Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

Αδυναμία διαχείρισης ενθουσιασμού.


Recommended Posts

Καλησπέρες.

 

Ο μικρός μου είναι 2,5 ετών. Πολύ προχωρημένος σε θέμα ομιλίας, περπατάει κανονικά και πολύ επικοινωνιακός. Αναζητά συνεχώς την παρέα, προσπαθεί να «χωθεί» σε οποιαδήποτε παρέα παιδιών βλέπει, ακόμα και στα πολύ μεγαλύτερα.

 

Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνικότητά του τον βοηθάει να βρίσκει εύκολα φίλους. Η συνήθης αρχική του προσέγγισή του όμως είναι που με απασχολεί. Δεν μπορεί να διαχειριστεί την χαρά του. Θα πλησιάσει τα παιδάκια και θα πέσει κάτω κάνοντας κωλοτούμπες ή κάνοντας ότι χορεύει στο πάτωμα. Η προσέγγιση αυτή δημιουργεί φυσικά κοροιδευτικά σχόλια από τα υπόλοιπα παιδάκια και βέβαια απόρριψη. Ο ίδιος στεναχωριέται και συνήθως θα το εκδηλώσει.

 

Υπάρχει και η περίπτωση να «εκβιάσει» τη παρέα με τα παιδιά, προσεγγίζοντάς με «βίαιο» τρόπο, όπως π.χ. να πέσει πάνω τους, γελώντας (χωρις φυσικά να έχει σκοπό να τα χτυπήσει) προκαλώντας έτσι τη δυσφορία των παιδιων και των γονιών τους που συνήθως βλέπουν στο πρόσωπό του, ένα κακομαθημένο παιδί (σε καμία περίπτωση δε τον θεωρώ κακομαθημένο αλλά υπερβολικά χαρούμενο και κοινωνικό)

 

Είναι ξεκάθαρο πως ο σκοπός του είναι να τους αποσπάσει τη προσοχή και να γίνει μέρος της παρέας. Μετά θα ακολουθεί κανονικά τη παρέα, κάνοντας βέβαια τις τρέλες του που και που αλλά σε φυσιολογικο πλαίσιο. Θα τρέξει, θα παίξει, θα κάνει αγκαλίτσες και άμα τις φάει από κάποιον που θεωρεί πλέον φιλο του, δε θα αντιδράσει, αλλά απλά θα στεναχωρηθεί (αν τον χτυπήσει άλλο παιδί θα ανταποδώσει λεκτικά με έντονο ύφος και αν η «παρενόχληση συνεχιστει θα χειροδικήσει και ο ίδιος) και θα προσπαθήσει να τα βρει μαζί του.

 

Το πρόβλημα διαχείρισης της χαράς του φαίνεται και στο σπίτι όταν έρχεται κάποιος επισκέπτης που συμπαθεί. Πέφτει κάτω, τρίβεται στο πάτωμα κτλ. Οκ έχει πολύ πλάκα για αυτή την ηλικία αλλά όσο ναναι…

 

Πρόσφατα με πρόσβαλαν σε μια παιδική χαρά χαρακτηρίζοντας το παιδί μου χαμηλής νοημοσύνης ακριβώς επειδή έκανε αυτές τις χαζομαρούλες.

 

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να τον κάνω να διαχειριστεί τη χαρά του. Του μιλάω στο σπίτι, αντιλαμβάνεται τι είναι καλό και τι κακό, αλλά όταν έρθει η ωρα της χαράς θα κάνει τα δικά του. Δε μου αρέσει να τον κοροιδεύουν τα άλλα παιδάκια (ή οι κοντόφθαλμοι κάποιες φορές γονείς) διότι δεν αξίζει τέτοια συμπεριφορά ένα κοινωνικό παιδί 2,5 ετών.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


Επειδή τυχαινει να γυρναω σε πολλες παιδικες χαρες τα τελευταια χρονια...να σου πω αυτό που περιγραφεις το εχω δει απο πολλα παιδακια...ετσι μικρούλια εννοω.Οπως και πολλα που απο τη χαρα τους πανε να αγκαλιασουν τα αλλα παιδακια...και αγαρμπα πολλες φορες.

