Ο εγωκεντρισμός ενός άντρα

Ένας άντρας είναι, κατά κανόνα, εγωιστής. Μου είχαν πει κάποτε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός άντρα είναι ο εγωισμός του. Εγώ θα προτιμούσα την έννοια του εγωκεντρισμού. Διότι ο άντρας είναι μεν εγωιστής, κοιτάει δηλαδή το συμφέρον του, σκέφτεται τον εαυτό του, αγαπάει την ιδιοκτησία του, όμως ακόμα περισσότερο είναι εγωκεντρικός. Η θέα του στον κόσμο ξεκινάει από το εγώ. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Κάθε γεγονός ή πρόσωπο έχει σημασία σχετικά με το πως τον κάνει να αισθάνεται ο ίδιος κι όχι το γεγονός ή το πρόσωπο αυτό καθεαυτό.

Γιʼ αυτό είναι δυσκολότερο για έναν άντρα να είναι γονέας από ότι μια γυναίκα. Η έννοια του γονέα βρίσκεται εκ διαμέτρου αντίθετα από τον εγωκεντρισμό. Όταν είσαι γονέας, ο εαυτός σου μπαίνει στο παρασκήνιο και τα παιδιά σου έρχονται στο προσκήνιο. Γίνεσαι ταξιτζής, παραδουλεύτρα, σερβιτόρος, χαμάλης κ.ο.κ. προκειμένου να αναθρέψεις τα παιδιά σου. Οι δικές σου ανάγκες έρχονται στο προσκήνιο μονάχα όταν οι ανάγκες των παιδιών έχουν καλυφθεί. Και πάλι, υπό τον όρο ότι δεν θα προκύψουν καινούργιες παιδικές ανάγκες. Γιατί αν προκύψουν τότε οι δικές σου ανάγκες, εσένα του γονέα, σαν πρόσωπο, σαν χαρακτήρας, θα μπουν πάλι στο περιθώριο. Μέσα τα κεφάλια! Τέρμα το διάλειμμα

Η γονεϊκότητα, όπως κι ο αλτρουισμός, η (αληθινή, ουσιαστική) χριστιανοσύνη κ.λπ. είναι τα πράγματα που σιχαίνεται περισσότερο από όλα ένας εγωκεντρικός. Επίσης, είναι ο μεγαλύτερος αγώνας που έχει να δώσει ένας πατέρας. Θα μου πείτε, καλά, μια μητέρα νομίζεις δεν κάνει την ίδια προσπάθεια; Ναι την κάνει, σίγουρα, όμως ο πατέρας έχει την μοναξιά και τον εγωισμό του φύλου του να παλέψει. Πριν πολλά χρόνια ένας μοναχός στο Άγιο Όρος μου είχε πει πως ο εγωισμός του άντρα είναι ο κύριος λόγος που ο Παράδεισος θα είναι γεμάτος από γυναίκες. Τότε δεν είχα καταλάβει τι μου είχε πει και τον θεώρησα γραφικό. Σήμερα, καταλαβαίνω πολύ καλά τι εννοούσε. Οι γυναίκες μαθαίνουν με τα χρόνια, και κυρίως με την μητρότητα, να μοιράζονται, να δίνουν, να βάζουν στην άκρη τον εαυτό τους. Να κάνουν ένα μεγάλο μέρος της ζωής του ηλιοκεντρικό ή καλύτερα οικογενειακο-κεντρικό, είτε η οικογένεια έχει 2 μέλη, είτε 3, είτε 6.

Οι γυναίκες, επειδή γαλουχούνται στις σχέσεις, μαθαίνουν να μοιράζονται. Από την άλλη μεριά, οι «καταφερτζήδες» άντρες μαθαίνουν να δημιουργούν αποστάσεις από όλους και όλα. Φοβόνται το συναίσθημα, φοβόνται τις σχέσεις, φοβόνται τους άλλους. Η μοναξιά του σχοινοβάτη δηλαδή. Γιατί η ζωή είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να ζείται μέσα από την σχέση. Να απολαμβάνεται μέσα από την ένωση. Σχετίζομαι, άρα υπάρχω.

Μακάρι να υπήρχε μια γυναίκα για κάθε άντρα που θα τον έβγαζε από την σπηλιά του, θα του έριχνε και δύο χαστούκια να ξυπνήσει, και κατόπιν θα τον οδηγούσε, χέρι χέρι, έξω από την σπηλιά, στα καταπράσινα λιβάδια των σχέσεων, της αμοιβαιότητας, του αλτρουισμού. Με άλλα λόγια, της ζωής έξω από το εγώ. Θα του έδειχνε την ασύλληπτη πληρότητα που σε γεμίζουν οι δεσμοί στην ζωή. Γιατί όταν πηγαίνουμε για καφέ με τους φίλους, δεν συνάπτουμε δεσμούς. Όταν βγαίνουμε έξω για φαΐ, σινεμά, παραλία, πάμε διακοπές, μαλώνουμε για πολιτικά, για την μπάλλα κ.λπ. κ.λπ. , δεν συνάπτουμε δεσμούς. Οι δεσμοί σφυρηλατούνται στα καμίνια της ζωής. Αν ρωτήσετε ανθρώπους που επέζησαν μαζί μέσα από τραγωδίες, ανθρώπους που πιέστηκαν ασφυκτικά από την κακία των καιρών και μονάχα κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου κατάφεραν να φτάσουν μέχρι το τέλος, αυτοί έφτιαξαν δεσμούς στην ζωή τους. Αυτοί βγήκαν έξω από την σπηλιά τους και περπάτησαν στα καταπράσινα λιβάδια.

Εμείς, οι υπάλληλοι, μεσοαστοί, οικογενειάρχες, με το σπίτι και το εξοχικό του πεθερού, το αμάξι και την μοτοσυκλέτα – ή το δεύτερο – αμάξι, το αμοιβαίο και το επενδυτικό, δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες να συνάψουμε δεσμούς. Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία είναι ο γάμος. Το καμίνι μέσα στο οποίο οι δύο θα γίνουν ένας. Η δεύτερη, και πιθανότατα η μεγαλύτερη από όλες για εμάς τους απλούς, καθημερινούς, ανθρώπους, είναι η γονεϊκότητα. Ο ρόλος του πατέρα και της μητέρας. Η ανάγκες της καινούργιας ζωής που, αναπότρεπτα, προσπαθούν να περάσουν μπρος και να γίνουν οι πρώτες ανάγκες για όλο το σπιτικό, τόσο σε οικογενειακό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, κύριε πατέρα, ξέχνα τα γυμναστήρια και τις συναυλίες, τα καφεδάκια με θέα το Σαρωνικό και τις παρεΐστικες πλάκες, ξέχνα τα χόμπυ και τα προσωπικά ενδιαφέροντα. Όλα, θα έρθουν στην επιφάνεια εφόσον ικανοποιηθούν οι ανάγκες των παιδιών.

