μαμά καλύτερα να λείπεις στη δουλειά...

Καλημέρα

Εργαζόμενοι γονείς , τύψεις και ανησυχίες …συνέχεια…….

Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα

Περάσαμε ένα πολύ ήσυχο και όμορφο Σάββατο φροντίσαμε να γίνουν και οι δουλειές του σπιτιού, ψώνια κλπ γρήγορα- γρήγορα και να ξεκουραστούμε και να παίξουμε με τον μικρό και το απογευματάκι βόλτα , κούνιες, ταβερνάκι οι τρεις μας!!

Όλοι χαρούμενοι και ευχαριστημένοι

 

Ξυπνάμε την Κυριακή… όλα καλά μέχρι να αρχίσει την γκρίνια ο μικρός

Τουαλέτα: .. «όχι δεν θέλω να πλύνω τα χέρια μου….» γκρίνια, πολύ γκρίνια

Υπομονή…(παρότι μόλις έχει ανοίξει το μάτι μου και δεν έχω ακόμη πλυθεί πιει καφέ και όλα τα σχετικά που σε καθιστούν ξύπνιο) « καρδούλα μου μετά την τουαλέτα πάντα πλένουμε τα χέρια μας για να μην γεμίσουν μικρόβια ότι πιάσουμε , θα πεις το γάλα σου τώρα και θα το λερώσεις …»κλπ…αναλύσεις και εξηγήσεις

Με τα πολλά ενώ πάντα του δίνω χρόνο (και όλοι ξέρουμε ότι τα χρονικά διαστήματα των παιδιών μας είναι άλλα ), τον βουτάω και του πλένω τα χέρια με το ζόρι

Η επόμενη σκηνή είναι να κλαίει πεσμένος στο πάτωμα της τουαλέτας, εγώ να γίνομαι έξαλλη και να χάνω απαράδεκτα τον έλεγχο, να του βάζω τις φωνές και να τον πετάω έξω από την τουαλέτα

 

Όλη η υπόλοιπη Κυριακή είχε και ακόμα δύο τέτοια σκηνικά με τον πατέρα του.

Και εδώ είναι το θέμα. Από τους δυο μας εγώ είμαι αυτή που πάντα προσπαθώ να κρατάω χαμηλούς του τόνους και δεν χάνω την υπομονή μου παρά μόνο όταν λυγίσω πια και εγώ, δηλαδή σε συχνότητα αυτό μπορεί ναι είναι μία φορά στις 20μέρες… όλο τον υπόλοιπο καιρό δεν έχω την πολυτέλεια να νευριάσω διότι ο σύζυγος παρότι είναι πολύ χαλαρός και άνετος στις συναναστροφές τους με τον περίγυρο, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις δεν αντέχει την γκρίνια (και με εμένα πριν γίνουμε γονείς αλλά και με τον μικρό τώρα) και χάνει αμέσως την πραότητα του γίνεται άλλος άνθρωπος. Αυτό που με ενοχλεί είναι η ένταση της φωνής και το ότι εκείνη τη στιγμή δεν ακούει, δεν αντιλαμβάνεται ότι το παιδί δεν πρόκειται να σταματήσει τα κλάματα και τις φωνές αφού αυτός είναι θηρίο και του προκαλεί φόβο.

Οπότε όταν νευριάσω και εγώ δεν αλλάζουμε θέσεις να κρατήσει την ισορροπία με το παιδί και να μου δώσει και μένα το χώρο να εκτονωθώ σαν άνθρωπος (προς Θεού όχι προς το παιδί) αλλά τα χειροτερεύει τα πράγματα.

Το αποτέλεσμα εγώ να καταπιέζομαι, το παιδί μας να μπερδεύετε και να μην ακούει σχεδόν καθόλου τον πατέρα του και χθες μόλις ξύπνησε από τον μεσημεριανό του ύπνο μου λέει « με τη γιαγιά περνάω μια χαρά, τότε όταν εσύ πας στη δουλειά»

«Δηλαδή Νικόλα μου η μαμά να λείπει στη δουλειά?» «ναι μαμά»

 

παρακαλώ για την βοήθεια σας πώς να χειριστώ την κατάσταση ?