 

Εμενα ο γιος μου ειναι στο άλλο ακρο...δεν ειναι κοινωνικος και ειδικα πιο παλια είχαμε πολλα θεματα.Αυτο που ειχα παρατηρησει εγω ειναι ότι ο γιος μου ειχε μια δυσκολια στο να μπει σε μια παρεα παιδιων...ηθελε δλδ να κανει παρεα με τα παιδακια αλλα δεν ηξερε πως να κολλησει μαζι τους.Ετσι κατεληγε να προσεγγισει τα αλλα παιδια με λαθος τροπο με αποτέλεσμα να τον απορριπτουν και φυσικα να στεναχωριεται.Για να καταλάβεις καποιες φορες πηγαινε ψιλοτσαμπουκαλεμενος και ελεγε "επ τι κανετε εσεις εδώ",η εκανε πως ειναι σκυλακι και πηγαινε διπλα τους και γαβγιζε.Απο την ντροπη του όλα αυτά.Φυσικα ετρωγε ακυρο απο τα πιτσιρικια.

 

Αυτό που εκανα εγω ηταν να αρχισω σιγα σιγα να του δειχνω πως πιανουμε παρεα με ένα άλλο παιδακι.Τον επαιρνα απο το χερι και πηγαίναμε στα παιδακια και του εδειχνα πως πρεπει να μιλησει...σα να ηθελα εγω να μπω στην παρεα των παιδιων.Μιμιτικα και μονο τον βοηθησε..Και φυσικα πολύ επαφη με αλλα παιδια.Συνεχισε να τον πηγαίνεις παιδικη χαρα..για μενα οι κουνιες ειναι μεγαλο σχολειο για τα πιτσιρικια.Θα σου προτινα να μην αλλαζεται παιδικες χαρες...να πηγαίνετε σε μια συνεχως ώστε να βλεπει κάθε μερα τα ιδια παιδακια.Και φυσικα ειναι μικρουλι ακομα..μεγαλωνοντας όλα αυτά συνηθως στρωνουν.Τον ενθουσιασμο του και τη χαρα ευχομαι να μη τα χασει ποτε.

Link to comment
Share on other sites

Επειδή τυχαινει να γυρναω σε πολλες παιδικες χαρες τα τελευταια χρονια...να σου πω αυτό που περιγραφεις το εχω δει απο πολλα παιδακια...ετσι μικρούλια εννοω.Οπως και πολλα που απο τη χαρα τους πανε να αγκαλιασουν τα αλλα παιδακια...και αγαρμπα πολλες φορες.

 

Εμενα ο γιος μου ειναι στο άλλο ακρο...δεν ειναι κοινωνικος και ειδικα πιο παλια είχαμε πολλα θεματα.Αυτο που ειχα παρατηρησει εγω ειναι ότι ο γιος μου ειχε μια δυσκολια στο να μπει σε μια παρεα παιδιων...ηθελε δλδ να κανει παρεα με τα παιδακια αλλα δεν ηξερε πως να κολλησει μαζι τους.Ετσι κατεληγε να προσεγγισει τα αλλα παιδια με λαθος τροπο με αποτέλεσμα να τον απορριπτουν και φυσικα να στεναχωριεται.Για να καταλάβεις καποιες φορες πηγαινε ψιλοτσαμπουκαλεμενος και ελεγε "επ τι κανετε εσεις εδώ",η εκανε πως ειναι σκυλακι και πηγαινε διπλα τους και γαβγιζε.Απο την ντροπη του όλα αυτά.Φυσικα ετρωγε ακυρο απο τα πιτσιρικια.

