Παλίνδρομη κύηση και ψυχολογικές μεταπτώσεις

[Antila]

Καλημέρα σας! Ζητω συγγνωμη εκ των προτερων για το μεγαλο κειμενο.

 

Περίεργο και λυπηρό που το πρώτο μου ποστ σε αυτό το φόρουμ αφορά παλίνδρομη κύηση. Όμως πιστεύω ότι μόνο εδώ θα βρω πραγματική κατανόηση!

Είμαι 30 ετών και αποφασίσαμε τον Μάιο με τον σύντροφό μου να ξεκινήσουμε ελεύθερα επαφές γιατί θέλαμε να γίνουμε γονείς. Έτσι, ξεκινήσαμε χαλαρά, χωρίς άγχος και σίγουρα χωρίς να περιμένουμε να γίνει με την μια και μοναδική επαφή. Και να που έγινε! Έτρεμαν τα χέρια μου όταν κράτησα το θετικό τεστ, ξεχύθηκαν από μέσα μου την ίδια στιγμή τόσα όνειρα και προσδοκίες, τόση ευτυχία! Πρώτη χοριακή στην 3η μέρα καθυστέρησης, 526, δε μου ζήτησαν όμως να κάνω δεύτερη και δεν ήξερα ότι χρειαζόταν. Πρόλαβα να περάσω σχεδον 2 βδομάδες με εμετούς, ναυτίες, πολύ πρησμένη κοιλιά και στήθος, πρόλαβα να ονειρευτώ πώς θα έμοιαζε ο Φεβρουάριος που θα ήμασταν πλέον 3 αντί για 2, κι όμως στον πρώτο υπέρηχο (5,5 εβδομάδων) είπε ο γιατρός ότι είναι λίγο πιο μικρό από όσο θα θέλαμε αλλά μπορεί να ηταν καθυστερημένη σύλληψη, πράγμα που ήξερα ότι δεν ίσχυε. Δεν δώσαμε σημασία στο υπονοούμενο του γιατρού, ως πρωτάρηδες φύγαμε τρισευτυχισμένοι που είδαμε σάκο και εμβρυικά στοιχεία, και πήγαμε 6+ εβδομάδων να ακούσουμε καρδιά. Πράγματι, ακούσαμε... Αλλά ήταν τόσο αργοί οι χτύποι. Δεν θα τους ξεχάσω ποτέ. Η καρδιά η δική μου πήγαινε να σπάσει από την αγωνία, και η δική του χτυπούσε τόσο αργά, τόσο κουρασμένα... Αλλά χτυπούσε. Ένιωσα για πρώτη φορά πώς είναι να έχεις μέσα σου μια ζωή. 45 παλμοί το λεπτό λοιπον, καμια πιθανότητα να επιβιωσει το μωρακι, αλλα δε μπορουσαμε να κανουμε κατι από το να περιμένουμε. Βασανιστικες μερες που έπαιρνα σαλοσπίρ και ήλπιζα να γίνει κανένα θαύμα, ενώ παράλληλα θρηνούσα ήδη λες και βρισκόμουν έξω από δωματιο νοσοκομείου και περιμενα κάποιον να πεθάνει. Μετά από λιγες μερες πέθανε, και το κατάλαβα γιατι ξαφνικα σταματησα να ανακατευομαι και να κανω εμετους, κοπηκαν ολα μαχαιρι. Πήγαμε στο γιατρό, πράγματι ειχε παλινδρομησει γυρω στην 7η εβδομαδα, και επρεπε να περιμενουμε αλλες λιγες μερες μηπως ξεκινησει αποβολη. Δεν εφτανε που το περιμενα να μου φυγει μεσα απ τα χερια ενω εμενε μες στην κοιλια μου, επρεπε να το κουβαλαω και νεκρο. Μπορει να ηταν μικρο ακομη, αλλα ηταν κατι που ζουσε και μετα πεθανε. Δε θυμαμαι καν πως ενιωθα εκεινες τις μερες. Νομιζω δεν ενιωθα. Μετα απο 3-4 μερες χωρις κανενα σημειο αποβολης, πηγα για αποξεση 30/6.

 

Μετα την αποξεση δεν ειχα καθολου αιμορραγια, εκτος απο λιγο ροζ τις 3 πρωτες μερες. Καμια ροη, τιποτα. Η περιοδος δεν εμφανιζοταν για ολο το καλοκαιρι, εκανε συνολικα περιπου 60 ημερες να ερθει, ταυτοχρονα με χορηγηση προγεστερονης (αρα θα ερχοταν πλεον ετσι κι αλλιως). Οσο δεν ερχοταν ομως, βασανιστηκα παρα πολυ ψυχολογικα και ορμονικα. Ενιωθα οτι δεν εκλεινε ο κυκλος, ειχα να αδιαθετησω απο τον Απριλη, ειχε φτασει Αυγουστος, εγω δεν ειχα περιοδο αλλα ουτε και μωρο. Εννοειται πηγα και για δευτερη γνωμη, κανεις δεν μου βρηκε κατι ανησυχητικο, μονο μια κυστουλα 2 εκ. διπλα απο μια ωοθηκη που δεν την ειχα παλια, αλλα μαλλον οφειλοταν στην εγκυμοσυνη, και οι γιατροι μου ειπαν να την αγνοησω και θα την παρακολουθουμε που και που. Φοβομουν μηπως δεν αδιαθετησω ξανα! Οι ορμονες με τρελαιναν.