Γιʼ αυτό τόσοι και τόσοι άντρες, εσφαλμένα, επιλέγουν την δουλειά. Μέχρις ενός σημείου, κρύβονται πίσω από την δουλειά. Γιατί η δουλειά είναι κάτι που δεν μπορεί να τους πει η γυναίκα τους τίποτα. Είναι όπως με την κίνηση στον δρόμο. Κάποτε δούλευα courier και ενίοτε αργούσα να γυρίσω. Τι να μου πει όμως το αφεντικό μου; Είχε κίνηση, του έλεγα. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γιʼ αυτό. Ούτε να το ελέγξει, ούτε να διαφωνήσει. Έτσι και με την δουλειά του άντρα. Τι να πει η γυναίκα; Όχι, δεν έχεις δουλειά;

Στην ουσία, δεν μπορείς να αλλάξεις τον άνθρωπο που δεν θέλει να αλλάξει. Και δεν μπορείς να ακουστείς από τον άνθρωπο που δεν θέλει να ακούσει. Γιʼ αυτό κάθε γυναίκα θα πρέπει να ρωτήσει τον άντρα της, ιδεατά πριν κάνουν παιδιά: «Τι πατέρας θέλεις να είσαι;». Διότι αν θέλει μονάχα να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια, τότε θα πρέπει ο ίδιος να συνηθίσει στην ιδέα ότι «μόνοι μας γεννιόμαστε στην ζωή και μόνοι μας πεθαίνουμε» και οι υπόλοιποι της οικογένειας να δεχθούν ότι δεν μπορούν να λάβουν από τον άνθρωπο που δεν έχει να δώσει. Για να γίνει μια σχέση θέλει δύο. Για να δημιουργηθεί ο δεσμός μεταξύ δύο ανθρώπων, θέλει δύο. Ο ένας δεν είναι αρκετός.

Επίσης θα είναι καλό για έναν πατέρα, πριν απαντήσει την παραπάνω ερώτηση, να σκεφτεί σοβαρά. Αν διαλέξει τον δρόμο της μοναξιάς, ίσως κάποια στιγμή στην ζωή θα είναι αργά να μετανιώσει. Αν δεν δεθεί με το παιδί του από την αρχή, πότε θα δεθεί; Στην εφηβεία; Όταν το ίδιο το παιδί πια θα παλεύει για την απεξάρτηση του από εκείνον; Κι αν δεν μοιραστεί την ζωή του με την γυναίκα του, τότε με ποιον θα την μοιραστεί; Με το γείτονα; Ή με τον κουμπάρο και παιδικό του φίλο; Κι αν δεν την μοιραστεί με κανέναν, τότε τι θα απαντήσει αν κάποιος τον ρωτήσει μετά από χρόνια: «Τι έκανες με την ζωή σου ρε Χ;». Τι θα πει; Την κράτησα για τον εαυτό μου; Ένας άνθρωπος βρήκε μια μέρα ένα μεγάλο θησαυρό, τον έκρυψε αμέσως σε ένα μέρος που μόνο εκείνος ήξερε και μέχρι τον θάνατο του δεν είπε σε κανέναν το μυστικό του. Ποιος πατέρας και σύζυγος θέλει να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος; Ο άνθρωπος που δεν άξιζε τον θησαυρό του; Ο άνθρωπος που χαράμισε το δώρο που του δόθηκε;

Στην ζωή η αξία μας δεν φαίνεται από τα δώρα ή τα ταλέντα που έχουμε αλλά από το τι κάνουμε με αυτά. Όλοι μας πήραμε το μεγάλο δώρο. Την ζωή. Όλοι μας πήραμε από ένα χιλιάρικο. Κάποιοι από εμάς το κρατάμε στην τσέπη μας, απολαμβάνοντας την αίσθηση του χιλιάρικου. Τα χρόνια περνάνε και το χιλιάρικο παραμένει απαράλλαχτο, αξόδευτο μέσα στην τσέπη μας. Άλλοι πάλι μοιραζόμαστε ένα μέρος του με τους ανθρώπους της ζωής μας, κρατάμε πάλι όμως ένα γερό κομπόδεμα για να αισθανόμαστε ασφαλείς. Οι λίγοι, το μοιράζονται όλο το χιλιάρικο. Το δίνουν στα πρόσωπα της καρδιάς τους και αντί να απολαμβάνουν το χιλιάρικο, απολαμβάνουν τις σχέσεις και τους δεσμούς που δημιούργησαν χάρη σε αυτό. Στο τέλος, δεν έχουν πια χιλιάρικο, έχουν όμως τους καρπούς του. Τις σχέσεις του. Την ευτυχία και την πληρότητα του. Την ικανοποίηση που τους έφερε η χρήση του. Στο τέλος της ημέρας, κλείνουν τα μάτια έτοιμοι, γεμάτοι, ευτυχείς. Ήταν ένα καλό χιλιάρικο κι αυτοί απόλαυσαν το κάθε ευρώ του.

Πανο εχει να κανει με ανθρωπους ο εγωκεντρισμος και οχι με το 'φυλο'. Θα επανελθω (μαλλον), εχει ξυπνησει η μικρη........

Πολύ ωραίο Πάνο .

Θέλω όμως να πώ ότι δε φτάνει μόνο ένας εγωκετρικός άνθρωπος να θέλει τελικά να μοιραστεί.Αυτό είναι το ένα μισό.Το υπόλοιπο μισό είναι η διάθεση του δέυτερου να τον βοηθήσει σ'αυτό,και δεν υπάρχει πάντα.

Είναι ψυχοφθόρο και κουραστικό να πάρεις έναν ενήλικα απο το χέρι για να του δείξεις τα λιβάδια που λές.

Χρειάζεται χρόνο και ψυχικά αποθέματα. Αν τα διαθέσει κανείς το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.Όμως " ...θέλει δουλειά πολύ...":)

Πανο εχει να κανει με ανθρωπους ο εγωκεντρισμος και οχι με το 'φυλο'. Θα επανελθω (μαλλον), εχει ξυπνησει η μικρη........