 

Αυτό που εκανα εγω ηταν να αρχισω σιγα σιγα να του δειχνω πως πιανουμε παρεα με ένα άλλο παιδακι.Τον επαιρνα απο το χερι και πηγαίναμε στα παιδακια και του εδειχνα πως πρεπει να μιλησει...σα να ηθελα εγω να μπω στην παρεα των παιδιων.Μιμιτικα και μονο τον βοηθησε..Και φυσικα πολύ επαφη με αλλα παιδια.Συνεχισε να τον πηγαίνεις παιδικη χαρα..για μενα οι κουνιες ειναι μεγαλο σχολειο για τα πιτσιρικια.Θα σου προτινα να μην αλλαζεται παιδικες χαρες...να πηγαίνετε σε μια συνεχως ώστε να βλεπει κάθε μερα τα ιδια παιδακια.Και φυσικα ειναι μικρουλι ακομα..μεγαλωνοντας όλα αυτά συνηθως στρωνουν.Τον ενθουσιασμο του και τη χαρα ευχομαι να μη τα χασει ποτε.

 

xεχε. Αν ερχόταν παιδάκι στον δικό μου, κάνοντάς του το σκυλάκι, θα έκανε και αυτός το ίδιο και θα γινόντουσαν κολλητάρια. Μετά θα έτρεχαν σα τα παλαβά, γαβγίζοντας...χαχαχα!

 

Θα δοκιμάσω να τον συνοδεύω στη προσπάθεια προσέγγισης, αν και ηθελα να τα χειρίζεται μονος του αυτά.

 

Ειναι ομως και θέμα γονιών ρε παιδί μου. Κάποιοι αντιλαμβάνονται κατευθείαν τη χαρά του και τον προσκαλουν να παιξει με τα δικά τους εξηγώντας τη χαρά του στα παιδιά τους. Άλλοι απλά στραβωνουν!

Link to comment
Share on other sites

Θα δοκιμάσω να τον συνοδεύω στη προσπάθεια προσέγγισης, αν και ηθελα να τα χειρίζεται μονος του αυτά.

 

 

Ναι μη σου γινει και συνηθεια...μια δυο φορες απλα για να του δειξεις μετα αστον μονο του

Link to comment
Share on other sites

και ο ανηψιός μου ήταν κάπως έτσι. ατσούμπαλος στην προσπάθειά του να προσεγγίσει άλλα παιδάκια. έπεφτε πάνω τους και έτριβε το κεφάλι του...

τα άλλα παιδάκια έδειχναν την ενόχλησή τους, αποτραβιόντουσαν, τον έσπρωχναν κλπ. μετά από μερικούς μήνες στον παιδικό, έστρωσε μια χαρά. απλά παραμένει ατσούμπαλος, γενικότερα :P

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Αχ κ βαχ!

Με γύρισες πίσω 1 χρόνο όταν αφήνοντας τον γιο μου στον παιδικό έκατσα σε μια γωνιά ώστε να δω ποια είναι η επαφή του με τα άλλα παιδάκια. Τότε ήταν 4 χρονών. Προσέγγισε λοιπόν μια παρέα παιδιων κ του είπαν : φύγε από εδώ, να πας στην άλλη τσουλήθρα!

Ένιωσα ταπεινωμένη, θυμωμένη κ άρχισα να κλαίω με λυγμούς.

Δεν μπορουσα να καταλάβω (που μπορεί να ήταν κ ένα τυχαίο γεγονός) γιατί τον έδιωξαν κ πώς να αισθάνθηκε.

 

Πείτε με κατινάρα, πείτε με όπως θέλετε γιατί μόλις πέρασαν 5 λεπτά κ αφού είδα πως η παιδαγωγός που ήταν δίπλα δεν επενέβει να τον εντάξει ή έστω να εξηγήσει στα παιδάκια ότι δεν ειναι σωστό να απομακρύνουμε τα παιδάκια, ότι μοιραζόμαστε....πήγα κ της μίλησα. Είδε ότι ήμουν χάλια κ αρκέστηκε να πει: τα αφηνω να τα βρουν μόνα τους.

