδι και οχι να το επιβαλεις στο παιδι.

Αλλα αμα μεγαλωσει και συνεχιστει το πραγμα καλο θα ηταν να επαιρνες καποια συμβουλη αμα τα βρεις σκουρα.

Κ εμεις εχουμε το ιδιο προβλημα με τον μικρο (μπηκε στα 4)

ετσι κ κανω να βαλωπαπουτσια αρχιζει να κλαιει κ να φωναζει δεν θελω να μεινω με τον μπαμπαααααααα.....δεν μπορω να παω πουθενα κ τον εχω συνεχεια μαζι μου......αν τυχει κ παω καπου μονη μου πρεπει ο συζυγος να τον εχει στο αμαξι κ να κανουν βολτες..... οχι οτι ησυχαζει απλα δεν κλαιει αλλα συνεχεια του λεει που ειναι η μαμα ποτε θα παμε να την παρουμε?????