 

Με λιγα λογια, αφησαμε 2 κυκλους να περασουν για να ξαναξεκινησουμε ελευθερα, ο γιατρος σιγουρος οτι θα ξαναμεινω εγκυος αμεσως, απλως ο κυκλος μου απο 25 ημερων που ηταν πηγε στις 23 μερες. Στον πρωτο κυκλο ελευθερης επαφης δεν εμεινα εγκυος (κατα βαθος το ηθελα τοσο πολυ, αλλα ποσο πιθανο να ηταν να ξανασυμβει με την πρωτη;!) και τωρα διανυουμε τον δευτερο, και (δεν) περιμενω περιοδο το σαββατοκυριακο.

Εχω αρχισει να φοβαμαι μηπως αυτη τη φορα δυσκολευτουμε πολυ, αν και αντιλαμβανομαι οτι ειναι παρα πολυ νωρις για να αγχωνομαι. Ομως βλεπω ονειρα οτι υιοθετω παιδι και μετα μενω εγκυος. Βλεπω συνεχως εγκυους γυρω μου, γεννησαν 3 γνωστες/φιλες μου κυριολεκτικα σε μια εβδομαδα (την προηγουμενη εβδομαδα ολες), αλλες 3-4 κοπελες που μειναμε μαζι εγκυες συνεχιζουν κανονικα και ειναι τοσο ευτυχισμενες. Δεν τις φθονω αλλα τις ζηλευω με την καλη εννοια, ελπιζω να καταλαβαινετε τι εννοω.

Νιωθω ματαιωση, νιωθω απαισιοδοξη για πρωτη φορα στη ζωη μου ενω συνηθως ειμαι πολυ αισιοδοξο ατομο και δεν τα παραταω. Φυσικα υπαρχουν και οι μερες που ειμαι πολυ αισιοδοξη και λεω "αφου εμεινα μια φορα, σιγουρα θα ξαναγινει!" και "τουλαχιστον ξερουμε οτι δεν υπαρχει θεμα υπογονιμοτητας" και "παμε παρακατω!" αλλα μετα με πνιγουν τα "αν" και το "πότε". Κλαιω συχνα, δε θελω να ακουω αυτη τη στιγμη για αλλες γεννες, βλεπω διαφημισεις με μωρα και χαλιεμαι. Πηγα να αγορασω δωρο για το νεογεννητο μιας απο τις φιλες που προανεφερα και ενιωθα σουβλιες στην καρδια οταν διαλεγα ρουχαλακια. Υποψη, παντα ηθελα παιδακια αλλα δεν ειχα καμια εμμονη ή πανικο να γινει γρηγορα. Ομως δυστυχως απ τη στιγμη που εγινε και δεν προχωρησε, με επιασε αγχος και στεναχωρια που δε μπορω να εκλογικευσω.

 

Και το χειροτερο; Δε βρισκω κατανοηση απο το περιβαλλον μου, ενω με αγαπουν. Για ολους (εκτος απ τον συντροφο μου, αν κι εκεινος το εχει αφησει πισω και θελει να παμε παρακατω) το εχω "παρατραβηξει", ηταν πολυ μικρο και δε θα επρεπε να ειμαι αχαριστη γιατι δε μου ετυχαν χειροτερα, δε θα επρεπε να το σκεφτομαι σαν μελλοντικο μωρο αλλα σαν κυτταρα, δεν πρεπει να αγχωνομαι (μακαρι να υπηρχε κουμπι να πατησω, αληθεια!) κτλ. Νιωθω οτι μου ακυρωνουν την απωλεια μου. Νιωθω οτι δε μπορω να μιλησω ελευθερα για αυτα που νιωθω, γιατι για ολους τους αλλους ηταν μια κυηση που δεν προχωρησε και εχει περασει καιρος απο τοτε, ενω για μενα ηταν ονειρα που δεν εκπληρωθηκαν.

Θα ηθελα τοσο πολυ να με βρει ο χειμωνας ή η ανοιξη με υγιες μωρο στην κοιλιτσα, αλλα θα ηθελα πιο πολυ να καταφερω να σκεφτω θετικα και να μαθω να ελεγχω τις αρνητικες σκεψεις.

Θα ηταν τοσο πολυτιμες οι εμπειριες και οι σκεψεις σας!

Σας ευχαριστω ολες.