 

Ο δικός μου όμως είναι πολύ βαρύς χαρακτήρας, συννεφιάζει εύκολα κ δεν παιρνει πρωτοβουλίες. Αν τον αποθαρρύνεις μια φορά, δυσκολα ξαναπροσεγγίζει. Οπότε με πολύ κουβέντα του εξήγησα ότι διεκδικούμε, μοιραζόμαστε....

 

Πάντως τώρα βλέπω σημαντική πρόοδο,οπότε μην ανησυχείς!!

Μακάρι να υπήρχαν χαρούμενα κ δοτικά παιδακια σαν τον δικό σου.

Link to comment
Share on other sites

Αυτο το "τα αφηνουμε μονα τους να τα βρουν" κι εμενα με ενοχλει καποιες φορες.Ναι τα αφηνουμε μονα τους να τα βρουν οταν ειναι και τα δυο δυναμικα παιδακια και διεκδικους η τσακωνονται.Οταν ομως το ενα καταληγει να στεναχωριεται και να μαζευεται τοτε δεν ξερω καπως επεμβαινεις.Εγω και στις κουνιες βλεπω παιδακια που απορριπτουν, διωχνουν καποια και οι μαμαδες δε λενε τπτ.Εγω στα δικα μου εξηγω συνεχως πως δε θελουν ολοι να παιζουν μαζι μας οπως κι εμεις δεν θελουμε παντα να παιζουμε με ολους.Ομως δεν ειναι ευγενικο να διωχνουμε ενα παιδακι η να το κοροιδευουμε.Ο μικρος μου ειναι δυναμικος, δε μασαει και διεκδικει.Ο μεγαλος μου απομονωνεται και στεναχωριεται.

Link to comment
Share on other sites

Θυμάμαι μια φορά γνώρισα τη κόρη μιας φίλης μου η οποία ήταν γύρω στα 4 νομίζω. Με το που με συστήνει η μαμά της έπεσε στην αγκαλιά μου και γέλαγε πολύ χαρούμενα ενώ στη βόλτα μας ήθελε να κρατάει το δικό μου χέρι. Δε σου κρύβω ότι μου έκανε κάποια εντύπωση.

 

Έχοντας συνηθίσει τη δική μου κόρη η οποία ακόμα και τώρα ντρέπεται να ζητήσει ακόμα και από την αδερφή μου πχ αν έχει σοκολάτα στο σπίτι της, η αντίδραση του κοριτσιού μου φάνηκε πολύ πολύ περίεργη.

 

Μάλλον το διαφορετικό από αυτά που συνηθίζουμε μας ξενίζουν. Κακώς βέβαια αλλά μετά από τόσα χρόνια ακόμα δε μπορώ να το ξεχάσω το περιστατικό με το κοριτσάκι.

 

Ο δικός σου βεβαια είναι μικρός οπότε λογικό είναι να μη μπορεί να διαχειριστεί ακόμα τα συναισθήματά του. Αλήθεια είναι και με τα άλλα συναισθήματα έτσι έντονος; Λύπη; Θυμός;

Link to comment
Share on other sites

Kostask 77 σα να περιγράφεις το μεγάλο μου γιό πριν κανα χρόνο!!!!

Έτσι ακριβώς έκανε! Και πάντοτε αναζητουσε την παρεα μεγαλυτέρων παιδιών ( ίσως τον εντυπωσίαζε περισσότερο) ....

 

Δεν αγχωθηκα στιγμή, ήξερα πως έχω ένα δραστήριο ( υπερδραστήριο ίσως) και πολύ κοινωνικό- καθόλου ντροπαλό παιδί!

Τώρα ένα χρόνο έπειτα έχει μαζευτεί αρκετά!Έχει ωριμάσει περισσότερο προφανώς...