το σκηνικό είναι ως εξής, και οι δυο μας δουλεύουμε, και τον Νικόλα μας τον κρατάνε εναλλάξ από τριών μηνών (που γύρισα στη δουλεία) η πεθερά μου (με την οποία δεν ταιριάζω καθόλου, είμαστε η μέρα και η νύχτα, εγώ χαμηλών τόνων και αυτή ξερόλας που από τη μέρα που γέννησα φροντίζει να μπαίνει ανάμεσα σε μένα και τον γιο μου, είναι η πεθερά που διεκδικεί το εγγόνι όχι τον γιο της…άλλο κεφάλαιο αυτό) και η μητέρα μου (σε αντίθεση με την συμπεθέρα της αυτή όταν κρατάει το Νικόλα προσπαθεί να κάνει καμία δουλειά στο σπίτι -και οι δυο έρχονται στο σπίτι μας- και να είναι με το εγγόνι της όσο χρόνο χρειάζεται να μαθαίνει το παιδί ότι δεν γίνεται όλη την ώρα να ασχολούνται μαζί του αλλά ότι όλοι κάνουμε διάφορα)

τώρα που ο μικρός μας είναι 2,5 χρόνων είπαμε να αρχίσουμε παιδικό έχουν γίνει όλες οι ενέργειες και ξεκινάμε 29 Σεπτεμβρίου. Τον έχω προετοιμάσει σχετικά και το περιμένει ..

αυτό είναι το περιβάλλον μας

ο Νικόλας έχει μεγαλώσει με πολύ αγάπη και από πολλά πρόσωπα (σε αυτό είναι τυχερός)

 

εγώ δεν νιώθω καλά με όλη αυτή την κατάσταση (διότι είναι μπερδεμένη) και να που μάλλον όλο αυτό μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο….( το τίμημα του να έχει πολύ προσφερόμενη βοήθεια και να μπλέκονται στη ζωή σου άνθρωποι που δεν τους έχεις επιλέξει-πεθερά- και μάλιστα σε ένα τόσο σημαντικό θέμα το μεγάλωμα του παιδιού σου!!!!!!!!)

Συγνώμη για το μακρύ ποστ αλλά όλα είναι μια αλυσίδα

 

ευχαριστώ

Ειναι λογικο για ενα παιδι τοσο μικρης ηληκιας να προτιμαει να ειναι μαζι με το ατομο που δεν θα του πει οχι, δεν θα το μαλωσει , δεν....,δεν.

Το θεμα ειναι οτι ενα παιδι δεν χρειαζεται μονο ελευθεριες. Χρειαζεται και κανονες . Και οταν αφορα την υγιεινη του πρεπει να τους μαθει.

Θα σου δωσω ενα παραδειγμα.

 

Οταν ο Βασιλης ηταν πιο μικρος (αρκετα μεγαλος να τρωει μονος του ομως), ολοι οι αλλοι τον ταιζαν αλλα εγω ηθελα να φαει μονος του γιατι δεν ηταν πια μωρο. Με πληγωνε αφανταστα οταν μου εδινε το κουταλι κι εγω ελεγα "οχι , να φας μονος σου" και γυρνουσε στον μπαμπα και στη γιαγια και τον ταιζαν. Καποια στιγμη κατεληξε να μην μου δινει πια καν το κουταλι. Δεν μπορεις να φανταστεις πως ενοιωθα. Ημουνα να σκασω. Το παιδι μου ζηταγε με μια γλυκα στον μπαμπα ή την γιαγια να το ταισουν και εμενα απλα με περιφρονουσε. Ακουσα ομως την Μαρια και συνεχισα.

Τωρα πια ομως τρωει μονος του και οταν το κανει εχει γυαλινο ποτηρι γιατι δεν ειναι μικρος. Και καμαρωνει γι αυτο. Και καμαρωνω κι εγω που βλεπω οτι μπορει για ενα διαστημα να ημουνα η κακια μαμα που δεν με ταιζει αλλα ....

 

 

Επισης να τονισω οτι τα μικρα λενε αυτο που ξερουν οτι θα μας πληγωσει και οχι αυτο που νοιωθουν. Και οι μεγαλοι αυτο κανουμε σε καυγα μερικες φορες. Αν καταλαβει οτι τσιμπας θα γινει καραμελα.

Παλιοτερα ο Βασιλης ελεγε "Δε σ αγαπαω" οταν δεν του εκανα το χατηρι και εγω τσιμπαγα Οποτε το ξαναελεγε. Απ οταν του ειπα "Δεν πειραζει ας μην με αγαπας , σε αγαπαω εγω" .... το εκοψς

έχει δίκιο η elenik!!! και εγώ αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα τώρα με την Εύα, τα σκηνικά είναι τα ίδια!! Όταν παίζουμε και της παίρνω το αγαπημένο της γιαουρτάκι, είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου και μου λέει πόσο πολύ με αγαπάει, όταν την μαλώνω, φωνάζει τον μπαμπά της-καλή ώρα σαν τον μπαμπά τον δικό σας(χωρίς πολλές υπομονές!!)και απορώ που τον θυμάται!!! ή την γιαγιά της βλ.μαμά μου που της κάνει όλα τα χατήρια ή ακόμα την κυρία που την κρατάει που τώρα τελευταία έχει αναπτύξει καλή σχέση, λόγω των δώρων που της κάνει προφανώς και που την πηγαίνει βόλτες. Βέβαια δεν την συμφέρει να μου αγριέψει γιατί της αρχίζω τις απαγορεύσεις και το εννοώ.