Εγώ νομίζω ότι έχει να κάνει με το φύλο. Βιολογικά η μητέρα είναι "προγραμματισμένη" να μεγαλώσει το παιδί, αυτή πρέπει να αντιλαμβάνεται και να ικανοποιεί τις ανάγκες του ακόμη και εις βάρος των δικών της αναγκών. Μετά έχει να κάνει με την ενσυναίσθηση των αδυνάτων. Κάπου διάβαζα προχθές ότι από έρευνα βρήκαν ότι οι πλούσιοι δεν νοιάζονται για τις ανάγκες των άλλων. Προφανώς το ίδιο ισχύει και για τους ισχυρούς ή για αυτούς που αισθάνονται ισχυροί.

Νομίζω μόνο τα παιδιά μας μπορούν να μας τραβήξουν από τον εγωκεντρισμό μας. Οποιοσδήποτε άλλος είναι χαμένος από χέρι, ιδίως αν υπάρχει γονιδιακή προδιάθεση να ικανοποιούμε πρώτα τις ανάγκες μας.

Εγώ νομίζω ότι έχει να κάνει με το φύλο. Βιολογικά η μητέρα είναι "προγραμματισμένη" να μεγαλώσει το παιδί, αυτή πρέπει να αντιλαμβάνεται και να ικανοποιεί τις ανάγκες του ακόμη και εις βάρος των δικών της αναγκών. Μετά έχει να κάνει με την ενσυναίσθηση των αδυνάτων. Κάπου διάβαζα προχθές ότι από έρευνα βρήκαν ότι οι πλούσιοι δεν νοιάζονται για τις ανάγκες των άλλων. Προφανώς το ίδιο ισχύει και για τους ισχυρούς ή για αυτούς που αισθάνονται ισχυροί.

 

Νομίζω μόνο τα παιδιά μας μπορούν να μας τραβήξουν από τον εγωκεντρισμό μας. Οποιοσδήποτε άλλος είναι χαμένος από χέρι, ιδίως αν υπάρχει γονιδιακή προδιάθεση να ικανοποιούμε πρώτα τις ανάγκες μας.

Δεν εχει να κανει με το φυλο. Η μανα μου ηταν τοσο εγωκεντρικη που ηθελε να κοιματε και επειδη την ενοχλουσα ως βρεφος μετακομισε σε αλλο οροφο για να εχει το κεφαλι της ησυχο. Και ποσα παραδειγματα μαναδων δεν ξερουμε/διαβασαμε που οχι μονο τα παιδια δεν προσεχαν/αγαπουσαν αλλα μαλλον το αναποδο.......ή σε ποσες περιπτωσεις παρατιουνται τα παιδια σε ντανταδες/γιαγιαδες και η μανα κανει την ζωη της λεγοντας εγωκεντικα 'εγω εκανα 2 παιδια και το χρεος μου στην κοινωνια'? Ασχετως αν ενδιαφερθηκε ποτε για αυτα. Μα τι να λες τωρα. Και δεν ειναι λιγες τετοιες περιπτωσεις. Επιμενω δεν εχει να κανει με το φυλο. Εχει να κανει με τον ανθρωπο. Και το πως μεγαλωσε και πως αντιμετωπιζει τον εαυτο του, τους ανθρωπους γυρω του και ποσο ειναι διατεθημενος απο τον 'εαυτο' αυτον να δωσει στους αλλους.......

Κι εγώ πιστεύω οτι δεν είναι θέμα φύλου αλλά ανθρώπου. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος δημιουργείται απο το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει, είτε άντρας είτε γυναίκα. Έχω πολλά παραδείγματα στο φιλικό μου περιβάλλον που η γυναίκα "καλοπερνάει" και "κρύβεται" πίσω απο τη δουλειά της και ο άντρας αναλαμβάνει ρόλο "νυκοκοιράς". Είναι πολλοί οι παράγοντες που συνθέτουν ένα εγωκεντρικό άτομο, σίγουρα όμως δεν είναι το φύλο.

Ακόμα και στην σχέση δύο αδελφιών.Στην περίπτωση του συζύγου μου, όταν αρρώστησε βαριά η μητέρα του, ήταν εκείνος που ανέλαβε την φροντίδα της και όχι η αδελφή του (πρίν παντρευτούμε που ζούσαν όλοι στο ίδιο σπίτι μαμά - μπαμπάς - αδελφή -αδελφός). Κι αυτό έγινε γιατί η "κανακάρισσα" είχε μεγαλώσει έτσι, παραχαϊδεμένη, όλος ο κόσμος γύριζε γύρω απο αυτήν. Ακόμα και τώρα που παντρεύτηκε και έχει και τρία παιδιά έτσι είναι δεν έχει αλλάξει. Καλοπερνάει και απαιτεί και ο ταλαιπωρος άντρας της βέβαια ακολουθεί και εκπληρώνει τα καπρίτσια της..... Ούτε τα παιδιά την άλλαξαν, ούτε ο γάμος και η συμβίωση. Έτσι πιστεύω οτι είναι οι περισσότεροι εγωκεντρικοί άνθρωποι, δύσκολα αλλάζουν.... Εγωκεντρικό λοιπόν είναι ένα άτομο γιατί έτσι μαθαίνει να είναι απο την οικογένειά του, προς θεού δεν έχει να κάνει με το φύλο ....

Δεν εχει να κανει με το φυλο. Η μανα μου ηταν τοσο εγωκεντρικη που ηθελε να κοιματε και επειδη την ενοχλουσα ως βρεφος μετακομισε σε αλλο οροφο για να εχει το κεφαλι της ησυχο. Και ποσα παραδειγματα μαναδων δεν ξερουμε/διαβασαμε που οχι μονο τα παιδια δεν προσεχαν/αγαπουσαν αλλα μαλλον το αναποδο.......ή σε ποσες περιπτωσεις παρατιουνται τα παιδια σε ντανταδες/γιαγιαδες και η μανα κανει την ζωη της λεγοντας εγωκεντικα 'εγω εκανα 2 παιδια και το χρεος μου στην κοινωνια'? Ασχετως αν ενδιαφερθηκε ποτε για αυτα. Μα τι να λες τωρα. Και δεν ειναι λιγες τετοιες περιπτωσεις. Επιμενω δεν εχει να κανει με το φυλο. Εχει να κανει με τον ανθρωπο. Και το πως μεγαλωσε και πως αντιμετωπιζει τον εαυτο του, τους ανθρωπους γυρω του και ποσο ειναι διατεθημενος απο τον 'εαυτο' αυτον να δωσει στους αλλους.......