Link to comment
Share on other sites

Κι ο γιος μου σε αυτή την ηλικία χωνόταν σε μεγαλύτερα παιδιά , θυμάμαι ήταν 2,5-3 κ πήγαινε σε κάποια 6χρονα , που έπαιζαν με κάρτες τους τα ανακάτευε... μάλλον τον εντυπωσίαζε οτι κάτι έκαναν..δεν ξέρω

 

Αργότερα , έπαιζε με τους φίλους του. Βλέπω πολλές φορές παιδάκια που ή χαιρετάνε ή τρέχουν κ αγκαλιάζουν ή εμένα ή τον μικρό. Είναι πολύ ωραίο που είναι τόσο χαρούμενα κ εκδηλωτικά !!!!!!!

 

οσοι ενοχλούνται...ας μην σχολιάσω !!!

3W24p3.png

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Ο δικός σου βεβαια είναι μικρός οπότε λογικό είναι να μη μπορεί να διαχειριστεί ακόμα τα συναισθήματά του. Αλήθεια είναι και με τα άλλα συναισθήματα έτσι έντονος; Λύπη; Θυμός;

 

Κοίταξε. Καταρχην απεχθάνεται τις φωνές. Δεν ανέχεται να του φωνάξει κάποιος. Είτε θα εκνευριστεί, είτε θα στεναχωρεθεί πολύ λέγοντας «μπαμπά μη μου φωνάζεις» ή κάτι παρόμοιο. Ακόμα και παιδάκια που μπορει να του φωνάξουν, αν δεν είναι κάποιος κολλητός του, οπου σε τέτοια περιπτωση ισως κλάψει, μπορεί να σηκώσει το δάχτυλο και να τα κατσαδιάσει.

Αμα δε σηκώσω χέρι και του ρίξω καμιά στον πισινό, ειδικά αν θεωρεί ότι δεν φταίει κιόλας, έχουμε κλάμα με οδυρμό. Αν ξέρει ότι έχει κάνει ζημιά, αρχίζει μόνος του τις συγνώμμες κτλ.

Η ένταση είναι περισσότερο στο παιχνίδι. Του αρέσει να γίνεται κέντρο της προσοχής, αλλά ο βασικός του στόχος είναι να βρει κάποιο παιδάκι, αγόρι ή κορίτσι και να αρχίσουν να παίζουν παρέα (κατά βάση τρέξιμο :P )

 

οσοι ενοχλούνται...ας μην σχολιάσω !!!

Δυστυχώς είναι αρκετοί αυτοί οι γονείς. Έχω ακούσει ουκ ολίγες κατσάδες. Και να πεις ότι είναι και βίαιος…

 

Σας ευχαριστώ όλους για τις απαντήσεις. Διαβάζω τα πάντα, απλά δε μπορω να σχολιάσω παντου 

Link to comment
Share on other sites

Καλημέρα kostask77,

Διάβασα και το αρχικό σου θέμα και το σημερινό και να σου πω απ' αυτά που περιγράφεις εγω τουλάχιστον δεν διακρίνω '' προβληματική συμπεριφορά". Νομίζω οτι πολλά παιδάκια αυτής της ηλικίας συμπεριφέρονται έτσι και μάλιστα πιστεύω οτι είναι φάση και θα περάσει. Αρκεί και εσείς με την σειρά σας να προσπαθείτε πάντα να του δείχνετε πιο είναι το σωστό και το συνετό.

