Η πρώτη σας ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία.

[maryp]

Τι ωραίο θέμα!

Εγώ θυμάμαι μια φορά που με είχαν αφήσει οι γονείς μου με τον μεγάλο μου αδερφό (12 χρόνια μεγαλύτερος). Ο μικρός δεν υπήρχε ακόμα οπότε υπολογίζω ότι πρέπει να 'μουν κάπου στα 2. Εγώ ήθελα να κάνω τσίσα και ο μεγάλος με έβαλε στο γιογιο και μετά με ξέχασε και πήγε για ύπνο

Γύρισαν οι γονείς μας και με βρήκαν στο γιογιο να περιμέεεεενω... να περιμεέεεεεεεενω...

 

Κι άλλο ένα που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν η μέρα που γεννήθηκε ο μικρός αδερφός μου: έμεινα στη γιαγιά μου εκείνο το βράδυ, την άλλη μέρα είχε φασολάκια (τα συχαινόμουν, γι'αυτό το θυμάμαι) και όταν γυρίσαμε σπίτι έλειπε η μαμά μου και το σπίτι μου φάνηκε σκοτεινό (δεν είχε ανοίξει κανείς τα πατζούρια και τα παράθυρα να αερίσει το σπίτι...) και καταθλιπτικό... έλειπε η μαμά μου...

 

 

 

yogini πότε θα γεννήσεις παιδί μου??

[vasov]

εγω θυμάμαι υον προπαππου μου οταν ημουν σε ηλικια 4 ετών που με φωναζε να ποτίσουμε τα λουλουδια με μια σωληνα χοντρη και την προγιαγια μου να πλενει τα ποδια της στην βρυση.Πω πω τι θυμηθηκα τωρα!

[Ria_85]

Βρήκα τυχαία το θέμα, αλλά μου φάνηκε τόσο γλυκό! Η δική μου πρώτη ανάμνηση είναι γύρω στα 2. Είχα κόψει τις πάνες και κοιμόμουν στην κούνια μου στο ίδιο δωμάτιο με την αδερφή μου, εκείνη ήταν τότε στα 8. Θυμάμαι να ξυπνάω με δυσφορία γιατί τα είχα κάνει πάνω μου (κακάκια κιόλας) και να κλαίω και την αδερφή μου να έχει έρθει από πάνω μου και να με κοιτάζει μισοκοιμισμένη σαν ούφο! Ήθελα να την πιάσω απ΄το μαλλί και να ουρλιάξω "τι με κοιτάς σα χαζή, φώναξε τη μαμά να μου διώξει αυτό που έχω στον πισινό μου!!!!!"

[Thanoula]

Θυμάμαι τη γέννα της αδερφής μου (δύο χρονών και 3 μηνών).

Θυμάμαι να με σηκώνουν από το κρεβάτι μου και τον μπαμπά να μου λέει ότι θα με πάνε να κοιμηθώ στον Θείο Σωτήρη (πιστεύω ότι αν με είχε ξυπνήσει η μαμά δεν θα το θυμόμουνα).

Μετά θυμάμαι να βλέπω τη μαμά μου ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι με ροζ κάλυμμα, που στο κάγκελο στα πόδια του κρεβατιού είχε ένα βιβλίο με ψαράκια. Και θυμάμαι ότι ήθελα να κλάψω και κρατιόμουν, γιατί η μαμά μου ήταν ξαπλωμένη και όχι όρθια, να με πάρει αγκαλιά.

 

Για χρόνια πίστευα ότι το ροζ κάλυμμα ήταν μια πικέ κουβέρτα που είχε η μαμά μου στο σπίτι της. Πριν λίγα χρόνια την ρώτησα γιατί πήρε την κουβέρτα μαζί της στο νοσοκομείο, και μου είπε ότι ήταν μια ροζ ρόμπα που είχε μαζί της και όχι κουβέρτα.

Το βιβλίο με τα ψαράκια ήταν το δώρο που μου είχε φέρει το μωρό όταν ήρθε στον κόσμο...

[ChristinaD]

Εγώ δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα.

Οι αναμνήσεις μου ξεκινάνε σε μεγάλη ηλικία. Ίσως ο οργανισμός μου να αντέδρασε έτσι ώστε να μη θυμάμαι πράγματα που δεν έπρεπε...

 

Επειδή όμως δεν θέλω να συμβεί τίποτα τέτοιο στο παιδί μου, έχω ξεκινήσει να του γράφω συχνά πυκνά τα κατωρθώματα του (όσο μπορεί να κάνει ένα βρέφος...), που πήγε, για τον πατέρα του, για εμένα, το σοι, σημαντικά γεγονότα κτλ... με σκοπο να του το δώσω όταν μεγαλώσει αρκετα (18-20 χρονών)