συμφωνω οτι δεν εχει να κανει με το φυλο.

γιατι σε αυτα που εγραψες για τον αντρα ειδα πολλα στοιχεια του εαυτου μου.

δεν ειναι ολες οι γυναικες δοτικες και δεν ανοιγονται ευκολα,ουτε βγαζουν τα συναισθηματα τους τοσο ευκολα.

οπως και για τις μαναδες,δεν ειναι ολες ιδιες.

ειναι αδικο για τους αντρες/μπαμπαδες να λεγονται τετοια πραγματα και να υπαρχει γενικευση.

ετσι νομιζω

πολλοι αντρες δουλευουν σα τα σκυλια για την οικογενεια τους τη γυναικα και τα παιδια.

ενταξει οι γυναικες-οι περισσοτερες-μεγαλωνουν τα παιδια,αλλα ο ρολος του αντρα ειναι πολυ σημαντικος.

απλα αλλη η ψυχοσυνθεση του αντρα και αλλη της γυναικας,και παλι δεν ειναι απαραιτητο αυτο.

πολλες γυναικες εχουν "αντρικο "χαρακτηρα και το αντιθετο

Εγώ πάλι πιστεύω πως απλώς ποσοστιαία και γονιδιακά όλο αυτό που περιέγραψε ο Πάνος συμβαίνει πολύ συχνότερα με τους άντρες απ' ό,τι με τις γυναίκες και συμφωνώ σε αυτο. Σαφέστατα υπάρχουν και γυναίκες εγωκεντρικές αλλά όλο αυτό που περιγράφεται συμβαίνει κυρίως με τους άνδρες και δεν πιστεύω ότι φταίνε οι ίδιοι αλλά ο τρόπος με τον οποίον εκπαιδεύονται από μικροί σε σχέση με εμάς.

Το δύσκολο είναι να βρεθεί η γυναίκα που θα έχει τη διάθεση να τον βγάλει απο τη σπηλιά. Κι αυτό γιατί από τη μία λέμε "αγάπα τον άνθρωπό σο όπως είναι" από την άλλη όμως αυτό απαιτεί να τον αλλάξουμε... Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...

Πάντως οι μανούλες που έχουν αγόρι καλά θα κάνουν να ξεφύγουν από τη στερεότυπη γαλούχηση που οδηγεί σε αυτό τον εγωκεντρισμό

καλησπέρα σε όλες τις μανούλες,

ο εγωκεντρισμός πράγματι είναι ίδιον του χαρακτήρα, όχι του φύλου. Το φύλο είναι ένας ρόλος στον οποίο εμβαπτιζόμαστε όλοι με τα χρόνια. Πίσω από το ρόλο υπάρχει ο ίδιος άνθρωπος. Όμως, με τα χρόνια, ο ρόλος επηρεάζει τον άνθρωπο.

Σίγουρα υπάρχουν γυναίκες που έχουν τα αντρικά χαρακτηριστικά, όπως και ανάποδα. Σίγουρα όλοι είναι εγωκεντρικοί. Σίγουρα υπάρχουν γυναίκες περισσότερο εγωκεντρικές από άντρες. Όταν κάνουμε όμως μια γενική συζήτηση, μιλάμε για τον μέσο άντρα και την μέση γυναίκα. Στην πράξη, αυτοί οι δύο δεν υπάρχουν . Στην συζήτηση όμως χρησιμεύουν για στατιστικούς λόγους, όπως για παράδειγμα "οι άντρες έχουν την τάση να έχουν περισσότερο εγωκεντρισμό από τις γυναίκες"

Γαβριάς,

Θέλω όμως να πώ ότι δε φτάνει μόνο ένας εγωκετρικός άνθρωπος να θέλει τελικά να μοιραστεί.Αυτό είναι το ένα μισό.Το υπόλοιπο μισό είναι η διάθεση του δέυτερου να τον βοηθήσει σ'αυτό,και δεν υπάρχει πάντα.

Είναι ψυχοφθόρο και κουραστικό να πάρεις έναν ενήλικα απο το χέρι για να του δείξεις τα λιβάδια που λές.

Έχεις πολύ δίκιο. Είναι πράγματι πολύ κουραστικό να πάρεις από το χέρι κάποιον. Μονάχα αν το έχεις προσπαθήσει, μπορείς πραγματικά να αντιληφθείς πόσο κουραστικό είναι - αν και κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ειδικό βάρος.

Αερικό,

Πάντως οι μανούλες που έχουν αγόρι καλά θα κάνουν να ξεφύγουν από τη στερεότυπη γαλούχηση που οδηγεί σε αυτό τον εγωκεντρισμό

Η πρόταση σου αυτή είναι όλα τα λεφτά. Πόσες και πόσες συζητήσεις δεν κάνουμε όλοι μας καθημερινά, και μετά συνεχίζουμε την ζωή μας ακριβώς όπως την ζούσαμε. Μπράβο σου που το είπες! Πολύ το ευχαριστήθηκα

Πάντως οι μανούλες που έχουν αγόρι καλά θα κάνουν να ξεφύγουν από τη στερεότυπη γαλούχηση που οδηγεί σε αυτό τον εγωκεντρισμό

Δεν κάνω καμία στερεότυπη γαλούχηση. Βλέπω όμως ότι το εξωοικογενειακό περιβάλλον φροντίζει να εκπαιδεύει τα αγόρια στο ρόλο τους. Δεν νομίζω ότι εμείς οι γυναίκες μπορούμε να αντιληφθούμε σε πόση επιθετικότητα, βία, ανταγωνισμό εκτίθεται ένα αγόρι που πάει παιδικό, σχολείο, κλπ, σε σχέση πάντα βέβαια με ένα κορίτσι, γιατί δεν μεγαλώσαμε έτσι. Π.χ. αν κάποιος χτυπήσει στην τάξη τα αγόρια θα γελάσουν, τα κορίτσια θα δείξουν συμπόνοια. Ότι και να πει η μάνα στο σπίτι εκείνη τη στιγμή το αγόρι θα ακολουθήσει την ομάδα του. Στους άντρες πάλι ίσως να φαίνεται φυσιολογικός αυτός ο τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των αγοριών εφόσον δεν συντρέχουν λόγοι ασφάλειας. Νομίζω ο εγωκεντρισμός συνοδεύεται από μία αίσθηση σκληρότητας και αποστασιοποίησης στην οποία εκπαιδεύονται οι άντρες ώστε να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του ρόλου τους. Ίσως να είναι πιο εύκολο συναισθηματικά να μεγαλώνεις ως γυναίκα γιατί δεν χρειάζεται να προσαρμόσεις τόσο τη συμπεριφορά σου για να γίνεις αποδεκτή στο φύλο σου.