 

Σχετικά τώρα με τις αντιδράσεις των γονιών των άλλων παιδιών θα ήθελα να σου πω το εξής: σε κανέναν γονιό δεν αρέσει οταν το παιδί του τρώει ξύλο, το σπρώχνουν ή το κάνουν να στεναχωριέται τέλως πάντων. Μπες και συ στη θέση αυτού του γονιού και θα καταλάβεις οτι είναι δυσάρεστο ολο αυτό. Απο κει και πέρα εγώ τουλάχιστον δεν έχω πρόβλημα το δικό μου το παιδί να παίζει με ένα πιο επιθετικό παιδάκι αρκει η μαμα ή ο μπαμπάς του να μην αδιαφορούν. Δηλ. με ενοχλεί αφάνταστα η μαμα που ενώ ξέρει οτι το παιδι της σπρωχνει ή δαγκώνει ή χτυπάει είναι χαλαρή και στη κοσμάρα της και μόνο αν γίνει το κακο τότε θα το μαλώσει. Τι να το κάνω εκ των υστέρων αυτό, εγω θέλω να είσαι δίπλα του και να προλάβεις τα περισσότερα τουλάχιστον. Αυτό που θέλω να πω είναι μηπως εσείς είστε κάπως χαλαροι στην παιδική χαρα απ' οσο θα πρεπε και αυτό το βλέπουν οι γονείς και αντιδρούν έτσι.

Link to comment
Share on other sites

Ειναι ομως και θέμα γονιών ρε παιδί μου. Κάποιοι αντιλαμβάνονται κατευθείαν τη χαρά του και τον προσκαλουν να παιξει με τα δικά τους εξηγώντας τη χαρά του στα παιδιά τους. Άλλοι απλά στραβωνουν!

 

 

το οτι το παιδακι σου εχει αυτον τον "ιδιαιτερο" τροπο προσεγγισης των αλλων παιδιων, δεν σημαινει οτι πρεπει να ειναι αποδεκτος παντα απο τα αλλα παιδακια ή οι αντιδρασεις των αλλων γονιων να ειναι χαρωπες αλλιως χαρακτηριζονται "γονεις που στραβωνουν"...οπως στον δικο σου αρεσει αυτου του ειδους η προσεγγιση,ετσι και σε καποια αλλα παιδακια,αυτη η προσεγγιση δεν ειναι αρεστη και δεν καταλαβαινω κιολας γιατι θα πρεπει να ειναι αρεστη...μπορει εσυ που γνωριζεις το παιδακι σου, να ξερεις οτι αυτος ειναι ο τροπος του να πει "θελω να παιξω μαζι σας"...για καποιους αλλους ομως αυτο δεν ειναι αυτονοητο,αρα μαλλον πρεπει να δουλεψετε λιγακι περισσοτερο τις αντιδρασεις του μικρου σας,παρα να κανετε κριτικη στα αλλα παιδακια και τους αλλους γονεις που δεν αρεσκονται σε αυτου του ειδους τις "αντιδρασεις προσεγγισης...

 

(με ολο το θαρρος)

εχω εναν μικρο πριγγηπα στην αγκαλια μου...

Link to comment
Share on other sites

Μόνο που είναι και θέμα σεβασμού και αποδοχής ακόμη και του διαφορετικού!!

Και αυτό επίσης καλλιεργείτε και διδάσκεται από τους γονείς προς τα παιδιά!!!!!

Οχι μόνο μονόπλευρα.

 

Πάντως και ο δικός μου τρελή χαρα θα έκανε αν ενα παιδάκι έκανε το σκυλάκι πχ. Μάλλον οι περίεργοι είμαστε πολλοί. Κρίμα που δεν είμαστε στην ίδια γειτονιά!

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Καλημέρα kostask77,

Διάβασα και το αρχικό σου θέμα και το σημερινό και να σου πω απ' αυτά που περιγράφεις εγω τουλάχιστον δεν διακρίνω '' προβληματική συμπεριφορά". Νομίζω οτι πολλά παιδάκια αυτής της ηλικίας συμπεριφέρονται έτσι και μάλιστα πιστεύω οτι είναι φάση και θα περάσει. Αρκεί και εσείς με την σειρά σας να προσπαθείτε πάντα να του δείχνετε πιο είναι το σωστό και το συνετό.