ο φόβος προκαλεί συναισθήματα που είναι τόσο έντονα,

 

τα οποία υπερκαλύπτουν την ικανότητα του παιδιού να σκεφτεί λογικά και να μάθει απο το λαθάκι που έκανε.

(σε παιδιά άνω των 2ετών)

 

σε μικρότερα παιδιά ο φόβος μπορεί να πιάνει προσωρινά,

αλλά οταν καταλάβουν ότι αυτό συμβαίνει μόνο όταν τους δεί καποιος να κανουν αταξία,

και όχι οταν δεν τους δεί κανεις,

θα κάνουν πράγματα στα κρυφά,

και αργότερα θα λένε ψέμματα.

 

φόβος = ψέμμα.

 

γιατί θα ξέρει το παιδί οτι ο φόβος αυτός, σημαίνει ότι μπορεί κάποια στιγμή αν κανει λάθος,

δεν θα μπορεί να στραφεί στον γονιό του,

θα πρέπει να το κρύψει, για να μην αντιμετωπίσει φόβο.

 

χάνεται έτσι η ευκαιρία,

του να μαθαίνουν τα παιδιά απο τα λάθη τους.

 

ο προσωρινός φόβος, δεν εξαφανίζει μια ανεπιθυμητη συμπεριφορά,

απλώς θα την κρύψει για λίγο, είναι προσωρινή παρέμβαση.

 

μελλοντικά όμως, είναι μόνο αρνητική και αναποτελεσματική καθώς προκαλεί μεγαλύτερα προβλήματα.

 

τυπωσε αυτα που γραφω

 

καθώς και τα άρθρο αυτό

 

http://parents.org.gr/psych/a183

 

http://parents.org.gr/psych/a42

 

και δώσε τα στον άντρα σου να τα διαβασει, ή διαβάστε τα μαζί σαν τα ανακάλυψες τυχαία.

θα είδες και τα δυο αρθρα που υπαρχουν για την προετοιμασια για τον παιδικό στα βαζω και εδω

 

http://parents.org.gr/psych/a151

 

http://parents.org.gr/psych/a257

Μαρία σε ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου ,

 

κάποια απο τα άρθρα τα είχα δει ήδη, θα φροντίσω να τα λάβει υπόψη του και ο άντρας μου.

Πραγματικά δεν αρκεί η καλή θέληση, χρειάζεται και προσπάθεια απο τη μεριά μας και σωστή καθοδήγηση για να είμαστε καλοί γονείς...

 

ελπίζω να μην απογοητεύσω το παιδί μου σε αυτή την προσπάθεια, μισώ τον εαυτό μου κάθε φορά που χάνω την υπομονή μου

 

ευχαριστώ και τις υπόλοιπες κοπέλες για την συμπαράσταση και τις συμβουλές τους!

γειά σας,

 

Οταν διάβαζα το μήνυμα της Νάνσυ, ήμουν σίγουρη ότι το είχα γράψει εγώ με άλλο ψευδόνυμο. Τέτοια ομοιότητα με εκπλήσσει. Κι εγώ έχω μια κορούλα περίπου 2,5 χρ. Είναι πολύ έντονη σαν χαρακτήρας και πολλές φορές τα πράγματα φτάνουν στα άκρα. Αυτό με τους άντρες είναι τελικά μάλλον κοινό φαινόμενο.... ? Κάνω τρομερές προσπάθειες να μην χάνω την ψυχραιμία μου μαζί της. Για κείνη για να μη χάνει το νόημα του μαλώματος, αλλά να μαθαίνει απο την οριοθέτηση, για μένα γιατί μου χαλάει το στομάχι και τη διάθεση να τη μαλώνω και για την γενικότερη ισορροπία και αρμονία. Οταν όμως έρχεται ο πατέρας της και πέφτει σαν καταιγίδα επάνω της τότε χάνεται η μπάλα.. που λένε. Πως να ανακτήσεις τις δικές σου δυνάμεις όταν βλέπεις ένα τρομοκρατημένο νηπιο ? πως να εξηγήσεις στον άλλο ότι δε βοηθά και απο την άλλη να μη θέλεις να του πάς κόντρα και για να μην τον μειώνεις στα μάτια του παιδιού σου αλλα και να μην δίνεις διπλά μηνύματα. Ασε για το συζυγικό κομμάτι που κλονίζεται.

Τελος πάντων, είναι παρήγορο να ξέρω ότι δεν συμβαίνει μόνο σε μένα. Δεν ήθελα να το πω πουθενά αλλού, αλλά το φορουμ με τη δύναμη της ανωνυμίας σε φέρνει σε διάθεση εξομολογητική. Εγώ τουλάχιστον ντρέπομαι να το πω στο περιβάλλον μου ότι γίνονται αυτά στο σπίτι μου, ειδικά όταν ακούω ότι όλοι ζουν φανταστικές ζωές, χωρίς προβλήματα, όλα ρόδινα, τέλειες σχέσεις με τον πατέρα / σύζυγο, καταπληκτικά παιδιά που παιρνουν τα φάρμακά τους, κοιμούνται νωρίς, δεν κυλιούνται στα πατώματα, τρώνε όλο τους το φαγητό και όλα τα φαγητά, δεν κλαίνε, δεν γκρινιάζουν, θέλουν να πάνε στον παιδικό με την πρώτη κλπ κλπ. Εμένα η πραγματικότητά μου είναι πολύ μα πολύ διαφορετική.

 

Αναπνοή.

 

Συγγνώμη για το μήνυμα χωρίς ανάσα αλλά είμαι κάπως ζορισμένη

 

Χριστινα

γειά σας,

 

Οταν διάβαζα το μήνυμα της Νάνσυ, ήμουν σίγουρη ότι το είχα γράψει εγώ με άλλο ψευδόνυμο. Τέτοια ομοιότητα με εκπλήσσει. Κι εγώ έχω μια κορούλα περίπου 2,5 χρ. Είναι πολύ έντονη σαν χαρακτήρας και πολλές φορές τα πράγματα φτάνουν στα άκρα. Αυτό με τους άντρες είναι τελικά μάλλον κοινό φαινόμενο.... ? Κάνω τρομερές προσπάθειες να μην χάνω την ψυχραιμία μου μαζί της. Για κείνη για να μη χάνει το νόημα του μαλώματος, αλλά να μαθαίνει απο την οριοθέτηση, για μένα γιατί μου χαλάει το στομάχι και τη διάθεση να τη μαλώνω και για την γενικότερη ισορροπία και αρμονία.

Γιατι εισαι τοσο αυστηρη με την μολις 2,5 χρ. κορη σου;;τι ακριβως συμπεριφορες εχει που πρεπει να την οριοθετεις;ρωταω με πολυ ενδιαφερον,μου θυμιζεις εμενα οταν ηταν η κορη μου τοσο.Τελικα συζητωντας με τον ψυχοθεραπευτη μου ειδα οτι η σταση της με θυμωνε τοσο πολυ οταν ελεγε "οχι" σε διαφορα πραγματα που εγω εκρινα οτι θα πρεπει να ηταν "ναι".Ξερεις το εδω και το τωρα εχει αμεση σχεση με το εκει και το τοτε το δικο σου.Θα ψαξω να βρω ενα αρθρο σχετικο απο αυτην ακριβως την συζητηση που ειχα με τον ψυχοθεραπευτη μου και ειχε δημοσιευτει στο περιοδικο 9 μηνες μηπως και σε βοηθησω.

Καλημέρα

Η Μαρία με βοήθησε πολύ με τα άρθρα που παραθέτει για την οριοθέτηση του παιδιού.

Αυτό που συνειδητοποίησα εγώ είναι ότι έχανα τον έλεγχο διότι δεν ήξερα τι έπρεπε να πω και πώς να χειριστώ την κατάσταση όταν το παιδί μου αντιδρά με αυτό τον τρόπο (φωνές , νεύρα, κλάματα) και άρχιζε αυτός ο φαύλος κύκλος. Οπότε προσπαθώ να οριοθετώ πρώτα τον εαυτό μου. Και έγινε κάτι μαγικό, ο μικρός φωνάζει λιγότερο, ίσως επειδή χαμήλωσα τον τόνο της φωνής μου και εγώ. Επίσης νευριάζει λιγότερο, ίσως επίσης δεν παίρνω τόσο εύκολα «φωτιά» και εγώ. Μάλλον οι απαιτήσεις μας απέναντι στα παιδιά μας είναι κάποιες φορές περισσότερες από ότι μπορούν και εκείνα να διαχειριστούν….