Νομίζω ο εγωκεντρισμός συνοδεύεται από μία αίσθηση σκληρότητας και αποστασιοποίησης στην οποία εκπαιδεύονται οι άντρες ώστε να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του ρόλου τους. Ίσως να είναι πιο εύκολο συναισθηματικά να μεγαλώνεις ως γυναίκα γιατί δεν χρειάζεται να προσαρμόσεις τόσο τη συμπεριφορά σου για να γίνεις αποδεκτή στο φύλο σου.

Δεν έχω καμία αμφιβολία πως οι μανούλες που ψάχνονται θα φροντίσουν να μην ακολουθήσουν τα παλαιά στερεότυπα

Αυτό ακριβώς εννοούσα θέμα παιδείας και εκπαίδευσης. Το ζήτημα είναι όμως πως δεν μπορεί από τη στιγμή που άλλαξε ο ρόλος της γυναίκας να μην αλλάξει και ο ρόλος του άντρα. Εμείς μάθαμε να παίζουμε και τον ρόλο του άντρα (κουβαλητής, δουλειά κ.λπ.) άρα θα πρέπει αντίστοιχα να εκπαιδευτεί και το άλλο φύλο στον ρόλο τον δικό μας. Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που δεν προσαρμόζονται σε αυτή την αλλαγή και όσο το διαιωνίζουν οι νέες γενιές τόσο μεγαλύτερο θα γίνεται το πρόβλημα γιατί θα μεταδοθεί και στις γυναίκες σιγά σιγά.

Το ζήτημα είναι όμως πως δεν μπορεί από τη στιγμή που άλλαξε ο ρόλος της γυναίκας να μην αλλάξει και ο ρόλος του άντρα. Εμείς μάθαμε να παίζουμε και τον ρόλο του άντρα (κουβαλητής, δουλειά κ.λπ.) άρα θα πρέπει αντίστοιχα να εκπαιδευτεί και το άλλο φύλο στον ρόλο τον δικό μας. Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που δεν προσαρμόζονται σε αυτή την αλλαγή και όσο το διαιωνίζουν οι νέες γενιές τόσο μεγαλύτερο θα γίνεται το πρόβλημα γιατί θα μεταδοθεί και στις γυναίκες σιγά σιγά.

Απο την άλλη εμείς οι σύζηγοι είμαστε έτοιμες να τους αφήσουμε να λειτουργήσουν έξω απο τα στερεότυπα?

Μήπως θεωρώντας ότι δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχουν σε απλά πράγματα τους "εξαναγκάζουμε" να λειτουργήσουν σε εγωκεντρικό πλαισιό?

Πχ πόσο εύκολα αφήνουμε το σύζηγο να ετοιμάσει το φαγητό των παιδιών (όσο χάλια κι αν κάνει την κουζίνα για τα δικά μας μέτρα) ?

Θα τον αφήσουμε εύκολα να κάνει μπάνιο τα παιδιά με το δικό του τρόπο ( ένα μπάνιο μετά που θα θυμήζει τουλάχιστον τη λίμνη της Καστοριάς αλλά θα το έχουν απολάυσει) ή θα του πούμε το κλασσικό "άσε θα μου τα κάνεις χάλια"?

Εντάξει οι πεθερές μας μεγαλώσανε αγόρια στα πλάισια του στερεότυπου.Εμείς ? Πως θα τα αλλάξουμε?

Πως θα εκπαιδέυσω το γιό μου εκτός στερεότυπου όταν αντιμετωπίζω ταυτόχρονα τον πατέρα του ως τέτοιο?

Απο την άλλη εμείς οι σύζηγοι είμαστε έτοιμες να τους αφήσουμε να λειτουργήσουν έξω απο τα στερεότυπα?

Μήπως θεωρώντας ότι δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχουν σε απλά πράγματα τους "εξαναγκάζουμε" να λειτουργήσουν σε εγωκεντρικό πλαισιό?

 

Προσωπικά το έχω καταφέρει με τους εξής τρόπους:

 

Πχ πόσο εύκολα αφήνουμε το σύζηγο να ετοιμάσει το φαγητό των παιδιών (όσο χάλια κι αν κάνει την κουζίνα για τα δικά μας μέτρα) ?

 

Και μετά οφείλει να την μαζέψει άρα κανένα πρόβλημα ας κάνει ό,τι καταλαβαίνει.

 

Θα τον αφήσουμε εύκολα να κάνει μπάνιο τα παιδιά με το δικό του τρόπο ( ένα μπάνιο μετά που θα θυμήζει τουλάχιστον τη λίμνη της Καστοριάς αλλά θα το έχουν απολάυσει) ή θα του πούμε το κλασσικό "άσε θα μου τα κάνεις χάλια"?

 

Και να το κάνει χάλια θα το μαζέψει. Ο καλός μου πλένει κάθε βράδυ τη μικρή μαζί εμένα. Όταν δεν μαζεύω εγώ το μπάνιο το μαζεύει εκείνος.

 

Εντάξει οι πεθερές μας μεγαλώσανε αγόρια στα πλάισια του στερεότυπου.Εμείς ? Πως θα τα αλλάξουμε?

 

Απαλλάσσοντας τους εαυτούς μας από την μανία της τελειότητας. Το σπίτι μπορεί να είναι και λίγο διάστημα μισοκαθαρό μέχρι να εκπαιδευτεί σωστά κι εκείνος. Εμάς μας πήρε 3 χρόνια.

 

Πως θα εκπαιδέυσω το γιό μου εκτός στερεότυπου όταν αντιμετωπίζω ταυτόχρονα τον πατέρα του ως τέτοιο?

Ξεκινώντας από το πατέρα του με αφορμή το γιο Δηλαδή "ξέρεις μωρό μου ο γιος μας πρέπει να μάθει και το πρότυπό του είσαι εσύ άρα πρέπει να προσπαθήσουμε σωστά".

Ο δικός μου έχει κόρη αλλά και γιο να είχε... τα ίδια θα έκανε γιατί το εμπέδωσε στην διάρκεια του γάμου μας.