 

Σχετικά τώρα με τις αντιδράσεις των γονιών των άλλων παιδιών θα ήθελα να σου πω το εξής: σε κανέναν γονιό δεν αρέσει οταν το παιδί του τρώει ξύλο, το σπρώχνουν ή το κάνουν να στεναχωριέται τέλως πάντων. Μπες και συ στη θέση αυτού του γονιού και θα καταλάβεις οτι είναι δυσάρεστο ολο αυτό. Απο κει και πέρα εγώ τουλάχιστον δεν έχω πρόβλημα το δικό μου το παιδί να παίζει με ένα πιο επιθετικό παιδάκι αρκει η μαμα ή ο μπαμπάς του να μην αδιαφορούν. Δηλ. με ενοχλεί αφάνταστα η μαμα που ενώ ξέρει οτι το παιδι της σπρωχνει ή δαγκώνει ή χτυπάει είναι χαλαρή και στη κοσμάρα της και μόνο αν γίνει το κακο τότε θα το μαλώσει. Τι να το κάνω εκ των υστέρων αυτό, εγω θέλω να είσαι δίπλα του και να προλάβεις τα περισσότερα τουλάχιστον. Αυτό που θέλω να πω είναι μηπως εσείς είστε κάπως χαλαροι στην παιδική χαρα απ' οσο θα πρεπε και αυτό το βλέπουν οι γονείς και αντιδρούν έτσι.

 

Toυναντίον. Είμαστε συνέχεια απο πάνω του. Ασφυκτικά πλέον επειδή δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη. Δε ξέρω πότε θα σπρώξει κάποιο, ή θα το χτυπήσει. Οι περισσότεροι γονεις μάλιστα δεν λένε τίποτε, ακριβως επειδη μας βλέπουν απο πάνω του. Σε άλλη περίπτωση δε θα υπηρχε δικαιολογία.

 

Κατά τα άλλα σε καμία περίπτωση δεν κατακρινω τους άλλους γονεις. Κάποιοι γελάνε, άλλοι στραβώνουν. Δεν είναι κακό αυτό. Υπάρχουν και άλλοι που γίνονται έξαλλοι πιστεύοντας οτι το παιδι τους κινδυνεύει. Moυ τυχαίνουν γονεις που αρπάζουν το παιδί τους και φεύγουν. Άλλοι ειναι αδιάφοροι (με τη καλή έννοια) και άλλοι απλά μιλάνε στα δικά τους παιδιά.

Ως γεγονοτα τα αναφέρω όχι ως κριτής προς αυτους.

 

Εγω μέχρι τωρα δεν ηθελα να επεμβαίνω, όταν ο δικός μου τις έτρωγε. Τωρα που αυτός έχει πάρει τη θέση του θύτη, είμαι υποχρεωμένος να επέμβω, εκτός αν ο άλλος γονιός μου πει "αστους να τα βρουν μονοι".

Eιναι θέμα διαχειρισης γονιού, αλλά προσωπικά δε ξέρω τι ειναι πιο σωστό. Όλοι τωρα μαθαίνουμε πιστευω :D

Οταν τις έτρωγε οντως στεναχωριόμουν, αλλά απ την άλλη δε θα ειμαι συνέχεια μαζί του :-)

 

Του μιλάμε, τον παιρνω και φευγουμε, κλάμα κακό, ξανα τα ιδια μετά.

Παρεμπιπτόντως. Το παιδάκι της παιδικης χαράς που μπορει να έχει μια διαφορετικότητα και ίσως τα άλλα το αποφυγουν, δε θα έχει κανένα προβλημα να το προσεγγίσει.

 

Μπορει να ειναι απλά μια φάση.

 

Η αλήθεια ειναι οτι ισως τα παρουσιάζω και υπερβολικά. Βλέπω γονεις που μου λένε "πφ...ο δικός σου επιθετικός? Δεν έχεις δει επιθετικά παιδιά". Και άλλους να λένε "πω πωωωω...ειναι επικίνδυνος. Χθες αγκάλιασε τη δικιά μου και πηγε να την λιωσει...."

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...