Δεν ξέρω, πάντως όσο πιο χαλαροί είμαστε εμείς τόσο πιο ήρεμα είναι τα παιδιά μας. Ίσως αντανανακλούν τη συμπεριφορά μας, σαν να είναι ο καθρέφτης μας

 

Τώρα για το άλλο θέμα του συζύγου μου, του διάβασα όπως μου είπε η Μαρία τα σχετικά άρθρα σε κάποια χαλαρή ήρεμη στιγμή και ευτυχώς επειδή είναι πολύ δεκτικός επηρεάστηκε από αυτά που άκουσε. Και τώρα προσπαθεί να μην ζητάει παραπάνω πράγματα από αυτά που μπορεί να διαχειριστεί ο γιος μας αλλά και να του δείχνει τον σωστό τρόπο, την οριοθέτηση.

Να δούμε ελπίζω να μπορούμε πάντα να γινόμαστε λίγο καλύτεροι….

 

Athena, το άρθρο που αναφέρεις θα είχε πολύ ενδιαφέρον, αν το βρεις ανεβασέ το να το δούμε,

ευχαριστώ όλους σας

Ναι θα το ήθελα κι εγώ το άρθρο όταν το βρείς.

 

Οσο για την αυστηρότητα μου, μάλλον δεν είμαι αρκετά αυστηρή κατά τα λεγόμενα διαφόρων !! Η οριοθέτηση έχει να κάνει με πάρα πολλά πράγματα. δηλ κατα τη γνωμη σας πρέπει όταν ζωγραφίζει στα καλύματα του καναπέ με το μαρκαδόρο να μην πω ότι "ζωγραφίζουμε στα χαρτιά και στα μπλοκ αλλά όχι στα πράγματα" ή όταν ανεβαίνει στον πάγκο της κουζίνας για να σκαρφαλώσει στα ντουλάπια να μην της πω "αν θέλεις μπισκότα να το πεις στη μαμά να σε βοηθήσει" ή όταν βάζει τα παπούτσια επάνω στο τραπέζι, ή όταν χτυπάει με δύναμη το dvd γιατι είναι ανυπόμονη μεχρι να αρχίσει να παίζει, ή όταν πετάει τη μπάλα μέσα στο σπίτι, ή οταν παίρνει φόρα και τρέχει καταπάνω στην τζαμαρία ή όταν πηδάει στους καναπέδες αφου εχει βγάλει τα μαξιλάρια με κίνδυνο να πέσει και να σπάσει το κεφάλι της στα κοντινά επιπλα ή ή ή ... κατά τη γνώμη σας δεν πρέπει να "οριοθετώ" ?? Εσεις δηλαδή έχετε καταφέρει σαν ινδός γιόγκι να ξεπεράσετε τον εαυτό σας και να δαμάσετε την υπομονή σας και πάντα να έχετε τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης και της ψυχραιμίας σας ?

 

Αν ναι θα με βοηθούσατε να μου δείξετε τον τρόπο

 

χριστίνα

Εσεις δηλαδή έχετε καταφέρει σαν ινδός γιόγκι να ξεπεράσετε τον εαυτό σας και να δαμάσετε την υπομονή σας και πάντα να έχετε τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης και της ψυχραιμίας σας ?

 

Αν ναι θα με βοηθούσατε να μου δείξετε τον τρόπο

 

χριστίνα

ναι,εγω σου ειπα κανω ψυχοθεραπεια,σιατσου και εχω παρει μαθηματα γιογκα οποτε χρησιμοποιω αναπνοες αλλιως δεν παλευεται χαχαα.

 

Θα σου ελεγα και κατι αλλο.Οταν κοιτας την κορη σου φαντασου οτι εισαι εσυ αυτη και φερσου οπως πραγματικα θα ηθελες να σου ειχαν φερθει σε αναλογη περιπτωση.Δοκιμασε το και θα δεις πολλα.

γιόγκα ? σιάτσου ? ΤΩΡΑ εξηγούνται όλα

 

Ειδικά η τελευταία παράγραφος είναι όλα τα λεφτά και τρομερά μεγάλη αλήθεια. Ειναι πραγματικά καταπληκτικό αυτό που έγραψες.

 

Θα σου πω τα αποτελέσματα σύντομα

 

σε ευχαριστώ

Χριστίνα

 

Ειδικά η τελευταία παράγραφος είναι όλα τα λεφτά και τρομερά μεγάλη αλήθεια. Ειναι πραγματικά καταπληκτικό αυτό που έγραψες.

 

Θα σου πω τα αποτελέσματα σύντομα

 

σε ευχαριστώ

Χριστίνα

ανυπομονω!