Αερικό,κι ο δικός μου που έχει και κόρη και γιό. Και συμμετείχε και πρίν αποκτήσουμε παιδιά.

Έμεινε και μια βδομάδα μόνος με τα παιδιά όταν ο μικρός δεν είχε χρονίσει ακόμη και τα κατάφερε θαυμάσια.

Και τα παιδιά μου κάνουν μαζί τα πάντα. Δεν υπάρχει ο διαχωρισμός αγορίστικο κοριτσίστικο ούτε στα παιχνίδια,ούτε σε ότι πρέπει να κάνουν (μάζεμα δωματίου τους κλπ).

Όμως κοιτώντας γύρω σου μας θεωρείς τουλάχιστον μέσο όρο?

Όχι gavrias μου και γι' αυτό μίλησα και πιο πάνω για την πλειοψηφία. Τα πράγματα είναι απλά και τα κάνουμε δύσκολα. Οκ δεν είναι το πιο εύκολο να ξεβολέψεις κάποιον... αν όμως του στερήσεις τη βολή του διακριτικά μπορείς να κάνεις τουλάχιστον την αρχή. Και τα γράφω συχνά πυκνά αν έχεις παρατηρήσεις. Δεν φταινε οι άντρες που είναι έτσι. Οι γυναίκες φταίνε γιατί αυτές είναι οι μανάδες τους... και μπορούν να ξεκινήσουν και από τους άντρες τους και από τα παιδιά τους.

Το πιο απλό που σκεφτόμουν όσο κάναμε τις εξετάσεις για την υπογονιμότητά μας είναι πως εμείς μαθαίνουμε να πηγαίνουμε στο γυναικολόγο με το που ξεκινάμε τις σεξουαλικές μας επαφές. Οι άντρες πόσο συχνά πάνε στον ουρολόγο τους; Γιατί άραγε;

Ο άντρας είναι από τη φύση του ανεύθυνος, εγωκεντρικός και λογικός.

Από την άλλη η γυναίκα, είναι πιο υπεύθυνη, συναισθηματική και εγκεφαλική.

Με τον άντρα μου έχω 6 χρόνια διαφορά και πάντα σκέφτομαι πιο ώριμα από εκείνον. Είναι πατέρας 7 μήνες (συν τους 9 της εγκυμοσύνης) και τώρα αρχίζει να το συνειδητοποιεί!!!!

Όταν έκλεισε τα 30 θυμάμαι, περάσε κατάθλιψη γιατί φοβόταν πως η ζωή του τελείωνε εκεί.... Τί θα έκανε μετά; Έζησα όσα ήθελε; Έζησε όσο ήθελε; Έπρεπε να προχωρήσουμε τη σχέση μας, ώστε κάποια στιγμή παντρευτούμε ή έπρεπε να χωρίσουμε για να γνωρίσει ''κόσμο'';;;;;;

Τί να λέμε τώρα;;;; Και μετά λένε τις γυναίκες προβληματικές!!!!!!

πάντως πολύ ενδιαφέρουσα η αρχική τοποθέτηση, και ειδικά εφόσον προέρχεται από την αντίπερα όχθη, είναι δε για μένα ίσως η πρώτη φορά που συνειδητοποιώ ότι πιθανά να αποτελεί τη βασική και υπόγεια αιτία όλων αυτών των ενδοοικογενειακών προστριβών που καταλήγουν να παρουσιάζονται ως παράπονα, και στο φόρουμ υπάρχουν πολλά σχετικά τόπικ, από την πλευρά των γυναικών-μαμάδων και περιστρέφονται τα περισσότερα γύρω από την "αδιαφορία" των συζύγων-πατεράδων, ακόμη κι εκείνων που είναι πιο πολύ παρόντων, για την ευθύνη των παιδιών, του σπιτιού-νοικοκυριού, των οικονομικών και άλλων οικογενειακών ζητημάτων

θεωρω οτι εχει να κανει με τον τυπο του ανθρωπου και οχι με το φυλλο . Εγω ειμαι εγωκεντρικη και αρκετα κακομαθημενη , ουσα μοναχοπαιδι ποτε μου δεν σηκωσα το χερακι μου για τιποτα . Με 2 υπεροχους γονεις , με εναν πατερα που τον τραβουσα απο τη μυτη ακομα και οταν εγινα 30αρα . Ειμαι και το παραδεχομαι παρα πολυ εγωιστρια και εγωκεντρικη , σε ολα εκτος απο 2 σχεσεις της ζωης μου , αυτες με τα παιδακια μου . ΠΟτε δεν ημουνα το προτυπο της γυναικας που ονειρευοτανε να γινει νυφουλα , μανουλα και ητανε ετοιμη για ολα αυτα . Θελησα να παντρευτω και να κανω παιδακια μονο οταν με ενεπνευσε ο ανθρωπος ο καταληλος (και αντρουλης μου και ανθρωπος της ζωης μου πλεον ) . Σε ολη την εγκυμοσυνη γκρινιαζα για τα παντα , γεννησα τον παιδαρο μου και ενω θα εδεινα και τη ζωη μου για παρτυ του , περασαν 6-7 μηνες για να νοιωσω κλασικη μαμα ετοιμη να βαλει τα παντα στην ακρη για να μπουνε οι αναγκες του παιδιου της πρωτα και να το χαιρεται αυτο πανω απο ολα . Ο αντρας μου ητανε ετοιμος , πολυ λίγοτερο εγωκεντρικος , με πολυ λιγοτερο εγωισμο και πολυ παραπανω υπομονη απο μενα . Για πολυ καιρο τα βραδια φροντιζε εκεινος τον πιτσιρικα μας , δεινοντας μου εμενα την ευκαιρια να προσαρμοστω , να νοιωσω ετοιμη . Ακομα και τωρα σηκωνεται εκεινος για τη μικρη αμα χρειαστει κατι . Το θελει και το κανει πλεον, νοιωθει τελεια με αυτο .Δεν χρειαστικε να προσπαθησει για να γινει ενας υπεροχος πατερας , δεν χρειαστικε να διω3ει κανενα εγωκεντρισμο , ητανε εκει , ετοιμος να παρηγορησει και εμενα και να μου δωσει το χρονο μου να ετοιμαστω .

Οσο για τη γαλουχηση που λεει μια κοπελα , θεωρω οτι ολα αυτα προερχονται απο το γονεικο και οικογενειακο περιβαλλον . Ο αντρας μου και ο αδελφος του μεγαλωσανε σωστα και αν και αγορια που μεγαλωναν στην ελλαδα τη δεκαετια του 80 εγιναν αυτοι οι οχι εγωκεντρικοι ανρθωποι , αρα το ιδιο θα γινει και ο δικος μας γιος , αυτο θα δει ως σωστο σπιτι του , προσωπικα δεν θεωρω οτι πρεπει να αντιμετοπιζουμε διαφορετικα τα κοριτσια απο τα αγορια σχεδον σε τιποτα , ουτε μου αρεσει που μερικα κοριτσια τα μαθαινουνε απο μικρα να ειναι καλες νοικοκυρουλες και τα αγορακια καλοι ..... , το καθε παιδι εχει υποχρεωση να ξερει τα βασικα του νοικοκυριου για να μπορει να επιβιωσει μονο του ακομα και οταν περασει στο πανεπιστημιο , να μπορει να μαγειρεψει ενα φαγητο , να μπορει να κανει μια καθαριοτητα σπιτι του . Και οχι δεν μου αρεσουνε μαμαδες που πανε και καθαριζουνε τα σπιτια των γιων τους , το θεωρω αρρωστο .

Δεν μου αρεσει η εικονα του αντρα που μονο εκεινος εργαζεται και φερνει τα χρηματα σπιτι του , δεν μου αρεσει η εικονα που πρεπει η γυναικα νοικοκυρα να του εχει παντα ετοιμο το φαγακι του , αλλιωτικα ο αντρας απογοητευεται ή το εχει καμαρι αμα η συζυγος ειναι καλη μαγειρησα . Δεν ειμαι φεμινιστρια ,μου αρεσει η αρμονμια μεσα στο σπιτι , μου αρεσει και οι 2 να φροντιζουνε το σπιτι τους , και οι 2 να περιποιουνται ο ενας τον αλλο , να τον φροντιζουνε , να του μαγειρευουνε , και οι 2 να φροντιζουνε τα παιδια τους και οι 2 να νοιωθουνε ομορφα με αυτο .Δεν ξερω αμα περιγραφω το μικρο σπιτι στο λιβαδι αλλα για μενα αυτο ειναι αρμονια

Α πολύ ωραία. Ας κάνουμε μια υποχωρησούλα με το να παραδεχτούμε πως είμαστε εκ φύσεως εγωκεντρικοί (με απώτερο σκοπό να κερδίσουμε την ησυχία μας). Και αυτόματα προσθέτουμε άλλη μια δουλειά στη γυναίκα μας, να βρει τρόπο να μας στρώσει. Κι αν δεν γίνει, ε φταίει αυτή, εμείς δεν φταίμε, είμαστε φτιαγμένοι εγωκεντρικοί.

Α πολύ ωραία. Ας κάνουμε μια υποχωρησούλα με το να παραδεχτούμε πως είμαστε εκ φύσεως εγωκεντρικοί (με απώτερο σκοπό να κερδίσουμε την ησυχία μας). Και αυτόματα προσθέτουμε άλλη μια δουλειά στη γυναίκα μας, να βρει τρόπο να μας στρώσει. Κι αν δεν γίνει, ε φταίει αυτή, εμείς δεν φταίμε, είμαστε φτιαγμένοι εγωκεντρικοί.

Τέλειο. Προσυπογράφω.

Πάντως από ότι βλέπω οι εγωκεντρικές έχουν τις τύχες τις καλές οπότε μόνη λύση να κάνουμε και τις κόρες μας εγωκεντρικές να σωθούν. Γιατί δύο εγωκεντρικοί μαζί δεν κάνουν χωριό ενώ αν είναι καλά κορίτσια κάποιος θα καταφέρει να τους φορτωθεί. Μωρέ μήπως κάτι ξέραν οι παλιές οι μάνες για να παίρνουν καλές νύφες και κακομαθαίνανε τα αγόρια τους;

Α πολύ ωραία. Ας κάνουμε μια υποχωρησούλα με το να παραδεχτούμε πως είμαστε εκ φύσεως εγωκεντρικοί (με απώτερο σκοπό να κερδίσουμε την ησυχία μας). Και αυτόματα προσθέτουμε άλλη μια δουλειά στη γυναίκα μας, να βρει τρόπο να μας στρώσει. Κι αν δεν γίνει, ε φταίει αυτή, εμείς δεν φταίμε, είμαστε φτιαγμένοι εγωκεντρικοί.

Και εγω συμφωνω απολυτα .

Απο την αλλη με φοβο να παρεξηγηθω και ζητω απο την αρχη συγνωμη στον Πανο Β. σε πολλα απο τα ποστ του οσα εχω διαβασει εν παση περιπτωση , προσπαθει να υπογραμμισει οτι ο αντρας ειναι και θα ειναι παντα ενα μεγαλο παιδι οπου σχεδον παντα δεν φταιει που δεν μπορει να ειναι 100% μπαμπας , οπου δεν φταιει που δεν μπορει να νοιωσει την πατροτητα απο την αρχη (γιατι ειναι στη γυναικεια φυση αυτα και οχι στη δικια του ) , οπου δεν φταιει που δεν συμμετεχει στην αρχη σε αλλαγματα , ταισματα , ξενυχτια για το μωρο ( δεν ειναι στη φυση του αντρα αυτα ), οπου ειναι μια μοναχικη φιγουρα στην οικογενεια γιατι η γυναικα ειναι μονο διπλα στα παιδια τουλαχιστον οταν ειναι μικρα ( γιατι παλι η φυση της εινια αυτη ) , οπου ειναι παραγκονισμενος απο την γυναικα του επειδη εκεινη ειναι μητερα και και και και και . Πρωτα απο ολα το θεωρω απλα απαραδεκτο απο εναν πατερα να μην συμμετεχει στα παιδια του απο την πρωτη μερα σε ολα , να μην ξενυχτησει και αυτος και να μην κανει ακριβως τα ιδια με τη γυναικα του , γονεις γινανε και οι 2 , οχι μονο η μητερα του και ναι φυσικα η μητερα ειναι παντα λιγακι παραπανω επειδη το κουβαλαει το παιδακι τοσους μηνες , επειδη το βιωνει εντελως διαφορετικα , επειδη το γενναει και πονναει για αυτο , ομως απο προσωπικη πειρα δεν ξερω αμα ενοιωσα μητρικο φιλτρο απο την στιγμη που γεννηθηκε ή απλα ηρθε με τη μερα , με την ωρα , με το λεπτο που περασα διθπλα στα παιδια μου , με καθε ταισμα , με καθε αγκαλια , με καθε ξενυχτι , ακριβως οπως εγινε και με τον αντρα μου και τα παιδια μας .Δεν ειναι στη φυση μου μονο εμενα να 3ενυχταω και να αλλαζω τα παιδια μου απλα και μονο επειδη ειμαι μητερα και ειναι στη φυση μου , ακριβως το ιδιο ειναι και στη φυση του αντρα και πατερα των παιδιων .Δεν θεωρω οτι επειδη ειμαι γυναικα πρεπει να γαλουχισω εναν αντρα και να τον μετατρεψω απο παιδι σε αντρα γιατι ετσι πρεπει να ειναι ο αντρας , ανωρυμος και παιδι . Αμα ηθελα παιδι και οχι αντρα τοτε θα εκανα ενα παιδι απο την αρχη και δεν παντρευομουνα .Οχι δεν συγχωρουσα καμια ανωριμοτητα στον αντρα μου , δεν ειμαι η μητερα του , ειμαι η γυναικα του , η ερωμενη του , ο ανθρωπος του .Απο εκεινον περιμενω να εινι αντρας , πατερας , συζυγος , συντροφος οχι παιδακι οπου πρεπει εγω να προσπαθησω να μετατρεψω σε αντρα και να προσπαθησω να του σταματησω τον εμφυτο ταχα μου εγωκεντρισμο του .Αυτα οσο σκληρη και αν ακουγομαι ειναι δικαιολογιες για καποιον αντρα οπου θελει απλα να ειναι ανωριμος , να μην απογαλακτιστει και συνεχεια καποιοι να τον φροντιζουνε , σιγουρα φταιει το περιβαλλον που μεγαλωσε , εξαλλου στην Ελλαδα ειμαστε , εδω ειναι πιο συνηθησμενο το φαινομενο με ταχα εμφυτους εγωκεντρισμους για τον αντρα .Τον αντρα μου ενω στην αρχη απλα τον ερωτευτικα , τον λατρεψα απολυτα και εγινε ανθρωπος της ζωης μου οταν ειδα ποσο υπεροχος πατερας ειναι με τα παιδια μας , ποσο στοργικος μαζι τους , ποσο πατερας . Και παντα θα τον λατρευω για αυτο .

Ο εγωκεντρισμός είναι βασικό στοιχείο κάθε παιδιού που έρχεται στη ζωή. Για αυτό το λόγο, τα μικρά θέλουν να είναι πάντα το κέντρο της προσοχής των άλλων και δεν μπορούν να μοιραστούν εύκολα τα πράγματά τους με τους άλλους ή την αγάπη των γονιών τους με άλλα παιδιά.

Καθώς σιγά σιγά μεγαλώνουν, ο εγωκεντρισμός τους πρέπει να μειωθεί. Οι εμπειρίες τους από τη μία πλευρά και η διαπαιδαγώγησή τους από την άλλη πρέπει φυσιολογικά να μειώσουν τον εγωκεντρισμό τους και να τους εμφυτεύουν τον αλτρουισμό, κάτι που είναι απαραίτητο για την αρμονική συμβίωση μέσα στην οικογένεια.

Δυστυχώς όμως η ανατροφή που δέχονται μερικά παιδιά είναι τέτοια που όχι μόνο δεν τους δίνει στοιχεία αλτρουισμού αλλά τους κάνει πιο εγωκεντρικούς. Επιπλέον δεν είναι λίγοι εκείνοι που φαίνεται ότι δεν διδάσκονται από τις εμπειρίες τους και από τις επαφές τους με άλλους ανθρώπους.

Έτσι δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ανθρώπων, που φτάνουν στην ενηλικίωση με τον εγωισμό τους τόσο φουσκωμένο όσο ήταν στη νηπιακή τους ηλικία, ίσως μάλιστα και πιο πολύ. Για αυτό και η συμπεριφορά τους είναι τελείως εγωκεντρική.

Συμφωνώ λοιπόν με την Ελλη, ότι ο εγωκεντρισμός είναι ανεξάρτητος του φύλλου και έχει να κάνει καθαρά με την διαπαιδαγώγηση του παιδιού από την οικογένειά του...

Όταν έκλεισε τα 30 θυμάμαι, περάσε κατάθλιψη γιατί φοβόταν πως η ζωή του τελείωνε εκεί.... Τί θα έκανε μετά; Έζησα όσα ήθελε; Έζησε όσο ήθελε; Έπρεπε να προχωρήσουμε τη σχέση μας, ώστε κάποια στιγμή παντρευτούμε ή έπρεπε να χωρίσουμε για να γνωρίσει ''κόσμο'';;;;;;

Αυτο το εζησα εγω με την γεννηση του παιδιου και οχι ο αντρας μου. Επαθα καταθλιψη και ηθελα να ξαναγινω ελευθερη ΜΟΝΗ ΜΟΥ και ωραια.......εκεινος δεν το ενιωσε. Ξαναλεω μην βαζετε πλαισια στο γυναικειο και το αντρικο φυλο. Εχει να κανει με την ιδιοσυγκρασια του ατομου. Με τπτ αλλο.

Α πολύ ωραία. Ας κάνουμε μια υποχωρησούλα με το να παραδεχτούμε πως είμαστε εκ φύσεως εγωκεντρικοί (με απώτερο σκοπό να κερδίσουμε την ησυχία μας). Και αυτόματα προσθέτουμε άλλη μια δουλειά στη γυναίκα μας, να βρει τρόπο να μας στρώσει. Κι αν δεν γίνει, ε φταίει αυτή, εμείς δεν φταίμε, είμαστε φτιαγμένοι εγωκεντρικοί.

ΠΟΛΥ καλη.....μα παρα πολυ!

Αυτο το εζησα εγω με την γεννηση του παιδιου και οχι ο αντρας μου. Επαθα καταθλιψη και ηθελα να ξαναγινω ελευθερη ΜΟΝΗ ΜΟΥ και ωραια.......εκεινος δεν το ενιωσε. Ξαναλεω μην βαζετε πλαισια στο γυναικειο και το αντρικο φυλο. Εχει να κανει με την ιδιοσυγκρασια του ατομου. Με τπτ αλλο.

Αντικειμενικά όμως, οι άντρες είναι πιο ανώριμοι από τις γυναίκες....:rolleyes: